Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 132 : PART 126 : กลับมาได้ไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jungkook talk...



"เดี๋ยวก่อน!"

เกือบไปแล้วครับ เกือบไม่ทันซะแล้ว คาร์เมนเกือบได้ฟันคอลีนานขาดจริงๆ ไปแล้วถ้าไม่ใช่เพราะ...ผม!...ผมเหรอ?

ตอนนี้เหมือนทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่ผม และผมเพิ่งตระหนักได้ว่า เสียงห้ามเมื่อกี้คือเสียงของผมเอง ผมเผลอตัวจนได้ ยัยตัวร้ายมองผม สายตาสงสัยของเธอถามผมว่า 'นายจะทำอะไร' รวมทั้งคนอื่นๆ ก็คงสงสัยไม่ต่างจากเธอ 

"เจ้ามีเรื่องอะไรถึงได้กล้าขัดข้า" คาร์เมนถามผม สายตาเธอจ้องจับผิดผมชัดเจน เธอถามว่าผมมีเรื่องอะไรเหรอครับ 

"ขอผม..." ผมตัดสินใจแล้วนะ "ขอให้ผมเป็นคนลงมือแทนได้ไหม" 

"ไอ้กุก/จองกุก" 

ผมรู้ว่าผมทำอะไรอยู่และผมจะไม่หันไปมองพวกเขา ผมจะต้องไม่รู้สึกกังวลหรือกลัวในการตัดสินใจครั้งนี้ ผมต้องอยู่กับตัวเองให้มากที่สุด แต่คาร์เมนยังคงนิ่งและคงยังไม่อยากเชื่อผมแน่ๆ

"ขอเป็นผมที่ฆ่าผู้หญิงคนนี้เองเถอะ เพราะถ้าไม่ใช่เพราะเธอ..." ผมมองไปที่ลีนาน เธอมองผมตอบ ผมนึกถึงลิซ่าและมีความรู้สึกโมโหนิดๆ ขึ้นมา มันไม่ใช่ว่าผมโมโหลีนานนะ แต่ผมโมโหตัวเองมากกว่าที่ปกป้องลิซ่าไม่ได้ "คนที่ผมรักคงไม่ต้องมาเป็นแบบนี้" แล้วลีนานจึงหลุบตาลงต่ำ ผมไม่ได้ตั้งใจจะโทษเธอนะครับ

"ดูเหมือนเจ้าจะเป็นตัวปัญหากับชีวิตคนอื่นไปหมดนะลีนาน" คาร์เมนพูดกับลีนานก่อนเธอจะหันมาหาผม สายตาจับจ้องของเธอเกือบทำให้ผมวอกแวกไป แต่ผมยังดึงสติได้ทันจึงจ้องหน้าเธอไม่มีหลบ เธอเดินเข้ามาหาผมพร้อมดาบในมือแล้วถามผมว่า "เจ้าจะทำได้จริงๆ หรือสามัญ" 

"ผมให้สัญญาไปแล้ว" ผมบอกเธอแล้วชูมือข้างซ้ายที่ถูกพันเอาไว้ให้เธอดู

"เจ้าโง่นี่ทำแล้วท่านแม่ นางบอกข้าแล้ว" ดับป์เอ่ยขึ้น นางที่เขาว่าคือยัยตัวร้ายใช่มั๊ยครับ และผมก็เป็นแค่เจ้าโง่สำหรับพวกเขา รู้สึกเหมือนเป็นหมารับใช้ยังไงก็ไม่รู้

แต่ถึงดับป์จะยืนยันแล้ว แต่คาร์เมนก็จับมือข้างนั้นของผมไป เธอแกะผ้าพันแผลออกจนเผยให้เห็นรอยแผลบาดลึกที่ยังไม่หายสนิท เธอมองรอยแผลของผมแล้วยิ้มมุมปากก่อนเงยหน้ามองผมและบอกว่า "ข้าว่าจะคงไม่โง่พอที่จะทรยศเรานะ เพราะงั้น..." เธอจ้องผมลึก "อย่าล้อเล่นกับสัญญา" เธอหวังจะทำให้ผมกลัวแล้วเผยไต๋ให้เธอเห็นใช่มั๊ย 

