Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 63 : PART 58 : เบ๊

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

V talk...


"333  ฮึบ! 334 335 ฮึบ! 336 337 338 33..."

"จีมิน! มึงทำห่าอะไรของมึง กูจะนอน!" ผมโวยวายให้ไอ้คนที่มันมากวนเวลานอนกลางวันของผม มันจะฟิตไปไหนครับ ตั้งแต่กลับมาผมก็เห็นมันวิดพื้นบ้าง ซิดอัพบ้าง ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง

"มึงดิ มานอนห่าอะไรตอนนี้ อีกอย่างกูเข้ามาก่อน กูไม่ผิด" จะเถียงมันก็ไม่ได้ด้วย เพราะผมเข้ามาหลังมันจริงๆ

"ก็ได้วะ! กูไปเองก็ได้"

"รู้ตัวอยู่นิ"

"จะนอนก็ไม่ได้นอน วู้!"


ปัง!


ผมเดินออกมาจากห้องอย่างเซงๆ

"ไปไหนดีล่ะกู" 

ผมเดินตามทางเลาะเลี้ยวไปเรื่อยจนมาได้ยินเสียงคนกลุ่มหนึ่ง

"พี่แชยองมาเล่นด้วยกันเถอะน้าาาา"

"ไม่ได้หรอก พี่ต้องซ้อมกีต้าร์นะ"

"นะคะ/นะครับ"

"งือ! ไม่ได้จริงๆ นะ" เสียงโรเซ่นิครับ เดินไปดูดีกว่า ผมเดินไปตามเสียงนั้น จนมาหยุดอยู่หน้าสวนแห่งหนึ่ง โรเซ่หนังอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่มีกีต้าร์วางอยู่บนตัก แขนทั้งสองข้างกำลังถูกเด็กชายกับเด็กหญิงคู่หนึ่งดึงคนอยู่ละฝั่ง อายุน่าจะ 6 ขวบเห็นจะได้

"พี่แชยองน้าาาา"

"อย่าดึงพี่ดิ แล้วไม่ต้องทำหน้าแบบนี้ด้วย งะ! เดี๋ยวพี่ก็ใจอ่อนหรอก"

"น้าาา"

"เด็กพวกนี้นิ ไม่ได้! พี่ยังต้องซ้อมอีกเยอะนะ" โดนดึงจนร่างจะแยกแล้วมั้งนั่น

"พี่เก่งอยู่แล้วไม่เห็นต้องซ้อมเลยครับ" เด็กผู้ชายคนนั้นไม่น่าชมยัยนี้เลยครับ ดูเธอทำหน้า ภูมิอกภูมิใจเหลือเกิน 'บ้ายอ'

"แทวอนของพี่ปากหวานจริงๆ เลย" โรเซ่ว่าแล้วหยิกแก้มซาลาเปาของแทวอน

"ทำไมชมแต่พี่แทวอนล่ะคะ หนูงอนแล้วนะ"

"แฝดน้องแทยอนก็น่ารักเหมือนกันนั้นแหละ หายงอนเค้ายัง ไม่งอนนะ ไม่งอน เป็นเด็กดีต้องไม่งอนนะคะ" ยัยนี้พูดเพราะแบบนี้เป็นด้วยเหรอครับ

"ไม่ค่ะ!" แทยอนกอดอกหันหลังให้โรเซ่แล้วทำแก้มป๋อง น่ารักน่าหยิกมากเลยครับ ผมยิ่งเป็นคนรักเด็กซะด้วยสิ

"แล้วทำยังไงยัยแฝดน้องคนนี้ถึงจะหายงอนพี่ล่ะเนี่ย" โรเซ่พยายามสะกิดตัวแทยอนให้หันมา

