Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 55 : PART 50 : เคลื่อนพล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jisoo talk...


ฟึ้บ!


ตอนนี้ฉัน พี่จิน และชูก้าแอบซุ้มกันอยู่ที่หลังซากกองโครงเหล็กเก่าๆ สนิมเครอะที่อยู่ห่างจากด้านหลังตึกมา 500 เมตร 

"พวกฉันสามคนจะขึ้นไปเคลียร์ที่ชั้นดาดฟ้า ส่วนพวกพี่ให้รอสัญญาณตามที่เราคุยกันไว้ พวกฉันจะบุกจากบนลงล่าง ส่วนพวกพี่และกลุ่มโรเซ่ให้บุกจากล่างขึ้นบน เราจะเจอกันในชั้นที่พวกมันจับลิซ่าไป เข้าใจนะคะ" เจนนี่ย้ำเรื่องแผนกับเราอีกครั้

"อือ" เราสามคนรับคำ

"แล้วเจอกันค่ะ" เจนนี่ว่าก่อนจะจัมป์หายไปพร้อมจีมินและจองกุก 


วู้บ!


ทำไมไม่รู้ แต่ฉันรู้สึกหวั่นใจไปหมด เราไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ถึงเราสี่คนจะเคยถูกฝึกเพื่อให้พร้อมรับมือกับเหตุการณ์การนี้ก็เถอะ แต่นั้นมันแค่ซ้อมนิ่คะ แต่นี้คือสถานการณ์จริง ตายจริงด้วยไม่ใช่แค่สลบ แถมยังมีคนพวกนี้อีก ฉันว่าพวกเขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงขนาดนี้

"จีซูเป็นอะไรหรือเปล่า" พี่จินที่นั่งอยู่ข้างฉันถามขึ้น ฉันคงแสดงสีหน้ากังวลมากไปจนพี่เขาสังเกตเห็น

"แค่กังวลนิดหน่อยน่ะค่ะ" ฉันตอบ พี่จินยิ้มตอบฉันก่อนจะกุมมือและพูดให้กำลังใจฉัน

"นี่ยัยหนู ฟังพี่นะ ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องกังวลตราบใดที่เธอยังมีพี่ มีไอ้ก้า" พี่จินมองไปทางชูก้า ฉันจึงมองตาม เขาหันมามองพวกเราสองคน สายตาเฉยเมยแบบนั้น 

"ใช่มั๊ยมึง" จินถามชูก้า จริงๆ ฉันว่าเราคุยกันแค่สองคนก็ได้นะเพราะดูเขาไม่ได้อยากจะสนทนากับเราซักเท่าไหร่

"ไอ้ก้า น้องต้องการกำลังใจนะเว้ย" จินเอ็ดชูก้าเบาๆ ฉันมองเขา เขามองฉันตอบ แล้วฉันก็แสร้งมองทางอื่น สายตาเฉยเมยแบบนั้น เห็นแล้วมันน่าโมโหค่ะ

"มึงนิ ต้องให้กูสอน เอ้า!" จู่ๆ พี่จินก็จับมือฉันและคว้ามือชูก้ามาประกบมือฉันไว้ กลายเป็นว่าเราสามคนกำลังจับมือรวมพลังกันอยู่ โดยมีมือของพี่จินข้างหนึ่งจับมือฉันเอาไว้ และมีมือของชูก้าที่วางทับมือฉันอีกทีเพราะแรงบังคับจากมือของพี่จิน ฉันรู้สึกอึดอัดนิดหน่อยนะ ฉันไม่อยากจะอยู่ใกล้เขา ไม่อยากจะสัมผัสตัวเขา เพราะมันทำให้ฉันหวนนึกถึงสัมผัสจากคืนวันนั้น ทำไมมันถึงหลอกหลอนฉันอยู่นะ

"มึงทำอะไรของมึง" ชูก้าถามจิน

"ก็ดูเหมือนมึงกับน้องจะเริ่มไม่ลงรอยกันอีกแล้ว"

"มึงรู้ได้ไง"

"โห! กูอยากเอากระจกให้มึงจริงๆ" ฉันได้แต่นิ่งฟังสองคนนี้ ในใจก็คิดว่าเมื่อไหร่พี่จินจะยอมปล่อยมือพวกเราสองคนสักที

"กูก็คิดว่าพวกมึงสองคนลงรอยกันแล้ว แต่สงสัยรอยนั้นคงร้าวอีก ตกลงมีเรื่องอะไรกัน" พวกเราเคยลงรอยกันด้วยเหรอคะ

