Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 51 : PART 46 : กลัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jisoo talk...


"เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ" แรปมอนบอกพวกฉัน

"ยัยโรส!" พวกเราสามคนตะโกนขึ้นพร้อมกัน ส่วนยัยคนเจ้าของเรื่องก็เอาแต่ก้มหน้านิ่งไม่กล้าสบตาพวกเรา ใช่สิคะ นางมีความผิดติดตัวนิ

"โอ้ย!" ลิซ่าทนไม่ไหวเลยหยิกแขนโรเซ่อย่างแรง

"เจ็บนะแก" 

"เจ็บสิดี นี้แกยังเห็นพวกฉันเป็นเพื่อนหรือเปล่านิ" ลิซ่าว่าโรเซ่

"มันไม่ใช่แบบนั้น" โรเซ่บอกด้วยความรู้สึกผิด

"ก็ฉันกลัวอะ" 

"อย่างแกนี่นะกลัว" เจนนี่ย้อนโรเซ่

"ก็ถ้าเกิดบอกไป แล้วพวกพี่รับไม่ได้ ฉันจะทำยังไงล่ะคะ" โรเซ่ก้มหน้าสำนึกผิด

"งั้นฉันก็คงยอมรับตัวเองไม่ได้เหมือนกัน" ฉันเอ่ยออกไป พูดถึงเรื่องโรเซ่ก็นึกถึงเรื่องตัวเอง

"พอเลยทั้งคู่ เลิกดึงดราม่าได้แล้วค่ะ" เจนนี่เอ่ยขึ้น

"ไม่ว่าจะเรื่องของโรเซ่ หรือเรื่องของพี่จีซู เรื่องทั้งหมดนั่นน่ะ ไม่มีใครตั้งใจให้มันเกิดทั้งนั้นแหละ เพราะงั้นเลิกโทษตัวเองกันได้แล้ว" เจนนี่ว่า

"ใช่ค่ะ ไม่ว่าใครจะเป็นยังไง เพื่อนก็คือเพื่อนค่ะ สิ่งที่เราจะร่วมกันสร้างในอนาคตต่างหากที่สำคัญกว่าอดีต จริงมั๊ยคะ" ลิซ่าถามฉันกับโรเซ่ พวกเราสี่คนต่างมองหน้ากัน ความจริงใจที่สื่อถึงกันนั้น ฉันรับรู้มันผ่านแว่วตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

"พูดยังกะเป็นผัวเป็นเมียเลยแก" 

"ยัยโรส!" เจนนี่กับลิซ่าหันไปดุโรเซ่

"ฉันจริงจังนะ" ลิซ่าบอกโรเซ่

"ก็เจนนี่บอกให้เลิกดึงดราม่านี่น่า" โรเซ่แก้ตัว

"โอเค ต่อไปนี้ฉันจะเลิกโทษตัวเอง ฉันจะเชื่อพวกแก เนาะพี่จีซู" โรเซ่หันมาส่งยิ้มให้ฉัน

"อือ" ฉันตอบกลับไป แล้วเราสี่คนก็กอดกันเป็นวงกลม ถึงมันจะทำยากแต่ฉันก็จะพยายามค่ะ

"ขอกอดด้วยคน" เจโฮปเดินมาจะร่วมวงกอดกับเรา

"มึงไม่เกี่ยว" แต่ก็ถูกจินดึงไว้ก่อน

"ผมก็แค่อยากมีส่วนรวมน่ะฮยอง" 

"มึงมากอดกับกูก็ได้มา" จินว่าแล้วทำท่าทีจะเข้าไปกอดเจโฮป เจโฮปรีบผลักตัวจินออกทันที

"ขนลุกว่ะฮยอง"

"ฮาฮ่าฮา" พวกเราพากันหัวเราะ สายตาฉันไปหยุดอยู่ที่คนอีกฝั่ง ฉันเผลอยิ้มส่งไปให้เขา แต่เขากลับแสร้งมองไปทางอื่นค่ะ นายชูก้าคนเดิมกลับมาแล้วสินะ

