Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 52 : PART 47 : ผู้บุกรุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Lisa talk...


"จองกุก" ฉันกระซิบเรียกชื่อจองกุกเบาๆ 

"จองกุก" แน่นอนว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นี้ และแน่นอนว่ามันเปล่าประโยชน์ที่จะเรียกชื่อเขา เพราะตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ในภวังค์แล้ว แต่เป็นสถานที่เวิ้งว้างแห่งหนึ่ง เหมือนมากค่ะ มันเป็นเหมือนฝันลิขิตของฉันเลย ฉันมองเห็นแสงไฟจากตึกสูงแห่งหนึ่งและเป็นแห่งเดียวในที่นี่ แต่มันน่าจะอยู่ไกลจากจุดที่ฉันยืนอยู่ประมาณ 1 กิโลเมตร 

"ที่นี้ที่ไหน" ฉันพึมพำกับตัวเอง

"ฮิฮิฮิ!" 

"ใครน่ะ!" ฉันตะโกนออกไปเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของใครสักคนมาจากด้านซ้าย

"ใครน่ะ!" เสียงล้อเลียนอีกเสียงดังมาจากด้านขวา

"เด็กน้อเด็กน้อย" อีกเสียงดังมาจากทางด้านหลัง 

"อกาธัซ" ฉันพูดกับตัวเอง แต่พวกมันหูดีจริงๆ ค่ะ

"อกาธัซ อกาธัซ โธ่ๆ อกาธอนตัวน้อยผู้น่าสงสาร"  เสียงหนึ่งกระซิบที่ข้างหูด้านซ้ายของฉัน ฉันหันไปตามเสียงกระซิบนั่น แต่ก็ไม่เห็นอะไร

"พวกแกเป็นใคร!" ฉันตะโกนออกไป 

"..." แต่พวกมันเงียบไปแล้ว

"ขี้ขลาด!" ฉันตะโกนออกไปอีก นี้มันไม่แฟร์เลยถ้ามีแค่พวกมันที่มองเห็นฉัน

"พวกอกาธัซขี้ขลาดแบบนี้ตลอดสินะ ชอบยืนหลังเสา ค่อยหลบซ่อนตัว เหมือนซ่อนความกลัวของตนเอง" 

"นางดูหมิ่นเราอยู่" ฉันได้ยินเสียงแว่วๆ ออกมา ฉันไม่หยุดอยู่แค่นี้หรอก

"จงเผยตนของพวกเจ้า เฉกเช่นที่บรรพบุรุษเคยทำ จงละอายต่อความขลาดของเจ้า" 

เมื่อฉันพูดจบก็ปรากฎควันดำขึ้นจากทั้งสี่ทิศ มันเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างคล้ายคนตัวสูงใหญ่ ใบหน้าเหี่ยวย่นเหมือนแม่มดปรากฎขึ้นช้าๆ ร่างทั้ง 4 ยืนห้อมล้อมฉันเอาไว้ แน่นอนว่าฉันเคยได้ยินเรื่องของพวกมันมาก่อน จากเรื่องเล่าที่อกาธอนรู้จักกันดีพวก 'สลัวซ์' วิญญาณคนบาปแห่งอกาธา

"ข้าชอบกวีของเจ้า นักท่องฝัน" สลัวซ์ตนหนึ่งเอ่ยขึ้น

"แต่เจ้าต่างจากนักท่องฝันคนอื่นที่เรารู้จัก" อีกตนกล่าว

"ต่างยังไง" ฉันถามออกไป

"ฮิฮิฮิ" อีกตนหัวเราะออกมา

"ข้าว่าเจ้ารู้คำตอบนั้น สิ่งที่นักท่องฟันคนอื่นไม่มี" สิ่งที่นักท่องฝันคนอื่นไม่มี พวกมันพูดถึงเรื่องอะไรกันคะ

"กลิ่นของเจ้าเด็กน้อย ฮิฮิฮิ" พวกมันประสานเสียงหัวเราะกัน เสียงนั้นมันบาดแก้วหูจนฉันต้องรีบเอามือปิดเอาไว้