"ไม่มีค่ะ" ฉันรีบตอบ

"ถ้าจะมีก็คงพี่เขามากกว่า" ฉันว่า มันอดไม่ได้จริงๆ ค่ะ

"นั่นไง! กูว่าแล้ว ตกลงมึงมีปัญหาอะไรกับจีซู" เขามองตอบพี่จินก่อนที่จะหันมาหาฉัน ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาจะตอบว่ายังไง

"กูไม่ได้มีปัญหา กูแค่ทำสิ่งที่ถูกต้อง" สิ่งที่ถูกต้องคืออะไรคะ ไม่รู้สิ พอได้ยินเขาพูดแบบนั้นฉันอยากจะหัวเราะออกมา สิ่งที่ถูกต้องของเขาคือการปล่อยให้ฉันตกอยู่ความสับสนแบบนี้เหรอ 'ฮึ!' สุดท้ายฉันก็เผลอยิ้มเยาะออกมาจนได้

"เธอยิ้มทำไม" เขาถามฉัน ฉันอยากตอบออกไปดังๆ ว่า 'ยังมีหน้ามาถาม' อยากจะเอาเล็บข่วนหน้าเขาจริงๆ ค่ะ

"ก็พี่ตอบถูกใจฉัน ฉันชอบ ก็เลยยิ้มออกมา แปลกตรงไหนคะ" เขามองฉันด้วยสายตาสงสัย คงคิดไม่ถึงล่ะสิว่าฉันจะตอบแบบนี้

"ฉันว่าเราหยุดพูดเรื่องไร้สาระเถอะค่ะ มาหาวิธีจัดการพวกมัน 4 คนนั้นดีกว่า" ฉันดึงมือที่ถูกเกาะกุมออก พอทั้งสองคนเห็นฉันดึงมือออกยิ่งงงกันไปใหญ่ แปลกตรงไหน ฉันก็แค่หงุดหงิด 

"เอ่อๆ นั่นดิเนาะ" จินตอบอย่างงงๆ ชูก้ายังคงมองฉันอยู่ ฉันจึงหันไปมองตอบ 

"พี่จะเอาด้วยมั๊ยคะ" ฉันถามเขาแบบนี้ได้ยังไงนะ แต่ก็ถามไปแล้ว เขาคงคิดว่าฉันบ้าไปแล้วแน่ๆ คงตามอารมณ์ของฉันไม่ทันสินะ ช่างเถอะ ฉันตัดสินใจแล้วว่าเราเป็นเหมือนวันแรกที่เราเจอกันมันดีที่สุดแล้ว 'ฉันต้องไม่ชอบพี่' ฉันต้องทำให้ได้



Jennie talk...


ฟึ้บ!


"เฮ้ย! อ๊าก!" ฉันแทงมีดทะลุร่างชายตัวสูง ร่างใหญ่ หัวเกรียนที่กำลังหันมาหาพวกเราสามคนด้วยความตกใจ ร่างใหญ่นั้น ค่อยๆ ทรุดตัวลงไปกลับพื้นอย่างช้าๆ ตอนนี้ฉันพาจีมินและจองกุกจัมป์มายังบนดาดฟ้าเรียบร้อย แต่บนนี้ยังมีพวกอกาธัซเหลืออีก 5 คน งานหนักซะแล้ว 

"พวกนายจัดการสองคนนั้น" ฉันชี้บอกจองกุกกับจีมินไปยังชาวอกาธัซรูปร่างผอมบางสองคน

"แล้วที่เหลือล่ะ" จอกกุกถาม

"เดี๋ยวฉันเอง" 


วู้บ!


ฟึ้บ!


ฉันมาโผล่ที่ด้านหลังของชาวอกาธัซอีกคน

"อ๊าก!" ฉันรีบฟาดดาบลงไปเต็มแรง จนผู้ชายคนนั้นล้มทั้งยืนโดยไม่ทันตั้งตัว อีก 2 คนที่เห็นฉันกำลังกรู่กันเข้ามาหาฉันอย่างไว  ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาฉัน โดยมือข้างหนึ่งถือดาบอีกข้างก้างออกเหมือนจะเข้ามาจับกุมฉัน ชายคนนี้ตัวสูงใหญ่ค่ะ  ส่วนชายอีกคนกำดาบไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง เขาค่อนข้างตัวเล็กกว่าอีกคนเล็กน้อย ทั้งคู่กำลังวิ่งเข้ามาหาฉันพร้อมๆ กัน จากทั้งสองด้าน

"ย่าห์!" พวกเขาทั้งสองตะโกนพร้อมกัน ฉันตัดสินใจวิ่งเข้าหาชายร่างเล็กก่อน โดยวิ่งแล้วสไลด์ตัวลงกับพื้นก่อนที่เราจะเข้าปะทะกัน ฉันยกดาบขึ้นในแนวระนาบระหว่างที่สไลด์ตัว ด้ามดาบเฉือนเข้ากลางลำตัวของเขาเต็มๆ

"อ่าห์!" ทำให้ตัวเขาหมุนไปตามแรงดาบ และไปชนเข้ากับร่างของคนที่ตัวใหญ่กว่า

"ขวางทาง!" ไอ้คนตัวใหญ่ผลักร่างของคนตัวเล็กออกไปให้พ้นทาง ฉันต้องส่งสัญญาณให้กับอีกสองกลุ่ม ฉันมองหาจุดส่งสัญญาณที่เหมาะสมที่สุด นั่นไงคะ


ฟึ้บ!


