Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 46 : PART 41 : ป้ากะหลาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Rosé talk... 


นายวีนี่มันนายวีจริงๆ ค่ะ

"คุณป้าจับดีๆ นะคะเดี๋ยวตก" เขาหันมาบอกฉัน เฮ้อ~ หมอนี้มาสายแบ๋วชัดเจน 

"หมุนแล้วค่ะหมุนแล้ว" ฉันเริ่มจะคิดว่าเขาเป็นวีวี่จริงๆ แล้วนะ

"นี่นาย!"

"นาย?" เขาส่งสายตาดุมาให้ฉัน

"เคๆ ยัยหลานวีวี่ จะตื่นเต้นอะไรนักหนาฮะ ชีวิตนี้เพิ่งเคยเล่นม้าหมุนหรือไง" หมอนี้โตแต่ตัวจริงๆ ค่ะ

"แล้วหันไปดูรอบๆ ซิ มีแต่เด็กไม่ถึงสิบขวบทั้งนั้น ไม่อายเด็กบ้างหรือไง" ฉันถามเขา แต่ก็โดนเขาเอ็ดกลับมา

"จะอายก็เพราะป้านั้นแหละ" ดูมองนี้จะมีความสุขเกินหน้าเกินตาเด็กคนอื่นเหรอเกินค่ะ

"เธอไม่สนุกเหรอ" ฉันควรจะตอบว่ายังไงล่ะค่ะ ฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะคะ ให้มาเล่นอะไรเหมือนเด็กประถมเด็กอนุบาลนี่นะ

"โอเค๊! งั้นไปเล่นอะไรที่หน้าตื่นเต้นกว่านี้กัน"



"เตรียมเลือกได้เลยว่าเธออยากได้อะไร" บันเทิงจริงค่ะ 

"มันน่าตื่นเต้นตรงไหนเนี่ย โอ่ย! ฉันว่าสมองนายคงป่วยจนรักษาไม่หายแล้วมั้ง" ทุกคนคิดว่าเขาพาฉันมาทำอะไรคะ

"ก็ตื่นเต้นกว่าเมื่อกี้ตั้งเยอะ ได้ลุ้นด้วย ค่อยดูๆ รอดูฝีมือฉันได้เลย" เขาบอกฉันแล้วยิ้มร่า 

"1 ชุดค่ะพี่" เขาร้องบอกพนักงานขาย พนักงานส่งอุปกรณ์ 1 ชุดมาให้อันประกอบด้วย คันธนูและลูกธนูพลาสติก 3 ดอก บันเทิงอย่างที่บอกมั๊ยล่ะคะ

"คุณป้าจับตาดูฝีมือหลานคนนี้ได้เลยค่ะ" เขาบอกฉัน


ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!


ลูกธนู 1 ชุดหมดไปอย่างเปล่าประโยชน์

"ฮาฮ่าฮา ฝีมือนายเยี่ยมยอดกระเทียมเจียวจริงๆ ใสสะอาดมาก"

"เงียบไปเลยเธออะ นี้แค่วอร์ม" เขาหันมาดุฉัน ก็ฝีมือหมอนี้กระจอกงอกง่อยมากค่ะแล้วมาทำเป็นคุย

"อีกชุดค่ะ" เขาหันไปบอกพนักงาน

"ครั้งนี้ไม่พลาดแน่"


ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!


"วอร์มนานเนาะ" นี้ก็ชุดที่ 2 แล้วค่ะ แต่พี่แกยังคงรักษามาตรฐานไว้ได้ดีเช่นเดิม

"อีกชุดค่ะ" ฉันว่าเขาเริ่มหงุดหงิดแล้วล่ะ

"นี่! ถ้าไม่ไหวก็พอเถอะ" ฉันบอกเขา

"ใครไม่ไหวฮะ ครั้งนี้แหละน่า" ก็ตามใจพี่แกอีกสักครั้งแล้วกันค่ะ


ฟิ้ว! 


ลูกแรกลอยละลิ่วปลิวไปไหนก็ไม่รู้ค่ะ


ฟิ้ว! 


