Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 58 : PART 53 : รู้มั๊ย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Lisa talk...


"ลิซ่า"


เสียงที่คุ้นเคยนั้นทำให้ฉันเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง

"จองกุก" ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ และหวังว่าจะได้เจอเจ้าของเสียงนั้นอีกครั้ง แต่ดูเหมือนฉันจะต้องผิดหวัง เขาไม่ได้อยู่ที่นี้ค่ะ และฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน มันไม่ใช่ทุ่งกว้างเวิ้งว้างอีกแล้ว แต่เหมือนถ้ำมากกว่า 

ถ้ำหินขนาดใหญ่ ด้านบนมีช่องเปิดทำให้้มองเห็นท้องฟ้ามืดมิดที่มีดาวประกานพร่างพราว ฉันกวาดตามองไปรอบ ไม่มีสิ่งใดเลย ไม่มีคน ไม่มีสัตว์ ไม่มีเสียง 'พวกนั้นหายไปไหนกันนะ' แต่ก็ดีเหมือนกันค่ะ ฉันจะได้มีเวลาคิดหาทางหนีทีไล่

"ความรู้สึกนี้" จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าร่างกายฉันกำลังฟื้นตัว รู้สึกถึงเลือดอุ่นๆ ที่ไหลเวียนในร่างกาย พลังงานที่หมุนวนขึ้นมาเรื่อยๆ นี้มันทำให้ฉันฮึกเหิมขึ้น

"กึก!" ฉันพยายามจะขยับตัวแต่ก็ไม่สามารถจะขยับไปไหนได้ ขาทั้งสองข้างถูกมัดไว้กับขาเก้าอี้ แขนที่ไขว้หลังอยู่ถูกมัดเข้ากับพนักพิง นี้มันทำให้ฉันกังวลนะ แล้วฉันจะออกไปจากที่แห่งนี้ได้ยังไงกัน

"กึก! กึก!" ฉันพยายามดิ้นรนอีกครั้ง

"กึก! กึก! โป้ก! โอ้ย!" ตัวฉันตกกระแทกพื้นหินอย่างจัง เจ็บเป็นบ้าเลย

"บ้าเอ้ย!" ฉันสบถ

"คุณหนูลิซ่า" ฉันได้ยินเสียงแว่วๆ ดังใกล้เข้ามา จึงพยายามมองหาเสียงนั้น ฉันเห็นร่างของผู้หญิงผมยาวสีทองในชุดกระโปรงยาวสีขาว ถึงจะมองเห็นหน้าไม่ชัดแต่ฉันก็จำเธอได้ทันที

"คุณยายแคสเปียร์!"

"คุณหนูลิซ่าจริงๆ ด้วย" เธอปรี่เข้ามาหาฉัน

"แก้มัดให้หนูก่อนค่ะ" ฉันรีบบอกเธอ เธอรีบแก้ที่มือของฉัน แล้วตามด้วยที่ขา

"คุณยายหาหนูเจอได้ยังไงค่ะ"

"ตามกลิ่นมาค่ะ"

"กลิ่น? พวกนั้นก็พูดแบบนี้" เอาจริงๆ ฉันก็งงเหมือนกันนะ กลิ่นตัวฉันมันน่าดึงดูดขนาดนั้นเลยเหรอค่ะ

"เอาเป็นว่า เรารีบออกจากที่นี้ก่อนเถอะจ้ะ" เธอว่าพยุงฉันลุกขึ้น

"ทางนี้เลย"

"จะรีบไปไหนแคสเปียร์" พวกสลัวซ์มากันจนได้

"เสียมารยาทน่ะแคสเปียร์ อุตส่าห์มาหาเราทั้งที จะไม่ทักทายกันหน่อยหรือไง" 

"ข้าว่าพวกเจ้าคงสำคัญตัวผิดไป ข้าไม่เสียเวลาเสวนากับพวกชั่วช้าสามานย์อย่างพวกเจ้าแน่" คุณยายย้อนกลับ

"ปากร้ายเหลือหรอแคสเปียร์ ความเย่อหยิ่งของเจ้ามันทำให้ข้าเหลืออด" สลัวซ์ที่ 1 พูด แล้วแสยะ

"พวกเจ้า! ไปเอาตัวนางคืนมา" ตอนนี้ฉันพอจะรู้แล้วว่าในสลัวซ์ทั้ง 4 ตน ใครมีอำนาจเหนือสุด เขานั่นเอง

"ถ้าเตะต้องคุณหนูแม้แต่ปลายเล็บล่ะก็ ข้าไม่เอาพวกเจ้าไว้แน่"

"ถ้าเจ้าเป็นเหมือนพี่เจ้าข้าคงจะกลัวไปแล้ว" เขาว่า

"จัดการนางซะ" ทำยังไงดีค่ะ สลัวซ์ที่ 2 3 และ 4 กำลังเดินหน้าเข้าหาพวกเรา เราสองคนไม่มีอาวุธซะด้วย ถึงแม้คุณยายจะมีไม้เด็ด แต่ฉันก็ไม่มั่นใจกับฝีมือแกเลย แกเว้นว่างจากศึกมานานมากแล้วซะด้วย

"คุณยายคะ จะไหวเหรอคะ" ฉันกระซิบถาม

"ถึงขั้นนี้แล้ว ไม่ไหวก็ต้องไหวค่ะ" ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยค่ะ


พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!


