Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 47 : PART 42 : ความลับโรเซ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Rosé talk...



"เธอต่อคิวรอนะ เดี๋ยวฉันมา"


"นาย..." นายวีว่าแล้วรีบวิ่งไปเลยค่ะ ฉันจะเรียกก็เรียกไม่ทันซะแล้ว ก็เลยต้องยืนรอต่อคิวขึ้นชิงช้าสวรรค์อยู่คนเดียว อารมณ์ไหนของหมอนี้่ไม่รู้ค่ะ สงสัยเป็นวิถีของสายแบ๊ว


"กี่ที่ครับ" พนักงานขายบัตรถามฉัน


"2 ค่ะ"


"นี้บัตรครับ รอสักครู่นะครับ" เขายื่นบัตรมาให้ฉัน ฉันจึงรีบรับไว้ นายวีไปทำอะไรก็ไม่รู้ค่ะ ยังไม่โผล่หัวมาเลย


"ได้บัตรยัง"


"เห้ย! ตกใจหมดเลย จู่ๆ ก็โผล่มา" ฉันว่าให้เขา


"ทีงี้ล่ะมาทำเป็นขวัญอ่อน อ่ะ!" เขายื่นไอศครีมโคนมาให้ฉัน


"รับไปดิ ไม่ได้ใส่ยาพิษหรอกน่าหรือจะให้ชิมก่อน" เขาพยายามจะชิมมันจริงๆ ด้วยค่ะ


"หยุดเลย! เอามานี้" ฉันรีบคว้าไอศครีมโคนนั้นมาจากมือเขาทันที


"ถ้านายชิมใครจะกล้ากินต่อฮะ" ฉันว่าให้เขา


"ตกลงได้บัตรยัง" เขาถามฉันอีกครั้ง


"นี้ไง" ฉันชูบัตรสองใบนั้นให้เขาดู


"คุณป้ากับคุณหลานถึงคิวแล้วครับ" พนักงานตะโกนมาบอก


"ค่ะ" นายวีตะโกนกลับไป


"ไปกันค่ะคุณป้า" เขารีบคว้าแขนฉันวิ่งขึ้นชิงช้าสวรรค์

 

 


"คิดไงถึงมาขึ้นชิงช้าสวรรค์เนี่ย" ฉันถามเขาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ปากก็กินไอศกรีมไปด้วย


"ก็ไม่คิดไงล่ะ แค่อยากจะคุยกับเธอ" ทำไมต้องอยากคุยกับฉันล่ะคะ


"คุยกับฉันนายนี่นะอยากจะคุยกับฉัน" ฉันถามเขากลับ ตอนนี้ฉันกินไอศกรีมเกือบจะหมดโคนแล้วล่ะคะ


"..." เงียบค่ะ เขาไม่ตอบซะงั้น ไม่ตอบก็แล้วแต่ค่ะ ฉันมองไปที่นายวี ดูเหมือนเขาเอาแต่จองมือที่ถือโคนไอศครีมของฉันอยู่นะ


"นายจ้องอะไร" ฉันถามเขาด้วยความสงสัย


"นี่เธอไม่เห็นเหรอ" เขาทำหน้าตาตื่นตกใจมากค่ะ ฉันเริ่มรู้สึกไม่ดีแล้วนะ


"เห็นอะไรของนาย"


"ก็ที่โคนของเธอไง" โคนของฉันเหรอคะ ฉันยกโคนไอศครีมที่เหลือแค่ปลายโคนขึ้นมาส่อง มีอะไรผิดปกติงั้นเหรอ แต่ฉันกินไปจนจะหมดโคนแล้วนะ แล้วทำไมหมอนี้เพิ่งมาบอก!


"ตรงไหน!"


"ดูดีๆ" เขาจับมือฉันเอาไว้


"นี่! ตรงกลางๆ โคน" ฉันพยายามส่องดูตามที่เขาบอก ไม่เห็นมีอะไรเลยค่ะ

 

ฟื้บ!