"เอาล่ะ จบเรื่องแล้วนะ พวกเราก็กลับกันเถอะ" ผู้จัดการบังทันเดินมาบอกพวกเรา

"งั้นพวกพี่กลับก่อนนะน้องๆ" แรปมอนบอกพวกฉัน

"สวัสดีค่ะรุ่นพี่" พวกเราสี่คนโค้งลาพร้อมกัน

"กลับดีๆ นะคะ" โรเซ่บอก พวกบังทันหันมาโบกมือให้ ก่อนทุกคนจะขึ้นรถแล้วขับออกไป

"ทีนี้เราก็กลับกันได้แล้ว" พี่ผู้จัดการของพวกเราบอกพวกฉัน

"แล้วเรื่องวันนี้..." ฉันเอ่ยเชิงถาม

"ยกประโยชน์ให้จำเลย 1 วัน ถือว่าสร้างความดีความชอบ" อยากจะก้มกราบ

"เย้!" พวกเราร้องออกมาด้วยความดีใจ

"เมเนของเราน่ารักที่สุดเลย" ลิซ่าเอ่ย

"ใช่ ทั้งน่ารัก ทั้งใจดี จะหาเมเนแบบนี้ได้ที่ไหนอีกเนี่ย" โรเซ่เสริม

"พอเลยๆ" พี่พูดจัดการพูดอย่างอายๆ

"น่ารักอะๆ" พวกเรารุมชมพี่ผู้จัดการ จนพี่แกทนไม่ไหวรีบเดินหนีขึ้นรถไปเลยค่ะ

"ทำไมต้องเขินขนาดนั้นค่ะ" ลิซ่าตะโกนไล่หลังไป

"จะกลับไม่กลับ" พี่แกตะโกนมาจากในรถ แล้วรีบสตาร์ทเครื่องทัน

"กลับค่ะ!" พวกเรารีบร้องบอก แต่รถออกตัวไปแล้วค่ะ

"เฮ้ยพี่! รอด้วย" พวกเรารีบวิ่งตามรถทันที

"พี่เมเน!"



Rapmon talk...


ระหว่างทางกลับหอ

"ไอ้วี" ผมเรียกชื่อไอ้ตัวแสบ

"ว่าไงฮยอง" มันถามกลับมา

"มึงรู้เรื่องแชยองได้ไง" ผมรีบถามเรื่องที่ผมสงสัยทันที

"ก็ยัยนั้นบอกผมเอง"

"จริงดิ" มันไปทำยังไงล่ะครับโรเซ่ถึงยอมบอกมัน

"เอ้า! ไม่เชื่อก็ตามใจ" 

"หรือมึงไปขู่น้องกู" 

"โหฮนอง มีแต่น้องฮยองแหละมาขู่ผม" มันบอกผม

"พวกมึงยอมสงบศึกกันแล้วดิ" จองกุกถามวี

"แค่พักรบชั่วคราวเท่านั้นแหละโว้ย กูก็ไม่ได้ใจหมาไปชวนเขาตีตอนเขาอ่อนแอหรอกนะ กูแมนพอ" เป็นสุภาพบุรุษเหลือเกินครับ ผมว่าผมไม่ถามมันต่อดีกว่าครับ โรเซ่คงมีเหตุผลที่บอกมัน 

"แล้วพวกสองตัวข้างหลังมันเป็นอะไรของมัน" เจโฮปเอ่ยขึ้น

"กูเห็นนั่งเงียบมาตั้งแต่ในงานแล้ว" สองตัวข้างหลังก็ชูก้ากับจีมินนั้นเองครับ ก็จริงอย่างที่เจโฮป 

"นั้นดิ พวกมึงเป็นอะไร" จินหันไปถามสองคนนั้น

"กูก็เป็นของกูแบบนี้" ชูก้าตอบหน้าตาย ใครมันจะกล้าถามต่อล่ะครับ

"แล้วมึงล่ะจีมิน" จินหันไปถามจีมินต่อ

"ผมก็เป็นของผมแบบนี้" อะไรของพวกมันครับ เตี้ยมคำตอบกันมาหรือไง ตอบเหมือนกันเป๊ะต่างแค่สรรพนาม