เกิดกำแพงน้ำแข็งขึ้นรอบๆ ตัวพวกเราสองคน กั้นพวกเราจากพวกสลัวซ์


เปรี้ยง!


กำแพงเหล่านั้นพังพินาศลงในพริบตา ช่วยอะไรได้มั๊ยคะเนี่ย

"เจ้าคิดว่าแค่กำแพงงี่เง่าแบบนี้จะป้องกันเราได้เหรอ แคสเปียร์" สลัวซ์ที่ 1 ว่า


เปรี๊ย!


"อ๊าย!" คุณยายร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกเงาแส้สีดำฟาดลงที่ลำตัวข้างซ้าย

"อ๊าย!" และอีกครั้งที่ลำตัวข้างขวา แส้นั้นกำลังฟาดลงมาอีกครั้ง


ตึ้ง!


ร่างสามร่างของพวกสลัวซ์ล้มหงายหลังทันทีที่เถาวัลย์เลื้อยเกี่ยวขาของพวกเขา

"งี่เง่านัก!" สลัวซ์ที่ 1 เริ่มหงุดหงิด นางถือเงาดำลักษณะคล้ายดาบไว้ในมือ แล้วฟาดดาบลงไปที่เถาวัลย์เหล่านั้น

"ลุกขึ้นซะ! เจ้าพวกโง่!" สลัวซ์ทั้งสามลุกลี้ลุกลนลุกขึ้น

"อย่าทำให้ข้าผิดหวังอีก มิเช่นนั้นนายท่านจะไม่ไว้ชีวิตพวกเจ้าแน่" นางบอกสลัวซ์ทั้งสาม


ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!


ร่างทั้งสามพุ่งเขาหาเราด้วยความเร็วสูง ฉันรีบผลักคุณยายออกไป และกระโดดให้พ้นวิถีการพุ่งชน ฉันรีบพลิกตัวขึ้นและกำลังจะวิ่งเข้าไปหาคุณยายอีกครั้ง แต่ว่า..

"อ๊าก!" มีมือนึงดึงผมฉันเอาไว้อย่างแรงจนหน้าหงาย

"เจ้าต้องอยู่กับเรา" สลัวซ์ที่ 1 กระซิบบอกฉัน

"พวกงี่เง่า! รีบจัดการนางเดี๋ยวนี้! ข้าเบื่อโชว์นี้เต็มที" นางบอกสลัวซ์ทั้งสาม สลัวซ์ทั้งสามเดินห้อมล้อมคุณยายเอาไว้ ตอนนี้พวกมันทุกคนถือดาบเงาไว้ในมือแล้ว พวกมันง้างดาบขึ้นเตรียมลงดาบ แต่ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์นั้น...


"กรี๊ด!!!!" 


เสียงร้องแสบแก้วหูดังขึ้นจนทำให้ฉันต้องเอามือปิดหูเอาไว้ พวกสลัวซ์สามตนนั่นทิ้งดาบเงาและใช้มือปิดหูเอาไว้ นี้แหละค่ะทีเด็ดของคุณยาย เสียงกรี๊ดนั้นดังจนเกิดเป็นพายุหมุน พัดเอาร่างของคนสามคนกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง ร่างของสลัวซ์ที่ 4 กระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำอย่างแรงจนหมดสติไป ส่วนสลัวซ์ที่ 3 คงทนเสียงกรี๊ดไม่ไหวถึงขั้นเลือดออกหู และสลัวซ์ที่ 2 ยังคงพยายามลุกเข้าหาคุยยายแต่คงสู้กำแพงเสียงนั้นไม่ได้

"พวกงี่เง่า! พอสักที!" สลัวซ์ที่ 1 ว่า


"กรี๊ด!"