 

"กร๊อบๆ"


"นายวี!" หมอนี้แผนสูงจริงๆ เล่นเนียนมาก เขาหลอกให้ฉันคิดว่ามีอะไรในโคน แล้วรีบคว้ามือของฉันที่ถือปลายเข้าปากตัวเอง


"นั้นมันส่วนที่อร่อยที่สุดเลยนะ" ฉันว่าให้เขา


"ถ้าไม่อร่อยแล้วฉันจะกินทำไมล่ะจ้ะ" เขายิ้มร่าทั้งที่ปากกำลังเคี้ยวปลายโคนแสนอร่อยของฉันอยู่


"ปลายโคนของฉัน" โรเซ่เสียใจ T-T


"เออน่า ไว้คราวหน้าฉันซื้อให้ใหม่"


"เสียใจย่ะ ไปเที่ยวกับนายครั้งเดียวก็เกินพอ" ฉันตอบเขาไป แน่นอนว่ามันทำให้เขาไม่พอใจ


"ทำไมฮะ ไปเที่ยวกับฉันมันไม่ดีตรงไหน"


"นี่นาย เลิกโวยวายเป็นเด็กได้เปล่า ตกลงที่บอกว่าอยากคุยกับฉัน อยากคุยเรื่องอะไร" นายวีเลิกโวยวาย แล้วรีบทำหน้าจริงจังขึ้นมาทันที เปลี่ยนอารมณ์เร็วแหะ


"เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉันคราวก่อน"


"คราวก่อน?"


"ก็ตอนที่เธอแอบนัดกับแรปมอนไง" โห! ผ่านมาเป็นชาติแล้วมั้งคะ ใครจะไปจำได้ว่าหมอนี้ถามอะไรฉันบ้าง


"คำถามอะไร" ฉันถามเขากลับ ฉันจำไม่ได้จริงๆ ว่าติดคำตอบอะไรเขาไว้


"ก็ที่ฉันเคยถามว่าทำไมเธอกับแรปมอนถึงเลิกติดต่อกันไง"

 

 

กึก!

 

 

คำถามนี้มันทำให้ฉันชะงักไปเลย และหมอนี้ก็สังเกตเห็นซะด้วยสิ


"แค่อยากรู้ว่า มันเกี่ยวกับผู้ชายที่กลับมาหลอกหลอนเธอหรือเปล่า"

 

 

กึก!

 

 

สะดุดรอบที่สอง หมอนี้ฉลาดกว่าที่ฉันคิดนะคะ ดูเค้าปะติดปะต่อเรื่องได้เก่งจริงๆ


"ว่ายังไงโรเซ่" เรื่องนี้ฉันควรจะบอกเขาเหรอค่ะ


"ทำไมนายถึงอยากรู้" 


"แค่อยากรู้ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ" เขาย้อนถามฉัน


"วันนี้เธอไม่ได้ออกมาเพราะว่าอยากระบายหรือไง" ฉันจ้องตานายวี ก็ใช่ค่ะว่าฉันอยากระบาย แต่ให้ระบายกับเขาเหรอค่ะ


"ฉันอยากระบายกับพี่นัมจุน...ไม่ใช่นาย" เขาแสดงท่าทางผิดหวังนิดหน่อยค่ะ


"แรปมอนมีเรื่องปวดหัวให้คิดตั้งเยอะ เธอแน่ใจเหรอว่าอยากเพิ่มภาระให้พี่แก ฉันอุตส่าห์ยอมเป็นพี่แทฮยองให้วันนึงเลยนะ" มันก็จริงของเขาค่ะที่ช่วงนี้แรปมอนงานยุ่งมากๆ


"ชิ! พี่แทฮยอง กล้าพูดนะยะ"


"ไม่งั้นเธอก็คิดว่าฉันเป็นแรปมอนก็ได้" ให้คิดว่าเขาเป็นแรปมอนเนี่ยนะ นายนี่ดูหนังน้ำเน่ามากไปเปล่าคะ


"ก็ได้ๆ งั้น...อ่ะ" จู่ๆ เขาก็ชูนิ้ก้อยขึ้นมาค่ะ


"ทำไรอะ" ฉันถามเขา


"เอ้า! เธอไม่เคยสัญญาหรือไง"


"เคย! แต่ทำไมฉันต้องทำด้วย" นายวีมองหน้าฉันด้วยสีหน้าเอือมๆ ก็จะพูดด้วยน้ำเสียงเอาการเอางาน


"เธอรู้ความหมายของการสัญญาหรือเปล่า สำหรับเธอ เธออาจจะคิดว่ามันคือข้อตกลง เป็นคำมั่น หรือการผูกมัด แต่สำหรับฉันมันเป็นสัญลักษณ์" เขาเว้นช่วงคำพูดนิดหน่อย ทำไมต้องพูดอะไรลึกซึ้งเข้าใจยากขนาดนี้ด้วยนะ นี่คือนายวีที่ฉันรู้จักเหรอคะ มาแปลกจริงๆ เลย