"ผมไม่เคยล้อเล่นกับสัญญา" แต่ผมไม่ได้กลัวเธอหรอก ผมจ้องคาร์เมนอย่างแน่วแน่เพื่อบอกให้เธอรู้ว่าผมจะไม่มีวันผิดสัญญาที่ให้ไว้ ผมไม่ได้กำลังแสดงละครให้เธอเชื่อนะ แต่เรื่องสัญญา ผมพูดจริง

"ถึงเจ้าผิดสัญญาก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร" คาร์เมนว่าแล้วส่งดาบมาให้ผม  แน่สิครับว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะถ้าผมเล่นตุกติก เธอก็แค่ฆ่าผมแล้วสังหารสามผู้นำต่อ ผมจะเป็นแค่ตัวคั่นเวลาเท่านั้นเอง ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเธอหรอก

"ขอบคุณ" ผมจึงเอื้อมมือไปรับดาบนั้นมาก่อนเดินไปหยุดต่อหน้าลีนาน คาร์เมนคงกลัวผมจะตุกติกจริงๆ เธอถึงให้ลิซ่ามายืนคุมผมอยู่ไม่ไกล

"มานี่ได้ไหม" ผมเรียกลิซ่า เธอดูแปลกใจหน่อยๆ แต่ก็เดินเข้ามาหาผม 

"นายกลัวเหรอ" เธอถามผม แต่ว่า... "หรือว่าลังเล" มันไม่ใช่ทั้งสองอย่างครับ เพียงแต่... "อย่าลืมว่านายทำเพื่อเธอ" ขอบคุณจริงๆ ที่เธอยังอุตส่าห์เตือนสติผม แต่สายตาเมื่อครู่ 'ฉันเห็นเธอ' ผมคิดว่าอย่างนั้นนะ

"งั้นเธออยู่กับฉันได้มั๊ย" ผมถามออกไป 

"ได้สิ" เธอตอบรับแต่สายตาเธอปฏิเสธผม ผมเห็นเธอจริงๆ 'ลิซ่า' ผมไม่ได้คิดไปเองใช่มั๊ยครับ 'ใช่เธอหรือเปล่า' ผมอยากได้ยินคำตอบของเธออีกสักคำ

"ลิซ" ผมเรียกชื่อเธอและมองลึกเข้าไปในตาคู่นั้นแล้วบอกเธอว่า "เรามาทำมันด้วยกันเถอะลิซ"

'ไม่' 

นี่เป็นคำตอบที่เร็วที่สุดเลยนะครับ เธอรู้เหรอครับว่าผมจะทำอะไร ผมยังไม่ทันยื่นดาบให้เธอเลยนะ

"ทำอะไรล่ะจองกุก" ตัวเธอถามผมเมื่อเห็นผมชะงักไปนิดๆ จนผมต้องรีบดึงสติตัวเองกลับมาก่อนค่อยๆ ยื่นดาบไปต่อหน้าเธอ

"เรามาทำมันด้วยกันมั๊ย" ผมถามเธออีกครั้ง 

'อย่าทำ' 

และเป็นอีกครั้งที่คำตอบจากแววตาของเธอมาก่อนเสียง ผมรู้สึกดีใจที่เห็นเธอจนเผลอยิ้มน้อยๆ ออกไปในขณะเดียวกันก็รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ผมจะทำจนน้ำตาซึม แต่ผมไม่รอให้ลิซ่าตรงหน้าตอบหรอกนะ ผมคว้ามือเธอมากุมดาบไว้ด้วยกัน มือผมสั่นในขณะที่มือเธอนิ่งมากๆ จนเธอยิ้มออกมานิดๆ

"นายกำลังกลัวนะ" เธอพูดค่อยๆ กับผม 

เธอพูดถูกครับ ผมกำลังกลัวอยู่จริงๆ และคงกลัวมากด้วยเพราะเหยื่อที่เริ่มซึมออกมา ผมอุตส่าห์ข่มความกลัวของผมมาได้เกือบจะตลอดแล้วแท้ๆ แต่พอรู้ว่ามันใกล้ถึงเวลาผมกลับกลัวขึ้นมาซะได้

"เธอกลัวมั๊ย" ผมถาม เธอส่ายหน้าแต่แววตาเธอบอกผมว่า 'ฉันกลัว' 