"ฮยองไม่ต้องไปกวนใจมันฮยอง" วีว่า

"มันกำลังป่วยใจอยู่" ป่วยใจเหรอครับ ไอ้จีมินนี่นะ

"ป่วยใจอะไรของมึง" เจโฮปถามอย่างอยากรู้

"ไม่เสือกได้เปล่าฮยอง" จีมินเอ่ยขึ้น ฮู้~ ไอ้โฮปหน้าเสียไปเลยครับ สงสารก็สงสารครับ แต่มันอยากหัวเราะมากกว่า 

"กูไม่รู้ก็ได้ ทำไมต้องว่ากูด้วย" มันงอนไปแล้วครับ

"เอ่อๆ ใครจะเรื่องของกู ใครจะป่วยใจ ใครจะงอนอะไรก็แล้วแต่ แต่วันนี้ทุกคนทำดีมาก กูหวังว่าพวกเราทุกคนจะเป็นบังทันที่แข็งแกร่งยิ่งๆ ขึ้นไป เพื่อวงและอาร์มมี่ของพวกเรา" ผมบอกทุกคน


แปะๆๆ


"ขอบคุณที่ปรบมือให้กู" ผมว่า

"พูดดีฮยอง" จองกุกว่า



Jungkook talk...


ในที่สุดพวกเราก็มาถึงหอสักทีครั

"วันนี้โคตรเหนื่อยเลย" เจโฮปว่าแล้วทิ้งนอนลงบนโซฟา

"กูขอตัวนะ"

"ผมก็ด้วย"

ชูก้าและจีมินเดินหายเข้าห้องไปแล้ว

"ครอก~" เจโฮปฮยองแกจะเหนื่อยอะไรเบอร์นั้นครับ 

"ไอ้โฮป" จินใช้มือสะกิดเรียก

"ไอ้โฮป!" ตอนนี้เปลี่ยนจากสะกิดเป็นถีบแทนครับ

"โอ้ย! ฮยองทำไรวะ" เจโฮปถามจิน

"มึงง่วงมึงก็ไปนอนในห้อง มานอนทำห่าอะไรตรงนี้" จินบอก

"ของีบก่อนแป๊บ เดี๋ยวค่อยกลับห้องก็ได้ฮยอง แป๊บเดียว" เจโฮปบอกจิน

"งั้นก็แล้วแต่มึง" แล้วจินก็เดินเข้าห้องตัวเอง

"ครอก~" หลับง่ายจริงๆ ครับ

"งั้นผมก็ขอตัวก่อนนะฮยอง" ผมบอกแรปมอนกับวี แล้วเดินเข้าห้องตัวเอง 

"เตียงจ้า เฮียกลับมาแล้ว" พอเข้าไปถึงห้อง ผมก็รีบทิ้งตัวลงนอนทันที กะว่าจะไปล้างเนื้อล้างตัวสักหน่อยแต่ก็เผลอหลับไปซะก่อน


ฟิ้ว!


"เฮ้ย!" 

ผมสะดุ้งถอยหลังล้มลงไปทันที เมื่อกี้เหมือนมีอะไรลอยผ่านหน้าผมไปครับ เฉียดแค่ปลายจมูกเท่านั้นเอง ใจหายใจคว่ำหมดเลย

"นายเป็นอะไรหรือเปล่า" ลิซ่าวิ่งเข้ามาหาผม

"เมื่อกี้นี่มันอะไรอะ" ผมถามเธอ เธอชูสิ่งที่อยู่ในมือเป็นคำตอบ o_O

"นี้เธอจะฆ่าฉันเหรอ" 

"เปล่าซะหน่อย"