"กลิ่นของเจ้ามันร้องเรียกหาเรา กลิ่นของความฝัน กลิ่นของวิญญาณ เจ้าท่องวิญญาณได้ ข้าพูดอย่างนี้ถูกมั๊ย" ไอ้การท่องวิญญาณมันเป็นยังไงคะ ฉันไม่เคยรู้ว่าตัวเองทำมันได้มาก่อนเลยนะ

"หุบปากของเจ้าซะสลัวซ์ที่ 4 เจ้าเผยมากไปแล้ว" อีกตนกล่าว 

"ดูเด็กคนนี้จะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ช่างน่าขันนักที่ลักซ์ไม่เคยบอกนาง" ลักซ์เหรอ เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับท่านผู้นำ

"หุบปาก! สลัวซ์ที่ 3 ข้าชักจะหมดความอดทนกับพวกเจ้าสองคนแล้วนะ" สลัวซ์ตนเดิมบอกอีก 2 ตน

"ใจเย็นสลัวซ์ที่ 1 เดี๋ยวเราจะทำเสียเรื่อง" ฉันเดาว่าเขาคือสลัวซ์ที่ 2 แน่นอน

"พวกแกต้องการอะไร" ฉันถามออกไป

"เราต้องการสลัวซ์ที่ 5"

"สลัวซ์ที่ 5" ฉันทวน

"ก็คือเจ้า เด็กน้อยของข้า" คำตอบของเธอมันทำให้ฉันรู้สึกหวั่นใจ ตอนนี้ฉันพอจะรู้แล้วว่าตัวเองไม่ได้อยู่มิติแห่งความจริง และไม่ใช่มิติแห่งความฝัน แต่เป็นมิติแห่งความตาย 'โลกวิญญาณ' เพราะพวกสลัวซ์อาศัยอยู่ในมิตินี้ ฉันควรทำยังไงดีค่ะ ฉันไม่เคยท่องวิญญาณมาก่อนเลยนะ หรืออาจเคย ฉันไม่รู้แล้วค่ะ

"ทำไมต้องเป็นฉัน"

"ฮิฮิฮิ" พวกมันหัวเราะอีกแล้ว ฉันเกลียดเสียงนี้ที่สุดเลยตอนนี้

"ลองจินตนาการว่าเราครอบครองมิติทั้งสาม ลองจินตนาการว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกอกาธอน หากวิญญาณบรรพบุรุษเข้าข้างเรา หากเราเปลี่ยนความฝันให้กลายเป็นความกลัว" สลัวซ์ที่ 1 ยิ้มเยือกเย็นมาให้ฉัน

"สงคราม!" สลัวซ์ที่ 3 และ 4 พูดขึ้นมาพร้อมกัน

"ใช่! หากเกิดสงครามในมิติแห่งความจริง ผู้ที่ครอบครองทั้งสามโลกเท่านั้นคือผู้ชนะ ฮิฮิฮิ" นางว่าแล้วหันไปหัวเราะกับวิญญาณตนอื่นๆ

"แต่ฉันไม่ยอมเป็นพวกแกแน่!" ฉันบอกมันเสียงแข็ง

"เจ้าไม่จำเป็น แต่นายข้าเปลี่ยนเจ้าได้" นายของพวกมัน ใครกัน ดูเธอร์งั้นเหรอ 

"อย่าเสียเวลา พวกเจ้า! ไปจับนางไว้!" สลัวซ์ที่ 3 และ 4 เคลื่อนตัวเข้ามาหาฉัน พวกมันไม่มีขาค่ะ เพราะท่อนล่างเป็นเหมือนกลุ่มควันมากกว่า

"อย่าเข้ามาใกล้นะ" ฉันว่าแล้วเดินถอยหลัง แต่พวกมันไม่ได้เชื่อฟังกันเลย

"อย่านะ!" เมื่อฉันรู้ว่าห้ามพวกมันไม่ได้ ฉันก็หันหลังกลับออกวิ่งทันที

"ฮิฮิฮิ!" เสียงพวกมันหัวเราะไล่หลังมา

"หนีไปเถอะเด็กน้อย"


"อ๊าย!" 


เหมือนขาฉันไปเกี่ยวกับอะไรสักอย่าง ควันดำๆ ปรากฎขึ้นอีกครั้ง ฉันรีบถีบควันนั้นจนมันกระเด็นออกไปแล้วรีบลุกขึ้นวิ่งต่อ


อั่ก! 


