Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 57 : PART 52 : เปิดเมืองแปลก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jimin talk...


ฟึ้บ!


"อ่า!" ผมเผลอร้องออกมาทันทีที่ตัวตกกระแทกพื้น

"มึงไหวเปล่าจีมิน" จินฮยองที่โผล่มาที่นี้ก่อนผมรีบวิ่งเข้ามาหา

"ไหวฮยอง แค่เจ็บแผลนิดหน่อย" ผมฝืนตัวยืนขึ้นแล้วมองไปรอบๆ 

"ที่นี่ที่ไหนวะ" ชูก้าเอ่ย ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่ารุ่นพี่จียงส่งเรามาที่ไหน มันเหมือนกับว่าตอนนี้ ผม จิน ชูก้า เจโฮป และแรปมอนกำลังยืนอยู่กลางแผ่นหินสลักอะไรซักอย่าง มีเสาหินตั้งอยู่รอบๆ เหมือนสโตนเฮนจ์เลยครับ แต่สถานที่แห่งนี้ไม่ได้ตั้งอยู่ในที่โล่งแต่เหมือนมันตั้งอยู่ในสวนแห่งหนึ่งมากกว่า สังเกตจากพุ่มไม้กับดอกไม้รอบๆ นี่


ฟึ้บ!


"เฮ้ยๆ" แรปมอนวิ่งเข้าไปช่วยจองกุกที่กำลังพาลิซ่าถลาล้ม

"ขอบคุณมากฮยอง"

"มาๆ เดี๋ยวกูช่วย"

"ไม่เป็นไรฮยอง ผมทำได้" ไอ้นี้มันท่าจะรักลิซ่ามากนะครับ มันไม่ยอมปล่อยร่างลิซ่าห่างตัวเลย


พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!


จู่ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งในชุดเกราะวิ่งเข้ามาล้อมพวกเราเป็นวงกลม มือขวาถือหอก มือซ้ายถือโล่โลหะทรงกลม ทั้งชุดเกราะและโล่ต่างเป็นสีเขียวเลี่ยมทอง กลางโล่มีสัญลักษณ์สีทองของพระจันทร์เสี้ยวและดวงอาทิตย์ด้วยครับ พวกเขายืนนิ่งและสายตาก็จ้องมองมาที่พวกผมไม่กระพริบ

"พวกไหนอีกวะนี้" เจโฮปว่า พวกเราหันหลังชนกันอีกครั้ง สถานการณ์แบบนี้ก็ต้องป้องกันตัวก่อนล่ะครับ

"รุ่นพี่ส่งเรามาตายหรือเปล่าวะ" จินว่า


ฮึบ! ฮึบ! ฮึบ!


พวกเขาตั้งท่าเตรียมลุย โดยหันปลายหอกออกมาหาพวกผม ผมเห็นชายสองคนวิ่งเข้ามาหาพวกผม จริงๆ บอกว่าวิ่งเข้ามาหาไอ้กุกท่าจะเหมาะกว่า

"ไอ้กุก!" ผมเข้ามาขวางพวกเขาไว้

"เฮ้ย! อย่าเข้ามานะว้อย!" วีเข้ามากันจองกุกอีกต่อ ผมกับวีชี้ดาบไปที่สองคนนั้น ผู้ชายสองคนนั้นชะงักสักครู่ ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามา

"อย่าเข้ามานะเว้ย! กูแทงจริงๆ นะ" วีบอกทั้งสอง 


เคร้ง! เคร้ง!


จู่ๆ สองคนนั้นก็วางหอกกับโล่ลงเฉยเลยครับ 

"พวกมึงจะทำอะไรวะ!" วีว่า แล้วพวกเขาสองคนก็เดินดุ่มๆ เข้ามา ไอ้วีรีบถอยหลังทันที พวกผมจึงถอยตาม

"มึงจะถอยหลังมาทำห่าอะไร! ฝั่งพวกกูก็มีนะเว้ย!" แรปมอนตะโกนบอก

"มึงจะแทงก็รีบๆ แทงไอ้วี!" จินร้องบอก

"ไอ้อยากแทงมันก็อยากแทงฮยอง! แต่ผมว่ามันแปลกๆ" วีร้องตอบ ผมก็คิดเหมือนมันครับ คนพวกนี้ดูร่างโตแข็งแรงบึกบึนก็จริง แต่พวกเขาดูน่าจะมีอารยาธรรมกว่าพวกอกาธัซที่เคยเจอมาซะอีก จากผิวพรรณและหน้าตาแล้ว ดูเป็นผู้ดี๊ผู้ดี 

"กูไม่รอแล้วนะ ย่าห์!" ผมหันไปเห็นชูก้าฮยองง้างดาบขึ้


กริ้ง!