"คุณยาย!" ฉันร้องออกมาทันที เมื่อเห็นร่างของคุณยายค่อยๆ ทรุดลงไปด้วยแรงดาบที่ฟาดจากด้านหลังโดยฝีมือของสลัวซ์ที่ 1 ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าเธอปล่อยตัวฉันตั้งแต่ตอนไหน และไม่รู้ด้วยว่าเธอไปโผล่อยู่ด้านหลังคุณยายตั้งแต่เมื่อไหร่

"จับตัวเด็กนั้นไว้ สลัวซ์ที่ 2" สิ้นคำสั่งสลัวซ์ที่ 2 รีบเข้ามาล็อคตัวฉันไว้ทันที ฉันพยายามจะขัดขืน แต่ถูกเงาเชือกสีดำพันตัวไว้ก่อน มันรัดแน่นจนปวดกระดูกไปหมด

"พาตัวเองมาตายแท้ๆ ยายแก่แคสเปียร์" สลัวซ์ที่ 1 พูดกับคุณยาย

"ฮึ! การได้ตายในหน้าที่คือเกียรติของข้า" คุณยายหันหน้าไปบอกนาง

"งั้นวันนี้เจ้าก็ได้รับเกียรตินั้นแล้วแคสเปียร์" สลัวซ์ที่ 1 ว่า แล้วง้างดาบเงาขึ้น

"บอกลาหน้าที่ของเจ้าซะ" แต่ก่อนที่ดาบนั้นจะบั้นคอคุณยาย


"อ๊าก!!!"


"บอกลาหน้าที่ของเจ้าซะ" เสียงหนึ่งก้องกังวาลขึ้นมาจากด้านหลังของสลัวซ์ที่ 1 แล้วร่างของสลัวซ์ที่ 1 ก็มอดไหม้สลายหายไปเป็นเถ้าธุรีด้วยคมดาบจ้าที่ออกมาจากกลุ่มแสงสีขาวเจิดจรัสนั้น จนทำให้ฉันต้องหรี่ตาลง ฉันเห็นการเคลื่อนไหวในกลุ่มแสงนั้น ร่างหนึ่งเดินออกมาข้างหน้า เธอเป็นผู้หญิง ผู้หญิงที่ฉันรู้จักดี ฉันยิ้มออกมาทันทีเมื่อรู้ว่าเป็นเธอ

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่านนะ นักรบแสงจันทร์" สลัวซ์ที่ 2 ที่คุมตัวฉันไว้กล่าวขึ้น

"จะไม่เกี่ยวได้เช่นไร พวกเจ้าจับตัวบริวารของข้ามาซึ่งเป็นหลานข้าซะด้วย" นางตอบกลับ

"ปล่อยตัวนางเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นร่างของพวกเจ้าที่เหลือ จะกลายเป็นผงธุรีเหมือนกับนาง" นักรบแสงจันทร์ชี้ไปที่กองขี้เถ้าของสลัวซ์ที่ 1

"แค่เจ้าข้าไม่กลัวหรอก" สลัวซ์ที่ 2 ว่า

"หามีแค่ข้าไม่" 


เป๊าะ! 


นักรบแสงจันทร์ดีดนิ้ว 1 ครั้งก็ปรากฎร่างของทหารในชุดเกาะสีขาวเลี่ยมทองอยู่เต็มด้านหลัง

"อึก!" ฉันได้ยินเสียงของสลัวซ์ที่ 2 กลืนน้ำลาย

"ข้าไม่โง่พอมาคนเดียวหรอกนะ"

"นายท่านว่าข้าโง่เหรอ" คุณยายหันไปถามนักรบแสงจันทร์

"เจ็บเจียนตายแล้วยังพูดมากอีกแคสเปียร์ ช่างโง่งี่เง่าเหมือนนายเหนือหัวเจ้า" พอพวกเธอถึงนายเหนือหัวดูนางจะกริ้วขึ้นมาทันที

"ว่ายังไงเจ้าสลัวซ์ ข้าเสนอทางเลือกให้เจ้าแล้ว เหลือแค่เจ้าตอบรับ" สลัวซ์ที่ 2 ดูกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด

"ข้าจะนับถึงสาม หนึ่ง! สอง! สา..."


วึ้บ!


พวกสลัวซ์ทั้งสามคนหายไปหมดแล้ว เชือกเงาที่พันรอบตัวฉันก็เช่นกัน

"คุณยาย!" ฉันรีบวิ่งเข้าไปหาคุณยายแคสเปียร์ทันทีที่เป็นอิสระ

"กินนี้ซะ ข้ายังไม่อยากให้เจ้าตายซ้ำตายซ้อน"

"ขอบคุณมากนายหญิง" คุณยายรับก้อนยากลมๆ สีขาวนวลมากิน

"ลิซ่า ข้าฝากเจ้าพาแคสเปียร์กลับอกาธอนไปด้วย ข้าจะสำรวจแถวนี้ซักหน่อย" 

"อกาธอนเหรอคะ?" ทำไมต้องกลับอกาธอนด้วยล่ะ

"อ่อ! ข้าลืมไป เจ้าคงยังไม่รู้ว่าเพื่อนๆ ของเจ้าไปรอเจ้าอยู่ที่โน้นแล้ว"

"คะ! แล้วทำไมต้องกลับไปรอที่นั้นด้วยล่ะคะ" เจนนี่เคยคิดจะกลับไปอกาธอนซะที่ไหนล่ะคะ

"เอาไว้เจอกันแล้วพวกเจ้าค่อยคุยกันอีกที แต่ตอนนี้ไปก่อนเถอะ พวกเขาคงรอเจ้าอยู่" นางขว้างหินนำทางไปบนพื้น ปรากฎเป็นประตูมิติขึ้น ฉันพยุงคุณยายลุกขึ้น แล้วเดินมาที่หน้าประตู แต่ก่อนที่ฉันจะข้ามไปฉันต้องไม่ลืมขอบคุณนาง

"ขอบคุณมากนะคะคุณป้า แล้ว..."