ผมกระชับมือของเราไว้แน่น ผมต้องไม่กลัวสิ ถ้าผมจะทำมัน ผมต้องไม่กลัว 'ขอร้องล่ะ' แต่ลิซ่าของผมกำลังทำให้ผมเขว 'อย่าทำเลย' เหมือนเธอรู้ว่าผมจะทำอะไรเลย ผมจึงยิ้มและบอกเธอว่า "ฉันเลือกแล้ว" ผมยังคงเห็นแววตานั้นของเธออยู่ 'อย่าเลือกฉัน' ถึงเธอจะบอกผมอย่างนั้นแต่สำหรับผม "...และฉันเลือกเธอ"

ผมกำดาบและมือของเธอไว้แน่นก่อนง้างมันขึ้นสูงเพื่อหวังบั้นคอลีนาน 'เอาล่ะ' ผมบอกตัวเอง 'มันใกล้จะจบแล้ว' ผมได้แต่คิด 'แค่ดาบเดียว' ผมสูดหายใจเข้าจนสุด 



"ย่าห์!!" 



ผมร้องเพื่อไล่ความกลัวออกไปก่อนจะฟาดดาบลงไปหาลีนาน แต่ก่อนที่ดาบนี้จะถึงตัวลีนาน ผมรีบหดคมดาบกลับเข้าด้ามจับก่อนรีบหันมันเข้าหาตัวแล้วปล่อยคมดาบออกมาตามเดิม



จ้วก!



"ไอ้กุก!!/จองกุก!!" 

ผมนึกว่ามันจะเจ็บ...แต่ไม่เลย ผมไม่รู้สึกเจ็บ ไม่รู้สึกทรมาน อาจจะเป็นเพราะผมเจ็บมาจนชาแล้วมั้ง ผมยังกำดาบและมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย

'จองกุก' แต่มันเจ็บเพราะสายตาของลิซ่ามากกว่า 'จองกุก' มันเหมือนว่าเธอกำลังร้องไห้ และผมไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้น

"ลิซ" ผมพยายามจะพูดกับลิซ่าที่อยู่ในนั้นแต่ตัวเธอกำลังจะปล่อยมือจากดาบ "ลิซ" แต่ผมก็กำมือเธอไว้แน่น "ฉันรักเธอลิซ่า" แต่เธอก็พยายามจะดึงมือออก "ลิซ" ส่วนผมก็ดึงมือเธอกลับ ผมว่าผมเริ่มรู้สึกเจ็บแล้วล่ะ แต่ผมต้องทนให้ได้ "ลิซ...กลับมาเถอะนะ"

'จองกุก' ถ้าผมยังเห็นเธออยู่ ผมก็จะไม่ยอมแพ้

"กลับมาหาฉันได้ไหมลิซ่า กลับมาได้ไหม เธอจะกลับมาหาฉันได้หรือยัง" ผมถามเธอทั้งน้ำตาแล้วเริ่มระบายทุกอย่างที่อยู่ในใจผมออกไป "ฉันคิดถึงเธอ คิดถึงจนแทบจะตายอยู่แล้ว รู้มั๊ยว่าความคิดถึงมันทรมานฉัน" เธอยืนฟังผมนิ่งพร้อมสายตาที่บอกผมว่า 'ฉันก็เหมือนกัน' 

"ทั้งที่เธออยู่ใกล้ๆ แต่ฉันกลับสัมผัสเธอไม่ได้ แค่จะพูดด้วย ฉันยังทำไม่ได้เลย" ผมจ้องลึกลงไปในตายเธอให้ถึงหัวใจนั้น ผมรู้ว่าเธอฟังผมอยู่ "ลิซ...มีแค่กายนี้ที่กั้นใจเราไว้ มันคือกายของเธอ เธออย่าให้คนอื่นทำอย่างนี้กับเธอ อย่ายอมให้พวกเขาทำร้าย อย่ายอมให้พวกเขาควบคุม ฉันรู้ว่าเธอทำได้ ฉันรู้ลิซ่า รู้ว่าเธอจะไม่ยอมแพ้กับมัน รู้ว่าเธอจะสู้ และรู้ว่าเธอจะไม่ทิ้งฉัน เธอกลับมาได้ไหม กลับมารักฉัน กลับมาหาฉัน กลับมาหาทุกคน เธอกลับมาได้ไหมลิซ่า"

"เลิกพล่ามสักที!"



'ฮึก!' 



