Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 21 : PART 17 : แห้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 152 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jennie talk...


เฮ้อ~ เฮ้อ~ เฮ้อ~

ฉันนอนไม่หลับอีกแล้วค่ะ นี้ก็พลิกตัวไปมา พลิกแล้วพลิกอีก แต่ก็ยังไม่หลับอยู่ดี คิดว่าอ่านหนังสือจะช่วยได้แต่ก็ยังไม่ง่วงเหมือนเดิม

"ไม่ทนแล้วนะ!" 

ฉันลุกขึ้นนั่งบนเตียง สอดส่องสายตาไปทั่วห้อง แล้วเอามือขยี้หัวตัวเอง

"นอนไม่หลับอีกแล้วเว้ย!" 

ฉันกระโดดลงจากเตียง 'สงสัยต้องออกไปซะแล้ว' ฉันหยิบแจ็กเก็ตหนังมาสวมทับชุดนอนเสื้อกล้ามกางเกงขายาวที่ใส่อยู่ แล้วเดินออกมาที่ทางเดินระหว่างห้องนอนของพวกเรา

"ตาบ้า" 

ฉันได้ยินเสียงหนึ่งแว่วมาจากห้องห้องหนึ่ง จึงหันไปตามเสียง ห้องยัยลิซนั้นเอง เลยตัดสินใจแวะเข้าไปดูซักหน่อย ฉันเห็นลิซ่ากำลังนอนอมยิ้มเขินอะไรสักอย่าง 

"ฝันหวานล่ะสิท่า" 

ฉันพูดแล้วเดินเข้าไปหาร่างของลิซ่า แล้วเคลื่อนผ้าห่มให้คลุมตัวเธอ มองดูใบหน้าที่มีความสุขนั้น

"ยัยเด็กน้อย จะฝันดีอะไรขนาดนั้น" 

เสร็จแล้วก็เดินออกมาจากห้อง



วู้บ!



ฉันจัมป์มาอยู่ที่ๆ คุ้นเคยเป็นอย่างดี นั่นคือ สวนสาธารณะแถวหอ ปกติถ้าฉันนอนไม่หลับก็ชอบออกมาสูดอากาศที่นี้แหละค่ะ ฉันชอบมานั่งมองดาว มองพระจันทร์ และมองหาอกาธา แต่วันนี้บรรยากาศรอบตัวมันแปลกๆ ไปแหะ 

ฉันหันไปมองรอบๆ ฉันยืนอยู่บนสวนสาธารณะค่ะ เท่าที่เห็นและคิดว่านะ แต่ไม่ใช่สวนสาธารณะแถวหอ

"นี่มันที่ไหนนี้?" 

ฉันกวาดตามองรอบๆ อีกครั้ง แต่คราวนี่ฉันเพ่งอย่างจริงจัง เพราะมันค่อนข้างมืดเห็นแค่แสงไฟสลัวๆ เท่านั้นเอง แล้วสายตาฉันก็ไปสะดุดเข้ากับแสงไฟจากฝั่งตรงข้าม 'ร้านมินิมาร์ทนิ่ คุ้นๆ แหะ'

"แถวหอบังทันไม่ใช่เหรอ" 

ฉันพูดออกมา สงสัยฉันคงสับสนเลยเผลอมาที่นี้ แต่ก็ดีถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศแล้วกัน ฉันจึงเริ่มออกเดิน สูดกลิ่นอากาศเย็น 'เฮ้อ~ โล่งจัง' 


ฟื้บ! 


ฉันรีบหันหน้าไปตามเงาที่หางตา เมื่อกี้เหมือนฉันเห็นอะไรแว้บๆ นะ ฉันเพ่งไปยังต้นไม้ที่เป็นที่มาของเงานั้น แต่ก็ไม่เห็นอะไร

"คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง" แล้วฉันก็ออกเดินอีกครั้ง

"อิ๊ด!"


