Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 66 : PART 61 : ฝันร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Lisa talk...


"แล้วทั้งสองก็ครองรักกันอย่างมีความสุข" ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นหลังจากที่จองกุกเล่านิทานของเขาจนจบ

"ยังไม่ง่วงอีกเหรอ"

"อือ"

"แต่นี้เรื่องที่ 5 แล้วนะลิซ"

"ก็มันไม่ง่วงนิ" ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นฉันก็กลัวการนอนคนเดียวที่สุดเลย

"แต่กุกง่วงแล้วนะ" จองกุกว่าแล้วทำท่าบิดขี้เกียจ

"งั้นต่อเรื่องที่ 6" เขาหยิบหนังสือเริ่มใหม่ขึ้นมาเตรียมอ่านทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้ขอ เขาน่ารักใช่มั๊ยล่ะ

"รับรองเรื่องนี้หลับแน่ๆ"

"เรื่องอะไร"

"เจ้าหญิงนิทรา" ฉันยิ้มขำให้กับมุกเด็กน้อยของเขา

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ววววว" มีเสียงเอคโค่ซะด้วยฃ"มีเจ้าหญิงองค์หนึ่งงงงง" ฉันยิ้มขำตอบ

"มีพระนามว่า เจ้าหญิง..."

"พอแล้ว" ฉันแย่งหนังสือมาจากมือเขา

"ทำไม? หรือว่าง่วงแล้ว"

"หึ" ฉันส่ายหน้าเป็นคำตอบ

"แล้วทำไมให้หยุดล่ะ หรือว่าไม่สนุก" เขาส่งสายตาสงสัยมาให้

"สนุก นายเล่าสนุกมาก แต่..." ฉันลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิหันหน้าไปหาจองกุกที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง

"ว่า?" เขาถามฉัน ฉันจ้องหน้าเขาสักพักก่อนจะสวมกอดเขา เขาแสดงอาการตกใจหน่อยๆ ก่อนกอดตอบฉันและขำออกมา

"เป็นอะไรฮะแมวลิซของกุก" ฉันยังกอดเขาไว้แน่น

"ลิซ่า"

"แค่อยากกอดน่ะ" 

"มีอะไรหรือเปล่า" เขาใช้มือลูบหลังฉันเบาๆ

"อือ" ฉันตอบ เขาจับไหล่ทั้งสองข้างของฉัน แล้วค่อยๆ ผลักฉันออก จองกุกส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ฉัน

"ไม่สบายใจเหรอ"

"อือ"

"ทำไมล่ะ"

"ฉันกลัวนิ"

"กลัว?"

"อือ กลัวว่าถ้าหลับไปแล้วฉันจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก" ฉันกลัวจริงๆ นะคะ

"ไม่เห็นต้องกลัวเลย มีฉันอยู่ทั้งคน" เขาเปลี่ยนมากุมมือฉันแทน ถึงอย่างนั้นฉันก็กลัวอยู่ดี

"ทำหน้าอย่างนี้แสดงว่ายังไม่สบายใจเหมือนเดิม เอางี้!" เขากระโดดมานั่งข้างฉันบนเตียงก่อนจะส่งยิ้มอย่างมีเลศนัย

"นี่! ทำอะไรฮะ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลย" ฉันโวยวายเพราะอยู่ดีๆ เข้าก็ทิ้งตัวลงนอนไปบนเตียงซะงั้น 'เจ้าเล่ห์จริงๆ'

"ไม่ลุกๆๆ" 

"เดี๋ยวก็มีคนเข้ามาเห็นหรอก" ฉันว่า

"ไม่มีคนเข้ามาหรอกน่า เพราะกุกล็อคเรียบร้อย" หือ~ เจ้าเล่ห์กว่าที่คิดอีก

"มามะแมวเหมียว ตุ้บๆ" เขาตบที่ว่างข้างตัวพร้อมวางแขนซ้ายไว้บนเตียง

"หมอนจองกุกรอรับอยู่นะ" เขาว่าแล้วส่งยิ้มขี้เล่นมาให้

"เร็วๆ" เขาเร่งฉัน บ้านเขาปลูกไร่อ้อยหรือไงนะ

"ไม่ล่ะ"

"เอ้า! มานี้เลย" 

"เห้ย!" เขาดึงตัวฉันให้นอนลงข้างเขา ก่อนจะใช้แขนข้างที่ว่างกอดเอวฉันเอาไว้

"นี่!" ฉันพยายามดิ้นแต่ยิ่งดิ้นเขายิ่งกอดแน่นขึ้น ฉันจึงเลือกที่จะนิ่งดีกว่า ฉันจ้องหน้าเขา เขาจึงส่งยิ้มมาให้ก่อนที่จะใช้มือขวาเขี่ยผมออกจากหน้าฉัน


จุ้บ! 