"สัญลักษณ์แทนความซื่อสัตย์ ถ้าฉันสัญญากับใคร ฉันก็จะซื่อสัตย์กับสัญญานั้น...ไม่เปลี่ยนแปลง"


"..." ฉันจะเชื่อคำพูดของเขาได้แค่ไหนกันคะ


"เธอไม่จำเป็นต้องเชื่อฉันก็ได้ แต่ตั้งแต่รู้จักกัน เมื่อกี้นี้ฉันจริงใจที่สุดแล้ว" ฉันมองหาความจริงใจจากแว่วตาของเขา สายตาของเด็กซนๆ ก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยสายตาของชายหนุ่มคนนึง สายตาที่ฉันไม่ค่อยได้เห็น


"เห็นว่าเป็นฉันเลยต้องคิดนานขนาดนั้นเชียว" เขาเริ่มหงุดหงิดจนได้


"ถ้านายผิดคำสัญญาล่ะก็..."


"ไม่ผิดหรอกน่า!" เขารีบเกี่ยวนิ้วก้อยฉันขึ้นไปโดยที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัว แล้วชูมันขึ้นต่อหน้าฉัน


"ฉันสัญญาว่าจะเก็บเรื่องของเธอไว้เป็นความลับระหว่างเรา จะไม่ปากโป้งบอกคนอื่น ฉันสัญญา"


ก็ได้ค่ะ! เห็นแกความพยายามและความดีความชอบของเขาในวันนี้


"เหตุการณ์นี้มันเกิดเมื่อ 3 ปีก่อน ก่อนวันเกิดอายุ 16 ของฉันหนึ่งเดือน วันนั้นฉันกับพี่นัมจุนตั้งใจไปดูเทศกาลดนตรีกัน..."

 

 

เหตุการณ์เมื่อ 3 ปีที่แล้ว


"แชยอง! นัมจุนมารอนานแล้วนะลูก เสร็จหรือยัง"


"แป๊บค่ะแม่ ใกล้เสร็จแล้ว" ฉันร้องบอกแม่จากในห้อง รีบคว้ากระเป๋า โทรศัพท์ และหมวกคู่ใจออกไป


"นั่งรอจนจะออกดอกแล้วมั้ง" แรปมอนแซวฉัน


"เว่อร์ไปพี่นัมจุน แค่รากงอกก็พอ ฮาฮ่าฮา"


"เด็กๆ อย่ากลับให้มันดึกมากนะ" พ่อฉันชะโงกหน้ามาบอก


"ค่ะ/ครับ" พวกเราตอบรับพร้อมกัน

 

 

ณ งานเทศกาลดนตรี


~ Here we go back, this is the moment

Tonight is the night, we’ll fight till it’s over

So we put our hands up like the ceiling can’t hold us ~

 

"Like the ceiling can’t hold us"

 

ตื้ด! ตื้ด! ตื้ด!

 

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู 'คุณผู้ชายพ่อฉันเองแหละค่ะ


"ค่ะพ่อ" ฉันตะโกนแข่งกับเสียงเพลง

 

~ Na na na na na na na na

And all my people say ~

 

'...ยัง'


"อะไรนะคะ ไม่ได้ยินเลย" เสียงดนตรีมันดังมากค่ะ

 

~ Na na na na na na na na ~

 

'จะเที่ยงคืนแล้วนะเสียงพ่อตะโกนกลับมา นี่จะเที่ยงคืนแล้วเหรอค่ะ พวกเราสนุกจนลืมดูเวลาไปเลย


'กลับได้แล้วนะ คุณลุงคุณป้าก็เป็นห่วงเหมือนกัน โทรไปหานัมจุนก็โทรไม่ติดจะติดได้ไงล่ะคะ ก็พี่แกเล่นถ่ายรูปถ่ายคลิปจนแบตหมดไปตั้งนานแล้ว


"ค่ะๆๆ"

 

ปิ๊บ!

