Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 23 : PART 19 : สงบศึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

V talk...


ตอนนี้ในห้องเหลือแค่เราสองคนแล้วครับ

"นี่เธอนัดกันกับนัมจุนฮยองจริงๆ เหรอ...เดท?"

"ไม่ใช่ย่ะ!...แล้วนายมาได้ยัง" 

"ถามพี่นัมจุนของเธอดีกว่าว่าทำอะไรฉันไว้บ้าง" 

โรเซ่ไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่กลับไปให้ความสนใจกับอาหารตรงหน้าแทน

'นี่เธอยังเห็นฉันอยู่ในห้องเปล่านี่' 

แล้วผมยิ่งอารมณ์ขึ้นเพราะประโยคที่ยัยนี้พูดออกมา

"นายไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนฉันก็ได้นะ จ่ายตังค์แล้วก็ไปได้เลย ส่วนตรงนี้เดี๋ยวฉันเคลียร์เอง"

มันน่าโมโหไหมล่ะครับ ก็ยัยนี้ไม่คิดจะหันมาสนใจผมสักนิด ผมอร่อยกว่าอาหารนะ ไม่ใช่! ผมหมายถึงเธอควรจะสนใจคนหล่อๆ ตรงหน้าเธอสิ คิดได้ผมก็รีบนั่งลงตรงข้ามที่ที่ยัยโรเซ่นั่งอยู่

"นายจะทำอะไรอะ...นี้!" ผมแย่งน่องไก่มาจากชามข้าวของเธ

"นี่! เอาคืนมาเลยนะ นั่นมันของฉัน" โรเซ่โวยวายใส่ผม 

"จะเป็นของของเธอได้ไง ในเมื่อตอนนี้มันอยู่ในมือฉัน" ผมยักคิ้วหลิ่วตาใส่เธอ 

"เอามานี้เลย" 

ยัยนี้พยายามจะคว้าน้องไก่จากมือผม แต่ก่อนที่เธอจะเอือมถึงผมก็รีบยัดน่องไก่น่องนี้เข้าปากทันที

"น่าเกลียดจริงๆ" เธอบ่นให้ผม 

ผมจ้องไปที่น่องไก่บนจานของเธออีกครั้ง แต่เหมือนครั้งนี้เธอจะรู้ตัวเลยรีบยัดน่องไก่เข้าปากเหมือนกั

"เธอก็ไม่ได้ต่างกันเลย" ผมพูด แล้วเราก็รีบจัดการน่องไก่ของตัวเอง

"ถามอะไรหน่อยสิ" ผมเกริ่นขึ้น

"ว่า" เธอพูดโดยที่ไม่มองผมเลย เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอย่างเดียว 'ยัยผู้หญิงเห็นแกกิน'

"เธอกับแรปมอนไปรู้จักกันตอนไหน

โรเซ่ส่งสารตาเชิงคำถาม ผมพออ่านว่ามันแปลว่า 'ถามทำไม'

"เหอะน่า! ฉันก็แค่อยากรู้ ก็เห็นพี่เขาดูรู้ความลับของเธอ เหมือนสนิทกันมานาน"

"ฉันกับพี่เขารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ตอนนั้นฉันอายุ 8 ขวบ มีครอบครัวข้างบ้านที่ย้ายมาใหม่ก็ครอบครัวพี่เขานั่นแหละ เพราะพี่เขายังไม่ค่อยมีเพื่อนก็เลยชอบมาเล่นกับฉัน เราก็เลยสนิทกันจนพวกพ่อแม่เรียกเราว่าคู่ปาท๋องโก๋" ยัยนี้ดูเหมือนจะมีความสุข ที่ได้พูดถึงความหลังแฮะ

"แล้วทำไมถึงเลิกติดต่อกันล่ะ"

ผมพูดไรผิดไปเปล่าวะ เพราะอยู่ๆ โรเซ่ก็หุบยิ้ม แล้วเอาแต่ก้มหน้านิ่งมองชามข้าว 

"ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไรนะ ฉันไม่อยากดูเป็นผู้ชายใจร้ายไปบังคับจิตใจใคร"

"ขอบใจ...ที่เข้าใจ" หา! เมื่อกี้ยัยนี้ขอบใจผมเหรอ บ้าแน่ๆ 

"นี่...ช่วยย้อนเวลาไปเมื่อกี้นี้ได้เปล่า ฉันยังไม่ได้ทันถ่ายคลิปตอนที่เธอขอบใจเลย"

"นายวี!" 