ตาบ้านี่! ทำแบบนี้อีกแล้ว เขายิ้มให้ฉัน ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงและพูดกับฉันอย่างแผ่วเบาว่า

"นอนได้แล้วคนดี" ฉันจึงเผลอยิ้มออกมา ฉันเอาแต่จ้องหน้าเขา เวลาหลับแบบนี้เขาดูเหมือนเด็กหนุ่มผู้ใสซื่อจริงๆ นะคะ แต่พอตื่นเท่านั้นแหละ  

"ฮึ" ฉันหลุดขำออกไป 

"บอกว่าให้นอนไง" เขาแกล้งหลับสินะ จองกุกเปิดตาซ้ายขึ้นมามองฉัน ก่อนที่จะลืมตาทั้งสองข้างขึ้น

"อือ~" เขากระชับร่างฉันเข้ามาอีกโดยพับแขนซ้ายที่วางเป็นหมอนขึ้นมา ทำให้ต้องนี้หน้าฉันไปซบที่อกของเขา ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้ 'เขินนะเว้ย'

"นอนกันเถอะนะ จุ้บ" เขาจุ้บอีกครั้งที่หัวของฉัน

"คืนนี้...ฉันจะดูแลเธอเอง ลิซ่าของจองกุก"

"อือ" ฉันค่อยๆ หลับตาลง ปล่อยสมองให้ว่างเปล่า หลับอยู่ในอ้อมกอดของเขา สัมผัสไออุ่นนั้น แค่รู้ว่ามีเขาอยู่ข้างๆ ฉันก็ไม่กลัวแล้ว 'ขอบใจนะจองกุก'




"ลิซ่า" นี่ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้วนะ

"ลิซ่า" เพราะได้ยินเสียงจองกุก ฉันจึงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นช้าๆ

"ตื่นได้ซักทีนะ" เขายิ้มอบอุ่นมาให้ในขณะที่ฉันยังคงนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา เขากอดฉันแบบนี้ทั้งคืนได้ไงกัน

"ลิซ่า" 

"กลัวลืมชื่อฉันหรือไงฮะ เรียกอยู่ได้"

"แล้วถ้าฉันลืมชื่อเธอขึ้นมาจริงๆ ล่ะ" 

"ไม่มีทางย่ะ เพราะฉันไม่ยอมให้ลืมแน่ๆ"

"ฉันจริงจังนะ ขอคำตอบแบบจริงๆ" ทำไมถึงจริงจังขึ้นมาล่ะ คำถามก็แปลกๆ ด้วย

"ถ้านายลืมชื่อฉัน หรือลืมฉันจริงๆ ฉันก็จะทำทุกวิธิทางเพื่อให้นายกลับมาจำฉันให้ได้ ไม่ว่าทางนั้นจะยากแค่ไหนก็ตาม ฉันจะทำเพื่อนายเหมือนที่นายเคยทำเพื่อฉัน" ฉันยิ้มบางๆ ตอบเขา แต่สายตาเขา...ไม่รู้ว่าเขาแค่แกล้งฉันหรือเปล่า แต่ฉันไม่ชอบสายตาแบบนี้เลยคะ ทั้งที่ฉันอยู่ในอ้อมกอดของเขา แต่พอมองสบตาคู่นั้นทำไมฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไกลออกไปจากเขา ไกลไปเรื่อยๆ ไกลจนฉันมองไม่เห็นเขาในสายตาคู่นี้ จู่ๆ ใจฉันมันก็หวั่นกลัว ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองยืนอยู่ปากเหวที่กำลังยืนต้านกระแสลมเย็นอยู่ ทำไมใจมันหวิวแบบนี้นะ

"จองกุก ฉันรู้สึกไม่ดีเลย ฉัน..."