แต่ดาบดันลอยจากมือไปติดกับโล่ซะงั้นครับ 

"เชี้ยแล้ว มีดาบก็ใช่ไม่ได้อีก" เจโฮปโวยวาย

"ฮยองๆ เป้ผมๆ ตะเกียบๆ" วีร้องบอกคนอื่น จินฮยองจึงหยิบตะเกียบออกมา มันจะช่วยอะไรได้มั๊ยล่ะนั่น

"จีมิน! กูต้องการถุงแดง" มันโบ้ยใบ้บอกผมให้ไปหยิบของในเป้ ผมคว้าถุงนั้นออกมา

"อร่อยล่ะพวกมึง" วีสาดของที่อยู่ในถุงนั้นออกไปใส่หน้าของสองคนนั้นเต็มๆ

"โอ้ย! นี้มันอะไรกัน"

"อ่า! แสบตาไปหมดแล้ว ข้าตาบอดแน่ๆ" ท่าจะปวดแสบปวดร้อนน่าดูก็นั่นมันพริกผงนิ่ครับ

"จีมิน! จัดการ!" ผมกับวีออกแรงถีบสองคนนั้นไปสุดตัว จนพวกเขาเซถอยหลังไปชนกับกองพลที่เหลือ ในขณะที่จิน ชูก้า เจโฮป และแรปมอนเอาแต่ปาตะเกียบใส่พวกนั้น แต่ตะเกียบเล็กๆ มันจะไปสะทกสะท้านอะไรล่ะครับ

"จับพวกเขา!" หนึ่งในคนที่โดนปาพริกใส่หน้าออกคำสั่งบอกคนอื่นๆ พวกที่เหลือจึงเดินรุดหน้ามาหาเราทันที แต่ก่อนที่พวกเขาจะเข้ามาประชิดตัวพวกผมนั้น


"หยุดเดี๋ยวนี้!"


เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา ผมได้ยินแค่นี้ก็รู้ว่าใคร 'เจนนี่' ถึงแม้ผมจะยังมองไม่เห็นตัวเธอก็เถอะ เสียงของเธอดูมีอำนาจมากครับ เพราะทุกคนในที่นี้เงียบและต่างหันซ้ายหันขวาไปเพื่อหาต้นเสียงกันหมด

"เก็บอาวุธของพวกเจ้าซะ! อกาธอนัส!" พวกคนในชุดเกราะต่างงงงวยกับสถานการณ์ มีเสียงซุบซิบดังขึ้นในหมู่คนพวกนั้น

"เสียงใครกัน"

"ข้าก็ไม่รู้"

"เสียงข้าเอง!" ปรากฎร่างของหญิงสาวสามคนขึ้นตรงหน้าของผม

"พวกเธอไปไหนมานิ่ นึกว่าทิ้งพวกเราไปซะแล้ว" วีบอกสามคนนั้น

"ทีนี้เก็บอาวุธได้หรือยัง" เจนนี่ยังคงพูดกับพวกคนในชุดเกราะ


ฟึ้บ! ฟึ้บ! ฟึ้บ! ฟึ้บ!