ผมเซไปข้างหน้าตามแรงจากดาบที่เธอดึงออกไปก่อนล้มลงนั่งต่อหน้าลิซ่า ผมใช้มือขวายันพื้นเอาไว้ไม่ให้ตัวเองล้มลงไป ส่วนมืออีกข้างก็กดบาดแผลที่กลางอกไว้แน่นแต่เลือดผมมันไหลไม่หยุด และผมรู้สึกเวียนๆ ทั้งเริ่มหายใจติดขัดแล้วด้วย

"ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ" ผมเงยหน้าขึ้นไปบอกยัยตัวร้าย "ฉันจะเอาลิซ่าของฉันกลับมาให้ได้ ฉันรู้ว่าลิซ่าอยู่ในนั้น ส่วนเธอมันเป็นแค่กาฝาก เธอมันเป็นแค่เงาที่ไม่มีทางได้เป็นตัวจริงหรอกรู้ไหม"

แต่เธอกลับบอกผมว่า "งั้นเหรอ" และก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวก่อนนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงแล้วใช้มือซ้ายบีบไหล่ขวาของผม อีกมือก็กำดาบแน่น ผมรู้ว่าเธอจะทำอะไร 

'ขอร้องล่ะลิซ' ผมได้แต่จ้องตาคู่นั้นของเธอ

"ถ้าคิดว่าทำได้ก็ทำไป" เธอว่า แต่ผมเห็นว่าเธอขยับแขนขวาไปด้านหลัง เธอเอาผมตายแน่ ผมรู้ดี ผมจึงทำได้แค่มองหน้าของเธอและจ้องตาคู่นั้นเพื่อบอกเธอเป็นครั้งสุดท้ายว่า 'ฉันรักเธอ'

"ถ้านายจะเร็วกว่าดาบเล่มนี้"



จึ้ก!



ผมคิดว่าดาบเล่มนี้จะแทงปักอกซ้ายผมซะอีก แต่ไม่ใช่ครับ มันอาจเป็นเพราะเธอ

'ลิซ่า' 

เพราะมือของเธอที่มารองรับดาบนั้นแทนตัวผม



"อ๊าย!!!" 



ยัยตัวร้ายรีบดึงดาบออกแล้วลุกขึ้นกรีดร้องเสียงดังจนแสบแก้วหูทำเอาทุกคนที่อยู่บริเวณนี้รีบเอามือปิดหูกันใหญ่รวมทั้งผมด้วย มันเหมือนภาพจำลองของยาจมปลักเลยครับ เหมือนเธอกำลังต่อสู้กับตัวเองอยู่

"เจ้าทำไม่ได้หรอก" ยัยตัวร้ายในร่างลิซ่าเอ่ยขึ้น เธอคงพูดกับลิซ่าอยู่แน่ๆ  "ข้าจะไม่ยอมคืนร่างนี้" 

ในระหว่างที่ทั้งคู่ต่อสู้กันเองก็มีควันดำจากมนตร์ดำปรากฎขึ้นรอบๆ ตัวลิซ่า มันมีทั้งควันดำที่ถูกผลักออกมา และทั้งควันดำที่โดนดูดเข้าไปใหม่จากตัวเธอ มันเป็นอย่างนี้สลับกันไปมาจนผมเดาไม่ถูกว่าจะเป็นลิซ่าของผมหรือยัยตัวร้ายกันแน่ที่จะชนะ แต่ผมจะไม่ยอมให้ยัยตัวร้ายชนะ ผมจะยอมไม่ได้ เพราะถ้าเธอชนะ ผมจะไม่มีโอกาสอีกครั้งที่ช่วยลิซ่าได้อีก เพราะฉะนั้นผมจึงกดแผลไว้แน่นและรวบรวมพลังทั้งหมดที่ผมเหลืออยู่หันไปหาตัวช่วยที่ผมคิดว่าพวกเธอช่วยได้ ผมเคยเห็นแล้ว แสงสีชมพูนั่นและผมอยากเห็นมันอีกครั้ง

"จีซู! เจนนี่! โรเซ่!" ผมร้องเรียกพวกเธอ พวกเธอละสายตาจากลิซ่าแล้วหันมามองผม "ช่วยลิซ่า!" ผมบอกพวกเธอพลันก็รู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ แต่ผมจะหยุดไม่ได้ "ช่วยลิซ่า พวกเธอช่วยได้ ช่วยเธอเหมือนกับที่ช่วยแจบอม" 

พวกเธอหันไปมองหน้ากัน แต่สภาพจีซูดูอิดโรยมากเลยครับ แต่เธอก็ยังพยักหน้าให้เจนนี่กับโรเซ่ ทั้งสองคนจึงพยักหน้าตอบเธอและค่อยๆ เดินมาพยุงจีซูลุกขึ้นยืน 

"พวกเจ้าช่วยนางไม่ได้หรอก!" 