"แล้วถ้า" จู่ๆ เขาก็พูดแทรกฉันขึ้น สายตาเขาเปลี่ยนไปแล้ว มันดูแข็งกร้าวขึ้น ดูดุร้ายขึ้นเหมือนสัตว์ป่า

"จองกุก" 

"ถ้าฉันเป็นแบบนี้ เธอจะทำยังไง" ทันทีที่เขาพูดจบ ดวงตาของเขาทั้งคู่เปลี่ยนเป็นสีดำเข้ม ไม่มีตาขาว ไม่มีความเป็นมนุษย์ในดวงตาคู่นั้น แล้วน้ำตาฉันก็ไหลออกมา นี้คือสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด 'การถูกเปลี่ยน' แต่ทำไมถึงเป็นเขา พวกมันต้องการฉันไม่ใช่เหรอ

"จองกุก" ฉันเรียกชื่อเขาอีกครั้ง

"เธอจะทำยังไงลิซ่า เธอจะทำยังไง!" เขาบีบแขนฉันอย่างแรง

"โอ้ย! จองกุกฉันเจ็บ" น้ำตาฉันไหลออกมา

"ตอบมาสิ! ตอบฉันมา!" เขาเขย่าตัวฉัน ฉันกลัวไปหมดแล้วคะ ทั้งตัวและใจของฉันมันสั่นไปหมดเพราะความกลัว

"ตอบมาสิเว้ย!" เขาผลักฉันออก ก่อนที่จะลุกขึ้นจากเตียง แล้วยืนนิ่งหันหลังให้ฉัน

"จองกุก" ฉันลุกขึ้นจากเตียงแล้วเรียกชื่อเขาค่อยๆ ด้วยสั่นเครือ เขาจึงค่อยๆ หันกลับมาหาฉัน ฉันภาวนาขอให้เรื่องเมื่อกี้มันเป็นแค่ฝัน และเมื่อเขาหันกลับมา ฉันก็จะตื่นขึ้นพบกับจองกุกคนเดิม

"จองกุก" แต่มันไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดเลยค่ะ ตาดำเข้มยังฉายแววเกรี้ยวกราดดุร้าย 

"โวเวล" ปรากฎมีดสั้นขึ้นในมือของเขา

"จองกุก นายจะทำอะไรน่ะ" เขาไม่ได้ตอบฉัน แต่กลับเดินเข้ามาหาฉันแทน

"จองกุก" ฉันเรียกเขาทั้งน้ำตา ปากก็สั่นไปหมด มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่ เขาถูกเปลี่ยนตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาเดินมาหยุดที่ตรงหน้าฉัน ก่อนจะส่งยิ้มเยาะมาให้

"จองกุก อ๊าย!" เขาผลักฉันลงบนเตียงอย่างแรง แล้วโถมตัวลงมาหาฉันโดยใช้มีดจอทีข้างคอ

"จองกุก! ฮือ นายเป็นอะไร ฮือๆ จองกุก อย่าล้อกันเล่นแบบนี้สิ" ฉันไม่กล้าขยับตัวไปไหนแล้วคะ

"ล้อเล่นเหรอ ฮ่าๆๆ" เขาหัวเราะกรอกหูฉัน

"ลิซ่าตัวน้อย" เขาใช้ปลายมีดเขี่ยผมที่ปกหน้าฉันออก

"โธ่ๆๆ เธอไม่ต้องกลัวไป" ทำไมเขาเป็นแบบนี้นะ

"ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอกที่รัก" 


ปั๊ก!


"เฮือก!"

เขาปักมีดลงข้างหัวด้านซ้ายของฉันอย่างแรง ทำให้ฉันสะดุ้ง จึงเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทางและหลับตาลงด้วยความกลัว

"ฮ่าๆๆ กลัวฉันทำไม" ฉันไม่กล้าเผชิญหน้ากับดวงตาคู่นี้อีกต่อไปแล้ว ฉันไม่ต้องการเห็นเขาในสภาพนี้

"ลืมตา! แล้วมองฉัน! มองจองกุกคนนี้!" 