"เปล่าอะไรเล่า เมื่อกี้ฉันเกือบจมูกหายไปแล้ว" ผมดุเธอ แต่ก็โดนสวนกลับมาซะงั้น

"นายนั้นแหละล่นหาที่ตาย จู่ๆ ก็โผล่มาขวางทางวิถีมีด ดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่ปักเข้ากลางหัว" แทนที่จะห่วงผม ชิ! เรื่องวันนี้เรายังไม่ได้เคลียร์กันเลยนะ

"ใช่สิ! ฉันไม่ใช่ชานอูนิ เธอถึงไม่ห่วง" พูดแล้วขึ้นครับ อะไรจะคุยกันสนิมสนมขนาดนั้น

"เป็นไรของนายนิ" เธอถามผม ผมไม่คุยด้วยหรอก ผมงอน

"งอนเหรอ" ผมไม่ยอมตอบครับ

"ตกลงจะไม่ยอมคุยด้วยใช่เปล่า" ถ้าผมไม่ตอบลองดูสิว่าเธอจะทำยังไง

"งั้นก็ตามใจ อย่ากวนสมาธิฉันแล้วกัน" ลิซ่าว่าแล้วเดินกลับไปจุดเดิม อะไรของเธอครับ จะไม่ง้อผมเลยเหรอ ไม่แฟร์เลยอะ ตอนเธองอนผมก็ตามง้อนะ พอผมงอนทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ


ฟิ้ว~ 


เธอกลับปามีดต่อเฉยเลยครับ

"จะไม่ง้อเหรอ" ผมตะโกนถามแต่เธอไม่ตอบครับ ก้มหน้าก้มตาปามีดต่อไป


ฟิ้ว~ 


ปึก! แม่นซะด้วย

"ฉันงอนเธออยู่นะ" ผมตะโกนบอกเธออีกครั้ง


ฟิ้ว~ 


ปึก! 

สรุปจากที่ผมเป็นคนงอน กลายเป็นว่าเธอมางอนผมต่อซะงั้น ผมต้องง้ออีกแล้วเหรอ ชิ! ง้อก็ได้วะ ผมตัดสินใจค่อยๆ เดินไปยืนข้างๆ เธอ

"นี่" ผมสะกิดตัวเธอ

"บอกว่าอย่ากวนสมาธิไง" เธอบอกผมแต่ไม่ยอมหันมาหาครับ


ฟิ้ว~ 


ปึก! 

ตรงกลางเป้าอีกแล้วครับ ผมชักเสียวสันหลังแล้วล่ะ

"ลิซจ๋า หันมาคุยกับกุกก่อนนะ" ผมสะกิดบอกเธออีกครั้ง

"นึกว่านายไม่อยากคุยกับฉันซะอีก" เธอเอ่ยออกมา


ฟิ้ว~ 


ปึก! 

เธอฝึกปามีดไปทำไมกันครับ เดี๋ยวนี้วายจีเขามีฝึกกายกรรมด้วยเหรอครับ

"ก็เมื่อกี้เค้างอน แต่ตอนนี้หายแล้ว" ผมยิ้มตอบเธอ

"หายเร็วเนาะ" 

"ก็เค้าต้องง้อตัวเองต่อนิ" ผมว่าแล้วทำหน้าสำนึกผิด

"ฉันกับชานอูเราเป็นแค่เพื่อนกัน" เธอหันมาบอกผม ในที่สุดเธอก็ยอมคุยกับผมแล้วครั

"รู้อย่างนี้ก็เลิกหึงได้แล้ว" รู้ด้วยเหรอครับว่าหึง ผมไม่ได้แสดงออกชัดเจนซะหน่อย

"ก็ได้ เค้าจะเลิกหึงตัวเองกับชานอู แต่กับคนอื่น..."