ยัยตัวร้ายร้องบอกเมื่อเห็นสามสาวจ้องมาทางเธอ แต่ทั้งสามสาวไม่ได้สนใจคำสบประมาทของเธอ พวกเธอจับมือกันไว้แน่นก่อนหลับตาทำสมาธิและผ่อนลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอก่อนรวบรวมพลังทั้งสามให้เป็นหนึ่งแล้วผมก็เริ่มมองเห็นแสงนั้น แสงสีชมพูเจิดจรัสที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นตรงหน้าพวกเธอ มันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนบดบังร่างของคนทั้งสาม ก่อนผมจะเห็นพลังสีชมพูนั้นถูกดึงกลับและหดลงแล้วพุ่งตรงขยายตัวออกมาหาลิซ่า 



พลุ้ง!



แต่ก่อนที่มันจะถึงตัวเธอ ก็มีควันดำพุ่งมาสกัดเอาไว้ซะก่อน ทำให้ตอนนี้เกิดการต่อต้านกันระหว่างพลังทั้งสอง 

"พลังพวกเจ้าสีสวยดีเหมือนกันนะ" ดับป์เดินเข้ามายืนไม่ไกลจากลิซ่าพร้อมสายพลังสีดำของเขา "แต่มันดูน่ารักมากกว่าน่ากลัวซะอีก" 

เขาต้านพลังของสามสาวไว้ได้เหมือนว่ามันเป็นเรื่องกล้วยๆ เลยครับ แต่สามสาวก็ไม่ท้อถอย พวกเธอส่งพลังมามากขึ้น ทำให้พลังของพวกเธอต้านพลังของดับป์ได้ดีขึ้น ดูจากระยะของพลังจากทั้งสองฝ่ายที่ตอนนี้พลังสีชมพูของพวกเธอกำลังลดระยะของพลังมืดของดับป์ลงอยู่ แต่ดับป์คงไม่ยอมปล่อยให้พลังนี้เอาชนะเขาได้ง่ายๆ หรอกนะ เขาส่งพลังกลับไปอีกจนตอนนี้สถานการณ์เริ่มพลิกผัน และมันยิ่งแย่ลงไปอีกเมื่อจีซูที่ล่อแล่อยู่แล้วดูเหมือนจะทรุดตัวล้มลง

"พี่จีซู!"

โรเซ่ก้มลงไปดูอาการจีซูทำให้พลังสีชมพูของพวกเธอสลายหายไป ส่งผลให้พลังมืดของดับป์วิ่งพุ่งตรงเข้าหาพวกเธออย่างเร็ว 



พลุ้ง!



แต่ก่อนที่พลังจะไปถึงตัวของพวกเธอก็ปรากฎแสงสีขาวสว่างจ้าต้านพลังมืดนั้นไว้ก่อน

"ธรรมะย่อมชนะอธรรม" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นและเมื่อผมปรับสายตาได้ผมจึงรู้ว่านั่นคือเสียงของป้าลูน่าร์ 

"พลังเจ้าสู้ข้าไม่ได้หรอก" ดับป์ยังคงมั่นใจในพลังของตัวเอง

"ใช่...หากนั้นมีเพียงข้า แต่นี่ไม่...เพราะข้ามีครอบครัว!" ผมเห็นลำแสงสีขาวพุ่งตัวออกมาทั้งเร็วและแรงใส่ร่างของลิซ่า

"อ๊าย!!!" 

เธอกรีดร้องเสียงดัง ส่วนพลังมืดของดับป์ก็ถูกตีกลับเข้าตัวจนเขากระเด็นไปไกลและนอนชักดิ้นชักงอ ทุรนทุรายเหมือนคนโดนของย้อนเข้าตัว

"ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย!" เขาเอาแต่คร่ำครวญ มันเป็นเพราะพลังของครอบครัวจริงๆ ครับ เพราะผมเห็นสี่คนแม่ลูก ป้าลูน่าร์ พี่จียง มิโน และเจนนี่ยืนจับมือกันแน่นเลย ขณะที่ลิซ่า

"อ๊าย!!!" ยัยตัวร้ายยังคงกรีดร้องอย่างโหยหวน "ข้าไม่ไปๆ! ข้าจะอยู่ที่นี่" เธอเหมือนโดนผีเข้าเลยครับ "ไม่ๆๆ! ข้าไม่ไปๆ! อ๊าย!!!"