ผมเห็นโล่และหอกหดตัวม้วนเป็นกำไลรอบข้อมือของคนพวกนั้นทันที ทำไมคนพวกนั้นถึงเชื่อฟังเธอจังครับ หรือพวกมันแพ้คนสวย

"พวกพี่ด้วย" เธอหันมาบอกพวกผม

"เห้ย! ได้ไง ขืนวางพวกมันได้ฆ่าเราแน่" วีว่า

"โอ้ย! พวกเขาไม่ฆ่าพวกนายหรอกน่า นี้คนของพวกเราเอง" โรเซ่ว่าอะไรนะครับ คนของพวกเราเหรอ

"ก็เห็นอยู่ว่าพวกมันใช้อาวุธข่มขู่เรา"

"นายเลิกโวยวายได้เปล่าฮะนายวี ก็เพราะนายมีอาวุธของพวกอกาธัซไงล่ะ" มันก็จริงครับเพราะเราขโมยดาบของพวกนั้นมา งั้นก็แสดงว่าคนพวกนี้...

"อกาธอนเหรอ?" ผมเอ่ย

"ถูกต้องแล้วครับ" โรเซ่ว่า

"ขออภัยที่เสียมารยาทด้วยครับ ผมคิดว่าพวกเขาเป็นอกาธัซ" ชายในชุดเกาะคนที่ถูกผมถีบคุกเข่าลงด้านหน้าเจนนี่

"ช่างมันเถอะ เจ้าแค่ทำตามหน้าที่ ลุกขึ้นได้แล้ว" ชายคนนั้นรีบลุกขึ้นยืน ผมชักจะสงสัยแล้วนะว่าเธอเป็นใครกันแน่ ใช่เจนนี่ในแบบที่ผมรู้จักหรือเปล่า

"เจนนี่! เจนนี่! เจนนี่อยู่ไหน!" เสียงหนึ่งดังขึ้นมา พวกอกาธอนัสหลบทางให้เสียงนั้นอย่างเร็ว แล้วผมถึงเห็นร่างของชายวัยกลางคนหน้าตาหล่อเหลา ดวงตาสีดำคมเข้ม หุ่นสูงสมส่วน รูปร่างดีใช้ได้เลย ผมสีดำยาวประบ่ายักโศกนิดๆ มีเคราด้วยครับ เขาใส่เสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีน้ำตาลแดงแขนยาวแนบในกางเกงขายาวสีดำ สวมรองเท้าบูทสีดำด้าน ดูรวมๆ แล้วมีเสน่ห์เหลือเกิน ไม่ใช่ล่ะ! ดูเท่ห์ต่างหาก

"ให้ตายเถอะ" ผมได้ยินเจนนี่พึมพำ

"ใครอีกวะเนี่ย" จินเอ่ยเบาๆ

"โอ้! เจนนี่!" เขารีบเดินเขามาหาเจนนี่ทันที เขาใช้มือจับไหลเธอ แล้วหมุนตัวเธอซ้ายทีขวา เพ็งพินิจเจนนี่อย่างมีความสุข คนคนนี้ท่าทางจะเพี้ยนนะครับ

"เจนนี่! เจนนี่! เจนนี่!" ไม่ใช่แค่เพี้ยนธรรมดาครับ เพี้ยนมากด้วย ผมล่ะสงสารความเท่ห์เมื่อกี้

"ไหน! มานี้สิยัยเด็กดื้อ มาให้ป๊ากอดให้หายคิดถึงหน่อย" 

"หะ! ป๊า!" ไม่ใช่แค่พวกมันครับที่ตกใจ ผมก็ด้วย ผู้ชายเพี้ยนๆ ที่ผมว่า พ่อเจนนี่เหรอครับ (ไรท์:สวัสดีว่าที่พ่อตาสิลูก)

"ไม่เอาน่ะป๊า คนเยอะแยะ" เจนนี่ว่า แต่ดูเหมือนป๊าของเธอไม่สนอะไรเลยครับ รีบคว้าตัวเธอเข้าไปกอดทันที 

"คิดถึงจังเลยเด็กน้อยของป๊า"

"ป๊า บอกว่าไม่ต้องกอดไง" เธอกระซิบบอกเขา

"ทำไมป๊าจะกอดลูกป๊าไม่ได้ ไหนดูหน้าอีกทีสิ" เขาเอามือทั้งสองข้างจับหน้าเจนนี่เอาไว้ แล้วหอมแก้มทั้งสองข้างฟอดใหญ่


สู้ด! สู้ด!