"ก็เหมือนกันนั้นแหละ" เธอพูดขัดผมขึ้นมา

"มีแค่นายคนเดียวก็เกินพอแล้ว" ยัยคนนี้นิ่ ประโยคเมื่อกี้ทำให้ผมยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

"ยิ้มจนหน้าบานแล้วย่ะ" เธอบอกผม ทำไงได้ล่ะครับก็ผมชอบนิ่

"ยิ้มแบบนี้แล้วรักเปล่า" ผมโน้มหน้าเข้าไปใกล้เธอ

"ไม่! ยิ่งเกลียดเข้าไปอีก" เธอยิ้มขี้เล่นตอบกลับมา

"ยิ่งเกลียดก็ยิ่งรักนะ" ผมโน้มหน้าเข้าไปใกล้เธออีก แต่โดนเธอผลักหัวออกซะก่อนครับ

"ยิ่งเหม็นหน้าล่ะสิไม่ว่า"

"เธอเหม็นหน้าฉันเหรอ" ผมแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ

"ตกใจอะไรของนาย"

"ลิซ่า!" ยังครับผมยังแอคติ้งต่อจนลิซ่าเริ่มตกใจตาม

"ทำไม มีไร นายเป็นไร!" เธอถามผมสีหน้าตื่นๆ ผมอยากจะหัวเราะหน้าตาเธอตอนนี้จริงๆ

"ไม่ใช่ฉันแต่เป็นเธอ!" 

"ฉันเหรอ? ทำไมอะ!" เธอดูตกใจมากครับ ฮาฮ่าฮา 'น่ารักอะ'

"เธอท้อง!" 

"ว่าไงนะ ฉัน! ท้อง! นายจะบ้าเหรอ" เธอบอกผม

"ไม่เคยได้ยินเหรอ ถ้าภรรยาเหม็นหน้าสามี แสดงว่าเธอแพ้ท้อง" ลิซ่าดูอึ้งกับคำตอบของผมมากครั

"ภรรยา? สามี? นายล้อเล่นเหรอฮะ" เธอหันมาดุผม

"ก็ล้อเล่น แต่ถ้าคนตรงหน้าอยากให้เป็นเรื่องจริง กุกก็ยอมถวายตัวให้ได้นะ" ผมทำท่าจะเข้าไปกอดเธอ แต่เธอรีบผลักผมออกมาด้วยความอา

"ทะลึ่ง!" ตลกจริงๆ ครับ 

"นายนี่มันจริงๆ เลย นับวันยิ่งเอาใหญ่" เธอดุผมต่อ

"ยังไม่ได้เอาอะไรเลย"

"นี่!" เธอถลึงตาใส่ผม ฮาฮ่าฮา เธอน่ารักจริงๆ นะครับ แกล้งใครก็ไม่สนุกเท่ากับยัยแมวลิซอีกแล้ว

"เลิกแล้วๆ ไม่เล่นแล้วก็ได้" ผมบอกเธอ 

"ถ้านายแกล้งฉันอีกนะ" ลิซ่าพูดแล้วชูมีดเล่มเล็กในมือขึ้น

"นายได้เป็นขันทีแน่" สะดุ้งเลยครับ 

"ล้อเล่นล่ะสิ" ผมว่า

"ก็ลองดูสิ" เธอว่าแล้วส่งสายตาอำมหิตมาให้ ใครจะกล้าลองล่ะครับ

"จริงจังแล้วก็ได้" ผมบอกเธอ

"งั้นถามได้เปล่าว่าทำไมเธอต้องมาฝึกไอ้มีดนี้ด้วย" อันนี้ผมถามเพราะอยากรู้จริงๆ นะ

"เพื่อป้องกันตัวน่ะ" เธอตอบผมก่อนที่จะกลับไปฝึกมีดบินของเธอต่อ


ฟิ้ว~ 


ปึก! 

แม่นจริงๆ นะครับ ดูท่าจะฝึกมานานพอตัว

"จากพวกอกาธัซน่ะเหรอ" ผมถาม

"อือ"


ฟิ้ว~ 


ปึก!