"โอ้ย!" เขาบีบหน้าฉันอย่างแรง แล้วบังคับให้ฉันหันหน้ามาหาเขา

"ฉันบอกให้ลืมตา!" 

"ไม่! นายไม่ใช่จองกุก! จองกุกของฉันต้องไม่ใช่แบบนี้" ตอนนี้เขาเหมือนคนที่ฉันไม่รู้จักเลยค่ะ

"แล้วถ้าแบบนี้ละ ฉันใช่จองกุกของเธอหรือเปล่า" ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไรเพราะว่าหลับตาอยู่ แต่มารู้ก็ตอนที่ริมฝีปากของเขาประกบเข้ากับริมฝีปากของฉัน

"อือ!" ฉันพยายามต่อต้าน โดยพยายามเบี่ยงหน้าหนีก็แล้ว ผลักเขาทุบเขาก็แล้ว แต่มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย ตัวเขาแข็งแรงมากเหมือนกับก้อนหิ

"อือๆๆ" มันเป็นจูบที่ร้อนเหมือนไฟ เหมือนเขากำลังจะเผาฉันด้วยจูบนั้น จูบที่ไร้รสชาติใดๆ จูบที่ฉันไม่ปรารถนา ฉันจะทำยังไงเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการนี้นะ 

'ลิซ่า' ฉันได้ยินเสียงแว่วดังเข้าหูซ้าย 'เสียงจองกุก'

'ลิซ่า' อีกแล้วคะ ฉันใช้หางตามองตามเสียงนั้นจนสายตาสบเข้ากับมีดสั้นเล่มนั้นที่คนตรงหน้าปักมันไว้ 

'จองกุก!' ฉันเรียกชื่อเขาในหัวหลังจากเห็นภาพสะท้อนของจองกุกคนเดิมบนด้ามมีด จองกุกกำลังมองฉันอยู่ สายตาเศร้าสร้อยกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ยิ่งฉันเห็นมันยิ่งปวดใจ

'จองกุก'

'ลิซ่า ช่วยฉัน ช่วยฉันด้วย!' นั้นเป็นประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนที่ภาพสะท้อนนั้นจะหายไป ฉันต้องช่วยจองกุกออกมาจากเงามืดนี้ให้ได้ คนตรงหน้าเอาแต่จูบฉันโดยไม่ได้สนใจอะไร ทำให้เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังเอือมมือไปหยิบมีดเล่มนั้นออกมา และตัดสินใจจ่อมันที่คอของเขา เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงปลายมีดเย็นๆ เขาก็ชะงักและค่ิยๆ ถอนจูบออก

"ออกไปให้ห่างจากตัวฉัน ไม่อย่างนั้น..."

"เธอจะฆ่าฉันเหรอ เธอแน่ใจอย่างนั้นเหรอ เธอคิดดีแล้วเหรอลิซ่า" เขาจ้องฉันตาแข็ง

"งั้นก็เอาเลย!" จู่ๆ เขาก็จับมือข้างที่ฉันถือมีดอยู่ แล้วบังคับมันให้จ่อเข้าไปอีก จนฉันเห็นเลือดแดงสดไหลซึมออกมา 

"หยุดนะ!" ฉันตะโกนออกไป

"ทำไม! ไม่กล้าหรือไง!" ถ้าเขาเป็นคนอื่นฉันจะไม่ลังเลเลยซักนิด แต่เขาคือจองกุก คนที่ฉันรัก ฉันรู้สึกได้ว่าจองกุกคนนั้นยังอยู่ในร่างนี้ เพียงแต่เขาอยู่เข้าไปลึก ลึกจนสุดเอื้อมถึง

"หรือเธออยากแทงตรงนี้" นี้มันบ้าไปแล้ว เขาเคลื่อนมีดจากที่คอมาจ่อที่อกข้างซ้ายของเขา

"แทงเลย! แล้วเธอจะได้ฉันคืน เธอต้องการแบบนั้นไม่ใช่เหรอ จองกุกคนเดิมของเธอไง" เข้าพยายามกดมีดลงไป แต่ฉันก็พยายามต้านเอาไว้

"ไม่!"

"แทงซะ!"