ฉันกรี๊ดออกมา แต่เพราะมือที่ปิดปากอยู่ทำให้ได้ยินแค่เสียงกรี๊ดในลำคอ ฉันดิ้นเพื่อให้สะบัดออกจากการเกาะกุมของใครคนนั้น



Jimin talk...


"ทั้งหมด 165 บาทค่ะ" (ไรท์:ขอใช้เป็นเงินไทยนะจ้ะเพื่อความสะดวก)

พนักงานร้านบอกผม ผมจ่ายเงิน มือข้างนึงถือถ้วยรามยอน อีกข้างรับถุงและเดินออกมาจากร้านมินิมาร์ท มานั่งลงที่โต๊ะหน้าร้าน

"ซู้ด! ซู้ด! ดีขึ้นมาหน่อย" 

ขณะที่กินอยู่นั้นผมก็มองบรรยากาศรอบๆ ไปด้วย บรรยากาศตอนดึกๆ แบบนี้มันดีจริงๆ นะครับ เหมาะกับการนั่งทานอะไรร้อนๆ แบบนี้ แต่สายตาก็ไปสะดุดกับร่างๆ หนึ่งในสวนสาธารณะฝั่งตรงข้าม 

ทีแรกผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง แต่พอจ้องดีๆ ผมถึงกับเผลอยิ้มออกมา ขนาดมองจากระยะไกล เธอยังดูสะดุดตาเลยครับ ผมรีบคว้าถุงขนมออกไปทันที ได้ไงล่ะครับ ถ้าไม่รีบเผื่อเธอจัมป์ไปจะทำยังไง โอกาสแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ นะ

ผมค่อยๆ หย่องไปทางด้านหลังเธอ ผมแอบเดินตามเธอไม่ห่างมากแล้วตอนนี้ มองจากด้านหลังเธอก็ยังดูดีอยู่เลย ผมจึงเผลอยิ้มออกมาอีกครั้ง


ฟื้บ! 


ผมรีบหลบหลังต้นไม้ทันทีครับ เพราะจู่ๆ เธอก็หันกลับมา เซ้นต์เธอแรงจริงๆ นะ เธอเพ่งมาตรงต้นไม้ที่ผมหลบอยู่ ผมหวังว่าเธอคงไม่เห็นผมนะ

"คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง"

เธอพูดแล้วหันตัวกลับและออกเดินต่อ 

'โล่งไปที' 

ผมตัดสินใจวางถุงขนมไว้หลังต้นไม้ แล้วหย่องออกมาจากที่ซ้อนอย่างไวเพื่อเข้าประชิดตัวเธอ


"อิ๊ด!" 


ผมใช้มือข้างขวาปิดปากเธอไว้ สวนอีกครั้งล็อคตัวเธอเอาไว้ ดูเหมือนพวกโรคจิตยังไงไม่รู้ ฮาฮ่าฮา 

เธอกรี๊ดร้องและดิ้นอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุมของผม 'เป็นผู้หญิงแต่ทำไมแรงเยอะนักวะ'

"อิ๊ด! แอเอนไอ! อ่องอานอาไอ (กรี๊ด! แกเป็นใคร! ต้องการอะไร)" 

ผมไม่ได้ตอบไป ได้แต่ปล่อยให้เธอดิ้นรนต่อไป เห็นเธอเป็นแบบนี้มันตลกดีครับ

"ไอ้ออยไอ่อัย อ้าย!" 

ผมพอจับประโยคได้ว่า 'ไม่ปล่อยใช่ไหม ได้!' ไม่ได้ๆ ผมจะยอมให้เธอจัมป์ไม่ได้ครับ

"เดี๋ยว! ฉันเอง!" ผมรีบตอบออกไปก่อนเธอจะพาจัมป์ไปที่อื่น พอได้ยินแบบนั้นเธอก็หยุดดิ้นทันที

"อิอิน? (จีมิน?)" 

เธอน่าจะรู้แล้วว่าเป็นผม ผมจึงปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ เธอรีบหันกลับมาหาผมทันที


เพลี้ย!