เพราะลูกแรกที่แรงเกินไป พี่ท่านจึงผ่อนแรงลง แต่ฉันเข้าใจว่าหมอนี้คงตกฟิสิกส์ไม่ก็การคาดคะเนแน่ๆ เพราะมันค่อยซะจนลูกธนูลอยไปไม่ถึงเมตร

"ฮืม!" เขาเริ่มพึมพำกับตัวเอง

"ฮึ!" ฉันจึงเผลอหลุดขำออกไป

"หัวเราะไรฮะ คนซีเรียสอยู่นะเว้ย" ดุด้วยค่ะดุด้วย ก็ไม่ให้หัวเราะได้ไงคะ ตอนเข้ามาแรกๆ ดูนางตื่นเต๊นตื่นเต้น แล้วดูตอนนี้สิ คิ้วผูกโบว์สวยเชียว

"ขอล่ะลูก อย่าทำพ่อขายน่านะ" เขาหันไปพึมพำกับธนูดอกสุดท้าย


ฟิ้ว!


~ ฉิ่ง ~ ฉิ่ง ~ ฉิ่ง ~


เสียงลิงตีฉิ่งเป็นสัญญาณบอกว่ายิงถูกเป้าแล้ว

"เย้! วู้! เต้าหู้! ทำได้แล้วเว้ย!" 

นายวีดีใจจนลืมตัวไปเลยค่ะว่าตัวเองอยู่ในร่างผู้หญิง จนคนแถวนั้นหันมามองด้วยความตกใจ

"วีวี่ วี่วี่ใจเย็นลูก" ฉันสะกิดบอกเขาให้รู้ตัว 

"อุ้ย! ขอโทษค่ะดีใจไปหน่อย" นายวีหันไปบอกพนักงาน

"ป้าจะเอาตัวไหนอะ เลือกเลยๆ" เขาหันมาบอกฉัน

"ไม่ล่ะ ฉันจะยิงเอง"

"แต่มันยากมากเลยนะป้า แก่ๆ อย่างป้าทำไม่ได้แน่นอน เชื่อหลานๆ" รู้จักโรเซ่น้อยไปซะแล้ว

"ขอ 1 ชุดค่ะ" ฉันบอกพนักงาน

"หลานอยากได้ตัวไหน เตรียมเลือกไว้เลยนะ ซัก 3 ตัว" ฉันบอกเขาก่อนจะหยิบลูกธนูทั้งสามดอกขึ้นมาเตรียมยิง

"นี้เธอ ยิงลูกเดียวก่อนมั๊ย ยิงทีเดียวแบบนี้ยังไงก็ไม่โดน หวังดีนะนี่ถึงบอก เดี๋ยวเธอหน้าแตกขึ้นมาไม่มีใครรับเย็บนะ" เขากระซิบบอกฉัน

"ไปเย็บหน้าตัวเองก่อนเถอะย่ะ" ฉันกระซิบบอกเข้าก่อนที่จะง้างธนูออก ฉันตั้งองศาของลูกธนูไปหาเป้าหมายทั้งสามจุด อ่า! ฉันไม่ได้จับธนูมานานแล้วนะคะ รู้สึกดีจังเลย หวังว่าทุกอย่างจะยังเหมือนเดิมอยู่นะ


ฟิ้ว!


ลูกธนูทั้งสามดอกเคลื่อนตัวออกจากคันศรพร้อมๆ กัน


~ ฉิ่ง ~ ฉิ่ง ~ ฉิ่ง ~ ฉิ่ง ~ ฉิ่ง ~ ฉิ่ง ~


Bravo! ฝีมือฉันยังคงดีอยู่เหมือนเดิม

"แปะ! แปะ! แปะ!" เสียงปรบมือจากคนแถวนั้นดังขึ้นมา ฉันโค้งรับเสียงนั้น

"คุณป้าทำได้ยังไงครับเนี่ย" พนักงานที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉันพูดขึ้น ฉันยิ้มเขินตอบกลับไป

"สุดยอดเลยค่ะ คุณป้าเจ๋งมากเลย" เด็กกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างเราหันมาบอก ฉันยิ้มออกมาอย่างเต็มภาคภูมิ ส่วนหลานวีวี่นะเหรอ อ้าปากค้างจนน้ำลายไหลแล้วค่ะ

"รักษาภาพพจน์หน่อยคุณหลาน" ฉันกระซิบบอกเขา

"เธอทำได้ไงอะ" ดูหมอนี้จะแปลกใจจริงจังมาก

"คนมันมีพรสวรรค์อะนะ" ฉันหันไปบอกเขา

"คุณป้าจะเอาตัวไหนดีครับ" พนักงานหันมาถามฉัน

"ให้เด็กกลุ่มนี้เลือกเถอะค่ะ ฉันเอาไปก็ไม่ได้ใช้" ฉันบอกพนักงาน แล้วส่งยิ้มไปให้เด็กๆ ดูพวกเขาดีใจมากเลยค่ะ

"ขอบคุณค่ะคุณป้า" เด็กๆ หันมาขอบคุณฉัน

"เอาตัวนั้นค่ะ ตัวนี้ด้วย หมีตัวใหญ่ๆ นั้นค่ะ" เด็กๆ กำลังเลือกกันอย่างสนุกสนานเลย น่ารักจังเลยค่ะ


ตึง!