ฉันรู้สึกเหมือนโดนชกเข้าที่ปลายคางอย่างจัง นั้นทำให้หัวฉันเริ่มหมุนจนทรุดตัวลงไปกับพื้น ฉันพยายามจะลุกขึ้น แต่หัวมันโคลงเคลงไปหมด 'ใครก็ได้ช่วยฉันที'

"ฮิฮิฮิ" เสียงหัวเราะที่ขับประสาทกันยิ่งทำให้หัวฉันจะระเบิด ฉันรู้สึกเหมือนสติกำลังค่อยๆ หมดไป

"เด็กน้อเด็ก" แล้วทุกอย่างก็มืดลง



Rosé talk...


ฉันรู้สึกว่าวันนี้มันอากาศหนาวผิดปกตินะจนต้องนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม


ตื้ด! ตื้ด! ตื้ด!


ใครโทรมาดึกดื่นปานนี้คะเนี่ย ฉันคลำหาโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงโดยที่ตายังปิดอยู่เพราะยังหลับไม่เต็มอิ่ม


ตุ้บๆๆ

ฉันตบหาโทรศัพท์บนโต๊ะ


ตื้ด! ตื้ด! ตื้ด!


ฉันยังได้ยินเสียงโทรศัพท์ค่ะ แต่โทรศัพท์ไม่ได้อยู่บนโต๊ะ 'ไปไหนหว่า' ฉันลืมตื่นขึ้นก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น

"แก! แกเป็นใคร" ฉันรีบกลิ้งตัวและไปยืนอีกฝั่งของเตียงทันที ฉันไม่รู้ว่าคนที่ว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงเพราะชุดคลุมที่ปิดหน้าปิดตาเอาไว้ แต่เมื่อกี้คนที่ว่าเหมือนกำลังนั่งจ้องฉันอยู่ที่ข้างเตียง 

"ไม่รับโทรศัพท์ซักหน่อยเหรอ" คนคนนั้นบอกแล้วถอดผ้าคลุมที่หัวออก

"นาย!" นี้ยิ่งทำให้ฉันช็อคเข้าไปอีกค่

"ไม่เจอกันนานเลยนะ เอ้า! รับสายซิ" เขาโยนโทรศัพท์มาให้ฉัน 'พี่นัมจุน' แต่ฉันรับสายตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ เพราะไอ้คนตรงหน้า เป็นเขาจริงๆ ด้วยค่ะ ไอ้โจรโรคจิตที่ฉันคิดว่าฉันฆ่าเขาไปแล้ว เขายังไม่ได้ตายจริงๆ ด้วย แต่เขามาทำอะไรที่นี้คะ 

"นายมาเพื่อแก้แค้นฉันเหรอ" ฉันถามออกไป

"จุ๊ๆ แก้แค้นเหรอ แค่แก้แค้นเธอ ฉันทำตอนไหนก็ได้"

"แล้วแกมาที่นี้ทำไม! ต้องการอะไร!"

"แกๆๆ เรียกฉันว่าโคลด์ดีกว่า คำว่าแกมันดูรังเกียจกันเกินไปนะ โรเซ่" มันบอกฉัน

"แกเป็นอกาธัซงั้นเหรอ" ฉันถามเพราะความสงสัย เพราะสัมผัสพลังจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเขาได้

"ใช่! จริงๆ ต้องขอบใจเธอต่างหากที่มอบชีวิตอันแสนวิเศษนี้ให้กับฉัน" ชีวิตอันแสนวิเศษเหรอคะ การถูกเปลี่ยนเนี่ยนะ

"น่าขยะแขยง!" ฉันว่า


"เฮือก!" 