"เธอฝึกมานานแค่ไหนแล้ว" ผมว่าฝีมือขนาดนี้ ไม่ใช่แค่วันสองวันแน่ๆ

"ก็ตั้งแต่เด็กๆ" เห็นมั๊ยล่ะ

"แต่เพราะห่างมานาน ฝีมือก็เลยตกนิดหน่อย" 

ฝีมือตก! โห ปาไป 8 เข้าเป้า 6 นี้เรียกว่าฝีมือตกเหรอครับ แล้วอีก 2 ลูกที่เหลือก็ใช่ว่าจะห่างเป้าซะที่ไหน ถ้าฝีมือไม่ตกจะขนาดไหนครับ ผมเริ่มรู้สึกกลัวอนาคตตัวเองแล้วสิ ถ้าเผลอทำอะไรให้เธอไม่พอใจขึ้นมา เธอคงไม่บ้าหยิบมีดมาปาใส่ผมเล่นๆ หรอกใช่มั๊ย

"แล้วคนอื่นๆ ต้องฝึกแบบนี้ทุกคนเปล่า" ผมถามเธอต่อ

"อกาธอนทุกคนก็ต้องฝึกแบบนี้แหละ เผื่อใช้ในสถานการณ์ฉุกเฉิน"

"มีแค่มีดบินเหรอ" ผมถามต่อ

"ไม่หรอก ก็มีอีกหลายอย่าง พวกธนู ดาบ แส้ หน้าไม้ ดาวกระจาย บลาๆๆ แต่มีดบินกับมีดสั้นเป็นอาวุธที่ฉันถนัดที่สุด" เธอบอกผมด้วยความภาคภูมิใจ

"แล้วอีกสามคนที่เหลือมีใครที่ถนัดมีดสั้นเหมือนเธอบ้าง" ผมอยากรู้จริงๆ นะ ก็มันเท่ห์มากๆ เลยครับ นอกจากมีพลังวิเศษแล้วยังเก่งเรื่องการต่อสู้อีก นี้มันเหล่าฮีโร่ the avenger ชัดๆ

"พวกเราสี่คนถนัดอาวุธที่แตกต่างกันไป พี่จีซูถนัดแส้ เจนนี่ถนัดดาบ ส่วนยัยโรสก็ธนู แต่อาวุธอื่นๆ พวกเราก็พอใช้ได้อะนะ เพราะถ้าถนัดแค่ด้านเดียวก็คงไม่พอต่อกรกับพวกอกาธัซหรอก"

"เจ๋งไปเลย" มันสุดยอดจริงๆ นะครับ

"อย่างนี้เธอก็สอนฉันได้สิ" ผมถามเธอ ผมตื่นเต้นมากๆ เลยนะครับ ลองจินตนาการว่าผมใส่ชุดเกราะ จับดาบ ร่วมรบเพื่อชาติ โห! อัศวินจองกุก เท่ห์ระเบิดระเบ้อ

"ไม่!" หมดกันสิ่งที่ผมมโนไว้ ดับฝันของผมชัดๆ

"ทำไมอะ!" ผมถามเธอทันที

"มันกับเหมือนกับการสอนแฟนขับรถนั้นแหละ เพื่อตัดปัญหานั้น คำตอบฉันคือ ไม่!" เหตุผลมันก็พอฟังขึ้นอยู่แหละครับ แต่ผมอยากเรียนนิ

"จริงๆ เธอหวงวิชาใช่มั๊ยล่ะ" 

"นี้ขนาดยังไม่ได้เริ่ม นายยังหาว่าฉันหวงวิชาแล้วเลย แล้วยังจะให้ฉันสอนอีก" ลิซ่าหันมาดุผม นี้มันแฟนหรือว่าแม่ครับ

"ก็..." ผมยังไม่ทันเริ่มพูด ก็ปรากฎลำแสงลักษณะคล้ายแสงออโรร่าขึ้นในบริเวณหนึ่ง

"นั้นอะไรอะ" ผมถามลิซ่า

"ฝันลิขิต!" ลิซ่ารีบวางมีดสั้นลงแล้วออกวิ่งไปหาแสงนั้น ผมจึงรีบวิ่งตามทัน เราวิ่งกันมาถึงทะเลสาบแห่งดวงตา