"ถ้าไม่ใช่พ่อก็จะนึกว่าเฒ่าหูงูเลยนะ" เจโฮปพูดเบาๆ

"ข้าได้ยินนะ" คุณพ่อหูดีซะด้วยครับ

"เห็นมั๊ยคะ คีพลุคหน่อยสิ หมดความน่าเชื่อถือแล้วนิ" เจนนี่บอกพ่อของเธอ

"งั้นเหรอ อะแฮ่ม!" รู้ตัวช้าไปนะครับคุณพ่อ

"อกาธอนัส! พาพวกเขาไปรักษาตัวที่ห้องพยาบาล  แล้วบอกหญิงรับใช้จัดที่พักให้พวกเขาไว้ด้วย" 

"ตกลงว่าเรารอดจริงๆ แล้วใช่มั๊ยฮยอง" วีหันไปถามแรปมอน

"รอดแล้วพ่อหนุ่ม" เขาหันมาบอกพวกเรา

"ขอโทษทีที่คนของข้าเสียมารยาท เอาเป็นว่าพวกเจ้าตามคนของข้าไปก็พอ ทำตัวตามสบายได้เลยไม่ต้องเกรงใจ สหายของลูกข้าก็เหมือนเพื่อนข้าแหละ ฮ่าๆๆ" ถ้าเจนนี่อารมณ์ขันได้ครึ่งหนึ่งของพ่อก็ดีสิครับ

"ขอโทษนะครับ แล้วลิซ่าล่ะครับ" จองกุกเอ่ยขึ้นมา

"อ่า หลานของข้า" เขาเดินเข้ามาหาร่างของลิซ่า

"เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ข้าได้ยินว่าจียงส่งคนไปช่วยนางแล้ว ยังไงนางจะปลอดภัยกลับมาแน่นอน" 

"ยังงั้นเหรอครับ แล้วเขาเป็นใครครับ" จองกุกถามเป็นกังวล

"เรื่องนั้นข้าก็ไม่รู้แฮะ" อ้าว! ดูหน้าไอ้กุกยิ่งเป็นกังวลไปใหญ่เลยครับ

"คุณลุงพูดแบบนี้ได้ยังไงคะ" จีซูว่า

"เขายิ่งกังวลเข้าไปใหญ่ ไม่เป็นไรนะจองกุก คนของพี่จียงมีแต่ระดับเทพๆ ยังไงก็ช่วยยัยลิซได้อยู่แล้ว" จีซูเอามือลืบแขนจองกุกเบาๆ เธอคงกำลังใช้พลังทำให้จองกุกผ่อนคลายลง

"ฉันว่าเราไปห้องพยาบาลได้แล้วล่ะคะ คงมีคนต้องการหมอ" เจนนี่ว่าแล้วหันมามองผม 

"เอ้า! พวกเจ้า! มาช่วยคนเจ็บแล้วพาพวกเขาไป เร็วๆ" พ่อของเจนนี่ออกคำสั่งอีกครั้ง แล้วอกาธอนัสจึงวิ่งเข้าหาพวกเรา

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมพาเธอไปเอง" ผมนับถืบจองกุกจริงๆ ครับ 

"โอ้ยๆ" ผมร้องออกมา 

"ขอโทษทีครับ" อกาธอนัสสองคนเข้ามาพยุงผม คนนึงหยิบก้อนหินสลักลายแปลกๆ ออกมา

"ห้องพยาบาล!" แล้วเขาก็ปามันลงไปบนพื้น ปรากฎม่านน้ำวงกลมขนาดใหญ่ขึ้น

"แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะคะ" เจนนี่หันไปบอกพ่อของเธอ แล้วพวกเธอสามคนก็เดินหายเข้าไปในม่านน้ำก่อน

"พวกเจ้าเข้าไปได้แล้ว" พ่อเจนนี่ว่า จองกุกเดินเข้าไปก่อน ตามด้วยผม เจโฮป ชูก้า จิน แรปมอนและวี


วับ!



Jungkook talk...


วึ้บ!