"ไม่"

"แทงสิ!"

"ไม่!"

สิ่งที่เกิดขึ้นมันทำให้ฉันแทบช็อค เพราะเขาจับมือฉันและแทงมีดลงไปที่อกซ้ายจนมิดด้าม เลือดแดงสดค่อยๆ ไหลออกมาจากบาดแผลนั่น ไหลลงบนตัวฉันและเปรอะเปื้อนไปตามเตียง แต่ที่ทำให้ฉันแทบลืมหายใจคือเขา 

"จองกุก" สายตาที่มองมาที่ฉัน จากความแข็งกร้าวมันค่อยๆ อ่อนลง ตาดำทั้งดวงค่อยๆ เล็กลงและบางส่วนเริ่มกลับมาเป็นสีขาวอีกครั้ง เขากำลังเจ็บปวด เจ็บปวดจากบาดแผลนั้น จากฝีมือของฉันผู้ยื่นดาบให้เขา

"ลิซ่า" เขาเรียกฉันอย่างแผ่วเบา น้ำตาฉันไหลเป็นทางอีกครั้ง

"จองกุก"

"เธอ...เธอฆ่าฉัน...ทำไม"

"จองกุก ฮือ ฉันไม่ได้ตั้งใจ จองกุก ฮือๆๆ ฉัน...ฉันขอโทษ"

"เธอฆ่าฉัน"

"จองกุก!"




"ลิซ่า ลิซ่า ลิซ่า!"

"เฮือก!" ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะเสียงเรียกของเขา เมื่อกี้ฉันฝันเหรอคะ

"เป็นอะไร ฝันร้ายเหรอ" ฉันเงยหน้ามองจองกุก สายตาของเขาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง ความหวังดี ความจริงใจและความรัก นี้ต่างหากที่เป็นเขา ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกแล้ว

"จองกุก!" ฉันสวมกอดและสบหน้าลงที่อกของเขา และร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย 

"นึกว่าฉันต้องเสียนายไปซะแล้ว ฮือๆๆ"

"โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะคนดี กุกไม่ยอมจากลิซไปไหนแน่ เพราะงั้นอย่าร้องนะ" เขาเอามือลูบหลังฉันเบาๆ อย่างปลอบประโลม

"แต่ฉันกลัวจองกุก ฉันกลัว" ฉันเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาอีกครั้ง และสื่อแววตาออกไปให้เขารับรู้ถึงความกลัวที่อยู่ในใจฉัน จองกุกใช้มือขวาค่อยๆ เช็ดน้ำตาของฉัน ก่อนจะยิ้มอบอุ่นกลับมา

"อย่ากลัวไปเลย ฉันจะเป็นกำแพงกั้นมันจากเธอเอง" แล้วเขาก็โน้มหน้าเข้ามาจูบฉัน มันแตกต่างจากจูบเมื่อกี้อย่างชัดเจน จูบเมื่อกี้มันร้อนแรงเหมือนไฟ แต่จูบนี้มันอบอุ่นเหมือนพระอาทิตย์ ความรู้สึกเหมือนถูกโอบอุ้มอยู่กลางอากาศ ทุกอย่างมันเบาไปหมด รู้สึกถึงใจที่มันโผบินออกไปไกลแสนไกล สัมผัสนุ่มนวลนี้ มันเหมือนว่าเขากำลังทะนุถนอมฉันอยู่ กำลังประคองฉันไว้ในมือ ฉันรู้สึกปลอดภัยจัง

"ดีขึ้นยัง" เขาพูดหลังจากถอนจูบออก

"อือๆ" ฉันพยักหน้าเป็นคำตอบ เขาเอามือมาบีบแก้มของฉัน และยิ้มสดใส

"ยัยแมวขี้แย"

"ไม่ได้ขี้แยซักหน่อย"

"เหรอ!"

"นี่!"

"ฮ่าๆๆ เค้าล้อเล่นน่ะ" จองกุกว่าแล้วสวมกอดฉันอย่างแน่

"อือ~ หายใจไม่ออก"

"หายใจไม่ออกเหรอ" ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ 

"นี่! กระดูกจะหักอยู่แล้ว"

"ฮ่าๆๆ ก็ได้ๆ" เขาคลายกอดลง

"ลิซ่า" 

"ว่า"

"นอนต่อเถอะนะ กุกง๊วงงวง เพิ่งได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเอง" 

"แต่ฉันคงนอนไม่หลับอีกแล้วน่ะสิ"

"งั้น!"