"ว่าไงจ้ะ"

"แล้วคุณป้าจะกลับอกาธอนมั๊ยคะ" เธอแค่ยิ้มตอบฉัน และดันตัวฉันเข้าไปในประตูมิตินั้น

"เดินทางปลอดภัยนะหลาน" นั้นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันรับรู้ได้จากถ้ำนั้น แล้วทุกอย่างก็หายไป


วึ้บ!


"คุณยายคะ!" พอข้ามมิติมาคุณยายแคสเปียร์หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ค่ะ ฉันสังเกตรอบๆ ตัวเอง มีประตูไม้หลายบานตั้งอยู่ ทั้งประตูเก่าและใหม่ บนประตูมีป้ายทองสลักอยู่ คุ้นๆ นะ

"เอ๊ะ! นี้มันภวังค์ไม่ใช่เหรอ" ฉันกลับมายังภวังค์ของตัวเองแล้วเหรอ เย้! ดีใจสุดๆ ไปเลย

"จองกุก! จองกุก!" ฉันรีบวิ่งเข้าประตูบ้านลับทันที เขาจะอยู่ที่นั้นมั๊ยคะ

"จองกุก! ฉันกลับมาแล้ว!" ฉันเปิดประตูเข้าไปในบ้าน

"จองกุก!" แต่เข้าไม่ได้อยู่ที่นี่ค่ะ ฉันคงต้องไปดูอีกที่ ฉันเดินออกมาจากประตูบ้านลับ แล้วมาหยุดอยู่หน้าประตูไม้สีสดที่สลักป้ายทองว่า 'จอนจองกุก' ฉันเปิดประตูบานนั้นเข้าไป

"ไฟนำทาง" 


พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!


เปลวไฟสว่างขึ้นเป็นแถวยาวไปยังม่านน้ำเบื้องหน้า ฉันหยุดอยู่ที่หน้าม่านน้ำ มองภาพที่ปรากฎตรงหน้า มันเป็นภาพฝันของจองกุกที่เกิดขึ้นในตอนนี้

"นายกำลังฝันร้ายเหรอ" ภาพที่ฉันเห็นคือเขากำลังเดินอยู่ในอุโมงค์ใหญ่ที่ทอดยาวไม่มีที่สิ้นสุด ในอุโมงค์ช่างมืดมิดมีแค่แสงสว่างจากคบเพลิงในมือเขาเท่านั้น


ฟิ้ว~


ลมแรงพัดเข้าปะทะร่างเขาทำให้คบเพลิงในมือดับลง

'ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วย' เขาพึมพำกับตัวเอง

'ลิซ่า!' จู่ๆ เขาก็ตะโกนชื่อฉันขึ้นมา

'เธออยู่ไหน!' น้ำตาของฉันไหลรินออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ฉันคิดถึงเขาค่ะ คิดถึงเขามาก มากจนคิดว่าฉันจะเป็นยังไงถ้าฉันไม่ได้เจอเขาอีก เหตุการณ์ในวันนี้มันทำให้ฉันกลัว กลัวว่าฉันต้องตายจากเขาทั้งที่ยังไม่ได้บอกลา

"จองกุก" ฉันสะอื้น

'ลิซ่า! เธอได้ยินฉันมั๊ย! ฉันอยู่นี้แล้ว! กลับมาหาฉันเถอะ! ได้โปรด ฮือ!' เขาคุกเข่าลงอย่างสิ้นหวัง น้ำตาที่ค่อยๆ ไหลลง มันทำให้ฉันใจสลาย เขาร้องไห้เพราะฉัน 

'กลับมาเถอะนะ ฉันต้องการเธอ' เขาพึมพำเบาๆ ฉันเอือมมือขวาเข้าไปในม่านน้ำนั้น สัมผัสใบหน้าข้างซ้ายของเขาอย่างนุ่มนวล ตา จมูก และปากแบบนี้ ฉันคิดถึงมันเหลือเกิน ฉันค่อยๆ ใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาของเขาออก

'ลิซ่า?' เขาพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย 

"ฉันเองจองกุก ฉันกลับมาแล้วนะ" ฉันพูดผ่านม่านน้ำไป

"จองกุก"



Jungkook talk...