โอโม่! ตกใจหมดเลยค่ะ ก็จู่ๆ นายวีก็ชูนิ้วโป้งขึ้นมาให้ฉัน เกือบทิ่มจมูกฉันซะแล้ว

"ฉันยอมให้เธอวันนึง" ฉันคงหูฟาดแน่ๆ

"พูดแบบนี้ แน่ใจ๊?" ฉันถามเขาเพื่อความชัวร์

"ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ เฮ้ยๆๆ" ฉันรีบลากเขาไปจากตรงนั้นทันที ได้ไงล่ะคะ ถ้าหมอนี้เปลี่ยนใจขึ้นมาก็หมดสนุกสิ 



ในที่สุดเราก็มาหยุดกันอยู่ที่หน้าบ้านเก่าๆ หลังหนึ่ง

"ฉันขอถอนคำพูดเมื่อกี้" นายวีบอกฉันแล้วหันหลังจะเดินหนี

"จะไปไหน" ฉันรีบคว้าตัวเขาไว้

"หรือว่านายป๊อด" ฉันถามไปกวนๆ

"ใครป๊อดๆ แค่นี้ป๊อดจะไปทำไรกินฮะ" ขี้คุยตลอดล่ะคะนายคนนี้


อื้อฮือ! บรรยากาศข้างในมันวังเวงมากค่ะ 


~ ฮู้ก ฮูก ฮู้ก ฮูก ~


ยิ่งเสียงนกฮูกหลอนๆ แบบนี้ และไอ้คนข้างๆ นี้อีก 

"นี้นาย! สิงฉันเลยมั๊ย เกาะอยู่ได้แล้วฉันจะเดินยังไงฮะ" ฉันหันไปเอ็ดนายวีที่เดินเกาะแขนฉันมาได้สักพักแล้ว

"ก็วีวี่กลัวนี่น่า" ที่อย่างนี้กลายร่างเป็นวีวี่เลยนะยะ


"แฮร่!"


"อ๊าก!" 


นายวีเปลี่ยนจากเกาะแขนมาเป็นกอดฉันแทนค่ะ จะตกใจอะไรขนาดนั้นแล้วนี้หูจะดับอยู่แล้วค่ะ เล่นตะโกนกรอกหูกันซะขนาดนี้

"โอ้ย! พอได้แล้ว หูจะหนวกอยู่แล้วเนี่ย" ฉันบอกเขา

"ก็มันตกใจนิ่ ถ้ารำคาญจะพาเข้ามาทำไมฮะ" เขาหันมาว่าฉัน

"ก็ไม่คิดว่านายจะอาการหนักขนาดนี้นี่น่า รีบๆ เดินเลย" ฉันหันไปเอ็ดเขา


"แบร่!"


"อ๊าย!" 


ตกใจหมดเลยค่ะ จู่ๆ ผีตัวหนึ่งก็โผล่มาจากด้านข้าง จนฉันต้องรีบคว้าแขนของอีกคนเอาไว้

"ฮาฮ่าฮา เธอก็ไม่ต่างกันหรอกน่า" หมอนี้หัวเราะเยาะฉันใหญ่เลยค่ะ 


ครืด! ครืด!


นายวีเงียบเสียงลง เราหันมามองหน้ากัน

"เสียงอะไรอะ" ฉันถามเขา เขาส่ายหน้าตอบกลับมา แต่ในที่สุดพวกเราก็ได้คำตอบค่ะ

"พวกแก! ตาย!" ผู้ชายใส่ชุดเอี่ยมสีเหลืองเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดสีแดงมือถือเลื่อยไฟฟ้ากำลังวิ่งตรงมาหาเราสองคนค่ะ


"อ๊าก!" 


พวกเราจะรออยู่ทำไมล่ะคะ ใส่เกียร์หมาเต็มสูบกันเลย

"ไปทางไหนอะเธอ" นายวีถามฉัน

"ซ้ายๆๆ" แล้วเราก็เลี้ยวไปทางซ้าย


"ย๊าก!" 