ฉันจัมป์มายังที่จุดที่หมายตาไว้ แล้วหยิบแท่งไฟของบันทังที่ผูกไว้ที่เอวขึ้นมาโบกสะบัดเป็นสัญญาณให้กับคนที่เหลือ หวังว่าพวกเขาจะเห็นนะ ฉันโบกได้ไม่ถึง 5 วิก็โดนกระชากแขนอย่างแรงจนตัวลอยกระเด็นตกจากจุดส่งสัญญาณกลิ้งลงมาที่พื้น 

"อ่า" เจ็บค่ะ

"เจนนี่!" ฉันได้ยินเสียงจีมินตะโกนมาจึงหันไปดู นี้พวกเขายังจัดการกุ้งแห้งสองตัวนั้นไม่ได้อีกเหรอคะ พวกเขายังปัดแกว่งมีดในมือไปมา อีกมือของจองกุกถือกระทะ ส่วนจีมินถือหม้อที่มีด้ามจับด้านเดียว พวกเขาใช้มันเป็นโล่ป้องกัน แต่ดูเหมือนโล่พวกนี้คนทนแรงดาบไว้ได้อีกไม่นาน พวกเขาต้องใช้ดาบค่ะ ไม่งั้นสู้พวกนั้นไม่ได้แน่ ฉันสอดส่องสายตาไปยังร่างของชาวอกาธัซที่ฉันพึ่งสังหารไป 'นั่นไง' ฉันกำดาบของฉันแน่นและรีบลุกขึ้นเพื่อออกวิ่งไปหาดาบอีกเล่มที่วางอยู่ข้างศพของคนพวกนั้น แต่ฉันคงลืมไปว่าฉันยังเหลือมารผจญอีกหนึ่งตัว


"เอือก!"


"เจนนี่!" 


จุกค่ะ ผู้ชายคนนั้นชกเขาที่ท้องฉันอย่างแรง จนฉันต้องคุกเข่าทรุดตัวลง เขาค่อยๆ ง้างดาบขึ้นช้าๆ นี้เป็นจุดจบของฉันงั้นเหรอ 


"โป้ก!" 


หม้อลอยมาโขกเข้าที่หัวของชายคนนี้อย่างจัง เขาเซเล็กน้อย ก่อนจะกลับมายืนตัวตรงอีกครั้ง

"ทำไมตายกันอยากจังวะ" จีมินหันไปสู้พวกกุ้งต่อ แต่ตอนนี้ชายตัวใหญ่เปลี่ยนเป้าหมายใหม่เป็นจีมินแล้วน่ะซิ เขาสาวเท้าอย่างไวไปหาจีมินกับจองกุกที่กำลังสู้กับกุ้งแห้งสองตัวอย่างไม่วางมือ ถ้าเจอพี่เบิ้มอีกคนพวกเขาได้ตายแน่ๆ

ชายตัวใหญ่ ฉันขอเรียเแกว่าพี่เบิ้มแล้วกัน พี่เบิ้มสาวเท้าเข้าใกล้คนทั้งสองเข้าไปเรื่อยๆ จองกุกต้องใช้กระทะเป็นโล่ป้องกันตัวทั้งป้องกันตัวเขาเองกับจีมินที่เสียหม้อไปเพื่อช่วยชีวิตฉัน พวกเขาไม่รู้ว่าพี่เบิ้มกำลังเคลื่อนตัวเข้าไปหาอยู่ อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น พี่เบิ้มง้างดาบขึ้นหวังฟันจีมินจากด้านหลัง


"จีมิน!" 


"เฮือก!"


"เจนนี่! อ่าห์!"


"เอือก!"


"อ๊าก!"


เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคือ ฉันตะโกนร้องเรียกจีมินก่อนที่พี่เบิ้มจะฟาดดาบลงใส่ร่างเขา และก็พบว่าตัวเองจัมป์มาขว้างดาบเล่มนั้นไว้และแทงพี่เบิ้มไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีตอนที่ได้ยินเสียงจีมินเรียกชื่อ เขาหันมาหาฉันขณะที่ต่อสู้กับไอ้กุ้งแห้งตัวนึงอยู่ ทำให้ไม่สามารถป้องกันตัวเองจากดาบของอีกฝ่ายได้ ปลายดาบนั้นเฉือนเข้าที่อกเขาเป็นรอยยาว เมื่อฉันเห็นอย่างนั้นก็รีบเอี่ยวตัวขึ้นและตวัดดาบฟาดร่างนั้นเข้าอย่างจัง ในขณะที่จองกุกที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็กำลังป้องกันตัวเองจากดาบหนักๆ ของไอ้กุ้งแห้งอีกตัว ฉันจึงแทงเข้าที่สี่ข้างของเขาทันที แล้วรีบดึงดาบออกเพื่อหันมาดูอีกคนที่ทรุดตัวนั่งกับพื้นในตอนนี้

"จีมิน! นายเป็นยังไงบ้าง" ฉันนั่งลงตรงหน้าเขาทันที

"เจ็บเหรอเปล่า" ฉันถามเขาอย่างเป็นห่วง พยายามที่จะจับแผลที่อกนั้น จากแผลนั้นถึงแม้จะแค่เฉียดๆ แต่มันรอยยาวมากค่ะ จากอกพาดมาถึงลำตัวเลย

"นายโอเคมั๊ย" ฉันรู้สึกผิดจริงๆ ค่ะ ที่ดูเหมือนจะพาพวกเขามาตาย ฉันสบตาเขา แต่ที่ทำให้ฉันแปลกใจคือเขากลับยิ้มตอบกลับมา นี้เขาเพี้ยนเพราะพิษบาดแผลไปแล้วเหรอ

"นายอยากยิ้มได้มั๊ย เจ็บจนเป็นบ้าไปแล้วหรือไง" ฉันรู้สึกเหมือนน้ำตาเริ่มคลอเบ้าซะแล้ว แต่เขาก็ยังไม่หยุดยิ้มซะที

"นี่! หยุดยิ้มได้แล้ว"

"เธอจะให้ฉันหยุดยิ้มได้ไง" เขาเอ่ยขึ้นมา

"แค่รู้ว่าเธอเป็นห่วงฉัน ต่อให้เจ็บกว่านี้ ฉันก็จะยิ้มให้เธอแบบนี้"

"ใครห่วงนาย!" ฉันรีบบอกปัด

"ฉันแค่ไม่อยากให้ใครต้องมาตายเพราะฉัน ก็แค่นั้นแหละ" ฉันรีบลุกขึ้น

"แค่นั้นก็ได้" เขาว่า

"ถ้านายไม่เป็นไรแล้ว เราก็ไปกันต่อเถอะ พวกเราที่เหลือคงกำลังมา"

"ลุกไหวเปล่าฮยอง" จองกุกเข้ามาพยุงจีมินขึ้น

"พอได้ๆ" เขาลุกขึ้นแล้วหันมาหาฉัน ฉันรีบเลี่ยงมองไปทางอื่น

"หยิบดาบแล้วตามมา" ฉันบอกพวกเขาก่อนจะเดินนำเข้าไปในตัวตึก



V talk...


ตอนนี้พวกเราสี่คนมี ผม โรเซ่ แรปมอน และเจโฮป นั่งหมอบรอสัญญาณกันอยู่ในทุ่งหญ้าแห้งในจุดที่ห่างจากด้านหน้าตึกออกมา 500 เมตร

"พวกพี่พกอะไรกันมาบ้าง" โรเซ่ถามพวกผมสามคน

"ของฉันมีไม้ช็อตยุง กับไม้ทุบเนื้อ อ่อ แล้วก็ผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายคิตตี้สุดน่ารัก" คงไม่ต้องบอกนะครับว่าใคร เจโฮปฮยองนั่นแหละครับ

"ของพี่มีไม้เบสบอล ชุดทัพพีและตะหลิว พร้อมหมวกกันน็อค" แรปมอนมาด้วยชุดทัพพีกับตะหลิวหลายขนาดที่ผูกติดไว้รอบตัว

"แล้วนายล่ะ" เธอหันมาถามผม ผมเปิดอุปกรณ์ในกระเป๋าออกมา จะให้ผมหยิบมาพอกระจุ๋มกระจิ๋มได้ไงครับ นี้มารบนะครับ

"ก็มีส้อม 3 โหล ตะเกียบ 2 โหล อีโต้ 2 เล่ม พริก 1 ห่อใหญ่ ไข่ไก่ 1 แผงเล็ก"