ผมหน้าหันไปตามแรงตบของเธอ อึ้งไปเลยครับ

"เธอ...ตบฉันทำไม" ผมถามออกไปอย่างงงๆ

"แค่ตบยังน้อยไป โทษฐานที่นายมาทำอย่างนี้กับฉัน" เธอมองหน้าผมตรงๆ ด้วยสายตาเคืองๆ

"ฉันขอโทษได้เปล่าล่ะ มันไม่ได้ตั้งใจ ก็ไม่คิดว่าเธอจะมาอยู่ที่นี้ เลยแวะมาเซอร์ไพรสักหน่อย แต่เหมือนจะถูกเซอร์ไพรเองมากกว่า ตบมาได้ เจ็บเป็นบ้า" 

ผมเอามือลูบหน้าตัวเอง หน้าผมคงเป็นรอยฝ่ามือเล็กๆ ของผู้หญิงตรงหน้าแน่

"ทีหลังก็ไม่ต้องมาเซอร์ไพร เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น" 

ว่าจบเธอก็ออกเดินอีก คำพูดเมื่อกี้มันแทงใจดำยังไงไม่รู้ แต่คนอย่างจีมินไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ แน่ ผมรีบวิ่งกลับไปเอาแล้วรีบวิ่งตามเธอ

"ไม่ได้สนิทกันแล้วทำไมเธอมาโผล่ที่นี้ล่ะ จริงๆ คิดถึงก็บอก" 

ผมถามออกไป แล้วคนข้างหน้าก็หยุดเดิน ผมจึงรีบเดินไปยืนข้างๆ เธอ เธอหันตัวมาหาผม ผมก็คงต้องหันไปบ้าง ตอนนี้เราหันหน้าเข้าหากันอยู่ เธอยิ้มอ่อน ก่อนจะตอบคำตอบที่จี๊ดไปถึงใจ

"คิดถึงเหรอ? ในโลกนี้ นายคงเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะคิดถึง" 

เธอส่งยิ้มบางมาให้ผม แล้วออกเดินอีกครั้ง เธอจะหนีผมให้ได้เลยใช่ไหม ทั้งคำพูดและการกระทำของเธอ มันเจ็บกว่าโดนตบหน้าอีกครับ

"ถึงฉันจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอคิดถึง แต่ยังน้อยเธอก็คิดแหละน่า ไม่เห็นต่างกัน เผื่อบางทีเธอรู้จักฉันไปนานๆ ฉันอาจเป็นสิ่งแรกที่เธอคิดถึงก็ได้นะ" ผมเดินไปข้างๆ เธอ แล้วบอกกับเธอ

"ฮึ! ไม่มีทางอะ" 

เธอตอบขำๆ ออกมา คำตอบเธอไม่ได้มีผลอะไรครับ แต่สิ่งที่ทำให้ผมตื่นเต้นคือ เมื่อกี้เธอหลุดขำออกมาใช่มั๊ยครับ 'ใจชื้นขึ้นมาหน่อย'

"ตอนนี้อาจไม่มี แต่ฉันจะสร้างมันขึ้นมาเอง เธอค่อยดูไว้เลยเจนนี่" 

"นี่ หยุดพล่ามได้ยัง เหนื่อยจะฟัง" 

"โอเค โอเค๊ พูดไปสองไพเบี้ย นิ่งเสียตำลึงทอง " ผมตอบเธอไป เธอทำหน้างงๆ 

"นายนี้ท่าจะเพี้ยน" 

เธอหันมาบอกผมก่อนที่จะเงยหน้าไปมองท้องฟ้า สายตาเหม่อลอยแบบนั้น ปากที่เผยอหน่อยๆ ดูเหมือนเธอกำลังปล่อยใจให้ล่องลอยไป ผมได้แต่จ้องเธออยู่แบบนั้น และไม่รู้ตัวว่าเผลอยิ้มไปตอนไหน

"สวย" 