เหมือนหนีเสือปะจระเข้เลยค่ะ ก็พอเลี้ยวปุ้บก็เจอฝูงซอมบี้ปั้บ จนต้องวิ่งกลับไปอีกทาง

"แกตาย!" โอ้ย! ไอ้ช่างโรคจิตนี้มันก็ยังตามไม่เลิกค่ะ

"นายวิ่งให้มันเร็วๆ หน่อยสิ" 

"เธอเห็นว่าฉันเดินอยู่หรือไงเล่า ก็ทางมันมืดนี่น่า"


"แฮร่!"


"อ๊าย!" ฉันตกใจจนเผลอถีบนายวี ทำให้เขาล้มหัวคะมำไปกับพื้น


"เธอถีบฉันทำไมเนี่ย" เขาหันมาดุฉัน

"ขอโทษ มันไม่ได้ตั้งใจ"


กึก! กึก! กึก! 


เสียงพวกนี้มาอีกแล้วค่ะ

"ลุกๆๆ รีบลุกเลยนาย" ฉันเร่งนายวี

"มาให้ฆ่าซะดีดี!"


"อ๊าก!"


มากันทั้งบางเลยค่ะทีนี้ ทั้งไอ้ช่างโรคจิต ฝูงซอมบี้ แก๊งค์ผีไร้หน้าอีก แล้วเราสองคนจะอยู่รอโดนเขมือบเหรอค่ะ 


"อ๊าก!"


"อ๊าย!"


"ไปซ้ายเว้ยไปซ้าย"

"เลี้ยวขวาเส้นหน้าสินาย"


"อ๊าย!" ไม่รู้เสียงใครเป็นเสียงใครล่ะคะงานนี้


"ทางออกอยู่นั้น!" นายวีรีบวิ่งจูงมือฉันออกมา

"เฮือกๆ เฮือกๆ" ตายคู่ไปเรียบร้อยค่ะ เราสองคนนั่งหอบอยู่ตรงบันไดทางออกอย่างหมดแรง

"ฮาฮ่าฮา ฮาฮ่าฮา" หมอนี้คงกลัวจนเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ 

"นาย! เป็นอะไร"

"ฮาฮ่าฮา ฮาฮ่าฮา" ท่าทางจะบ้าจริงๆ

"โอ้ยเธอ โคตรเหนื่อยเลย" เขาหันมาบอกฉัน

"แต่โคตรสนุก" เขายิ้มแล้วหัวเราะร่า

"ป่ะ! ฉันพร้อมแล้ว ไปไหนกันต่อดี" 

ไปไหนต่อเหรอค่ะ ขอคิดแปบ



"มันใกล้ขึ้นสุดยังเธอ" นายวีถามฉัน

"อีกเดี๋ยวๆ" ตื่นเต้นมากค่ะ ตอนนี้เราค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นไปเรื่อยๆ จนมองเห็นวิวไกลออกไปสุดลูกหูลูกตา


กึก!


เสียงสัญญาณบอกให้รู้ว่าเราเคลื่อนที่มาถึงจุดยอดของเครื่องเล่นแล้ว ใจเต้นไม่เป็นส่ำเลยค่ะ

"นายพร้อมยัง" ฉันถามคนข้างๆ

"อือ" 


"อ๊าก!! กรี๊ด!!" เสียงพวกเรากรีดร้องด้วยความตื่นเต้นเมื่อเคลื่อนเล่นดิ่งตัวลงอย่างเร็ว


ครืด! ครืด! ครืด!

เครื่องเล่นเคลื่อนที่ขึ้นไปอีกรอบ

"ยังไม่จบอีกเหรอ" นายวีหันมาถามฉัน

"อ๊าก!! อ๊าย!!"



"ขอให้ทุกท่านคาดเข็มขัดให้แน่น และล็อคที่นั่งให้ดี เพื่อความปลอดภัยของทุกท่านนะคะ" พนักงานประกาศบอกลูกค้า หลังจากเราเล่น giant drop เสร็จปุ้บ เราก็มาต่อรถไฟเหาะความเร็วสูงทันทีเลยค่ะ

"ทำไงดีเนี่ย ตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย" ฉันเอ่ยออกมา

"เธอเก็บกดอะไรเปล่านิ เครื่องเล่นแต่ละตัว" เขาถามฉัน

"ก็กว่าฉันจะได้ออกจากรัง ก็ต้องโบยบินไปให้ไกลซะหน่อยสิยะ" ฉันชะโงกหน้ามองดูลางรถไฟที่เรากำลังจะแล่นไป 

"อึ๋ย! ตื่นเต้นอะ" ฉันพูดออกไป สัญญาณไฟเริ่มเปลี่ยนจากสีแดง เป็นสีเหลือง แล้วในที่สุด


ฟิ้ว!