"งั้นก็เล่นกับพวกหนูสิคะ" แทยอนหันมาบอกเธอ 

"ฮือ~ แต่วันนี้ไม่ได้จริงๆ คะ เอาไว้วันหลังนะ" เธอว่าแล้วตั้งท่าจะดีดกีต้าร์ ดูหน้าแทยอนสิครับ คงผิดหวังน่าดู ไม่ได้การณ์แล้ว ผมต้องพิทักษ์ความยุติธรรมให้กับเด็กๆ

"ใจร้าย!" ผมว่าแล้วเดินเข้าไปหาพวกเขา พอเห็นผม โรเซ่ก็รีบลุกขึ้นยืนก่อนจะวางกีต้าร์พิงไว้กับต้นไม้

"นายว่าใครใจร้าย"

"ก็ว่า...คนแถวนี้" ผมส่งสายตาโบ้ยใบ้ไปที่เธอ

"ใช่มั๊ยเด็กๆ" ผมรีบหาผู้ร่วมอุดมการณ์ทันทีครับก่อนที่เธอจะเถียงผม

"นี่! ไม่ต้องหาแนวร่วมเลยนะ" เธอทำหน้าดุใส่ผม

"ใช่คะ พี่แชยองใจร้าย ใจร้ายมากด้วย"

"แทยอน ทำไมว่าพี่แบบนี้ล่ะ" เธอหันไปถามแทยอน

"เพราะนายคนเดียวเลย ดูสิ น้องเห็นฉันเป็นนางมารใจร้ายไปแล้ว"

"อย่าว่าพี่เขานะคะ" แทยอนปกป้องผมด้วยครับ 'น่ารักจังเลย'

"อะไรกันเนี่ย แทวอนต้องช่วยพี่นะ" เมื่อแทยอนไม่ยอมเข้าข้างเธอ โรเซ่ถึงไปขอความช่วยเหลือจากอีกคน

"ผมจะปกป้องพี่เองครับ" เด็กนี้ทำตัวเป็นฮีโร่ซะด้วย

"ดีมากแทวอนน้องรัก" เธอว่าแล้วหันมายักคิ้วให้ผม ผมเอาบ้างดีกว่าครับ ผมคุกเข่าลงข้างๆ แทยอน

"หนูชื่อแทยอนใช่มั๊ย พี่ชื่อแทฮยองนะ เรียกพี่ว่าพี่วีก็ได้ ดูสิๆ ชื่อเรามีคำว่าแททั้งคู่เลย สงสัยต้องเป็นพรหมลิขิตแน่ๆ เลย"

"จริงด้วยคะ!" เธอยิ้มดีใจจนแก้มยุ้ย

"น่ารักจังเลยคะ" ผมหยิกแก้มยุ้ยนั่นไปหนึ่งที

"แม้แต่เด็กก็ไม่เว้นนะยะ" ผมหันไปมองหน้าเธอ

"อะไร อิจฉาหรือไง"

"ทำไมฉันต้องอิจฉายะ โด่ว!" ยัยนี้นิ่

"พี่แชยองเขาไม่อิจฉาหรอกครับ เพราะพี่เขามีผมอยู่ทั้งคน" เด็ก 6 ขวบพูดอะไรแบบนี้เป็นด้วยเหรอครับ เด็กสมัยนี้ไวไฟจริง

"เป็นไงๆ เจอเด็กฉันเข้าไป แทวอนทำดีมากเลยลูก มารับรางวัลเร็วเด็กดี" เธอหอมเด็กนั้นฟอดใหญ่เลยครับ แค่นี้จำเป็นทำขนาดนี้เปล่าครับ โฮะ!

