Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 45 : PART 40 : ธุระของวี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Rosé talk...  


"อ่า!...ขอร้อง...ได้โปรด" เสียงชายหนุ่มตรงหน้าร้องขอความเห็นใจจากฉัน

"ปล่อยฉัน...ปล่อยฉันไปเถอะ ไว้ชีวิตฉันด้วย" 

จากร่างของชายหนุ่มที่ผิวเต้งตึงก็ค่อยๆ เหี่ยวย่นขึ้นเรื่อยๆ จากผมดกดำก็ค่อยเปลี่ยนเป็นสีเทาและกลายเป็นสีขาวในที่สุด

"อ่า!" 

ฉันปล่อยมือจากตัวเขา มองเห็นชายชราตรงหน้าที่ค่อยๆ ทรุดตัวลง นอนดิ้นทุรนทุรายไปกับพื้น

"เธอ! ยัยฆาตรกร"


เฮือก!


ฉันสะดุ้งตื่น

"ฝันนี้มัน...กลับมาอีกแล้วเหรอ" ฉันบอกตัวเอง ฉันรู้สึกว่าทั้งตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อจึงใช้มือปาดเหงื่อบนใบหน้าออก

"ไม่เอาน่าโรเซ่"

ฉันรีบลุกจากเตียงแล้วไปล้างหน้าในห้องน้ำทันที ฉันมองใบหน้าตัวเองในกระจก ไล่มองตุ้งแต่ตา จมูก ปาก

'ยัยฆาตรกร!' เสียงในหัวมันดังขึ้นมา

'ยัยตัวประหลาด!' มันดังมาอย่างต่อเนื่อง

'ยัยฆาตรกร!'

"พอแล้ว พอได้แล้ว พอสักที!" ฉันตะโกนออกไป แล้วจุ่มหน้าตัวเองลงไปในอ่างน้ำและตะโกนออกไป

"เฮือกๆๆ" ฉันหอบหายใจเอาอากาศเข้าไปอย่างแรง

"พอได้แล้ว"



V talk...


"ฮ้าว~" 

ผมเดินบิดขี้เกียจออกมาจากห้องมุ่งตรงไปยังห้องครัวเพื่อหาน้ำดื่

"เอือกๆๆ ค่อยยังชั่ว ไหนดูดิมีอะไรให้กินบ้าง" ผมเริ่มค้นหาของกินในครัว


ตื้ด! ตื้ด! ตื้ด!


ผมได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่นมาจากที่ไหนสักที่ ใครมาลืมโทรศัพท์ไว้ในครัวครับ ผมเปลี่ยนจากค้นหาของกินมาค้นหาโทรศัพท์ปริศนานั้นแทน


ตื้ด! ตื้ด! ตื้ด!


หาไม่เจอครับ แต่เสียงมันดังอยู่ใกล้เลยนะ 


ตื้ด! ตื้ด! ตื้ด!


ผมว่ามันดังมาจากแถวๆ ตู้เย็นนะ

"อ่ะ เจอแล้ว" 

ผมหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่หลังตู้เย็นขึ้นมา นี้มันโทรศัพท์แรปมอนนิครับ

"แชยอง" ผมเอ่ยชื่อบุคคลที่โทรเข้ามา

ปิ๊บ! 


'พี่นัมจุน' โรเซ่เอ่ยชื่อแรปมอนด้วยน้ำเสียงร้อนรนทันทีที่ผมกดรับสาย เกิดอะไรขึ้นกับยัยนี้ล่ะครับ

'ออกมาเจอกันหน่อยได้มั๊ยค่ะ' 

"ฮึ" ผมเผลอเอ่ยออกไป

'ฉัน...' ฉันอะไรล่ะ

'ผู้ชายคนนั้น คนเมื่อ 3 ปีที่แล้ว ดูเหมือนเขาจะกลับมาหลอกหลอนฉันอีกครั้งแล้วค่ะ' ผู้ชายคนไหนล่ะครับ

'ฉันอยากคุยกับพี่อะ นะคะ' เสียงเธออ้อนวอนผ่านทางโทรศัพท์มา ผมควรทำยังไงล่ะครับ ผมไม่ใช่แรปมอนนะ

'พี่ค่ะ ยังฟังอยู่เปล่านิ'