"มันบอกอะไรบ้าง" ผมถามเธอ

"..." เธอไม่ตอบครับ ผมจึงเดินเข้าไปดูที่ทะเลสาบนั้น 

ในพื้นน้ำปรากฎภาพของผู้หญิงที่คุ้นเคย ลิซ่านั้นเอง มันมีแค่ภาพเธอครับ ยืนอยู่คนเดียวในที่เวิ้งว่างแห่งหนึ่ง ไม่รู้ว่าผมรู้สึกไปเองหรือเปล่า แต่ผมกลัวครับ จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าภาพที่ปรากฎมันไม่ใช่เรื่องดีเลย

"มันหมายความว่ายังไง ลิซ่า" ผมถามเธอ

"ฉัน..." เธอหันกลับมาหาผมสีหน้าเธอบ่งบอกให้รู้ว่าเธอก็กลัวไม่ต่างจากผ

"ฉันไม่รู้" เธอหันมาบอกผม ผมเห็นตัวเธอเริ่มสั่นเล็ก ผมจึงเข้าไปจับมือเธอไว้

"เธอไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเอง" ผมจับมือเธอแน่นขึ้นและส่งสายตาบอกว่าให้เธอเชื่อใจผม แต่ผมกลับใจไม่ดีเลยครับ 

"จองกุก!" 

ลิซ่าเรียกชื่อผมอย่างตื่นกลัว ภาพที่เห็นคือ ภวังค์รอบๆ ตัวเราตอนนี้มันเหมือนทั้งสั่นและเลือนลางไปเรื่อยๆ เหมือนโทรทัศน์ที่สัญญาณไม่ดี จากภวังค์รอบๆ ตอนนี้มันลามเข้ามาใกล้ตัวพวกเราแล้ว ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ใกล้เข้ามาอีก 

"จองกุก ฉันกลัว" ลิซ่าพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พร้อมน้ำตาที่คลอเบ้าขึ้นเรื่อยๆ

"อย่าปล่อยมือฉันนะลิซ่า" ผมก็กลัวครับ

"จองกุก" และสิ่งทีผมเห็นมันยิ่งทำให้ผมกลัวขึ้นไปอีก เพราะร่างของลิซ่าเริ่มจางหายลงไปเหมือนกัน

"ลิซ่า"

"จองกุก ฮือๆ" เธอเริ่มร้องไห้ออกมาเพราะความกลัว มันเกิดอะไรขึ้นในภวังค์นี้กันแน่ครับ


"ลิซ่า!" 


ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา รู้สึกเหงื่อออกไปทั้งตัวเลยครับ ผมมองตัวเอง นี้ผมยังไม่ได้อาบน้ำเลยนิครับ แต่ว่า...

"ลิซ่า"

 ผมนึกขึ้นได้ดังนั้นก็รีบคว้าโทรศัพท์โทรหาอีกคนทันที ใจผมเต้นรั่วไม่เป็นจังหวะแล้วตอนนี้เพราะความร้อนใจ 'อยากเป็นอะไรนะ' ผมเป็นห่วงเธอมากเลยครับ มันไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้ในภวังค์ของเรามาก่อนเลย

'เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ sorry...' 

ผมรีบกดวางสายทิ้งไป แล้วรีบลุกออกจากเตียง พุ่งตัวไปยังห้องของคนที่คิดว่าพอจะช่วยได้


ปัง! ปัง! ปัง! 


ผมทุบประตูอย่างแรง


ปัง! ปัง! ปัง!