'จองกุก'


"ลิซ่า!" ผมสะดุ้งตื่นทันที ผมมองเห็นร่างของลิซ่าที่นิ่งสงบอยู่ตรงหน้า แต่สัมผัสเมื่อกี้ 'ใช่เธอหรือเปล่า' ผมยืนขึ้นมองคนตรงหน้า 

"ฉันภาวนาให้เป็นเธอนะ" ผมเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเธอ


หมับ!


จู่ๆ น้ำตาผมก็ไหลออกมาเลย จะด้วยความตกใจหรือดีใจอะไรก็ช่าง ผมไม่สนมันแล้ว

"ลิซ่า! ลิซ่า! ใช่เธอใช่มั๊ย!" ผมพูดอย่างร้อนรน แต่ร่างนั้นยังไม่ตอบสนองอะไร นอกจากยังกำข้อมือผมไว้เหมือนเดิม

"ลิซ่า ลิซ่า เธอได้ยินฉันเปล่า" ผมโน้มตัวลงไปถามเธอ

"ลิซ่า ลิ..."

"จองกุก" น้ำตาห่าใหญ่ไล่ออกมาอีกแล้วครับ ในที่สุดเธอก็กลับมาหาผมแล้ว ผมตื้นตันจนทำตัวไม่ถูกแล้ว เหมือนยกภูเขาหลายสิบลูกออกจากอกเลยครับ มันเหมือนผมมองเห็นแสงสว่างในชีวิตอีกครั้ง ถึงแม้เธอยังไม่ได้ลืมตา แต่แค่ได้ยินเสียงเธอ หัวใจผมมันก็กลับมามีชีวิตเหมือนเดิม

"พวกเธอ! พวกฮยอง! ลิซ่าฟื้นแล้วครับ!" ผมร้องตะโกนบอกคนอื่น

"ว่าไงนะ!" โรเซ่เป็นคนแรกที่ลุกพรวดพลาดรีบวิ่งเข้ามาหาเราสองคน เธอมายืนอยู่ที่ริมฝั่งเตียงตรงข้ามผม ในขณะที่คนอื่นๆ หลับลึกกันเกินไปหรือเปล่าครับ

"ยัยลิซ! ยัยลิซ! นี้ฉันเองนะ แชยอง แกได้ยินฉันเปล่า" โรเซ่เข้ามาเรียกสติลิซ่า แต่ลิซ่าก็ยังไม่ขยับตัวเหมือนเดิม อย่าเป็นแบบนี้สิครับ ผมกำลังเอื้อมมือข้างที่ลิซ่าจับไว้ออกจากผ้าห่มเพื่อไปจับตัวเธอ


กึก! 


ผมรู้สึกเหมือนถูกดึงเอาไว้
"อึม" ผมได้ยินเสียงค่อยๆ ดังออกมาแต่ยังไม่แน่ใจนัก

"ลิซ่า" ผมกระซิบเรียกชื่อเธอ

"อืม...ฉันได้ยิน" เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น

"ยัยลิซ! ทุกคนค่ะ! ทุกคน! ตื่นเร็วคะ! ตื่นได้แล้ว! ยัยลิซฟื้นแล้ว!" โรเซ่วิ่งไปปลุกคนอื่นๆ ทั่วห้อง 'กว่าจะตื่นกันได้'

"ยัยลิซ! รู้มั๊ยว่าพวกเราเป็นห่วงแกมากนะ" เจนนี่วิ่งเข้ามา

"พี่มันแย่ที่ปกป้องแกไม่ได้" จีซูเข้าผสมโรง

"อย่าโทษตัวเองเลยคะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว" เธอตอบค่อยๆ ดูเธอเหนื่อยๆ นะครับ

"เดี๋ยวฉันไปตามคุณปู่ไบรอคมานะคะ" โรเซ่ว่าแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไป

"น้องลิซ่าแสนซนของพี่โฮปเป็นไงบ้าง" ไอ้ฮยองคนนี้ มันใช่เวลามาเล่นอะไรแบบนี้มั๊ยครับ แต่ลิซ่ายังมีอารมณ์ส่งสัญญาณมือว่า 'โอเค' ไปให้

"นี้รู้เปล่าว่าพวกพี่เป็นห่วงเธอมากเลยนะ ยอมเสี่ยงตายผ่าดงด้ามดาบเพื่อไปช่วยเธอโดยเฉพาะ ดูนี้ๆ ดูไอ้จีมิน เกือบกลายเป็นผีเฝ้าทุ่งแล้ว"

"พอแล้วฮยอง" ผมหันไปบอกวี นี้ก็อีกคนมันใช่เวลามาโม้มั๊ยครับ

"ฮึ! ขอบคุณนะคะรุ่นพี่" แล้วนี้ก็ด้วย เวลาอย่างนี้เธอควรพักผ่อนสิครั

"ผมว่าตอนนี้ทุกคนกลับไปนอนเตียงตัวเองเถอะครับ" ผมบอกคนอื่นๆ

"อ้าว! อะไรของมึง เมื่อกี้ยังเรียกพวกกูอยู่เลย" แรปมอนว่า

"ก็ผมไม่คิดว่ามันจะวุ่นวายแบบนี้นิ อีกอย่างลิซ่าต้องการพักผ่อนน่ะฮยอง"

"ห่วงจังเลยนะ นี่ลิซ่าพี่อยากเล่าให้เธอฟังจริงๆ รู้มั๊ยว่าตอนที่เธอไม่อยู่ไอ้นี้มันเป็นยังไง มันนี่นะ..."