พลุ้ง!



การระเบิดของพลังมืดที่ออกจากตัวลิซ่าแผ่ไปตามแนวรัศมี ผมเห็นตัวเธอกระตุกอย่างแรงหนึ่งครั้งก่อนร่างทั้งร่างๆ จะทรุดฮวบลงกับพื้น 

"ลิซ่า!" 

ผมจะคลานเข้าไปหาเธอแต่แรงสะท้อนจากการระเบิดนั้นทำให้ตัวผมกระเด็นออกมาเหมือนกับคนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้เธอ ผมกระเด็นหงายหลังนอนลงไปกับพื้น ผมพยายามจะลุกขึ้นแต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรี่ยวแรงผมหายไปไหน...ผมลุกไม่ได้ ไม่มีแรงเหลือแล้ว

"แคกๆๆ" 

ผมไอออกมาและมีน้ำสีแดงกระเด็นออกมาด้วย คงไม่ใช่น้ำหวานที่เปื้อนหน้าผมอยู่ใช่มั๊ย ผมรู้ว่าจริงๆ แล้วมันคือเลือดและผมรู้ว่าผมใกล้จะตาย ผมกลัวจัง ผมกลัวจนตัวสั่น เหงื่อออกและเริ่มหายใจแรง ผมรู้สึกเหมือนสัญญาณการรับรู้ของผมเริ่มน้อยลง ผมรู้สึกกลัวความมืดกว่าครั้งไหนก็ตอนนี้แหละ ตอนที่รู้สึกว่าตาผมเริ่มพล่ามัวและสติก็เหมือนจะเลือนลางลงไปช้าๆ จนกลัวว่ามันจะหมด ผมรู้สึกเหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนแค่จะหายใจยังลำบาก ผมได้แต่นอนมองท้องฟ้าเอามือทาบอกที่เปื้อนเลือด 

ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นควัน นี่เป็นภาพสุดท้ายสำหรับชีวิตผมเหรอ มันไม่สวยเลย ไม่น่ามอง ไม่น่าจดจำด้วยซ้ำ ทำไมผมรู้สึกว่างเปล่าจังนะ รู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนโดนทิ้งไว้กลางทุ่งโล่งที่มองไปทางไหนก็เห็นแค่พื้นที่รกร้างว่างเปล่า และมีแค่ผมเพียงคนเดียวเท่านั้น ผมรู้สึกเศร้าจนน้ำตามันไหลออกมาเอง

"แคกๆๆ" 

ผมจะมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่นาทีกันหรือว่าเป็นกี่วินาทีดี ทำไมผมรู้สึกง่วงจัง แต่ผมยังไม่อยากหลับ ยังไม่ใช่ตอนนี้ ผมต้องฝืนตัวเอง แต่ผมจะฝืนได้นานแค่ไหน ผมจะฝืนได้เหรอ ผมอาจจะฝืนไม่ได้ก็ได้ แต่ผมก็จะทำ ผมอยากได้ยินเสียงนั้น เสียงของเธอ เสียงของลิซ่าของผม แค่อีกสักครั้งนึงก็ยังดี

"จองกุก" 

ใครเรียกชื่อผมกันนะ ผมแยกเสียงต่างๆ ไม่ออกแล้วจริงๆ เพราะสติที่เริ่มหลุดรอยจนเริ่มแยกอะไรไม่ออก และเริ่มจะสับสนเข้าไปทุกทีแล้วว่าผมยังอยู่ ผมตายไปแล้ว หรือว่ากำลังฝันกันแน่

"จองกุก" แต่เสียงนี้ก็ยังเรียกผมอยู่ "จองกุก" และผมเห็นเธอ ผมเห็นเธอแล้ว นางฟ้าของผม

"ลิซ่า"





Lisa talk...