ผมเผลอพูดออกมา อย่าตบปากตัวเองจริงๆ พอเธอได้ยินดังนั้น ก็รีบหันกลับมาหาผม พอผมคิดได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไปก็รีบดึงสีหน้าให้กลับมาปกติเหมือนเดิม

"เมื่อกี้นายว่าไงนะ"

"อ่อ! ฉันบอกว่าท้องฟ้า ดาว พระจันทร์ มันสวยดี เธอว่าเปล่า" ผมตอบๆ ไป

"สวยมั๊ยเหรอ" เธอเงยหน้ามองฟ้าอีกครั้ง มุมนี้มันดีต่อใจจริงๆ ครับ 

"ก็เหมือนทุกคืนแหละ" เธอหันมาตอบผม

"ไม่นะ วันนี้มันสวยกว่าทุกวัน" 

ผมมองสบตาของเธอ แต่เธอนิ่งมากเลยครับ แล้วความเงียบก็เข้ามาปกคลุม ผมจะปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ได้ครับ คืนแรกของเรา จริงๆ น่าจะเป็นของผมคนเดียว มันต้องไม่เฉาแบบนี้ครับ

"นี้! ฉันซื้อของกินมาตั้งเยอะ มากินด้วยกันซิ"

"ไม่ล่ะขอบใจ" 

"โห! ใจร้าย อย่างน้อยเธอก็น่าจะคิดซักนิดนะ"

"ไม่จำเป็นหรอก" 

เจ็บไปอีก ไม่มีการรักษาน้ำใจใดๆ ทั้งสิ้น ผมพูดเป็นวรรคเป็นเวรเธอตอบผมแค่หางอึ่งเนี่ยนะ


ตื้ด! ตื้ด! ตื้ด!


มีสายเข้าจากโทรศัพท์เธอครับ ผมก็ไม่ได้อยากรู้อะไรหรอกนะ แต่สายตามันดีเกินไปก็เลยเห็นชื่อที่โชว์ที่หน้าจอ 

'พี่มินโฮสุดฮอตของเจนดึก' 

เอ๊ะ! ปกติถ้าคนไม่สนิทกันเขาจะเมมชื่อกันแบบนี้มั๊ยครับ มีของเจนดึกอะไรด้วย อะไรยังไงครับ ต่อมเผือกผมเริ่มทำงานแล้วดิ ผมหันไปมองหน้าคนข้างๆ ที่ตอนนี้กำลังกดรับสายจากพี่มินโฮของเธออยู่

"ค่ะพี่"

'เธอนอนยัง' เสียงปลายสายแว่วมา

"ยังค่ะ มีไรเหรอ" เธอตอบปลายสายไป

'คิดถึงแล้วโทรมาไม่ได้หรือไงฮะยัยดึกกี้'

"พี่มินโฮ เอาความจริง" 

'ประธานเรียกพบเธอกับจีซูพรุ่งนี้เช้า'

"แค่นี้ใช่ไหมค่ะ" เธอตอบไปด้วยเสียงเนือบๆ

'โห แทนที่จะบอกว่า ฉันก็คิดถึงพี่นะไรงี้ นี้จะไล่กันเลยหรือไง'

"โอเค๊! คิดถึง พอใจยัง วางแล้วนะ" 

ผมคิดว่าผมหูฝาดไปนะ 'คิดถึง' เธอพูดมันออกมาง่ายๆ เลยนะครับ ไม่น่าเชื่อ

 'เสียงแข็งมาก เต็มใจหรือเปล่านิ่' มิโนตอบกลับมา

"ฉันคิดถึงพี่มากกก...มากจนจะเป็นจะตาย แค่นี้นะ! ไอ้หมูดำ!"

'ยัยดึก!'