"ไปเลยพวกฮยอง พูดมากกันจริง" ผมรีบตัดบทจินฮยองก่อนจะดันตัวพวกฮยองๆ ออกไป

"แซวแค่นี้ก็ไม่ได้" จีมินว่า ไอ้ฮยองพวกนี้มันน่ารำคาญจริงๆ ครับ พอพวกฮยองๆ กับไปประจำที่ตัวเองแล้วผมก็เดินกลับมาที่เตียงของลิซ่าเหมือนเดิม

"แกเจ็บตรงไหนหรือเปล่า" จีซูถามลิซ่า

"ไม่เจ็บแล้วคะ"

"แล้วพวกนั้นทำอะไรแกบ้าง" เจนนี่ถาม

"เอาไว้ฉันจะเล่าให้ฟังนะคะ"

"แล้วใครเป็นคนช่วยแกออกมา"

"อ่อ เรื่องนั้น" เธอเหมือนคิดอะไรอยู่สักครู่นึงก่อนจะตอบเจนนี่

"ฉันไม่รู้จักเขาอ่ะค่ะ แต่เขาเก่งมากเลยค่ะ" ผมก็อยากคุยกับเธอบ้างนะครับ ผมเป็นคนแรกที่รู้ว่าเธอฟื้นแต่ยังไม่ได้เอ่ยถามเธอเลยซักคำ สงสัยจีซูคงสังเกตเห็นอาการของผมล่ะมั้ง

"เจนนี่ พี่ว่าเราให้ลิซ่าได้มีเวลาส่วนตัวดีกว่านะ" เธอหันไปบอกเจนนี่แล้วพยักพเยิดหน้ามาทางผม เจนนี่จึงหันมาหาผม เหมือนเธอจะเข้าใจสถานการณ์แล้วครับ

"อ่อ อืมๆ พวกพี่ไม่กวนแกแล้วดีกว่า ไปก่อนนะ" แล้วสองคนนั้นก็เดินกลับเตียงตัวเอง เยส! เป็นเวลาของผมแล้วครับ

"ลิซ่า คือฉัน..."

"หนูลิซ่า!" โอ้ย! ปู่แกจะโผล่มาอะไรตอนนี้นะ

"ฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย ไหนดูสิมีอะไรบุบสลายตรงไหนเปล่า" ปู่ไบรอคเช็คร่างกายลิซ่าทันทีที่มาถึงเลยครับ ผมอยากจะบ้าตาย ผมเพิ่งได้เวลาส่วนตัวไปไม่ถึงวิเองนะ

"ฮึๆ" 

"หลานขำปู่เหรอ"

"ไม่ใช่ค่ะ หนูจักจี้น่ะค่ะ" ลิซ่าตอบ จริงๆ เธอคงขำอาการเซงจิตของผมมากกว่า

"จองกุก นายเป็นอะไร ทำหน้าเบื่อโลกเชียว" ยัยป้าเช็งของไอ้วียังมีหน้ามาถามผมนะครับ

"โรเซ่ๆ" จีซูกวักมือเรียกโรเซ่

"คะ"

"แกมานี้ เร็วๆ" 

"เรียกทำไม มีไรกันอะ" เธอพึมพำก่อนจะเดินเข้าไปหาจีซู จีซูกระซิบอะไรบางอย่างกับโรเซ่ แล้วโรเซ่ก็ทำตาโตเอามือป้องปาก ก่อนจะหันมามองผมด้วยสีหน้าสำนึกผิด

"ขอโทษ" เธอยกมือขึ้นมาและพูดเบาๆ ผมส่งสายตาบอกว่า 'ไม่เป็นไร'

"ไม่รู้เรื่องเลยนะเธอ" วีหันไปบอกโรเซ่

"ใครจะไปรู้เล่า" 

"ไม่ต้องทำหน้ายากขนาดนั้นก็ได้ไอ้หนุ่ม เดี๋ยวข้าตรวจแบบ 4G ให้ แปบๆ" 

"อย่ามาอ่านใจผมสิครับ"