"มาแข่งกัน!" ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย

"อะไรของนาย" แล้วทำไมเธอถึงต้องมองผมเป็นตัวประหลาดขนาดนั้นด้วย

"เธอกับฉัน และเด็กของเรา มาแข่งกัน!" เริ่มแล้วก็ต้องไปให้สุดครับ

"ไร้สาระจริง" ผมชักโมโหเธอแล้วนะ

"แต่ผมอยากแข่งนะครับ" ไอ้เด็กแทวอนว่า

"นั่นไง เด็กเธอตกลงแล้ว หรือว่าเธอกลัวแพ้" ผมเน้นเสียงที่คำว่าแพ้ แน่นอนว่าโรเซ่ไม่ยอมแน่ๆ

"ก็ได้ แต่ถ้าใครแพ้ต้องยอมเป็นเบ๊ให้คนนั้น 1 วันเต็ม" เงื่อนไขน่าสนใจ

"1 วันน้อยไปเปล่า" ผมว่า

"1 วันมี 24 ชั่วโมง 1440 นาที 86400 วินาที มันน้อยตรงไหนยะ" จริงๆ แค่หนึ่งวันก็พอแหละครับ เผื่อผมแพ้ยัยนี้ขึ้นมาคนจะซวยก็คือผม โรเซ่ก็คงคิดแบบเดียวกันกับผมแหงๆ

"โอเค๊! ฉันยอมรับข้อเสนอ" ผมยื่นมือขวาออกไปกะจะจับมือเช็คแฮนด์ซักหน่อย แต่เธอแค่ตบปัดมือผมเองครับ 

"ก็ไม่ได้อยากจะจับเหมือนกันแหละ" แล้วผมก็เอามือล้วงกระเป๋าเหมือนเดิม



Rosé talk...


"ชนไก่ครับ"

"ชิงหมวกคะ"

"แล้วก็..." เด็กแฝดหันหน้าสบตากัน

"วิ่งสามขา!" พวกฉันตกลงกันว่าให้แทวอนกับแทยอนเป็นคนเลือกเกมเพื่อความยุติธรรมที่สุด

"ชนะ 2 ใน 3 เกม โอเคเปล่า" นายวีบอกกับฉัน

"โอเค๊! เตรียมใจไว้ได้เลย เพราะนายแพ้ฉันแน่"

"งั้นมาดูกัน ว่าใครกันแน่...ที่แพ้!" เขายักคิ้วหลิ่วตาให้ฉัน หมั่นไส้จริงๆ เลย อยากจะเอานิ้วไปดีดคิ้วหมอนี้จริงๆ



"ตั้งท่า!" แทยอนว่า ฉันยกขาซ้ายขึ้นและใช้มือจับข้อเท้าไว้หน้าขาข้างขวาเพื่อเตรียมเข้าสู่การแข่งขัน อีกสามคนก็เตรียมตัวพร้อมแล้วเหมือนกัน ฉันกับแทวอนยืนตั้งท่าอยู่คนละฝั่งกับนายวีและแทยอน

"แทวอน" 

"ฮะพี่"

"ไม่ต้องออมมือนะ เข้าใจ๊"

"ได้เลยครับ พี่แชยอง"

"ดีมากแทวอนของพี่" ฉันขยี้หัวเขาเบาๆ แล้วหันไปทางนายวี นายวีหรี่ตามองฉัน 'มองหน้าหาเรื่องเหรอ' ฉันส่งสายตาไปบอกเขา

"พร้อมนะคะ 1 2.." มาเลยๆ

"3!" แทวอนออกตัวตรงดิ่งไปหาแทยอนทันทีที่สิ้นเสียง ส่วนฉันกับนายวีก็ยืนขาเดียวยังเชิงกันก่อน

"มาสิ!" มีท้าซะด้วย

"ก็มาสิ!" ใครจะโง่วิ่งเข้าหาให้เหนื่อยแรงล่ะคะ

"พี่วี! รีบจัดการพี่แชยองเร็วค่ะ หนูจะต้านพี่แทวอนไม่ไหวแล้ว" สิ้นเสียงแทยอนนายนั่นก็พุ่งตัวมาทางฉันทันที หมอนี้เป็นญาติกับจิ้งโจ้หรือไงคะ จะกระโดดอะไรไกลขนาดนั้น มาไวมาเร็วซะด้วย อีกไม่กี่เมตรเขาก็จะถึงตัวฉันแล้วด้วย แถมไม่มีทีท่าจะหยุดเลย ตั้งใจจะชนฉันหรือไงเนี่ย


ฟึ้บ!