"อือๆ" ตอบได้แค่อือล่ะครับงานนี้

'งั้นออกมาเจอกันนะคะ ขอร้องล่ะ ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว ฮือ' อึ้งครับ เธอกำลังร้องไห้เหรอครับ

'ฮือ ฉันคิดว่าฉันหายแล้วซะอีก ฮือๆ ตอนนี้ฉันไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ คำพูดของเขามันยังคงก้องอยู่ในหัว มีแต่พี่ที่เข้าใจฉันนะคะ ฮือๆๆ' เธอร้องไห้ไม่หยุดเลยครับ ทำไงดีล่ะ

'นะพี่นัมจุน' เอาล่ะครับ เมื่อผมเริ่มแล้วก็ต้องทำให้จบ

"อือ"

'ขอบคุณมากค่ะพี่ เดี๋ยวฉันส่งเวลาและสถานที่ไปให้นะคะ'


ตู้ด! ตู้ด! ตู้ด!


แล้วโรเซ่ก็วางสายไป

"ผู้ชายคนนั้น เมื่อ 3 ปีก่อน" เรื่องเมื่อสามปีก่อนเหรอ

"มันเกี่ยวกับคำถามที่ฉันเคยถามเธอเหรอเปล่านะ" ผมพูดกับตัวเอง

"ถามอะไรของมึง"

"แม่มึง!" ผมอุทานออกไป ตกใจสิครับ จู่ๆ แรปมอนก็โผล่มาจากข้างหลัง ผมรีบซ้อนโทรศัพท์ของพี่แกทันที

"ไม่ใช่แม่กู แต่กูเอง วันนี้ตื่นเช้าผิดปกตินะมึง" แรปมอนถามผม

"คอแห้งน่ะฮยอง เลยมาหาน้ำดื่ม" ผมชูขวดน้ำให้แรปมอนดู

"เออๆ ว่าแต่มึงเห็นโทรศัพท์กูอยู่แถวๆ นี้เปล่าวะ" แรปมอนถามผม 

"ไม่เห็นนิ่ฮยอง ทำไมอ่ะ หลงที่ไว้เหรอ" บอกให้โง่สิครับ

"เออ ไปวางทิ้งไว้ไหนไม่รู้นิ ถ้ามึงเห็นเอามาให้กูด้วยนะ เดี๋ยวกูไปหาทางโน้นก่อน" 

"ได้เลยฮยอง" แล้วแรปมอนก็เดินไปฝั่งห้องนั่งเล่น 'หาให้เจอนะฮยอง ฮึฮึ'

"เอ่อฮยอง!" ผมตะโกนไล่หลัง

"ว่า?" แรปมอนชะโงกหน้ามาถาม

"วันนี้ผมมีธุระข้างนอกนะฮยอง"

"มึงนี้นะมีธุระ" แรปมอนถามด้วยความสงสัย

"เอ่อน่า บอกว่ามีก็มีเหอะ ถ้าคนอื่นถามก็บอกไปตามนี้แหละ ผมขอตัวก่อนแล้วกัน" แล้วผมก็เดินกลับเข้าห้องตัวเอง

"ไม่น่าเชื่อ" เสียงแรปมอนแว่วมา



ณ ที่แห่งหนึ่ง


จิ๊บๆ จิ๊บๆ จิ๊บๆ


โรเซ่รู้จักสถานที่แบบนี้ได้ยังไงครับ ผมไม่คิดเลยนะว่าจะมีที่แบบนี้อยู่ในโซลด้วย ผมเดินตามทางเดินที่สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่โน้มกิ่งเข้าหากัน เหมือนผมกำลังเดินผ่านประตูมิติเลยครับ เสียงนกน้อยร้องประสานเสียงกันไปตลอดทางเดิน มันสดชื่นดีจริงๆ ครับ 

สุดปลายทางเดินมีโบสถ์เล็กๆ หลังหนึ่งตั้งอยู่ ผมเดินเข้าไปในโบสถ์นั้น มองเห็นโรเซ่ที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ที่เก้าอี้ยาวแถวแรกสุด ผมค่อยๆ เดินเข้าไปช้าๆ เบาๆ เพื่อไม่ให้กวนสมาธิของเธอ 