"ล้อเล่นน่ะยัยบ้า ใครจะอยากมีคลิปสยองไว้ในโทรศัพท์ตัวเอง"

"นี้! ฉันเริ่มของขึ้นแล้วนะ"

"เอ่อๆ ขอโทษๆ ก็มันอดไม่ได้จริงๆ เอ้า...กินๆๆ กินข้าวกันต่อ"

โรเซ่หยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมทำหน้าบูดคีบข้าวเข้าปาก แล้วบนให้ผมเป็นวรรคเป็นเวร ผมไม่ได้พูดอะไร เพราะกำลังคาใจเรื่องเมื้อกี้ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากรู้นะ แต่พอเห็นสีหน้าของคนตรงหน้าเมื่อกี้ มันดูไม่ใช่ยัยโรเซ่ที่ผมรู้จัก ผมไม่อยากเห็นหน้าเศร้าๆ ซึมๆ ของยัยนี้ ก็เลยตัดสินใจไม่รู้เลยดีกว่า รอถามกับแรปมอนก็ได้วะ

"ถามอีกอย่างสิ" ผมเอ่ยขึ้น โรเซ่มองหน้าเป็นเชิงถาม 'ว่า?'

"เธอชอบดอกกุหลาบเหรอ" 

รู้สึกว่ายัยนี้จะงงไปกับคำถามผมนะ แต่ไม่ใช่แค่เธอครับเพราะผมก็งงเหมือนกัน 'มึงอยากรู้ไปทำไมวะ'

"นายถามทำไม" นั่นดิ ผมถามทำไม

"ก็ไม่มีไร ฉันเห็นใครก็เรียกเธอ ยัยโรสๆ แถมกลิ่นน้ำหอมก็เป็นกลิ่นดอกกุหลาบอีก ก็เลยสงสัย" ยัยนั้นมองหน้าผมเชิงประมวณคำพูดผมอยู่

"ก็ผู้หญิงกับดอกไม้เป็นของคู่กัน งั้นฉันขอถามนายบ้าง นายจำกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงทุกคนได้ยังไง" เธอมองผมอย่างใคร่รู้

"มันก็ไม่ทุกคนหรอก แต่กลิ่นของเธอมันมีเอกลักษณ์ดี เป็นกลิ่นกุหลาบแปลกๆ มันให้ความรู้สึกเย็นๆ เหงาๆ แต่ก็อบอุ่นในเวลาเดียวกัน ถามหน่อยเธอซื้อมาจากไหน"

"มันก็แน่อยู่แล้วล่ะจ้ะ เพราะน้ำหอมกลิ่นนี้มีสูตรเดียวในโลก ไม่มียี่ห้อและไม่มีขายที่ไหนแน่นอน เป็นกลิ่นกุหลาบที่หาที่ไหนในโลกไม่ได้อีกแล้ว เพราะมันมาจากอกาธา ปู่ฉันเป็นคนทำให้ฉันเอง" 

โรเซ่ยิ้มภูมิใจกับความเป็นหนึ่งเดียวของตัวเอง ความหลงตัวเองแบบนี้เหมือนใครก็ไม่รู้


ตื้ด! ตื้ด! ตื้ด!


เสียงสั่นโทรศัพท์ของคนตรงหน้า โรเซ่วางตะเกียบและรีบหยิบโทรศัพท์จากกระป๋าออกมาดู



Rosé talk...


ตื้ด! ตื้ด! ตื้ด! 


ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเพื่อดูว่าใครโทรมาขัดจังหวะการกินข้าวของฉัน 'ยัยลิซ? โทรมาทำไมวะ'

"ว่าไงยัยลิซ"

'แกอยู่ที่ไหน'

"ทำไมอะ เกิดไรขึ้น"

'เกิดเรื่องแล้ว...ต้องนี้ฉันโดนพี่ซึงฮุนคุมตัวไว้ที่หอ นี่ก็ขอเข้าห้องน้ำ เพื่อแอบโทรมาบอกเแก'

ตายค่ะตาย พวกเรารู้ดีว่าการโดนคุมตัวแบบนี้หมายถึงอะไร ฉันทำหน้าสิ้นหวังทันทีจนนายวีจับสังเกตได้

"มีเรื่องไรอะ" นายวีถามฉัน

'ฉันว่าแกรีบหาที่ซ่อนก่อนเถอะ เพราะพี่มินโฮกำลังตามหาแกอยู่...แกๆๆ ฉันต้องไปแล้วล่ะ โชคดีนะ...ค่ะ เสร็จแล้วค่ะ...ไปนะแก"


ตู้ด! ตู้ด! ตู้ด!


ตอนนี้ลิซ่าวาางสายไปแล้ว

"นี่! เกิดไรขึ้นเธอ"

"รีบไปจากที่นี่กันเถอะ" ฉันลุกขึ้นเตรียมออกเดิน

"ยังกินไม่หมดเลย"

"มันใช่เวลามาห่วงกินไหม คนกำลังร้อนใจอยู่"

"มีไรอย่างนั้นเหรอ"

"ไปก่อนแฮะน่า เดี๋ยวเล่าให้ฟัง"

ฉันรีบลากนายวีลุกขึ้นเพื่อจะรีบออกจากห้องนี้ และร้านนี้ แต่...