ฉันรีบกระโดดไปด้านข้างก่อนที่เขาจะเข้ามาถึงตัว หมอนี้เบรคไม่ทันจนกระโดดยองๆ เลยฉันไปหลายเมตร

"แน่จริงอย่าหลบดิ" 

"ใครว่าไม่แน่จริง มันเป็นกลยุทธต่างหากย่ะ" 

"มาตัดสินเกมนี้กันเถอะ โรเซ่" นายนี่จริงจังมากสินะ

"ได้เลย นายวี" เราหันหน้าเข้าหากัน ระยะห่างประมาณ 5 เมตร เราค่อยๆ กระโดดไล่ต้อนกันเป็นวงกลม แต่เขาไวมากคะ จะตามหลังฉันทันแล้ว กลายเป็นว่าตอนนี้ฉันกำลังกระโดดเอาตัวรอดจากเขาแทน


อัก!


ฉันกระโดดเซมาข้างหน้าเพราะแรงกระแทกจากข้างหลัง 'เจ็บนะเว้ย' ดีนะที่ฉันยังทรงตัวดีอยู่ไม่งั้นได้แพ้เกมนี้แน่ๆ

"จริงจังแล้วนะเว้ย!" ฉันหันมาบอกด้วยความหงุดหงิด

"ก็รอให้พูดคำนี้อยู่พอดี" เขาทำหน้ากวนโอ้ยใส่ฉัน ฉันกระโดดพุ่งตรงไปหาเขา


ฟึ้บ!


"หลบทำไมฮะ" ฉันโวยวายทันที

"เขาเรียกว่ากลยุทธครับผม" กวนประสาทชะมัด

"กล้าดียังไงมาเลียนแบบฉันฮะ นายวี!" ฉันพุ่งเข้าหาเขาอีกครั้ง


ฟึ้บ!


เขาหลบอีกแล้วค่ะ

"ไอ้บ้าวี!" ฉันจึงกระโดดเข้าหาเขาอีกครั้ง แต่ฉันรู้ว่าเขาต้องหลบอีกแน่ๆ และถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็จะเสียเปรียบเพราะเริ่มหมดแรง เพราะงั้นก่อนที่ฉันจะกระโดดถึงตัวเขาฉันจึงหยุดกระทันหัน หมอนั้นกระโดดหลบข้างเหมือนเดิม 'ได้โอกาศล่ะ'

"โอ้ย!" ฉันกระโดดเอาหัวชนเข้าที่อกเขาเต็มๆ ทำให้เข้าเซถอยหลังไป แต่ก็ยังทรงตัวไว้ได้อยู่ อีกนิดเดียวแท้ๆ

"อยากหลบดีนัก เป็นไงล่ะ" เขาใช้มือข้างนึงลูบอกตัวเอง แล้วหันมามองฉัน

"ฉันไม่ออมมือล่ะนะ" เขาว่า แต่จะรอให้เขาตั้งตัวได้ทำไมล่ะคะ

"เฮ้ยๆ" ฉันรีบเข้าชาร์ตเขาทันที ใช้เข่ากระแทกซ้ายทีขวาที เขาพยายามจะหนีฉัน แต่ใครจะยอม 'เกมนี้ฉันต้องชนะ!' ฉันกระโดดตามหลังเขาไปติดๆ 'เจอดอกนี้ นายจอดแน่' ฉันคิดในใจก่อนจะรวมพลังทั้งหมดไปที่ขาขวาก่อนจะกระโดดสูงเพราะตั้งใจจะกระโดดใส่หลังของเขา แต่จังหวะที่เข่าของฉันกำลังจะปะทะลงที่หลังของเขานั้น เขาดันกระโดดหันกลับมาซะงั้น


"เฮ้ย! โอ้ย!"