"หอบมาอะไรเยอะแยะเนี่ย เปลืองแรงแบก" เธอบ่นใส่ผมเฉยเลย ยัยนี้เคยถูกใจอะไรผมมั๊ย

"นั้นไงสัญญาณ" เจโฮปบอกพวกเรา ที่นั่งหมอบอยู่

"เอาไงแชยอง" แรปมอนถามโรเซ่

"เคลื่อนพล แต่ช้าๆ นะคะและห้ามเสียงดัง" พวกเราค่อยๆ คลานเข้าไปหาตัวตึกเรื่อยๆ ที่บริเวณด้านหน้าตึกมีพวกมันอยู่หกคน เป็นหญิงสองชายสี่ ตอนนี้เราเคลื่อนพลมาได้ประมาณ 300 เมตรแล้ว ทำให้เราเหลือระยะห่างจากตัวตึกแค่อีก 200 เมตรเท่านั้น


ฟึด!


โรเซ่กระตุกแขนแล้วคันธนูก็ปรากฎขึ้น เธอหงายฝามือซ้ายขึ้นปรากฎเป็นลูกธนู 1 ดอก

"ทำไมไม่ยิงทีเดียวสามลูกไปเลย" ผมถามเธอ ก็ผมเคยเห็นฝีมือเธอนิครับ 

"แล้วสภาพฉันมันยิงได้มั๊ยล่ะ" เธอหามาดุผม

"แค่ยกคันศรขึ้น ง้างลูกออกก็บุญแล้ว" ถามดีๆ ทำไมต้องดุด้วยครับ โรเซ่สอดลูกธนูลงไปในคันศรแล้วค่อยๆ ง้างธนูออก

"ฮืม" ผมได้ยินเสียงเธอเบาๆ สงสัยว่าจะเจ็บแผล โรเซ่เล็งไปที่ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่และกำยำที่สุด เธอฉลาดเลือกนะครับ ถึงแม้เราจะนั่งกันอยู่ แต่ท่าทางของเธอมันสง่ามากครับ ผมเห็นแล้วผมอยากเรียนธนูเลย สายตามุ่งมั่นแนวแน่แบบนั้น ปากที่เผยอหน่อย มือที่ง้างมาแนบหู รูปหน้าด้านข้างของเธอ ไม่รู้ทำไมเหมือนกันครับ แต่ผมละสายตาจากเธอไม่ได้เลย อาจเป็นเพราะเธอดูเท่ห์ล่ะมั้ง


ฟิ้ว!


ปึ้ก!


ลูกศรแล่นเข้ากลางอกของชายคนนั้น เขาหงายหลังล้มตึงไปทันที ส่วนพวกที่เหลือก็ตื่นตกใจกันหมด และหันซ้ายหันขวามองหาพวกเราทันที

"ฮู้! แม่นขนาด" เจโฮปอุทาน แล้วโรเซ่ก็ลุกขึ้นยืน

"แชยอง! แกจะยืนทำม้าย!" แรปมอนร้องบอก

"เราจะไม่เล่นลอบกัดค่ะ ต้องตาต่อตา ฟันต่อฟัน"

"ลอบกัดวันนี้ก็ได้นะ พี่ยังไม่อยากตาย" เจโฮปร้องบอกอีกเสียง แต่โรเซ่คงไม่ได้ฟังอะไรแล้ว เพราะเธอง้างธนูอีกครั้ง ผมเห็นพวกมันกำลังวิ่งมาทางเราครับ ผมจึงรีบลุกข้างยืนข้างเธอ

"ลุกขึ้นดิพวกฮยอง! เตรียมอาวุธ! ไม่งั้นเราได้ตายกันหมดนี้" ผมหันไปบอกแรปมอนกับเจโฮป สองคนนี้ค่อยๆ ลุกขึ้นอยากกล้าๆ กลัวๆ โดยเฉพาะเจโฮป

"กูตายแน่ๆ" พี่แกพร่ำพูดแต่คำนี้เลยครับ


ฟิ้ว!


ปึ้ก!


ดอกที่สองลอยไปปักเข้ากลางหน้าผากของชายอีกคนที่วิ่งออกมาก่อนเพื่อน ตอนนี้พวกมันเหลือ 4 คนแล้ว แต่พวกมันวิ่งเร็วมากเลยครับ จนตอนนี้ระยะห่างของเราทั้งสองฝ่ายห่างกันไม่ถึงร้อยเมตรแล้ว โรเซ่ง้างลูกธนูลูกที่สาม


ฟิ้ว!