"ผู้หญิงคนนี้มาที่ร้านนี้เปล่าครับ"


กึก!

 

ฉันชะงักทันที 'ซวยแล้ว'

"หยุดทำไมนิ"

"ชู่ว! เงียบก่อน" ฉันแอบส่องดูสถานการณ์ข้างนอก

"พี่มินโฮจริงๆ ด้วย" เหมือนที่ยัยลิซบอกเลยค่ะ

"มินโฮ?...มิโนน่ะนะ"

"ใช่! นี่...นายรู้จักร้านนี้ดีใช้เปล่า งั้นช่วยฉันหน่อย ขอครั้งนี้ครั้งเดียว ช่วยหาที่หลบให้ฉันที พลีส!" 

ฉันอ้อนวอนนายวี ทั้งยกมือไหว้ ทั้งทำหน้าน่าสงสารสุดๆ ดูเหมือนหมอนี้จะตกใจกับการกระทำของฉัน เลยนิ่งไปเลย

"นาย! อย่านิ่งแบบนี้ดิ เรื่องด่วนนะ ช่วยฉันที ฉันไม่อยากโดนขังหอคอย พลีส!" 

"อะไรของเธอนี่ เออๆๆ ก็ได้"

"เยส! เร็วเลยๆ ตอนนี้เลย"

"อย่าเพิ่งเร่งได้เปล่า คนกำลังคิดอยู่'


ครืด! 


เสียงประตูห้องเลื่อนเปิด

หัวใจฉันเต้นแรงมากๆ จนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน ตอนนี้เราสองคนอยู่บนช่องเพดานห้องอาหาร นี้เป็นแผนที่ห่วยที่สุดที่ฉันเคยเห็นเลยค่ะ แทนที่หมอนี้จะพาฉันหนี แต่กลับพามาซ่อนในที่แคบๆ แบบนี้ เรามองผ่านช่องเพดานเล็กๆ เห็นมิโนเดินสำรวจห้อง อย่างช้าๆ 

"หัวใจจะวาย" 

ฉันพูดเบาๆ กับตัวเอง นายวีหันหน้ามาหาฉัน แล้วเอานิ้วชี้แนบปากตัวเองเป็นสัญญาณว่า 'เงียบๆ'

"เธอกลับไปตั้งนานแล้วค่ะ" พนักงานบอก ฉันอยากกระโดดกอดเธอให้รู้แล้วรู้รอด

"อย่างนั้นเหรอครับ" อยู่ๆ มิโนก็เงยหน้ามองเพดานที่เราอยู่ 'จะมองทำไมนิ่'

"คุณมินโฮต้องการอะไรเพิ่มไหมค่ะ" พนักงานถามมิโน

"ไม่ล่ะครับ ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้ตกใจ ผมไม่รบกวนแล้วดีกว่า ขอโทษอีกครั้งครับ"
มินโฮโค้งขอโทษแล้วเดินออกไป

"โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ" เสียงพนักงานหน้าร้านบอกมิโน

"เขาไปแล้วค่ะ ฉันขอตัวนะคะ" พี่พนักงานคนที่พามิโนมาบอกเรา



"โล่งไปที" 

ฉันรอดแล้วใช่มั๊ยค่ะ



.........จบ PART 19.........


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1546 TAELICE_22 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 12:51

    ลุ้นระทึกจริงๆ

    #1,546
    0
  2. #1528 keidsinf2932 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 01:03
    ตลกแชงฮะ
    #1,528
    0
  3. #538 Bmn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 05:11
    ตลกยัยแชงคนขี้โม้ 555
    #538
    0
  4. #352 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 21:51
    หมีต้องรู้แน่อะว่าซ่อนอยู่ไหน
    #352
    0
  5. #304 BoRuHiMa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 04:57
    เราว่ามิโน(แฟนเรา)รู้นะ 555
    #304
    0
  6. #238 cream_bambam (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 11:41
    เราว่าไม่น่ารอดนะ แล้วโดนคุมตัวเพราะอะไรรร
    #238
    0
  7. #237 CaNDy ChOu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 09:46
    จะรอดจริงๆหร๊ออออ 55555~ ~ คิดว่าไม่น่ารอด ตื่นเต้นนน อยากได้ซีนหวานของคู่นี้ ไรท์มาอัพไวๆนะคะ อิอิ รอร๊อรอ~ ~~
    #237
    0
  8. #236 sar912 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 09:34
    เกิดอะไรขึ้น ลิซ่า อร๊ายยยยยยยยย รอค่า
    มาอัพไวๆน้า
    #236
    0