"อ๊าย!" จู่ๆ เขาก็ช้อนตัวฉันขึ้นจากเตียง แล้วลุกขึ้นยืนบนพื้น ทำให้กลายเป็นว่าเขากำลังอุ้มฉันเอาไว้อยู่

"จะทำอะไร ปล่อยฉันลงเลยนะ"

"ไม่ปล่อย ถ้าเธอไม่นอน ฉันก็จะไม่นอน"

"ไหนว่าง่วงไง"

"ก็มันไม่มีคนนอนด้วยแล้วนี่นา"

"เฮ้ย!" เขาหมุนตัวไปมาและเกวี่ยงร่างฉันไปด้วย

"ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ขณะนี้ท่านกำลังใช้บริการสายการบินกุกลิซแอร์ไลน์ นักบินประจำเครื่องวันนี้คือกัปตันจองกุกกี้คนน่ารักของลิซ่า โปรดโอบคอของกัปตันให้แน่นเพื่อความปลอดภัยของตัวท่านเอง" 

"ตลกแล้ว อ๊าย!" เขาเหวี่ยงฉันแรงมาเลยคะ ฉันถึงกับต้องรีบเกี่ยวคอเขาให้ทัน

"วู้!!!" จะสนุกอะไรเบอร์นั้น

"พอแล้วๆ เดี๋ยวนายเหนื่อย"

"ไม่เหนื่อยเลย ฮึกๆ เห็นเปล่า เธอก็ตัวเบาๆ เอง" 

"ไม่ต้องเลย ก็เห็นๆ อยู่ว่าทั้งเหนื่อยทั้งหนัก" เขามองฉัน ฉันจึงส่งยิ้มให้เขา เขาถึงยอมวางฉันลง

"รู้ได้ไงอะ อุตส่าห์เก็บอาการแล้ว"

"เหงื่อออกเต็มหน้าขนาดนี้เนี่ยนะ" ฉันใช้มือขวาเช็ดเหงื่อออกให้เขา จองกุกจับมือข้างนี้ขอฉันไว้ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวฉันหนึ่งรอบก่อนจะกลับมาที่ตำแหน่งเดิม เขาโค้งให้ฉันหนึ่งครั้ง

"ให้เกียรติเต้นรำกับผมซักเพลงนะครับ คุณลิซ่า" ฉันยิ้มขำตอบ

"แล้วไหนล่ะเพลง"

"ล่าลา ลาละลาล่า ลาละลาล่า ลาลาลาลา" เขานี้จริงๆ เลย จะทำตัวน่ารักขนาดนี้ไปถึงไหนกัน

"ก็ได้ค่ะ คุณจองกุก" แล้วเขาก็จับมือซ้ายฉันไปวางที่ไหล่ของเขา ก่อนที่เข้าจะเอามือโอบหลังฉันไว้ 

"ขอมือหน่อยครับ คุณผู้หญิง" เขาแบมือซ้ายให้ฉัน 

"ได้ค่ะ คุณผู้ชาย" ฉันจึงวางมือขวาลงบนมือของเขา แล้วเขาก็พาฉันเต้นรำไปทั่วห้อง เขาใจดีใช่มั๊ยล่ะ แฟนฉันเองแหละ




Jungkook talk...


ผมกลับมานั่งมองลิซ่าอีกครั้ง หลังจากที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จ จริงๆ ก่อนหน้านี้ผมก็เอาแต่นั่งจ้องหน้าเธออยู่ข้างเตียงแบบนี้มานานแล้วนะ หลังจากเต้นรำเธอก็บอกว่าเหนื่อย จากนั้นเราก็มานั่งคุยกันเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะหลับปุ๋ยไปแบบนี้ ในขณะที่ผมเป็นคนบ่นว่าง่วงแท้ๆ แต่กลับนอนไม่หลับ เพราะอยากให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ฝันร้ายอีก ผมไม่รู้ว่าเธอฝันเรื่องอะไร เพราะเธอไม่ยอมเล่าให้ฟัง แค่บอกว่ามันเป็นฝันร้ายมาก เกี่ยวกับการถูกเปลี่ยน จริงๆ ผมอยากถามเธอมากกว่านี้ แต่สีหน้าของเธอทำให้ผมเลือกเก็บคำถามไว้ในใจดีกว่า ผมไม่อยากทำให้เธอหนักใจไปมากกว่านี้