 

ฉันกดวางสายไป แล้วสะกิดคนข้างๆ

 

~ And all my people say ~

 

"พี่นัมจุน" พี่แกก็มันส์แบบไม่สนใจใครเลย


"พี่นัมจุน" ฉันตะโกนใส่หูแรปมอน


"อือ ว่าไงแชยอง"


"กลับกันเถอะค่ะ คุณพ่อโทรตามแล้ว" ฉันบอกแรปมอน


"เอางั้นเหรอ อือๆ ขอจบเพลงนี้ก่อน" แรปมอนบอกฉันแล้วเริ่มโยกตัวต่อ

 

~ Here we go back, this is the moment

Tonight is the night, we’ll fight till it’s over

So we put our hands up like the ceiling can’t hold us ~


 

"Like the ceiling can’t hold us" พี่แกยังอารมณ์ค้างไม่หายค่ะ


เราเดินกลับบ้านกันสองคนตามทางที่แรปมอนบอกว่าทางนี้เดินแป๊บเดียวก็ถึงบ้าน แต่ติดตรงที่ทางมันเป็นซอยเปลี่ยวนี่แหละค่ะ แต่พี่แกบอกว่าพ้นซอยนี้ไปก็เป็นถนนสายใหญ่ที่เชื่อมทางไปบ้านเราแล้ว ปกติถ้าฉันมาคนเดียวฉันไม่คิดกลับทางนี้แน่ๆ ค่ะ


"พี่ก็ดูติดลมนะคะ กลับไปต่อตอนนี้ยังทันนะ"


"ไอ้อยากต่อก็อยากต่อ ถ้าไม่ติดว่าพ่อเธอโทรตาม เผลอพาลูกสาวเขาเที่ยวเพลินเดี๋ยวโดนไล่แตะตูดแน่ๆ" แรปมอนว่าแล้วทำท่าทางเลียนแบบพ่อฉัน


"ฮาฮ่าฮา ฉันจะไปฟ้องพ่อ"


"เห้ยๆ ไม่ต้องเลยนะเว้ย ครั้งก่อนพี่ก็เดี้ยงไปแล้วรอบหนึ่ง"

 

ควับ!

 

ฉันหันกลับหลังไปทันที เพราะรู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม


"มีอะไรหรือเปล่าแชยอง" แรปมอนหันมาถามฉัน


"แค่รู้สึกเหมือนมีคนสะกดรอยตามค่ะ" ฉันบอกแล้วพยายามมองหาคนที่ว่าแต่ก็ไม่เจอใคร


"งั้นก็รีบเดินกันเถอะ" แรปมอนรีบพาฉันเดินจ้ำเอ้าไปอย่างเร็ว

 

"อ๊าย!"

 

จู่ๆ ก็มีมือปริศนามากระชากตัวฉันไปจากด้านหลัง


"เฮ้ย! แชยอง!" แรปมอนตะโกนขึ้น


"มีอะไรส่งมาให้หมด! ไม่งั้นอีนี้ ตาย!" ไม่ว่าเปล่าไอ้คนคนนั้นมันล็อคตัวฉันไว้ด้วยแขนซ้าย ส่วนมือขวาของเขานั้นทำฉันแทบลืมหายใจ มีดค่ะ มันใช้มีดเล่มเล็กจ่อไว้ที่คอของฉัน


"พี่นัมจุน"


"เงียบ!" มันตะคอกใส่ข้างหูฉัน ฉันกลัวจนตัวสั่นไปหมดเลยค่ะ


"พี่ๆ พี่อยากได้อะไรผมให้หมดเลย แต่ใจเย็นก่อนนะพี่นะ ปล่อยน้องผมมาก่อนนะพี่นะ" แรปมอนพยายามกล่อมไอ้บ้านี้


"ส่งเงินมึงมา!" มันบอกแรปมอนแล้วกดมีดลงที่คอของฉัน ฉันรู้สึกเหมือนมีเลือดกำลังซึมๆ ออกมาเลยค่ะ ตอนนี้ฉันเริ่มหายใจไม่ออกแล้วด้วย


"เห้ยๆๆ พี่ เอานี่ๆ ผมให้พี่หมดเลยนะ" แรปมอนว่าแล้วโยนกระเป๋าสตางค์มาให้ไอ้บ้านี้ มันค่อยๆ เคลื่อนมีดออกไปจากคอฉัน ฉันจึงเริ่มกลับมาหายใจได้ตามปกติ


"ทีนี้ก็ปล่อยน้องผมนะพี่นะ" แรปมอนว่าแล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาหาฉันกับไอ้บ้าที่ฉันก็ไม่รู้ว่าใคร

 

"อ๊าย!"

 

น้ำตาฉันเริ่มไหลออกมาเพราะความตกใจ เพราะจู่ๆ หมอนี้ก็กลับมาจ่อมีดที่คอฉันอีกครั้ง


"มึงไปได้ แต่อีนี้ต้องอยู่กับกู" ฉันกลัวไปหมดแล้วค่ะ ฉันไม่รู้ว่าต้องทำอะไรแล้วเหมือนสติมันกระเจิงไปหมดเลย


"พี่นัมจุน" ฉันเรียกชื่อแรปมอนทั้งน้ำตา


"ช่วย.."