"อ่าห์!"

"พี่แชยอง! พี่วี!"


สิ่งที่เกิดขึ้นคือ เข่าของฉันกระแทกลงไปที่ท้องเขาเต็มๆ ส่วนตัวฉันก็ล้มหงายหลังก้นกระแทกพื้นดังอักเพราะแรงงัดจากเข่าของเขา เจ็บตัวกันไปอีก 

"กระโดดมาได้ไงเนี่ย!" เขาลุกขึ้นนั่ง

"แล้วนายจะหันมาทำไมฮะ อู้ย~ เจ็บชะมัด" ฉันตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่ง

"เธอเป็นไรเปล่า" เขาขยับมาหาฉัน 'ทำไมยะ เป็นห่วงกันด้วยเหรอ'

"ไม่เจ็บมั้ง!"

"เอ้อ! ไม่เจ็บก็ดีแล้ว"

"พวกพี่เป็นไงบ้างคะ" แทยอนวิ่งเข้ามาหาพวกเรา

"ไม่เป็นไรจ้ะ" ฉันบอกเธอ

"แล้วแทวอนล่ะ" 

"อยู่นี่ครับ" แทวอนกระโดดย่องๆ เข้ามา เดี๋ยวค่ะ!!!! แทวอนกระโดดมา! เขากระโดดมา! เขายังอยู่ในเกม!

"เยส! ฉันชนะ!!!" ฉันชูมือขึ้นแล้วนั่งดิ้นไปมาอยู่บนพื้นอย่างดีใจ

"ฉันชนะนาย! ยู้ฮู!" ฉันยิ้มร่าต้อนรับชัยชนะ ส่วนหมอนี้กลับทำหน้าดุใส่ฉัน

"ชนะแต่เจ็บตัวยังจะดีใจอีก" เขาว่าแล้วลุกขึ้นยืน

"ลุกขึ้น!" เขายื่นมือมาให้ฉัน ทำดีด้วยแบบนี้มันน่าสงสัยนะ

"ลุกดิ จะได้เล่นเกมต่อไป" ที่แท้ก็อยากชนะจนใจจะขาด

"โอเค๊!" ฉันจับมือเขา เขารีบดึงแขนฉันขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้ฉันลุกเซขึ้นไปหาตัวเขา เขาใช้แขนข้างหนึ่งโอบไหล่ฉันไว้ ส่วนมือที่ดึงฉันขึ้นเมื่อกี้ก็ไม่ยอมปล่อยอีก แถมหน้าเขาแทบจะชนแก้มฉันแล้ว 'ใกล้ไปเปล่าวะ' ไม่เคยรู้สึกแปลกๆ แบบนี้มาก่อนเลย ทำตัวไม่ถูกไปหมดแล้ว จะกลืนน้ำลายก็ยังไม่กล้า 

"เกมหน้าฉันไม่แพ้แน่" เขากระซิบข้างหูฉัน ก่อนจะปล่อยตัวฉันเป็นอิสระ 'ไอ้บ้า! ทำบ้าอะไรของนายฮะ' 

"เอ่อ! ให้มันได้อย่างที่ว่าแล้วกันย่ะ" ทำไมรู้สึกว่าบรรยากาศแถวนี้มันร้อนจังเลยนะ



"ผมจะขึ้นแล้วนะครับ" แทวอนบอกฉันก่อนจะปีนขึ้นขี่คอฉัน ยัยแฝดน้องทำไมต้องเลือกเกมนี้ด้วยก็ไม่รู้ 

"เอือม...ค่อยๆ ขึ้นนะแทวอน อืม...ได้ยัง" อยากจะบ้าตาย ทำไมฉันต้องมาแบกเด็กอายุ 6 ขวบด้วย ตัวก็ไม่ได้เล็กแล้วนะ