ผมนั่งลงที่เก้าอี้ยาวแถวหน้าอีกฝั่งที่อยู่ตรงข้ามเธอ ดูเหมือนเธอไม่ได้รับรู้ถึงการมาของผมเลย เธอหลับตา คุกเข่า และประสานมือตัวเองเหมือนคนกำลังสวดอ้อนวอนอะไรซักอย่าง ผมได้แต่นั่งมองเธออยู่อย่างนั้นแหละครับ


"ให้อภัยลูกด้วยเถิด" 


โรเซ่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ในที่สุดผมก็ได้เห็นแว่วตานั้น แว่วตาว่างเปล่าไร้จุดหมาย แว่วตาที่ผมไม่เคยเห็นมันจากเธอ โรเซ่ลุกขึ้นยืนแล้วชะงักไปทันทีเมื่อเห็นผม สีหน้าเธอดูตกใจมากครับ

"นาย! มาที่นี้ได้ยังไง แล้วพี่นัมจุนล่ะ" โรเซ่ถามผมแล้วมองหาแรปมอน

"พี่นัมจุนไม่มีหรอก มีแต่พี่แทฮยองคนนี้" ผมตอบเธอขำๆ แต่เหมือนเธอจะไม่ขำตอบ โรเซ่จ้องผมด้วยความข้องใจ

"พี่นัมจุนบอกให้นายมาแทนเหรอ" เธอถามผม ผมสายหน้าเป็นคำตอบ แล้วชูโทรศัพท์แรปมอนให้เธอเห็น

"นี่! แสดงว่าเมื่อเช้านี้ก็นายสินะ"

"อือ" คำตอบของผมคงทำให้เธอหงุดหงิดน่าดู

"งั้นนายก็ได้ยิน...นายนี่มัน!" โรเซ่พูดแล้วก้าวเท้าจะเดินออกไป ผมจึงรีบคว้าข้อมือของเธอเอาไว้

"นี่เธอจะรีบไปไหนฮะ ฉันเพิ่งมาถึงเองนะ" ผมบอกเธอ

"ฉันนัดพี่นัมจุน ไม่ใช่นาย เพราะงั้นเราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกัน" โรเซ่บอกผม

"แต่ฉันรู้สึกว่าเธออยากระบายนะ" โรเซ่มองหน้าผมด้วยความสงสัย

"ระบายกับฉันก็ได้นะ ไม่ต่างอะไรจากพี่นัมจุนของเธอหรอก" ผมบอกเธอ

"ฮึ! ตลกตายล่ะ ถ้าฉันบอกนายก็เท่ากับบอกคนทั้งโลกนั้นแหละ" โห! ยัยนี้หลอกด่าผมว่าผมปากโป้งปากสว่างเหรอครับ แล้วโรเซ่ก็รีบเดินออกไป

"เฮ้ย! เดี๋ยวๆ เธอจะไปไหนฮะ" ผมรีบวิ่งตามเธอออกมา

"กลับหอ" เธอตอบผม วันนี้ผมจะได้รู้อะไรไหมล่ะครับนี่

"โห! เจอหน้าฉันถึงกับต้องรีบกลับหอเลยเหรอ หรือว่าเธอกลัวฉัน"

"กลัวนายนี่นะ เด็กสิบขวบยังน่ากลัวกว่าเลย" นี้ล่ะครับยัยโรเซ่คนเดิม

"ไม่รู้แหละ ถ้าเธอกลับตอนนี้ ฉันก็จะเข้าใจตามที่ฉันคิด" ผมบอกเรโซ่แล้วยักคิ้วอย่างผู้มีชัย โรเซ่จ้องหน้าผมกลับอย่างเอาเรื่อง 'รู้หรอกน่าว่าเธอไม่ยอมฉัน ยัยโรแชง' ผมคิด

"แล้วจะเอาไง" เธอถามผม ผมคิดผิดซะที่ไหน



Rosé talk...