ฉันสะดุ้ง เพราะจู่ๆ เขาก็พุ่งตัวเขามาหาฉันอย่างไว แล้วใช้มีดจ่อใต้คางฉัน

"กลิ่นกุหลาบ" เขาเข้าสวดกลิ่นน้ำหอมที่คอของฉัน 'ไอ้โรคจิต' ฉันฝืนตัวหลับตาแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ

"โอ๋ๆๆ โรเซ่ เธอยังกลัวฉันอยู่อีกเหรอ" เขามองฉัน ฉันมองตอบเพื่อบอกให้รู้ว่าฉันไม่กลัวเขา ฉันจับที่แขนอีกข้างของเขา

"อ่า!" เขาเริ่มร้องโอดครวญออกมา

"อ๊าก!" เขาลดมีดในมือและค่อยๆคุกเข่าลง

"โอ้ย! ขอร้อง ไว้ชีวิต...ไว้ชีวิตฉัน"

"สำหรับแกแค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว" ฉันว่าแล้วยื่นมองดูโคลด์ทรมาน

"โอ้ย! โอ้ย! โอ้ยเจ็บจังเลย" 

จู่ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วหันมายิ้มให้ฉันค่ะ เป็นไปได้ยังไงคะ ทำไมฉันใช้พลังไม่ได้ วันนี้ไม่ใช่วันเดือนดับซักหน่อย เขากำลังลุกขึ้นอีกแล้วค่ะ สายตาฉันมองไปเห็นมาบอบพัลจี (กำไลเวทย์สีเงิน) ที่วางอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง ฉันตัดสินใจพุ่งตัวออกไป แต่ก็ถูกโคลด์ดึงขาไว้ซะก่อน ทำให้ฉันล้มหน้าคว่ำไปกับพื้น ส่วนเขาก็ล้มตัวตามแรงพุ่งของฉันเมื่อกี้ ฉันรู้สึกเหมือนได้ถึงกลิ่นคาวเลือดภายในปาก เขารีบคว้าขาฉันเอาไว้ แต่ฉันถีบเขาไปอย่างบ้าคลั่งเพื่อให้หลุดจากแรงเกาะกุมนั้นซึ่งมันก็ได้ผล ฉันรีบโซซัดโซเซไปคว้ากำไรนั้น

"วัลดัส!" ปรากฎดาบปลายแหลมในมือฉัน

"ฮึ คิดว่าเธอจะสู้แรงฉันได้อย่างนั้นเหรอ อีคอน!" เราสองคนถือดาบปะชันหน้ากัน

"สู้ได้ไม่ได้ก็ลองดูกันสักตั้ง ย่าห์!" ฉันวิ่งเข้าไปหาโคลด์ แล้วฟาดดาบลงไปตรงๆ


ฉิ้ง!


โคลด์ป้องกันมันไว้ทัน ฉันถีบเขา ทำให้เขาเซถอยหลังไป ฉันรีบพุ่งตัวเข้าหาเขาอีกครั้ง โดยหวังที่จะวิ่งเข้าแทง แต่เขาหมุนตัวหลบได้ทัน 


ฉึก! 


เขาตวัดปลายดาบมาโดนแขนของฉัน 

"ฮึ!" เขายิ้มเยาะ ฉันมองเสื้อที่ขาดเป็นทางยาว มองเห็นเลือดที่ซึมออกมาจากรอยดาบนั้น

"แก!" ฉันวิ่งเข้าหาตัวเขาอีกครั้ง เขาถอยหลังหลบและถีบมือของฉัน ทำให้ดาบที่กำอยู่ในมือหลุดไถลไปบนพื้น ฉันพยายามจะวิ่งตามไปเอาดาบ แต่ถูกดาบของเขาจ่อคอไว้ซะก่อน

"อกาธอนมีฝีมือแค่นี้หรือไง" ถ้าฉันเป็นเจนนี่ฉันคงทำได้ดีกว่านี้แน่ค่ะ แต่จะให้ฉันใช้ธนูในที่แคบๆ และระยะประชิดแบบนี้ก็คงไม่ได้

"ฝีมือเด็กเล่นแบบนี้...อ่าห์! อะไรวะนี้!" โคลด์โดนแส้ฟาดเข้าหน้าเต็มๆ จนเซถอยหลังไป

"โรเซ่ ลุกขึ้น!" จีซูกับเจนนี่รีบเข้ามาพยุงฉัน ฉันรีบคว้าดาบแล้วรีบวิ่งออกไปจากห้อง

"ลิซ่าล่ะคะ" ฉันถาม

"น่าจะอยู่ในห้อง" จีซูว่า เรากำลังจะเปิดประตูห้อง แต่...