"ไม่มีใครช่วยมึงได้!" มันตะคอกกรอกหูฉันอีกครั้ง


"ฮือๆ พี่คะ"


"เห้ยพี่ ใจเย็นๆ พี่ น้องผมมันกลัวไปหมดแล้ว" แรปมอนบอกไอ้บ้านี้


"มึงไม่ต้องพูดมาก!"


"ฮือๆ" มันเริ่มทิ่มมีดนั้นเข้ามาหาคอฉันอีกแล้วค่ะ ฉันจึงตัดสินใจรีบคว้าข้อมือมันเอาไว้ และหลับตาลงเพราะความกลัว


"ขอร้องล่ะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฮือๆ" ฉันบอกมันไปทั้งน้ำตา แต่จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าแขนที่ล็อคตัวฉันและมือที่จ่อมีดมาที่คอฉันเริ่มค่อยๆ คลายออก ฉันหันกลับไปหาเขาโดยที่มือยังกำข้อมือของเขาไว้แน่น


"มัน มัน มันเกิดอะไรขึ้นวะ อ่า...เธอ...เธอ...ขอร้อง...ได้โปรด" เสียงชายหนุ่มตรงหน้าร้องขอความเห็นใจจากฉัน


"ปล่อยฉัน...ปล่อยฉันไปเถอะ ไว้ชีวิตฉันด้วย" จากร่างของชายหนุ่มที่ผิวเต้งตึงก็ค่อยๆ เหี่ยวย่นขึ้นเรื่อยๆ จากผมดกดำก็ค่อยเปลี่ยนเป็นสีเทาและกลายเป็นสีขาวในที่สุด

 

"อ้าก!" 


ฉันปล่อยมือจากตัวเขา มองเห็นชายชราตรงหน้าที่ค่อยๆ ทรุดตัวลงนอนดิ้นทุรนทุรายไปกับพื้น


"เธอ! ยัยฆาตรกร!" แล้วเขาก็หมดสติไปเลยค่ะ ฉันตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้ามากจนยืนแข็งเป็นหินไปแล้ว ฉันรู้ว่าฉันเป็นอกาธอนค่ะ แต่ฉันยังอายุไม่ถึง 16 นะคะ มันเป็นไปได้ยังไง


"แชยอง! แชยอง!" แรปมอนเข้ามาเขย่าตัวฉัน


"เรารีบกลับบ้านกันเถอะ เราต้องไปบอกพ่อของเธอ"


แรปมอนรีบคว้ากระเป๋าสตางค์และรีบลากฉันออกไปจากตรงนั้น แต่ก่อนที่เราจะวิ่งกลับเข้าถนนใหญ่ ฉันหันกลับไปมองชายคนนั้น เขาไม่ไหวติงเลยค่ะ เขาตายแล้วใช่มั๊ยคะ และมันเป็นเพราะฉัน



'ฉันเป็นฆาตรกร'



.........จบ PART 42.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #962 -wa-ya- (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 12:11
    อดีตของแชยองน่ากลัวเหมือนกันนะเนี่ย แต่มันผ่านไปแล้วเนอะแชยองนะ
    #962
    0
  2. #555 lsabella-1690 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 09:23
    ไรท์ขอโทษค่าาาที่เมื่อวานหายไป ฮือ พอดีเมื่อวานเดินทางกันเหนื่อยมาก+แบตเหลือไม่กี่เปอร์เซ็นต์ก็เลยไม่ได้เข้าอ่าน นี่ตื่นขึ้นมารีบเปิดอ่านของไรท์ก่อนใครเลย 555 
      วีนี่หลอกกินแบบนี้ก็ได้หรอ 55 รอลุ้นว่าตอนต่อไป
    คู่ในรุกกี้คิงในตำนาน'วีโฮป'กำลังกลับมา 😂
    #555
    0
  3. #554 WasineePrang (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 20:12
    รอค่ะไรท์~
    #554
    0
  4. #553 miwmm58 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 13:15
    น่ารักมากค่ะ รอน่าค่า
    #553
    0
  5. #552 BamMonb (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 12:44
    น่ารัก
    #552
    0
  6. #551 Floww (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 10:28
    แชงแชงงี่T.T

    ปรบมือให้วีวี่ ทำดีมากค่ะลูก
    #551
    0