"ครั้งนี้ข้าไม่ได้อ่านนะว้อย ดูจากสีหน้าเอ็งล้วนๆ อ่ะๆ เสร็จแล้ว ทีนี้ก็ตามสบาย เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าปู่มาเช็คอีกรอบนะลูก" แกหันไปบอกลิซ่า

"ค่ะ อ่อ! คุณปู่คะ คุณปู่เห็นยายแคสเปียร์หรือเปล่าคะ"

"ยายปก่นั่นน่ะเหรอ หลับปุ๋ยอยู่ห้องตัวเองไปแล้ว"

"โล่งไปที นึกว่าคุณยายหายไปไหน ที่แท้หนีกลับมาก่อนนี่เอง"

"ถ้าไม่มีไรแล้วปู่ไปล่ะนะ"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ" แล้วแกก็รีบเดินออกไปพร้อมส่งซิกมาให้ผม ที่นี่ก็ได้เวลาของผมจริงๆ แล้วครับ ผมหันไปมองหน้าลิซ่า เธอมองผมตอบขำๆ แม้แต่เธอยังหัวเราะผมเลย

"ขำอะไรฮะ" 

"ก็ขำนายไงถามได้"

"นี่คนเป็นห่วงยังมาขำกันอีก มันน่านัก"

"ฮึๆ ขอโทษ รู้หรอกว่านายเป็นห่วง" เธอส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ผม พร้อมแววตาโหยหา นั้นมันทำให้ใจผมหวั่นไหวนะ 

"ลิซ่า" ผมเข้าไปสวมกอดเธอเอาไว้ เธอสะดุ้งนิดหน่อยครับ

"อย่าทิ้งฉันไปแบบนี้อีกนะ ฉันจะทำยังไงถ้าฉันต้องเสียเธอไปจริงๆ ฉันอยู่ไม่ได้แน่ๆ ลิซ่า" 

"อือ"

"เธอรู้มั๊ยว่าฉันกลัวแทบแย่และโมโหตัวเองมากแค่ไหนที่ช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย ได้แค่รอเธอแบบนี้ มันทรมานนะ" ผมไม่อายหรอกครับที่จะพูดแบบนี้ ผมแค่อยากให้เธอรับรู้ความรู้สึกทุกอย่างของผม

"เธอรู้ใช่มั๊ยว่าฉันรักเธอ ลิซ่า" ผมกลับมามองหน้าเธออีก เธอยิ้มให้ผมอย่างอบอุ่น ก่อนจะใช้มือข้างนึงจับที่หน้าของผม ผมคิดถึงสัมผัสนี้จัง

"แน่นอนสิ" แล้วน้ำตาเธอก็ไหลริน เราสวมกอดกันอีกครั้ง

"ฉันรักเธอนะ"

"อือ ฉันก็รักนาย"

"โอ่ย! กูทนดูไม่ได้ว่ะ" เสียงชูก้าฮยองแว่วมา

"ใช่ฮยอง ขนลุกไปทั้งตัวแล้ว" วีเสริม ไอ้พวกฮยองพวกนี้นิ

"ขนลุกอะไรของนาย โรแมนติกจะตาย"

"โรแมนติกเนี่ยนะ อย่าบอกนะว่าเธอชอบแบบนี้ เป็นฉัน ฉันไม่ทำอย่างนี้แน่ๆ" วีกับโรเซ่เริ่มสงครามน้ำลายแล้วครับ

"นายไม่ทำแหละดีแล้ว แค่คิดภาพนายทำแบบนี้ก็สยองแล้ว คงได้นอนจับไข้หัวโขนไปอีก"

"ไข้หัวโขนอะไรของเธอ คิดว่าฉันทำแบบไอ้กุกไม่ได้หรือไง"

"ไม่ใช่ว่าไม่ได้ แต่อย่าทำเลยดีกว่า"

"ยัยโรแชง!"

"อะไร!"

"จองกุกๆ ฉันว่าพอเถอะ ฉันเขินแล้วอะ" ลิซ่ากระซิบบอกผม ผมจึงเผลอยิ้มออกมาแล้วคลายกอดนั้นออก 

"ดูสองคนนั้นสิ จะฆ่ากันตายแล้วมั้ง" ผมหันไปดูวีกับโรเซ่ที่กำลังปะทะคารมกันอย่างเมามัน 

"นี้! สองคนนั้นน่ะ! เลิกทะเลาะกันได้แล้วครับ แฟนผมจะนอน" สองคนเลิกปะทะคารม แต่หันมาปะทะสายตากันแทนซะงั้น ยอมใจคู่นี้จริงๆ

"แฟนผมๆ เรียกเต็มปากเชียวนะมึง" จีมินที่อยู่เตียงข้างๆ หันมาบอกผม

"ก็ทำไมล่ะฮยอง คนไม่มีคู่ไม่รู้หรอก" แทงใจดำพี่แกไปอีก 

"เดี๋ยวเหอะมึง" พี่แกพูดเบาๆ กับผม 

"เดี๋ยวอะไรๆ ก็ดีขึ้นฮยอง" ผมตบบ่าจีมินก่อนหันกลับมาหาลิซ่า ผมพูดจริงนะครับ เดี๋ยวอะไรๆ มันก็ดีขึ้น