ผมเดินผ่านม่านน้ำออกมาก็เจอเข้ากับห้องโถงขนาดใหญ่ มีเตียงตั้งเรียงรายเป็นแนวยาวทั้งสองฝั่ง

"วางลิซ่าไว้เตียงนี้ก่อน" จีซูบอกผม ผมเดินไปยังเตียงที่ว่าแล้วค่อยๆ วางร่างลิซ่าลง

"พวกพี่ไปนั่งเลยค่ะ คนละเตียงเลย เดี่ยวหมอก็มา" โรเซ่ไล่พวกผมไปนั่งบนเตียง คนอื่นๆ ทำตามที่เธอบอกหมดแล้วครับ แต่ผมจะทิ้งลิซ่าไปได้ยังไงครับ

"ขอมือหน่อยสิ" จีซูว่า ผมยื่นมือไปให้เธอแบบงง

"ถ้าจะอยู่ข้างลิซ่าตอนนี้ สิ่งสำคัญคือร่างกายนายต้องแข็งแรงเข้าไว้ และนายต้องมีจิตใจที่เข้มแข็ง และมีศรัทธาอยู่เสมอ" เธอบอกผมในขณะที่จับมือผมเอาไว้ ผมรู้สึกดีขึ้นมากๆ เลยครับ ใจผมดูสงบลง ร่างกายที่เคยเหนื่อยล้าเมื่อครู่ดูเบาบางลง

"ความรักที่นายมีให้เธอ ฉันเชื่อว่าลิซ่าต้องรับรู้มันได้" เธอยิ้มอบอุ่นส่งมาให้ผม เธอเหมือนแม่เลยครับ

"ขอบใจมากนะจองกุก" 

"ขอบคุณเหมือนกันครับ" จีซูตบหลังมือผมเบาๆ ก่อนจะไปนั่งบนเตียงอีกฝั่ง ผมนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงลิซ่าแล้วกุมมือมือเล็กๆ นั่นเอาไว้

"เธอจะรับรู้มันใช่มั๊ย ลิซ่า"

"ไหนดูสิว่ามีคนไข้กี่ราย!" ชายแก่ผมหงอกเครายาวสวมชุดคลุมยาวสีขาวรุงรังเดินเข้ามา

"1 2 3...11 โอ่ย สบายๆ 5 นาทีเสร็จ" เขาว่า

"แสดงว่าหมอมากันเยอะใช่มั๊ยครับ" วีถามขึ้น

"แล้วเห็นมากี่คนล่ะ" เท่าที่ผมเห็นในห้องนี้นอกจากพวกผมกับอกาธอนัสสองคนที่มาส่งจีมิน ก็มีแค่แกนั่นแหละครับ อย่าบอกนะว่า 'นี่หรือหมอ'

"คนเดียว 5 นาที ขี้โม้เปล่าลุง" เจโฮปว่า

"บ๊ะ! ไอ้หนุ่มนี่ รู้จักข้าน้อยไปซะแล้ว"


ตึก!


"เชี้ย! ตกใจหมดลุง" ทันทีที่ลุงแกกระทืบเท้าลงบนพื้นก็ปรากฎร่างโคลนของแกขึ้นตามแต่ละเตียง

"เป็นไง ข้าไม่ได้โม้นะโว้ย" ลุงในร่างที่เตียงเจโฮปว่า ตอนนี้ร่างโคลนของแกค่อยทำการตรวจรักษาคนอื่นๆ ไปเลยครับ

"เอ็งโชคดีนะไอ้หนุ่มผมทอง"

"ผมชื่อจีมิน"

"เอ่อๆ คือกันๆ ดีที่เอ็งแค่โดนปลายมีด ถ้าเผลอเข้าใกล้กว่านี้เนื้อเอ็งหลุดแน่ๆ"

"ต้องเย็บมั๊ยลุง แล้วจะเป็นแผลเป็นหรือเปล่า"

"ไม่ต้องเย็บๆ ใช้กาวก็พอ"

"หะ! ลุงเป็นหมอเปล่านิ ใช้กาวได้ไงลุง"

"โห่ย! ไอ้หนุ่มนี้ กาวก็ยาสมานแผลนั่นแหละ มันเป็นศัพท์เทคนิค" ศัพท์เทคนิคทางการแพทย์เขาเรียกอย่างนี้เหรอครับ ฟังดูแปลกๆ

"แต่เป็นศัพท์เทคนิคเฉพาะข้าเอง ฮ่าๆๆ" ลุงแกอารมณ์ดีเกินไปนะครับ

"ส่วนแผลเป็นไม่ต้องห่วง 3 วันดี 4 วันตาย"

"ลุง!"