"อือ~" เธอขยับตัวแล้วครับ

"ตื่นได้แล้ว" ผมเข้าไปกระซิบข้างหูของเธอ ลิซ่าค่อยๆ ลืมตาขึ้น

"อรุณสวัสดิ์" ผมส่งยิ้มทักทายไปให้

"อือ~ อรุณสวัสดิ์" 

"ลุกเร็วยัยแมวขี้เซ้า เราต้องไปดูการประลองนะ"

"การประลอง!" สงสัยเธอคงลืมแน่ๆ

"ตายแล้วๆ นี่กี่โมงแล้วๆ" ลิซ่าตาลีตาเหลือกรีบลุกขึ้นนั่ง ฮ่าๆๆ เธอน่ารักจังเวลาลุกลีลุกลนแบบนี้

"ตีห้าสี่สิบห้า"

"ตาบ้า!" 

"โอ้ย! มาตีฉันทำไมเนี่ย"

"ทำไมไม่ปลุกกันฮะ" ลิซ่ารีบวิ่งแจ้นไปเข้าห้องน้ำทันที

"รอนะ!" ผมตะโกนบอก




15 นาทีผ่านไป

"โห! ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะทัน" ผมทักทันทีที่เธอเดินออกมาจากห้องแต่งตัว

"ทันไรเล่า กว่าจะเดินไปถึงอีก ถ้าฉันพลาดฉากสำคัญล่ะก็ นายเจอดีแน่ โทษฐานไม่ยอมปลุกฉัน" แล้วเราก็เดินออกไปจากห้อง เพื่อมุ่งหน้าสู่ลานประลอง

"อ้าว! ตกลงฉันผิด"

"ใช่!" 

"ชิ! ตัวเองนอนขี้เซ้าเองแท้ๆ"

"แล้วใครกันล่ะที่ชวนเล่นจนหมดแรง" ใครนะ ฮ่าๆๆ ก็ผมไงจะใครล่ะ

"รีบไปกันเถอะ" ผมรีบเดินเร็ว

"แหมๆ เปลี่ยนเรื่องเลยนะยะ เดินนำอย่างนั้นรู้ทางหรือไง" เธอว่าไล่หลังมา




ในที่สุดลิซ่าก็พาผมเดินมาถึงลานประลองจนได้ โห! งานนี้ไม่ใช่เล็กๆ นะครับ เพราะที่ลานประลองมีคนอยู่เป็นร้อยๆ เลย ทั้งพวกอกาธอนัส คนรับใช้ คนงาน คนสวน พวกบริวารชั้นสูงก็มี ลักษณะของลานประลองที่ว่าก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ลานประลองเป็นพื้นหญ้าสีเขียว มีเชือกสีแดงตีเป็นวงกลมขนาดใหญ่รัศมีประมาณ 50 เมตร เพื่อแบ่งเขตประลองออกจากคนดู ภายในมีกระโจมสองหลังสีน้ำเงินและสีแดงตั้งอยู่ตรงข้ามกัน จีมินคงอยู่ในกระโจมหลังไหนหลังนึงแน่ๆ

"ไปทางไหนดี" ผมถามลิซ่า

"โน้น! พวกนั้นอยู่โน้น" ผมหันไปตามที่เธอชี้บอก ทุกคนรวมตัวกันอยู่ทางโน้นครับ บริเวณคนดูจุดที่อยู่ระหว่างกระโจมทั้งสอง

"ไปกันเถอะ" ลิซ่าว่า แล้วเราก็เดินไปรวมกับคนอื่น แต่เจนนี่หายไปไหนล่ะครับ เกลียดจีมินจนไม่ยอมมาเลยเหรอ

"โรเซ่!" ลิซ่าร้องทักโรเซ่

"ยัยลิซ! นึกว่าจะไม่มากันแล้ว"

"จะพลาดได้ไงยะ"

"ไอ้กุก! เมื่อคืนมึงหายไปไหนมา" วีหันมาถามผม ผมจะตอบว่าไงล่ะครับ ผมไม่ได้บอกพวกฮยองแกไว้ซะด้วย

"หายไปไหนล่ะฮยอง ผมก็กลับห้องอยู่"

"จริงดิ?"