"ลุกขึ้นได้เลยครับ" ฉันใช้มือทั้งสองข้างยันพื้นไว้ แล้วค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น ฉันเห็นนายวียืนมองที่เราสองคนอยู่ ตอนนี้แทยอนนั่งอยู่บนคอเขาแล้วคะ เกมนี้ฉันเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด

"ไหวเปล่าฮะ" นายวีตะโกนมาถามฉัน

"ไหวอยู่แล้ว" ฉันตะโกนกลับ ในที่สุดฉันก็ฝืนยืนขึ้นจนได้ เด็กนี่หนักเป็นบ้า

"แทวอนอ้วนขึ้นใช่เปล่า" ฉันถามแทวอนเบาๆ

"แม่ผมบอกว่าแค่เจริญอาหารครับ" เจริญค่ะ เจริญจริงๆ

"อ่ะหมวก" ฉันยื่นหมวกให้แทวอน

"เกมนี้ห้ามแพ้นะแทวอน เราต้องชนะคู่นั่นให้ได้ เข้าใจ๊"

"แน่นอนพี่แชยอง ผมไม่ยอมแพ้พี่หัวทองอยู่แล้ว" 

"ดีมากเด็กเจ้" ฉันส่งยิ้มไปให้อีกฝ่าย 'ชัยชนะอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้วโรเซ่'

"มาเริ่มกันเลย!" ฉันบอกก่อนที่ฉันจะแบกรับน้ำหนักของแทวอนไม่ไหว

"ย่าห์!" เด็กทั้งสองคนตะโกนใส่กัน ทำให้เราทั้งคู่ต้องเดินเข้ามาประชันหน้ากัน กฎของเกมนี้มีอยู่ว่าจะต้องให้คนที่ขี่คอขโมยหมวกมาจากอีกฝ่ายให้ได้ ใครขโมยได้ก่อนเป็นฝ่ายชนะ เพราะงั้นฉันต้องเข้าประชิดตัวนายวีให้ได้มากที่สุดเพื่อที่จะให้แทวอนคว้าหมวกของแทยอนได้ แต่เขาใช้มือยันไหล่ฉันเอาไว้ซะก่อน 'ไม่ได้การล่ะ' ฉันใช้มือจับข้อมือทั้งสองข้างเขาไว้ เรายื้อยุดกันอยู่นานสองนาน แต่่เกมยังไม่กระเตี้ยงไปไหนเลยคะ

"พี่แชยองใกล้กว่านี้อีกครับ" ใกล้กว่านี้ใช่มั๊ย

"นี่แน่ะๆๆๆๆๆ" ฉันตีอกนายวีรัวๆ

"โอ้ยๆๆๆ ตีทำไมวะ" ฉันรัวมือตีเขาไม่หยุดเลยแหละ 'เอาซิ! ทนได้ทนไป'

"โอ้ย! เจ็บนะว้อย นี่!" เขารวบมือฉันแล้วกระชากให้หยุด 


ฮึ! 


'ใกล้อีกแล้ว' หน้าเขาห่างจากหน้าฉันแค่ฝามือนึงเองคะ แล้วสายตาดุๆ แบบนี้อีก 'แม่จ๋าช่วยหนูด้วย โรเซ่ใจบ่ดีเลย'

"นีแน่ะไอ้พี่แทวอน"

"โอ้ย! ยัยแทยอนเธอมาข่วนหน้าพี่ทำไม โอ้ย!"

"ถ้าเจ็บก็ยอมแพ้ฉันเดี๋ยวนี้ พี่วีคะใกล้กว่านี้อีกคะ"


เฮือบ!