ฉันว่าฉันต้องบ้าไปแล้วที่ตัดสินใจมากับหมอนี้

"ไหนบอกว่าจะไปสวนสนุกไง" ฉันเอ่ยถามนายวีที่นั่งอยู่เก้าอี้ข้างๆ

"นี่...ลองคิดว่าฉันกับเธอไปเที่ยวด้วยชื่อโรเซ่กับวี รับรองได้เป็นข่าวใหญ่แน่ๆ" นายวีตอบ

"งั้นก็ไปที่อื่นก็ได้มั้ง ไม่เห็นต้องลงทุนมาปลอมตัวแบบนี้เลย" 

ก็ตอนนี้ นายวีพาฉันมาร้านเสริมสวยที่พี่แกคุยนักคุยหนาว่าแต่งเนียนขั้นเทพ นี้ฉันก็นั่งให้ช่างละเลงหน้ามาเป็นชั่วโมงแล้วค่ะยังไม่เสร็จเลย

"ไปที่อื่นก็ไม่สนุกดิ ฉันอยากไปก็ไปที่นี้แหละ" เขาตอบฉัน

"ตกลงว่านายแค่เหงาเลยอยากหาเพื่อนเที่ยวว่างั้น" 

"ใครเหงาฮะ ฉันแค่ได้ยินใครก็ไม่รู้ร้องไห้ขี้มูกโป่ง ไม่อยากให้เป็นหมาหงอยรอเจ้านายกลับบ้านก็แค่นั้น" หมอนี้หลอกด่าฉันนี่นา

"เงียบไปเลย" ฉันทำหน้าบึ้งใส่เขา

"เสร็จแล้วค่ะ" ช่างที่แต่งให้ฉันบอก


โอ้แม่เจ้า! 


นี้ตัวฉันเหรอค่ะ นึกว่าจินตรา พูนลาภ ป้าดโธ่ๆ ฉันลุกขึ้นยืนแล้วเอียงหน้าซ้ายขวา ก้มๆ เงยๆ พินิจพิเคราะห์หน้าตัวเองในกระจก โห! ไม่เหลือเค้าโรเซ่คนเมื่อกี้เลยค่ะ 

"บอกแล้วว่าไม่ได้โม้" นายวีบอกฉัน ฉันจึงหันไปหาต้นเสียงนั้น 


พระเจ้า! 


พอมาเห็นหน้าหมอนี้ชัดๆ ตรงๆ ในตอนนี้ ฉันถึงกับหลุดปากอุทานออกไป


"เยปอ!" 


ฟังไม่ผิดหรอกค่ะ เยปอ! สวยค่ะสวย เขาสวยมากเลยค่ะ วิคผมยาวๆ ดัดลอนอ่อนๆ ปากสีชมพูระเรื่อ แก้มดูมีเลือดฝาดหน่อยๆ ตาเป็นประกาย ทำไมมันฟรุ้งฟริ้งแบบนี้ล่ะคะ

"เจอวีวี่เข้าไป อึ้งไปเลยล่ะสิป้าเซ็ง" เกือบจะดีแล้วค่ะ ถ้าไม่ติดตรงป้าเช็ง 

"นี่นายแต่งให้ตัวเองซะน่ารัก สวยเช้ง แต่แต่งให้ฉันเป็นยัยมนุษย์ป้าเนี่ยนะ โคตรยุติธรรมเลย" ฉันเอ็ดนายวี ก็มันจริงนิคะ

"ไม่ยุติธรรมตรงไหน ก็เธอสวยอยู่แล้ว แต่งสวยไปเดี๋ยวก็เป็นจุดสนใจ ดีไม่ดีคนจำได้อีก ส่วนฉันก็อุตส่าห์ลงทุนเปลี่ยนเพศตัวเอง แฟร์จะตาย" 

"แฟร์ตายล่ะ แล้วทำไมนายไม่แต่งมนุษย์ป้าเป็นเพื่อนฉันล่ะ" ฉันถามกลับ ดูสิว่าเหตุผลของหมอนี้คืออะไร

"ไม่เอาอะ ก็วีวี่อยากสวย ใช่มั๊ยค่ะช่าง ใกล้เสร็จยังคะ" นายวีดัดเสียงแล้วหันไปถามช่าง

"ปัดแก้มอีกนิดก็เสร็จแล้วน้องวี" ดูเหมือนเขาจะมาร้านนี้บ่อยนะคะ

"ปัดให้สวยๆ นะคะ" เขายังคงสวมบทวีวี่ต่อไป

"ดัดจริตมากกก" ฉันบอกแล้วนั่งรอที่เก้าอี้ข้าง

"อิจฉาก็บอกค่ะป้าเช็ง" 

"เดี๋ยวเฮอะ" ฉันยิงฟันใส่เขา



V talk...