"ข้าล้อเล่น! 3 วันดี 4 วันหาย จริงๆ แผลเอ็งมันเฉียดๆ คงแค่คืนเดียวก็หาย รับรองเอ็งจะไม่รู้สึกเลยว่าเคยโดนเฉือนมา" ขี้คุยอีกต่างหาก

"ดูสินี่ใคร ลิซ่าตัวน้อย" ร่างโคลนอีกร่างของแกเดินเข้ามาหาลิซ่า

"คงต้องใช้ผลึกจันทราเพิ่มพลังให้เธอสักหน่อย จะได้มีแรงสู้พวกนั้น" แกหันมาส่งซิกให้ผมครับ ลุงแกจะรู้มั๊ยครับว่าผมซีเรียสอยู่

"ข้ารู้น่า เรื่องความรักก็อย่างนี้แหละ พอเห็นคนที่ตัวเองรักเป็นทุกข์ ใจก็มักอยู่ไม่สุข มันเป็นสัจธรรม" แกอ่านใจได้เหรอครับ

"เป็นหมอใช้ว่าต้องรู้แค่เรื่องกาย แต่เราต้องใส่ใจคนไข้ด้วย ยิ่งรู้ว่าคนไข้คิดอะไรยิ่งรักษาง่าย" ป้าด! เจ๋งโพ้ดๆ

"ขอบใจที่ชม แต่ข้ารู้ตัวอยู่แล้ว อ่ะ! ของหนูลิซ่าเสร็จแล้ว" แกโรยผงอะไรก็ไม่รู้ครับลงไปที่ปากของลิซ่า ถ้าเป็นยาผงก็คงจะเป็นยาผงที่แปลกต่างมากๆ เพราะมันส่องแสงสว่างไสวเลยครับ คล้ายแสง...

"แสงจันทร์" แกบอกผม

"ผงหอมสีจันทร์น่ะ" หะ! ผงหอมสีจันทร์ ผงหอมสีจันทร์มันเอาทาหน้าไม่ใช่เหรอครับ

"โอ้ย! เอ็งนี่ไม่ขำเลย ข้าอุตส่าห์เล่นมุก" มุกแป้กแบบนี้ใครจะขำออก แล้วมันใช้เวลามาปล่อยมุกมั๊ยล่ะครับ เฮ้อ~ ผมล่ะเหนื่อยใจ

"นี่ไอ้หนุ่ม เอ็งไม่ต้องเซงกะตาย มาๆ มาดูอาการเอ็งดีกว่า" แกเดินอ้อมมาหาผม แล้วส่องไฟใส่ตา ปาก จมูก และหูของผม

"ดีนะที่หนูจีซูช่วยบรรเทาไว้ก่อน ไม่งั้นเอ็งคงสลบเหมือดเหมือนไอ้เตียงโน้น" แกชี้ไปที่เตียงเตียงหนึ่ง จะใครล่ะครับ เจโฮปฮยองเจ้าเก่า ผมเห็นคนอื่นกำลังนอนรับน้ำเกลือกันทุกคนเลยครับ

"ไอ้กุกมึงเป็นไงบ้าง" ชูก้าฮยองตะโกนข้ามเตียงมาถามผม

"ดีขึ้นแล้วฮยอง" ผมหันไปบอก

"เจ็บนิดๆ เจ็บนิดๆ เจ็บเหมือนมดกัดนิดเดียว"

"โอ้ย! ลุงทำไรนิ" จู่ๆ ลุงแกก็เจาะแขนผมไม่บอกไม่กล่าวเลยครับ

"ข้าก็ร้องเพลงเกริ่นไปแล้วไง เอ็งมั่วแต่สนใจอย่างอื่นไปได้" 

"ร้องเพลงแบบนั้นใครจะไปรู้ลุง โฮะ! แทงมาได้"

"เอ่อๆ ข้าขอโทษ เอ็งก็อยู่นิ่งๆ อย่าขยับแขนมาก แล้วนี่เอ็งจะย้ายไปนอนบนเตียงข้างๆ มั๊ย ข้าจะได้ย้ายเสาน้ำเกลือไปให้"

"ไม่ต้องลุง เดี๋ยวผมนั่งเฝ้าลิซ่าต่อ"

"งั้นก็ตามใจเอง"


ตึก! 