ผู้ชายคนนั้นหลบลูกธนูของเธอได้ทันพอดี มันเฉียดแขนของเขาไป แต่ก็พอทำให้เขาหยุดชะงัก ส่วนผู้ชายอีกหนึ่งคนและพวกผู้หญิงอีกสองคนกำลังวิ่งมาหาพวกเราแล้วครับ

"พร้อมนะคะ" เธอร้องบอกพวกผม ผมแนบอีโต้ทั้ง 2 เล่มไว้ที่กางเกง มือซ้ายถือส้อมจนเต็มมือ ส่วนมือขวาพร้อมปาส้อมเต็มที่ ผมเคยฝึกมานะครับ ถึงมันจะดูกิ๊กก๊อกหรือฆ่าใครไม่ได้ แต่ก็เจ็บพอตัวอยู่เหมือนกันนะ ส่วนแรปมอน ผีนักกีฬาเบสบอลเข้าสิงแล้วครับ ตั้งท่ายังกะมือโปร ส่วนไอ้คนกลัวตาย เจโฮป ยืนขาสั่นถือไม้ช็อคยุงกับไม้ทุบเนื้ออยู่ข้างๆ ผม


"ย่าห์!" 


พวกมันวิ่งเข้าใส่พวกผม โรเซ่เปลี่ยนธนูในมือเป็นแส้ยาว แล้วสะบัดแส้ออกไปเกี่ยวคอของผู้หญิงผมสั้นหน้าโหดที่กำลังมุ่งหน้าเข้าหาเจโฮป โรเซ่ดึงแส้อย่างแรงทำให้ผู้หญิงคนนั้นถูกดึงเสียหลักล้มลงไปกับพื้นหญ้า

"พี่โฮป จัดการ!" เธอร้องบอกเจโฮป เจโฮปดูตื่นๆ ครับ แต่พี่แกก็รีบทำตามคำสั่งของโรเซ่อย่างไว ผมเห็นพี่แกใช้ค้อนทุบเนื้อทุบผู้หญิงคนนั้นอย่างไม่ลืมหูลืมตายเลยครับ 


ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!


ผมปาส้อมไปใส่ไอ้ผู้ชาย ผมเห็นส้อมปักร่างของผู้ชายคนนั้นอยู่สองจุดครับ ที่อกขวากับขาซ้าย แต่ไอ้นี้มันไม่หยุดเลยครับ


ปั้ก! ปั้ก! ปั้ก!


มีดสั้นสามเล่มรอยละหลิ่วผ่านหน้าผมไป สองเล่มลอยไปปักที่แขนและท้องของเขา 

"ควรจะเข้ากลางหัวนะ" โรเซ่ว่า ผู้หญิงอีกคนกำลังจะกระโจนเข้าหาแรปมอนครับ 

"พี่นัมจุน!"


พลั้ว!


แรปมอนซัดไม้เข้าหน้าผู้หญิงคนนั้นเต็มๆ ไม่ตายก็คางเหลืองล่ะครับ แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ทนครับ ยังจะลุกขึ้นมาอีก


พลั้ว! 


ดอกนี้เข้ากลางหลังเลยครับ แรปมอนไม่รอช้า ซ้ำไปอีกหลายดอก เห็นแล้วก็เจ็บแทน ผมมั่วแต่สนใจแรปมอน จนลืมเรื่องไอ้คนอึดตายยากไปเลย 


"นายวี!" 


"เฮ้ย!" โรเซ่ใช้แส้ดึงตัวผมเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็วทำให้เราล้มลงไปกันทั้งคู่

"ยืนรอความตายหรือไง ไม่เห็นเหรอว่ามันกำลังจะแทงนาย" เธอว่าผม ส่วนไอ้คนที่มันจะวิ่งมาแทงผมวิ่งเลยพวกเราไปแล้วและมันกำลังจะกลับมาหาเราอีกครั้


โป๊ะ! โป๊ะ! โป๊ะ!


ผมปาไข่ใส่มัน


โป๊ะ! โป๊ะ! โป๊ะ!

ทั้งตัวมันเต็มไปด้วยไข่เลยครับ รู้สึกเหมือนผมจะปาไข่เข้าตามันด้วยนะครับ ทำให้มันวิ่งช้าลงเพราะต้องปัดไข่ออกจากตา

"มาจบเรื่องกันเถอะ" โรเซ่ว่าแล้วเปลี่ยนแส้เป็นธนูอีกครั้ง เธอยิงมันออกไปอย่างรวดเร็ว 


ปึ้ก!