เขากระชากฉันเข้าไปใกล้อีกคะ แต่สายตาดุเมื่อกี้มันเปลี่ยนไปนะ เหมือนกับว่าเขากำลัง...'นายยั่วฉันเหรอ' เขาทำสายตาขี้อ่อยแบบที่เขาชอบทำบนเวทีเลยอะ 'ฮือ~ อย่าตกหลุมพลางเขานะ!' แล้วนี้อะไรอีกเนี่ย 'อย่านะยะ ไอ้บ้าวี! หยุดเลยนะ!' ฉันกรีดร้องในใจ ก็หมอนี้ค่อยๆ เคลื่อนหน้าเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ ฉันจ้องเขาตาค้าง 'อย่านะเว้ย' ฉันเม้มปากแน่น แต่ตาก็ยังจ้องเขาอยู่ 'อย่านะ!'

"พี่แชยองอีกนิดพี่" นี่ยังไม่ใกล้พอหรือไงฮะ

"เฮ้ย! พี่!" ฉันถอยหลังกระทันหัน ทำให้ตัวของแทวอนโน้มไปข้างหลังแล้วโน้มกลับมาข้างหน้าอีกครั้ง

"เย้! ได้แล้วค่ะ! เย้! เราชนะคะพี่วี" แทยอนแสดงความดีใจออกนอกหน้า

"พี่แชยอง! ทำไรเนี่ย! โห! เมื่อกี้จะได้อยู่แล้วเชียว" 

"ก็มันหนักนิ! ลงมาเลย" หงุดหงิดจริงๆ เลย เพราะหมอนี้แท้ๆ ไอ้บ้าวี! แน่ะ! ยังมีหน้ามายิ้มตลกใส่ฉันอีก 

"แกล้งฉันสนุกมากสินะ!"

"ถ้าแกล้งไม่สนุกจะแกล้งทำไม" ยอมรับว่าจงใจแกล้งฉันสินะ

"ไปเกมใหม่เลย!" หงุดหงิดวุ้ย!



"ตัดสินกันด้วยเกมนี้สินะ" นายวีเกริ่นก่อนจะพูดต่อ

"ขอโทษเธอไว้ล่วงหน้าแล้วกัน เพราะเกมนี้ยังไงฉันก็ชนะ"

"มั่นใจเกินไปเปล่า เกมยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพทหารนะจ้ะ" ฉันฉีกยิ้มแบบสะตอสุดๆ

"พร้อมกันยังครับ" แทวอนถามขึ้นหลังจากที่เรามัดขากันเสร็จแล้ว วิ่งสามข้าธรรมดาว่ายากแล้ว ยังมาวิ่งกับเด็กที่ตัวสูงไม่ถึงเอวอีก ยากเป็นสองเท่าไปเลยถึงแม้ระยะทางจะแค่ร้อยเมตรก็เถอะ

"จะนับล่ะนะ" แทวอนว่า

"เดี๋ยวค่ะ!" แทยอนขัดขึ้น

"เพื่อความยุติธรรม เราต้องนับพร้อมกันสิ" 

"ก็ได้ งั้นมานับพร้อมกัน" ตกลงกันง่ายจัง


"หนึ่ง...สอง...ไป!" 


เราสองทีมออกตัวเดินพร้อมกัน แต่ทีมฉันเร็วกว่าหน่อยเพราะเข้าขากันเป็นอย่างดี

"12 12 12 12 12" เป็นไงล่ะคะ ฮุๆๆ ดูก็รู้ใครจะชนะ

"โอ้ย!" แทยอนล้มไปแล้วคะ 

"โอกาสของเราแล้วครับพี่" แทวอนกับฉันเร่งสปีดสุดๆ จนตอนนี้เราวิ่งมาถึงครึ่งทางกันแล้ว

"12 12 12 12 12 แทวอน เหลืออีกไม่กี่เมตร เร็ววว เฮ้ย!" เขาเซงไปโน้นแล้วคะ ได้ไงอะ

"นายขี้โกงนิ! อุ้มน้องแบบงั้นได้ไง! ไม่ได้แข่งกระตายขาเดียวนะ!" ฉันตะโกนไล่หลังเขาไป ก็หมอนี้ เล่นอุ้มแทยอนขึ้นแล้วกระโดดย่องแยงขาเดียวเหมือนตอนเล่นตีไก่เลยคะ

"นี่!" ไม่ยอมหยุดอีกต่างหาก 

"พี่แชยอง! เขาจะเข้าเส้นชัยแล้วนะครับ!" นายโกงกันก่อนนะนายวี


ปรึ้ด!