ปัง!


ประตูห้องของลิซ่าถูกเปิดจากข้างในอย่างดัง ไม่ใช่ลิซ่าค่ะ แต่เป็นร่างของคนสองคนในชุดผ้าคลุม คนทั้งสองเริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาหาพวกเราทั้งสามคน 

"หาที่กว้าง" เจนนี่บอก พวกเราจึงวิ่งออกมาที่ห้องนั่งเล่น

"ฮึ! แสบจริงๆ นะพวกเธอ" โคลด์ว่า เขาเดินนำคนสองคนที่พวกเราเห็นอยู่ในห้องลิซ่าออกมา

"อยากรู้นักว่าพวกเธอจะรอดมือคนพวกนี้ไปได้ยังไง" เขายิ้มเยือกเย็นมาให้พวกเราสามคน


"ขุนพลจงปรากฎ!" 


นี้ไม่หมูซะแล้วค่ะ ก็พอเขาพูดประโยคนั้นปุ้บก็ปรากฎร่างของคนในชุดคลุมดำรวมครึ่งโหลปั๊บ 3 ต่อ 6 แบบนี้ ไม่ดีแน่

"พวกแกสองคน ไปเอาร่างยัยนั้นออกมา" เขาหันไปบอกสองคนที่พวกเราเจอเมื่อกี้ สองคนนั้นหายเข้าไปในห้อง ก่อนจะเดินออกมาพร้อมร่างที่ไร้วิญญาณของลิซ่า

"พวกแกทำอะไรเพื่อนฉัน!" ฉันตะโกนออกไปทันที

"พวกแก!" จีซูว่าแล้วพยายามจะใช้พลัง พี่แกลืมไปหรือเปล่าคะว่าพี่แกใช้พลังกับคนพวกนี้ไม่ได้ และทั้งฉันและเจนนี่ก็ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่จะใช้พลังได้ด้วย ทำไงดีนะ

"โอ้ยๆๆ ไร้ประโยชน์น่ะน้องสาวนายท่าน" เขาพูดกับจีซู

"ฉันไม่เคยมีพี่ชาย!" จีซูว่า

"หว่า...ทีแรกเห็นว่าเป็นน้องสาวนายท่านก็คิดว่าจะเมตตาไว้ชีวิตสักหน่อย แต่ปฎิเสธขนาดนี้ อย่าหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน" เขาว่าแล้วพยักหน้าเป็นสัญญาณให้กับพวกคนที่ล้อมพวกเราอยู่ ส่วนเขาและลูกน้องอีกสองคนที่กำลังแบกร่างของลิซ่ากำลังเดินอ้อมออกไปที่ประตูหน้า

"ปล่อยลิซ่าเดี๋ยวนี้นะ" ฉันวิ่งจะเขาไปหาโคลด์โดยไม่ทันระวังว่ามีพวกของมันหนึ่งคนกำลังวิ่งเข้ามาหา

"ยัยโรส!" เสียงเจนนี่ร้องขึ้น


ฉิ้ง!


เสียงดาบปะทะดาบ เจนนี่เข้ามากันดาบของศัตรูที่กำลังจะฟาดลงใส่ฉัน ฉันจึงใช้ดาบแทงเข้าร่างนั้นทันที เสร็จไปหนึ่งเหลืออีกห้าค่ะ แต่โคลด์พาร่างลิซ่าออกไปจากห้องแล้วน่ะสิคะ

"เจนนี่! โรเซ่!" พวกเราหันไปตามเสียง เห็นจีซูกำลังรับมือกับคนสองคน พวกเรากำลังจะวิ่งเข้าไปหาแต่ก็โดนอีกสามคนที่เหลือเข้ามาขวางซะก่อน

แปลกค่ะ จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนพลังกลับคืนมาแล้ว 'เป็นไปได้ไง' แต่ฉันไม่มีเวลามาหาคำตอบตอนนี้หรอกนะ 

"โรเซ่" เจนนี่พยักหน้าให้ฉัน ฉันเข้าใจว่าเธอต้องการจะสื่ออะไรจึงรีบใจไหล่ของเจนนี่ทันที


วู้บ!