"เฮ้อๆๆ" 

ฉันนอนหอบหายใจแรงอยู่กับพื้นเพราะความเหนื่อย การสู้กับยัยปรสิตไม่ใช่เรื่องง่ายเลย คงเป็นเพราะพลังของฉันยังฟื้นตัวไม่สมบูรณ์จากเหตุการณ์เมื่อคืนล่ะมั้ง แต่จองกุกก็ทำได้ เขาคือเหตุผลของทุกอย่าง เขาค้นหาตัวตนของฉันจนเจอ 

'จองกุก' 

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น ฉันมองเห็นพื้นหญ้าและผืนดินที่อยู่ตรงหน้า และเมื่อฉันทอดสายตามองไกลออกไป ฉันก็เห็นร่างของชายคนหนึ่งที่กำลังนอนหายใจรวยริน เนื้อตัวเขาเปื้อนไปด้วยเลือดและน้ำตาฉันก็ไหลออกมาเป็นสาย เพราะฉันรู้ดีว่านั่นคือเขา

"จองกุก" ฉันส่งเสียงเรียกเขาขณะที่รีบทรงตัวลุกขึ้นก่อนออกวิ่งไปหาร่างตรงหน้าที่อยู่ไม่ไกล

"จองกุก" ฉันเห็นเขานอนเอามือทาบอกที่กระเพื่อมขึ้นลงช้าๆ ค่อยๆ 'อย่าเป็นอะไรนะ อย่าเพิ่งนะ' ฉันได้แต่บอกตัวเองในขณะที่วิ่งปรี่เข้าไปหาเขา

"จองกุก" ฉันถึงตัวเขาแล้วๆ เขาหรี่ตามองฉัน เขาเห็นฉันใช่มั๊ย เขามองเห็นฉันใช่มั๊ยคะ

"ลิซ่า" 

"ฮึๆ ฮือ" ฉันเริ่มปล่อยโฮออกมา "ฮือๆ จองกุก"

จองกุกมองหน้า เขายิ้มให้ฉันทั้งน้ำตา แต่ฉันทำใจยิ้มตอบเขาไม่ได้จริงๆ ฉันทำได้แค่ร้องไห้ ร้องไห้โดยไม่อายใคร

"ลิซ่า" เขาเรียกฉันก่อนถามฉันว่า "ใช่เธอใช่มั๊ย" 

"ใช่จองกุก" ฉันพยักหน้าตอบเขา "ใช่ๆๆ ฉันเองจองกุก ลิซ่าของนาย ฉันกลับมาแล้วนะ" ฉันเริ่มใช่มือเช็ดคราบเลือด เศษดินและเศษฝุ่นที่เปื้อนหน้าของเขาออก แต่มือฉันมันสั่นไปหมดเพราะความกลัว

"ลิซ" เขาเรียกฉัน ฉันจึงมองหน้าเขาและเขี่ยผมตรงหน้าผากของเขาออกไป ก่อนหน้านี้ฉันมีหลายอย่างที่อยากจะบอกเขา แต่ตอนนี้ มันมีแต่ความว่างเปล่าในหัวฉัน ทำไมฉันคิดอะไรไม่ออกเลย "ลิซ...อย่าร้องไห้นะ" ยิ่งเขาพูดว่าอย่าร้องฉันยิ่งร้องหนักเข้าไปอีก "ลิซ่าของจองกุกไม่เหมาะกับน้ำตาหรอก"

"จองกุก"

"ลิซ" ทำไมมีแต่เขาที่เป็นคนพูดล่ะ "ฉันอยากเห็นหน้าเธอใกล้ๆ" รอยยิ้มแสนเศร้าของเขา มันทำให้ใจฉันเจ็บ ฉันเม้มปากที่สั่นเอาไว้แน่นขณะที่เคลื่อนตัวเข้าไปหาเขาใกล้ๆ และค่อยๆ โน้มหน้าลงไป

"ฉันอยู่นี่แล้วนะ" ฉันเจ็บปวดที่ต้องพูดคำนี้กับเขาจนต้องซบหน้าลงไปกับมือที่เขาทาบอกเอาไว้ ยิ่งฉันได้กลิ่นคาวเลือด ฉันยิ่งเสียใจ

"ลิซ" แม้แต่เสียงเรียกของเขาก็ด้วย "ยิ้มให้ฉันหน่อยได้มั๊ย" ยิ้มเหรอคะ เขาบอกให้ฉันยิ้มงั้นเหรอ ฉันจะยิ้มให้เขาได้ยังไงในเมื่อใจฉันมันเจ็บช้ำเกินจะทน "กุกอยากเห็นรอยยิ้มของลิซ" 