"เนาะคุณแฟน"

"ชิ! ย่ะ"

"พักผ่อนซะนะ ราตรีสวัสดิ์ จุ้บ!" ผมจุ้บลิซ่าที่หน้าผากหนึ่งครั้ง แล้วห่มผ้าให้เธอ ผมกำลังจะนั่งลงที่เก้าอี้แต่ก็ถูกลิซ่าคว้าแขนไว้ก่อน

"ขอบใจนะจองกุก ขอบใจที่ไม่ทิ้งกัน" ผมยิ้มตอบเธอ

"ฉันจะทิ้งผู้หญิงของฉันได้ยังไง นอนได้แล้วยัยแมวน้อย" ผมขยี้หัวเธอเบาๆ

"กล่อมหน่อยสิ"

"กล่อมเหรอ งั้น...หลับตาก่อนสิ" เธอค่อยๆ หลับตาลงตามที่ผมบอก แล้วผมก็เริ่มร้องเพลงนี้เพื่อแทนความรู้สึกทั้งหมดของผม


‘Cause all of me
Loves all of you
Love your curves and all your edges
All your perfect imperfections
Give your all to me
I’ll give my all to you
You’re my end and my beginning
Even when I lose I’m winning
‘Cause I give you all of me
And you give me all, all of you, oh

เพราะทั้งหัวใจฉัน
มันรักทุกๆอย่างในตัวเธอ
หลงรักทุกๆสัดส่วนของเธอ
และความไม่สมบูรณ์แบบอันสุดแสนเพอร์เฟค
มอบทุกๆอย่างให้ฉัน
และฉันจะมอบทุกๆอย่างให้เธอ
เธอคือจุดจบและจุดเริ่มต้นของฉัน
ถึงแม้ในตอนที่ฉันแพ้ ฉันก็ยังชนะได้
เพราะฉันมอบทุกๆอย่างให้กับเธอแล้ว
และเธอก็เทให้ฉันทั้งตัวทั้งใจ



.........จบ PART 53.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1540 PPL310548 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 18:26
    เพลงที่จองกุก ร้องเพลงอะไรคะ
    #1,540
    1
    • #1540-1 S_mewon(จากตอนที่ 58)
      31 กรกฎาคม 2561 / 18:46
      All of me ของ John legend ค่ะ
      #1540-1
  2. #701 RaineYLovelY (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:10
    อร๊ายยย ฟินระดับทำลายหมอนไป 10 ใบได้ ฮือออ คิดถึงโมเม้นคู่นี้มากเลย
    #701
    0
  3. #700 lsabella-1690 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:27
     ชอบการตัดจบของไรท์ครั้งนี้ที่สุดแล้วค่ะ บทเพลงที่แทนทุกอย่างที่สำคัญลิซกลับมาแล้ววว ❤ คิดถึงยัยแมวมากเลย ส่วนกุกเราลูกผู้ชายพอ 555 ไรท์แต่งต่อไปเรื่อยๆนะคะ สนุกมากๆเลย รักไรท์นะ 💖
    #700
    0
  4. #699 WasineePrang (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:29
    เฮือกๆกัดหมอนน>~< รอค่ะไรท์
    #699
    0
  5. #698 miwmm58 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:37
    อ้ายยยย เขินนนอ่า กุกน่ารักมากกกลิซ่าอย่าทิ้งกุกอีกน่าาา
    #698
    0
  6. #697 sar912 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:31
    โอยยยย เขินด้วยคน 555 รอโมเม้นนี้มานานนนน
    #697
    0
  7. #696 BamMonb (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:37
    โอ้ยยยยย ทำไมเราเขิน
    #696
    0
  8. #695 pairiepair (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:33
    ฟินนนน
    #695
    0
  9. #694 อ้อม อ้อมม (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:07
    งือออออ หวานอะไรอย่างนี้กุกเนี้ยยย!!
    #694
    0
  10. #693 ชิมชิม (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:06
    โถ่ วีไม่รุ้จักความโรแมนติกเล๊ยย สงครามน้ำลายอีกนะคู่นี้ 5555 ลิซ่ากลับมาแล้วแถมยังสวีทกะจองกุกอีก  ต่อไวๆนะคะ
    #693
    0
  11. #692 thanyarat chomcare (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:50
    มดขึ้นแล้วนะคะกุกกี้
    #692
    0
  12. #691 gor_iforgifto (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:44
    หวานมากกกกก
    #691
    0
  13. #690 sereensereen (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:27
    หวานวนไปค่ะ55
    #690
    0