พวกเรามาโผล่ที่ด้านหลังของสามคนเมื่อกี้ 


"อ้าก!" 


พวกเราฟาดดาบลงไปเต็มแรงใส่สองคนที่ยื่นอยู่ขอบ ส่วนไอ้คนกลางกำลังเอี้ยวตัวหันมาหาฉันกับเจนนี่ 


"อ่าห์"


แต่ก็โดนพวกเราสองคนแทงเข้าที่ข้างลำตัวซะก่อน ตอนนี้ก็เหลือ...


"อ่า! อ้าก!" 


องค์แม่ลงซะแล้ว จีซูกำลังใช้พลังกรีดแทงกับอีกสองคน ฉันเห็นทั้งสองคนนอนชักดิ้นชักงอ จนในที่สุดก็หมดสติไป คงตายแล้วล่ะมั้ง แต่พี่แกใช้พลังกับพวกอกาธัซได้ยังไงกันคะ

"เราไปตามยัยลิซกันเถอะค่ะ" เจนนี่ว่าฉันจึงเลิกคิดเรื่องจีซู แต่เมื่อเรากำลังจะวิ่งออกไป


พรึ่บ!


"นี้จะเล่นกันถึงตายเลยใช่มั๊ย" ฉันว่า เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะมันมากันอีกแล้วค่ะ แต่ตอนนี้มากันเป็นโหลเลย

"ทุกคน...เราอยู่ที่นี้ไม่ได้แล้ว" เจนนี่หันมาบอกฉันกับจีซู



"ย่าห์!"



.........จบ PART 47.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #966 -wa-ya- (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 17:24
    สนุกมากเลยค่ะ อ่านไปก็ลุ้นไป
    #966
    0
  2. #954 ploypou (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 19:41
    มันส์มากข่ะไรท์
    #954
    0
  3. #628 Mmm (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 00:20
    อร้ากกกก ไรท์มาต่อไวๆนะ กำลังมันส์เลย><
    #628
    0
  4. #627 lsabella-1690 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 23:04
     ไรท์ค้างค่ะ ค้างหนักมาก งือ...ต่อเร็วๆนะคะ 
    #627
    0
  5. #626 Piglet1234 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 21:57
    ค้างสุดคะไรท์
    #626
    0
  6. #625 BamMonb (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 20:23
    ค้างอย่างแรงเลยคะไรท์
    #625
    0
  7. #624 WasineePrang (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 19:02
    ค้างมากค่ะไรท์งือๆอยากอ่านต่อ~
    #624
    0
  8. #622 RaineYLovelY (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 18:14
    เกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆพวกนี้มาบุกรุกได้แบบนี้

    แล้วลิซ่าของเราจะเป็นอะไรมั้ย มันได้ตัวลิซ่าไปแล้วอ่าา
    #622
    0
  9. #621 Juria_flok (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 15:55
    ลุ้นๆ กำลังมันส์
    #621
    0
  10. #620 cream_bambam (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 15:22
    ช่วยลิสให้ได้น้าาาา
    #620
    0
  11. #619 Myworld (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 15:08
    กำลังสนุกเลยค่ะ งื้อ สนุกมากๆ
    เอาใจช่วยน้องลิซและสาวๆทุกคนน้าาา ไรท์เตอร์ก็สู้ๆนะคะ จะคอยติดตามเสมอ :)
    #619
    0
  12. #618 OnlyCuteKei (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 14:00
    ง่าลิซอย่าเป็นอะไรนะ พวกนั้นใจร้ายเกินไปเเล้ว/ไรท์สู้ๆ
    #618
    0
  13. #617 sar912 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 13:49
    ใครก้อได้ช่วยลิซด้วยยยยย
    อร๊ายยยยย ลุ้นๆ รอค่า
    #617
    0
  14. #613 miwmm58 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 13:04
    ต่อน่าค่าา. ใครจะสามารถช่วยลิซได้ อยากรู้
    #613
    0
  15. #603 iampondpang (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 11:48
    อ๊ากกกกกก. ต่อเถอะไรท์ พรีสสส
    #603
    0
  16. #594 thanyarat chomcare (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 11:04
    หนุกอ่ะมาต่อไวไวนะคะ
    สู้ๆค่ะ
    #594
    0