"ฮยอง! ตื่นสักทีสิวะ" ผมร้องตะโกนบอกคนในห้อง

"ใจเย็นโว้ย! ใครตายหรือไงวะ เคาะซะเสียงดัง" เจ้าของห้องเปิดประตูออก

"ไอ้ห่ากุก กูก็นึกว่าใคร มึงมีไร" แรปมอนเอ่ยถามทันทีที่เห็นผม

"โทรหาโรเซ่ให้ผมหน่อย" 

"โทรหาทำไมวะ ดึกปานนี้เขาคงนอนไปแล้วมั้ง"

"บอกให้โทรก็โทรเถอะฮยอง!" ผมเผลอตวาดแรปมอนไป แรปมอนดูตกใจหน่อยๆ กับปฏิกิริยาของผม ผมไม่สนใจหรอกครับว่าพี่แกจะโกรธหรือเปล่า เพราะผมห่วงคนของผมมากกว่า 

"เกิดเรื่องไรกันวะ" ชูก้าเดินออกมาจากห้อง

"โทรดิฮยอง!" ผมเร่งเร้าแรปมอน

"เอ่อๆ กูไปเอาโทรศัพท์แปบ แม่ง! โหดชิบหาย" แรปมอนรีบวิ่งเข้าไปหยิบโทรศัพท์

"เกิดเรื่องไรกันวะฮยอง" วีเดินสลึมสลือออกมาถามชูก้า

"กูก็ไม่รู้" ชูก้าตอบ เป็นเวลาเดี๋ยวที่แรปมอนเดินออกมาพร้อมโทรศัพท์ที่แนบหูอยู่

"ว่าไงฮยอง" ผมถามด้วยความร้อนใจ แรปมอนมองหน้าผมสักพักแล้วส่ายหัว ผมสติจะแตกอยู่แล้วครับ

"มึงมีเรื่องอะไรหรือเปล่าวะไอ้กุก" แรปมอนเอ่ยถามผมอย่างเป็นห่วง สีหน้าผมคงไปหมดแล้วแน่ๆ

"ลิซ่า..."



.........จบ PART 46.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #965 -wa-ya- (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 15:21
    ตอนนี้หลายอารมณ์เลย ความรักของเพื่อน คนหงอนสองคน ตอนท้ายมามีลุ้นอีก
    #965
    0
  2. #593 arraya1909 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 15:46
    รอน้า~~~~~~~
    #593
    0
  3. #592 WasineePrang (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 06:36
    ไม่ไหวแล้วไรท์อยากอ่านต่อค่าา~~
    #592
    0
  4. #591 sereensereen (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 22:21
    รอออออออ
    #591
    0
  5. #590 Teddy_may12 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 22:00
    ถ้าให้เราเดานะไม่ใช่แค่ลิซ่าหรอก แต่เป็นสาวๆทั้ง4 อาจโดนลอบทำร้ายตอนขากลับ ตอนแยกกับบังทันไรงี้มั้งง หือออลุ้นอ่าา
    #590
    0
  6. #589 lsabella-1690 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 21:46
     ไม่ใช่ว่าลิซโดนอกาธัซจับไปในความฝันนะ #นี่เอะอะเอะอะก็อกาธัซอย่างเดียว 555
    #589
    0
  7. #588 RaineYLovelY (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 20:55
    ลิซเป็นอะไร ค้างงงงง 

    อย่าให้มีอะไรเกิดขึ้นกับสาวๆเลยนะ
    #588
    0
  8. #587 Juria_flok (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 18:31
    เฮ้ยลิซเป็นอะไร
    #587
    0
  9. #586 miwmm58 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 18:18
    ไรท์ค้างมากเลยลิซเป็นอะไรค่ะ. รอค่ะ
    #586
    0
  10. #585 ssppk77 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 17:48
    ง้าค้างอ่าาาไรท์จร้ามาต่อไวๆนร้า
    #585
    0
  11. #584 ตัวนิ่ม ตัวนิ่ม (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 16:58
    รอกุกลิซคะ
    #584
    0
  12. #583 OnlyCuteKei (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 12:58
    พี่กุกไปหาลิซเลย/ไรท์สู้ๆ
    #583
    0
  13. #581 thanyarat chomcare (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 12:12
    ลุ้นอ่ะลาซ่าเปนไร
    มาต่อไวไวนะคะ
    #581
    0
  14. #580 sar912 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 12:10
    เหวยยยยย ค้างอ่า
    ลิซเปนไร โอย...มาต่อไวๆน้าาาาา
    #580
    0