"อ๊าย! กรี๊ด! อ๊าก! วู้!" เสียงหลายๆ คนดังระงมผสมกันไปหมด

"อ๊าก!" อีตาคนที่นั่งข้างๆ ฉันยิ่งแล้วใหญ่ค่ะ ฉันรู้สึกเหมือนฝนกำลังลงเม็ดเลยค่ะ และมันจะดีกว่านี้ค่ะถ้ามันเป็นฝนจริงๆ แต่โชคร้ายอย่างแรงเพราะมันเป็นน้ำลายจากไอ้คนข้างๆ ฉันเอง

"ยี๊! นาย! หุบปากได้เปล่าเนี่ย น้ำลายเต็มหน้าฉันแล้ว" ฉันตะโกนบอกเขา

"ถ้าหุบปาก ฉันก็อ้วกแตกดิ อ๊าก!" ฉันรีบเอามือข้างนึงปิดปากเขาไว้ทันทีเลยค่ะ

"อา" เสียงหมอนี้รอดออกมา



"อ้วก! อ้วก! อ้วก!"

"ไหวเปล่านิ่นาย" ฉันถามนายวีที่ต้องนี้อ้วกจนน้ำหูน้ำตาไหล

"ก็เพราะเธอนั่นแหละ อึก! อ้วก!" ถ้าจะไม่ไหวค่ะ

"ขอโทษแล้วกัน" ฉันช่วยลูบหลังให้เขา

"แล้วนี้นายเสร็จยัง"

"แปบๆ ขอน้ำหน่อย" ฉันยื่นขวดน้ำให้เขา เขารับไปบ้วนปากและดื่มไปอึกใหญ่

"เฮ้อ~ ค่อยยังชั่ว ไปกันเถอะ" เขาลากแขนฉันไป ไปไหนอีกล่ะคะ นึกว่าเราจะกลับกันแล้วซะอีก

"ไปไหนของนาย"

"ตามมาเถอะน่า"



.........จบ PART 41.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #550 MMilky5 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 22:38
    รอๆน๊าา
    ชอบเรื่องนี้มากๆ จริงๆ!^o^
    เขาเมนลิซ่าน๊าาา
    #550
    0
  2. #549 RaineYLovelY (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 23:33
    คู่นี้น่ารักอ่ะ 555
    #549
    0
  3. #548 WasineePrang (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 22:42
    รอค่ะไรท์ๆ~สู้ๆน่ะค่ะ
    #548
    0
  4. #547 lsabella-1690 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 21:18
     ไรท์น่ารักที่สุดเลยค่ะ ฮือ วันนี้ไปหลายๆจังหวัดในใต้(ที่ไม่ใช่จังหวัดตัวเอง 55) ถนนพังกันเยอะมากค่ะ ต้องซ่อมยาวๆเลย 
     สงสารคนอื่นมากเลยค่ะ 😵 ว่าที่เราเจอก็หนักแล้วแต่เขาหนักกว่า ให้กำลังใจชาวใต้ทุกคนนะคะ ผ่านไปให้ได้เน่อ 💕❤

      วีนี่พามั่วตลอดอ่ะ ไม่เคยได้เรื่องราวเลยมากับวีนี่เที่ยวอย่างเดียว 555 แล้วโรเจ้จะรับมือกับวีได้รึไม่ รอลุ้นค่ะไรท์ว่านางวีจะพานุ้งโรเจ้คนสวยไปไหน 😁💕
    #547
    0
  5. #546 BamMonb (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 19:24
    สนุกมากกกกก ไรท์ใจดีจังเลยยยย
    #546
    0
  6. #545 MIND_MANUTSAWEE (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 17:43
    ชอบบบบ5555555
    #545
    0
  7. #544 sup_avias (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 15:12
    ชอบคู่นี้55555
    #544
    0
  8. #543 อ้อม อ้อมม (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 12:25
    อิอิ วีวี่~
    #543
    0