ร่างโคลนของแกมารวมกันเป็นร่างเดียวอีกครั้งที่กลางห้อง

"ขอบคุณนะคะปู่ไบรอค" จีซูว่า

"เรื่องเล็กหนูจีซู ปู่ไปล่ะ พวกหลานก็พักผ่อนได้แล้ว" แล้วแกก็เดินออกไป

"ขอบคุณนะครับ!" พวกผมตะโกนบอก ลุงแกโบกมือให้โดยไม่หันกลับมา

"ลุงแกเจ๋งดีว่ะ" จินว่า

"ทีนี้กูก็จะได้นอนสักที ฮ้าว~" แรปมอนหาวปากกว้าง

"ใช่ฮยอง" วีว่า

"ฮ้าว~ ราตรีสวัสดิ์ทุกคน คร่อก~" พี่แกคงจะเพลียหนัก ผมก็เริ่มรู้สึกซึมๆ แล้วเหมือนกัน ผมใช้มือขวาจับมือซ้ายของลิซ่าเอาไว้ แล้วฟูบหน้านอนลงกับเตียง


"ลิซ่า"



.........จบ PART 52.........  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #971 -wa-ya- (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 19:23
    เมืองนี้มีคนเต็มมั้ยคะ แม้กระทั่งหมอรักษาโรค 5555
    #971
    0
  2. #689 Mind_kookga (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:37
    มีความสนุกสุดเหวี่ยง555555 ต่อน้าแฟนตาซีมากกกก ชอบๆๆๆ คู่ชูก้าจะเป็นเช่นไรต่อไปอยากรู้ ชอบเมืองของอกาธอนัสมากกกกก
    #689
    0
  3. #688 ์ื์ืืNever mind (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:20
    เราจินตนาการปู่หมอเป็นหมออ่วม เอ้ยไม่เกี่ยวๆ ไปล่ะ
    #688
    1
    • #688-1 S_mewon(จากตอนที่ 57)
      2 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:49
      โอ้ยลั่น! คั่นจังซั่น เฮ้าต้องพาหมออ่วมไปล่าโตเจ้าแม่นาคี 555 ต้องให้ปู่หมอเว้าอีสานนำบ่ ชอบๆๆ
      #688-1
  4. #687 RaineYLovelY (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:56
    ทั้งเขิลกุก ทั้งสงสาร เมื่อลิซ่าจะฟื้นนะ รู้มั้ยว่ากุกกี้เป็นห่วงขนาดไหน ฮืออออ (อินไปค่ะ 55)
    #687
    0
  5. #686 WasineePrang (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:59
    รออยู่นะไรท์ ลิซ่าดีอ่ะไรท์มีกุ๊กดูแล555+ ไปละไรท์อ่านหนังสือโอเน็ทแป๊ป555
    #686
    0
  6. #685 lsabella-1690 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:58
     เขินแทนลิซเลยง่า ยัยแมวกลับมาเร็วๆสิจองกุกเขาเป็นห่วงนะ 
    ส่วนรีดเดอร์เป็นไข้ค่ะ 55 ต้อนรับเดือนกุมภาพันธ์กันเลยทีเดียว 😂😂 ไรท์สู้ๆนะคะ รีดคนนี้จะรออ่านเสมอ ❤
    #685
    0
  7. #684 thanyarat chomcare (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:57
    รอโมเม้นจีมินกะเจนนี่อยู่น้าาาา
    #684
    0
  8. #683 sar912 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:02
    ลิซหายไปเรย เปนไงบ้างเนี่ย??
    รอกุกลิซคร่าาาาา
    #683
    0
  9. #682 อ้อม อ้อมม (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:00
    ตื่นเต้นนน รอค่ะ!!!
    #682
    0