เข้ากลางหน้าผากเลยครับ

"แชยอง! ไอ้วี!" แรปมอนเรียกเราสองคน มือชี้ไปที่ด้านหลังเราพร้อมด้วยสีหน้าตื่นตกใจ ผมกับโรเซ่หันมามองหน้ากัน ก่อนหันไปตามมือของแรปมอน

"ให้ตายเถอะ ฉันเกลียดแบบนี้จริงๆ นะ" โรเซ่ว่า ภาพที่เห็นคือเจโฮปโดนไอ้คนตัวล่ำที่พวกเราลืมไปตั้งแต่ทีแรกล็อคตัวเอาไว้ พี่แกกลัวจนตัวนิ่งแข็งไปแล้วครับ ไอ้ล่ำใช้ดาบทาบคอเจโฮปเอาไว้

"ขอร้องเลยว่าอย่าทำให้ฉันโมโห" โรเซ่บอกไอ้ล่ำ

"พวกเจ้าไม่รอดแน่ นาย..."


ปั๊ก!


ดาบล่วงหล่นจากมือของไอ้ล่ำทันทีที่ลูกธนูปักเข้าที่ท้ายทอยของเขา เขาล้มตึงหงายหลังลงไป ส่วนเจโฮปก็เข่าทรุดลงทันที แน่นอนว่าไม่ใช้ฝีมือโรเซ่ครับ เพราะเรายืนอยู่ด้านหน้าของมัน แต่ฝีมือใครกันล่ะ

"พี่จีซู!" โรเซ่ตะโกนเรียกจีซู 

"จินฮยอง! ชูก้าฮยอง!" ผมร้องเรียกอีกสองคนที่เดินตามหลังมา จีซูนั่งลงที่ข้างๆ เจโฮปแล้วใช้พลังรักษาอาการตกใจเมื่อครู่ ผม โรเซ่ แรปมอน รีบวิ่งไปหาพวกเขาทันที

"บอกพี่ทีนี้มันสวรรค์หรือนรก" เจโฮปพร่ำเพ้อ

"ไม่ใช่ทั้งสองแหละมึง มึงยังไม่ตาย" จินบอกเจโฮป

"กูยังไม่ตาย! กูยังไม่ตาย! จริงเปล่า! โอ้! แม่เจ้า! ยังไม่ตายเฉยเลย" ผมว่าพี่แกอาการหนักแล้วครับ

"ด้านหลังจัดการเรียบร้อยแล้วเหรอค่ะ" โรเซ่ถามจีซู

"เรียบร้อยตั้งแต่ 5 นาทีแรกแล้ว" จินบอกพวกผม

"หะ! ทำได้ยังไงฮยอง" ผมถาม 5 นาทีมันน้อยไปเปล่าครับ

"ถามจีซูเอาแล้วกัน" จินโบ้ยใบ้มาทางจีซู

"องค์แม่ประทับเหรอคะ" โรเซ่ว่า

"อยากเจอมั๊ยละ" จีซูมองค้อนใส่โรเซ่ เธอไปหงุดหงิดใครมาหรือเปล่าครั

"กูว่าเรารีบไปช่วยสามคนนั้นเถอะ ไม่รู้จะเจออะไรบ้าง" ชูก้าเอ่ยขึ้น

"เอ่อ ใช่ๆ ลุกเร็วฮยอง" แรปมอนเข้าไปพยุงเจโฮปลุกขึ้น

"โรเซ่ พี่รู้สึกไม่ค่อยดีเลย...พวกคนพวกนี้" จีซูกวาดตามองร่างที่ไร้วิญญาณของพวกอกาธัซ แล้วเธอก็หันไปคุยกับโรเซ่กันสองคน  แต่ผมมันคนหูดีครับ

"นึกว่าฉันคิดไปคนเดียวซะอีก" พวกเธอพูดเรื่องอะไรครับ แต่เหมือนโรเซ่จะรู้ตัวว่าผมฟังอยู่ เธอจึงหันมาจ้องผม

"เดินสิยะ" 

'รู้สึกไม่ดีอะไรกันนะ' ผมได้แต่คิด



.........จบ PART 50.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #969 -wa-ya- (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 18:11
    ฉากต่อสู้ตอนนี้ก็สนุก แฝงดราม่าคู่ปัญหานิดๆ
    #969
    0
  2. #666 sar912 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 21:38
    บังทัน พวกนายนี่เท่ห์จิมๆ อาวุธคือเครื่องครัว 555 นึกภาพตามแล้วตลกมว้ากกกก โอยพระเอกช้าน รอจ้าเจอลิซเร็วๆน้าาาา
    #666
    0
  3. #665 ironname (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 21:04
    นี่โรเซ่หรือแคทนิส เอเวอร์ดีนคะ เท่มากมายยย ติดตามน้าาา รักเจ้าแชงงง
    #665
    1
    • #665-1 S_mewon(จากตอนที่ 55)
      30 มกราคม 2560 / 22:57
      รักยัยแชงด้วยคน
      #665-1
  4. #664 BamMonb (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 20:27
    รอไม่ไหวแล้ว
    #664
    0
  5. #663 WasineePrang (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 20:13
    ไรท์เค้าอยากอ่านต่อๆจะเป็นบ้าแล้วไรท์ติดอ่านแต่นิยายไรท์นิ5555สู้ๆค่าไรท์
    #663
    1
    • #663-1 S_mewon(จากตอนที่ 55)
      30 มกราคม 2560 / 22:55
      ไรท์ก็จะบ้าแล้ว 555 สู้โว้ย!