"นี่ป้า! ข้อเข่าเสื่อมหรือไง เดินให้มันเร็วๆ หน่อยดิ" ผมหันไปบอกคนข้างหลังที่เดินอย่างไร้อารมณ์ ตอนนี้พวกเรามาถึงทางเขาสวนสนุกแล้วครับ

"ถ้ารีบมากก็ไปคนเดียวเลยไป" มีย้อนครับมีย้อน 

"ไปด้วยกันนิแหละ" ผมเดินไปจูงมือโรเซ่แล้วรีบลากเธอเดินเข้าไป

"กี่ท่านค่ะ" พนักงานถามผม

"2 ค่ะ" ผมตอบ

"คุณหลานน่ารักจังเลยนะคะ พาคุณป้ามาเที่ยวด้วย" พนักงานบอก ผมหันไปมองคนข้างๆ ที่ยิ้มเหยเกตอบกลับ ฮาฮ่าฮา ตลกชะมัด

"ไปค่ะคุณป้า" ผมลากเธอออกมาจากที่ขายบัตร

"ดูเหมือนนายจะชอบเหลือเกินนะ" เธอถามผม

"นายอะไร เรียกให้มันถูก ตอนนี้ฉันเป็นหลานวีวี่นะ" ผมบอกเธอ

"เฮ้อ~ แล้วจะเริ่มที่ไหนก่อนล่ะ คุณหลานวีวี่"



.........จบ PART 40.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1577 Thack_patsarin (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 23:18

    โคตรฮา ขำก๊ากเลย ป้าเช็งกะหลานวีวี่ 5555+++

    #1,577
    0
  2. #1498 @ Aphrodite @ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 22:20
    โคตรฮา 5555
    #1,498
    0
  3. #542 Mmm (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 08:09
    น่าร้ากกกกก

    หลาวีวี่กับป้าเช็ง55555555
    #542
    0
  4. #526 RaineYLovelY (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 22:55
    55555555555

    โอ๊ยยยยย วีวี่เอ้ยยยย น่ารักไปไหนลู๊กกกกกกกกกก
    #526
    0
  5. #525 lsabella-1690 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 19:55
     เขินอ่ะ 555 มาช้าดีกว่าไม่มานะคะไรทื งือ
    ภาคใต้ฝนตกหนักมากค่ะ TT เตรียมลอยแพอ่านนิยายไรท์แล้วค่ะ 555555 ฮือ คู่ป้าเช็งกับหลานวีวี่น่ารัก มีไปดงไปเดทกันด้วยยย ❤❤ จริงๆวีนายเป็นห่วงโรเจ้ก็บอกเถอะอย่ามาซึน 
    ไรท์สู้ๆนะคะ รักไรท์ที่สุดค่ะ 💕
    #525
    1
    • #525-1 S_mewon(จากตอนที่ 45)
      17 มกราคม 2560 / 20:30
      ดูแลตัวเองด้วยนะคะ เห็นข่าวภาคใต้มาสักพักใหญ่ๆ เห็นใจมากๆ เลยค่ะ พี่น้องภาคใต้ต้องสู้ๆ นะคะ ไรท์จะคอยเป็นกำลังใจให้
      #525-1
  6. #524 WasineePrang (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 19:08
    รอค่ะไรท์ๆ สู้ๆค่า
    #524
    0
  7. #523 BamMonb (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 18:47
    สนุกมากกกกกก
    #523
    0
  8. #522 opaoo9 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 15:06
    หลานวีวี่น่ารักอ่ะ555
    สงสารป้าเช็ง555
    #522
    0
  9. #521 thanyarat chomcare (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 10:08
    5555คิดได้เนอะวีวี่
    สู้ๆนะคะไร้รออยู่ค่ะ
    #521
    0
  10. #520 Juria_flok (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 10:04
    ลงทุนไปอีก
    #520
    0
  11. #519 OnlycuteKei (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 09:52
    พี่วีวี่ก็เล่นใหญ่ สงสารป้าเช็งบ้าง555+ /ไรท์สู้ๆนะ
    #519
    0