"ฮยองจะไปรู้เรื่องอะไร หลับเป็นตายขนาดนั้น ผมตื่นก่อนก็เลยแวะไปหาลิซ่ามา" ตีเนียนไปสิครับงานนี้

"งั้นเหรอ เออๆ สงสัยกูหลับลึก" ลิซ่าส่งยิ้มขำๆ มาให้ผม

"แล้วประลองกันยังคะ" ลิซ่าถามคนอื่นๆ

"ยังเลย เห็นว่าให้เวลาผู้ประลอง 15 นาที" แรปมอนหันมาบอกพวกผม

"นึกว่าไม่ทันซะแล้ว" ลิซ่าว่า พวกเราบังทันดูตื่นเต้นกันมากครับ ก็นี่เป็นครั้งแรกนิ่ครับที่เราจะได้เห็นการประลองของจริง ผมว่าจีมินคงตื่นเต้นกว่าพวกผมอีกแน่ๆ

"นี่ลิซ่า เขาไม่ให้คนนอกเข้าไปหาผู้ประลองเหรอ"

"อือ เพื่อสมาธิของคนประลองน่ะ" จริงๆ ควรจะให้เข้าไปได้นะครับ ถ้าเป็นผม ผมคงต้องการกำลังใจ อยู่แบบนั้นคนเดียวแทนที่จะมีสมาธิ ผมว่าคงเครียดตายห่ามากกว่า แล้วจีมินฮยองจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย




.........จบ PART 61.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1581 Thack_patsarin (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 09:08

    คู่ของมักเน่นี้ถึงจะมาน้อย แต่การมาแต่ล่ะครั้ง หวานซะน้ำตาลเรียกพี่ ฟินจิกหมอนกระจุ้ยไปหมดแล้ว แต่ชอบคู่นี้มากค่ะ มีความหวานให้เลี่ยนนิดๆ ฟินให้อิจหน่อยๆ


    ชิมชิมฮยองจะประลองแล้ว ลุ้นจังว่าใครจะชนะ พี่จียงก็ใช่เล่นซะที่ไหน สงสารจีมินฮยองจัง แล้วที่เจนนี่ออนนี่แอบหายไปให้กำลังใจจีมินฮยองใช่ม้า~~


    #1,581
    0
  2. #775 RaineYLovelY (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:53
    โอ้โหๆๆๆๆ คู่มักเน่นานๆมาที แต่มาแต่ละครั้งไม่ใช่เล่นๆเลยนะ จองกุก!! สารภาพมาซะเดี๋ยวนี้ บ้านนายทำไร่อ้อยใช่มั้ยยยย ตอนนี้มีความน่ารักมาก มีความเป็นห่วงกัน รี๊ดคนนี้ก็เคลิ้มเลย

    ตอนหน้าชิมชิมจะประลองแล้วววว สู้ๆนะ เราและเจนนี่เชียร์นายอยู่ ฮึบๆ
    #775
    0
  3. #774 BamMonb (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:59
    จีมินสู้ๆ
    #774
    0
  4. #773 OnjiraTanyukun (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:27
    ตกใจหมดนึกว่ากุกกี้ตาย OMG เกือบร้องไห้????
    #773
    0
  5. #772 อ้อม อ้อมม (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:26
    งือออออ กุกน่ารัก
    #772
    0
  6. #771 thanyarat chomcare (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:28
    เจนนี่ต้องเข้าไปให้กำลังใจจีมินนะ
    #771
    0
  7. #770 Sari0704 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:36
    เรื่องความเจ้าเล่ห์หน้ามึนนี่ต้องยกให้จองกุกเค้าล่ะ 555 อย่าดราม่าน้าไรท์ หัวใจเค้าอ่อนแอ รอคร่าาาาา
    #770
    0