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 30 มกราคม 2560 / 22:56
      #663-1
  6. #662 thanyarat chomcare (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 20:06
    มันฮ่ะ
    มาต่อไวไวนะ
    #662
    0
  7. #661 190843 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 18:57
    อยากเห็นตอนองค์เเม่จีซูประทับอ่ะ
    #661
    1
    • #661-1 S_mewon(จากตอนที่ 55)
      30 มกราคม 2560 / 19:52
      ได้เห็นแน่นอนค่ะ แต่ต้องติดตามกันต่อไปนะ
      #661-1
  8. #660 miwmm58 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 17:31
    รอค่าาา โรเซ่กับจีซูรุ้สึกอะไรค่า อยากรู้
    #660
    0
  9. #659 KesineeChumsri (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 16:52
    ฮามาก สู้ๆค่ะไรท์ มาต่อเร็วๆน้า 50 ตอนแย้วว
    #659
    0
  10. #658 RaineYLovelY (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 16:39
    ตอนนี้มีครบทุกรสเลย 
    โหด มันส์ ฮา เศร้า ซึ้ง หน่วง 

    ไรท์เก่งอ่า นับถือไๆ

    ยินดีด้วยค่าไรท์ 50 ตอนแล้ว สุดยอดมากเลย ฉลองงงงงง *\(^o^)/*
    #658
    1
    • #658-1 S_mewon(จากตอนที่ 55)
      30 มกราคม 2560 / 18:26
      เป็นตอนที่แต่งยากมาก แต่เป็นตอนที่ไรท์ชอบมากเพราะแต่งไปมันส์ไป พอมาเห็นเม้นท์นี้ถึงรู้ว่าตัวเองเล่นมันทุกอารมณ์เลย 555 ไรท์คงมัวเมามันส์กับการฟาดฟันอยู่แน่ๆ

      50 ตอนแล้วทำไรดีนะ? แจกมั๊ย? แจกอะไร? 555 ของแจกไม่มี มีแต่ความสดใสและความฟินที่จะตามมาในตอนหน้าๆ นะจ้ะ นักเขียนไส้แห้งก็งี้แหละ 555
      #658-1
  11. #657 RaineYLovelY (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 16:39
    ตอนนี้มีครบทุกรสเลย 
    โหด มันส์ ฮา เศร้า ซึ้ง หน่วง 

    ไรท์เก่งอ่า นับถือไๆ

    ยินดีด้วยค่าไรท์ 50 ตอนแล้ว สุดยอดมากเลย ฉลองงงงงง *\(^o^)/*
    #657
    0
  12. #656 thismeso (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 12:29
    โถ่ หนุ่มๆกับเครื่องครัวที่หายไป 55
    #656
    0
  13. #655 lsabella-1690 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 11:56
     ทำไมคู่พี่ก้ากับพี่ซูให้ความรู้สึกหน่วงมากๆ คืออ่านไปเครียดไปอ่ะ ยิ้มแทบไม่ออกเลย
    ส่วนจีมนายยังยิ้มได้เนอะโดนขนาดนั้นแล้ว เจนก็ใจอ่อนบ้างเถอะจีมนี่นกมาหลายตอนแล้ว สงสาร 55
    ลิซ่าจะเป็นไงบ้างเนี่ย โอ้ย ตายๆรอลุ้น 
      ไรท์ครบ50ตอนแล้วนะ ปรบมือออ สู้ๆนะคะไรท์ แต่งต่อไบเรื่อยๆนะะ รีดคนนี้รออ่าน 
    #655
    1
    • #655-1 S_mewon(จากตอนที่ 55)
      30 มกราคม 2560 / 12:09
      ฉลองๆ เดินทางกันมาครึ่งร้อยแล้ว เย้ๆๆ ไม่คิดว่าจะแต่งจริงจังขนาดนี้ ต้องขอบคุณแรงเชียร์แรงจากจากพี่ๆ น้องๆ ผู้อ่านทั้งหลาย อยากบอกว่ารักทุกคนนะยู จะพยายามแต่งให้จบถึงแม้ช่วงนี้ไรท์จะใช้ชีวิตอย่างหนักหน่วงก็ตาม
      #655-1
  14. #654 pairiepair (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 10:29
    ตอนนี้ฮามากมายแก๊งพ่อบ้าน????
    #654
    0