"เฮ้ย! ยัยป้าเซ็ง"

"เย้!!!! เราชนะ" แทวอนร้องตะโกนอย่างดีใจ

"นี่! เธอขี้โกงนิ่" นายวีว่าแล้ววางแทยอนลงก่อนจะแก้มัดเธอออก

"ใครโกงฮะ" ฉันก็แก้มัดออกบ้างดีกว่า

"เธอไง! มีอย่างที่ไหนใช้พลังแบบนี้ ขี้โกง!" เขาเดินมาหาฉัน

"ก็ไม่ได้มีบัญญัติไว้ในกติกาซักหน่อย หรือนายมี ไหนๆๆ" เอาสิๆ ไฟท์ก็ไฟท์

"อีกอย่าง...นายนั่นแหละโกงพวกฉันก่อน มีอย่างที่ไหนแข่งวิ่งสามขา แต่ดันกระโดดขาเดียว" เถียงไม่ออกไปเลย

"นายโกงก่อน ฉันโกงกลับ เจ๋ากัน จ๊บ!" เขามองฉันอย่างไม่พอใจหน่อยๆ แต่ฉันก็ยิ้มกวนๆ ตอบกลับไป ก่อนจะเดินออกมา

"อ่อ!" ฉันเดินกลับไปหาเขา

"พรุ่งนี้ฉันต้องซ้อมกีต้าร์แถมต้องร้องเพลงด้วย จัดของว่างมาเสิร์ฟฉันด้วยนะจ้ะ คุณเบ๊" ฉันใช้นิ้วชี้สะกิดคางเขาหนึ่งที ก่อนจะส่งยิ้มหวานอย่างผู้ชนะ 

"บายบ๊ายเด็กๆ" แล้วหันไปบอกคู่แฝด

"ไปก่อนนะ คุณเบ๊" ฉันโบกมือให้เขาแล้วเดินไปหยิบกีต้าร์ที่วางพิงต้นไม้ไว้ ฮุๆๆ อยู่ๆ ก็มีความสุขผิดปกติ

"พรุ่งนี้ทำอะไรดีนะเรา ฮ่าๆๆ" 



.........จบ PART 58.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1104 Kamonkan (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 21:58
    ชอบคู่นี้ที่สุดสนุกกกมาก
    #1,104
    0
  2. #758 BamMonb (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:05
    ทำไมกูเขิน
    #758
    0
  3. #757 Ghj (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:29
    คู่นี้เริ่มหวานแล้วไม่ชินแฮะ แต่ก่อนนี่กัดกันตลอดเลย55555

    นายวีขี้อ่อย><
    #757
    0
  4. #755 WasineePrang (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:56
    รอค่าไรท์ๆ
    #755
    0
  5. #754 Mind_kookga (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:54
    คู่นี้มีความสนุก55555 คู่พี่ก้าของเค้าล่ะ ต่อน้าาาาา
    #754
    0
  6. #753 opaoo9 (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:21
    รออ่านตอนหน้าค่าาา
    คู่กัดมีความฟิน~~
    #753
    0
  7. #752 ชิมชิม (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:03
    ชอบจังเลยยย มีห่วงๆด้วยย  คู่นี้เขาเริ่มจะใจอ่อนรึยังน้าาา 
    #752
    0
  8. #751 อ้อม อ้อมม (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:22
    5555 สนุกค่ะ รอนะคะ :)
    #751
    0