แล้วเธอก็กดวางสายไป เจนนี่ยิ้มขำๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์กลับที่เดิม แต่ผมสิครับ อึ้งครับอึ้ง! นี้เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเธอยิ้มหัวเราะแบบนี้ น่าจะเป็นยิ้มที่จริงใจที่สุดแล้ว ตกลงสองคนนี้เป็นอะไรกันแน่ ชักอยากรู้แล้วสิ แล้วทำไมมีชื่อเรียกกันอีก แล้วไอ้ชื่อเรียกแบบนี้ ผมเห็นแค่คนที่เป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอที่ใช้ โอ้ย! มันคาใจครับ มันคาใจ

"ฉันว่าฉันกลับดีกว่า" เจนนี่พูดขึ้น

"เห้ยเดี๋ยวดิ!" ผมคว้าแขนเธอไว้ เธอคิดจะทิ้งผมไว้อีกแล้วเหรอครับ

"มีไร" เธอถามผม

"จะไปแล้วจริงดิ" ผมถามเธอ เธอนี้ยังไงครับพอคุยกับอีกคนก็ลืมอีกคนไปเลย

"ก็ใช่ แล้วจะให้อยู่ต่อทำไม ที่นี้ไม่ใช่บ้านฉันนะ" แห้วอีกแล้วครับท่าน

"แล้วเราจะได้เจอกันอีกเปล่า" ผมถามเธอ เธอทำหน้าคิดสักครู่

"ถึงไม่อยากเจอก็คงเจอกันอยู่ดี"


วู้บ!


แล้วเธอหายไปแล้ว


"ถึงไม่อยากเจอก็คงเจอกันอยู่ดี ฮึฮึ ไม่ต้องกงต้องกินมันแล้วขนม อิ่มแห้วไปทั้งสวนแล้วมึงจีมิน" 

ผมหันหลังเดินกลับหอ เรื่องเมื่อกี้มันคาใจผมนะ ผมต้องรู้ให้ได้ 

'มิโน เจนนี่ ทั้งสองคน เป็นอะไรกันแน่?'



"หงุดหงิดโว้ย!"



.........จบ PART 17.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 152 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1572 Thack_patsarin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 19:34

    เจนนี่เย็นชาโคตรเลย สงสารจีมินจังกินแห้วไปทั้งสวนเลย

    (เจนนี่กะพี่มิโนเป็นไรกันอ่ะ อยากรู้ๆ(ต่อมเผือกทำงานแล้วสิ สงสัยคงติดมาจากจีมินเมื่อตะกี้แหล่ะ))

    #1,572
    0
  2. วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 02:06
    แงงงงง เจนเย็นชาจัง
    สงสารจีมิน
    #1,554
    0
  3. #1526 keidsinf2932 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 00:28
    จีมินคิดอะไรฮะ
    #1,526
    0
  4. #1464 mininewy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 13:04
    น่าสงสาร~ จีมินกินเเห้วอร่อยไหม5555555
    #1,464
    0
  5. #1461 sana_128 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 20:09
    สงสารชิมชิม
    #1,461
    0
  6. #933 -wa-ya- (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 12:30
    สงสารจีมิน 555
    #933
    0
  7. #616 fairy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 13:37
    มิโนก็มาาา
    #616
    0
  8. #350 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 21:44
    ดึกกี้555
    #350
    0
  9. #302 BoRuHiMa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 04:50
    ฉงฉานจีมิน
    #302
    0
  10. #231 CaNDy ChOu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 22:22
    โอ้ย~~ สงสารจีมินนี่ของเรา แห้วอร่อยมั้ยลูก?? เค้าอาจจะเป็นแค่พี่น้องกันเฉยๆป่าววววว อย่าเพิ่งนอยด์ไปนะ 55555 รอตอนต่อไป~ ~ มารผจญไรอ่า ตื่นเต้น มาต่อนะคะ
    #231
    0
  11. #230 lsabella-1690 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 11:21
    อร่อยมั้ยจีมิน แห้วอ่ะ 555
     ติดตามต่อไปเรื่อยๆค่ะ ใครเป็นมารผจญกันหว่า 

    #ปูเสื่อรอ 
    #230
    0