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา เมื่อเขาเห็นฉันเขาก็ยิ้มออกมา ฉันรู้ว่าเขาฝืน ถ้าเขายังยิ้มได้แล้วฉันล่ะ ฉันค่อยๆ ฝืนยิ้มสวยๆ ไปให้เขาแต่ก็ฝืนได้ไม่นานก่อนกลับมาร้องไห้เหมือนเดิม 

"กุกอยากจับหน้าของลิซ" เขาขอร้องฉัน ฉันจึงพยักหน้าให้ ฉันรอมือนั้นของเขา แต่ว่ามันเหมือนเขาไม่สามารถยกมือนั้นขึ้นมาได้ เขาพยายามนะแต่เขาก็ทำไม่ได้ ฉันจึงค่อยๆ จับมือข้างหนึ่งของเขาขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของฉัน ฉันคิดถึงสัมผัสนี้มากเลยแต่มือเขามันสั่นและเย็นจนฉันต้องจับมันไว้แน่น

"จองกุก" 

"คิดถึงจัง" เขามองสบตาฉัน "คิดถึงมากเลย"

"ฉันก็คิดถึงนาย" ฉันบอก เขายิ้มน้อยๆ ก่อนหายใจเข้าลึกๆ และหลับตาข่มความเจ็บ 

"ลิซ" ฉันเห็นน้ำตาของเขาไหลออกมาอีกครั้ง "กุกกลัว" ไม่ใช่แค่เขาที่กลัวแต่ฉันก็กลัวเหมือนกัน "กุกกลัวจังลิซ" เขาบอกเสียงสั่น

"ไม่ต้องกลัวนะจองกุก นายไม่ต้องกลัว" ฉันกุมมือเขาเอาไว้ "ฉันอยู่กับนายแล้ว ฉันอยู่ที่นี่ และจะไม่ทิ้งนายไปไหนเหมือนที่นายไม่เคยทิ้งฉันไง" 

"อย่าปล่อยมือฉันนะ" เขาบอกฉัน

"ไม่ๆๆ ฉันจะไม่ปล่อยมือนาย" ฉันจับมือของเขาให้แน่นขึ้นและจูบมือนั้นเพื่อให้เขารู้ว่าฉันจะอยู่เคียงข้างเขา จะไม่ทิ้งเขาไปไหน "ฉันจะอยู่กับนาย จองกุก"

"ลิซ...กุกหนาว" เขาบอกฉันตาเริ่มลอยและปากก็เริ่มซีด จนฉันต้องรีบประคองตัวของเขาขึ้นมาก่อนขยับตัวไปนั่งซ้อนหลังเขาและกอดเขาเอาไว้

"อุ่นขึ้นมั๊ย" ฉันถามเขา เขาพยักหน้าให้

"ขอโทษนะ" เขาขอโทษฉันทำไมกัน "ขอโทษที่กุกดูแลลิซได้ไม่ดีพอ"

"ไม่หรอกจองกุก ไม่หรอก" ฉันได้แต่ส่ายหน้า "นายดูแลฉันได้ดี ดีมากๆ ด้วย จนฉันไม่รู้จะตอบแทนยังไงดี เป็นฉันต่างหากจองกุก ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษนาย" ฉันควรขอโทษเขาเป็นร้อยล้านครั้งจริงๆ ค่ะ "ขอโทษนะจองกุก ขอโทษที่ฉันเป็นต้นเหตุให้นายต้องทำแบบนี้ ขอโทษที่ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้เลย ขอโทษจริงๆ จองกุก ขอโทษที่ฉัน..."

"ลิซ" จู่ๆ เขาก็เรียกชื่อฉันขึ้นมา
 
"อืม...นายอยากบอกอะไรฉันเหรอ" ฉันถามออกไปแต่คำตอบที่ได้ทำเอาฉันจุกอกไปหมด

"มันมืดไปหมดเลยลิซ เธอยังอยู่กับฉันใช่มั๊ย" ฉันยังรับไม่ได้ค่ะ ฉันทำใจไม่ได้จริงๆ ฉันจะหลอกตัวเองยังไงดีในเมื่อฉันรู้อยู่แกใจว่าเวลาของเขา เวลาของเรา มันเหลืออยู่ไม่มากแล้ว

"ฉันยังอยู่กับนาย ฉันกอดนายไว้อยู่นี่ไง นายไม่รู้สึกเหรอ" ฉันบอกเขาและกระชับกอดให้แน่นขึ้น 

"ฉันไม่รู้" คำตอบของเขาทำให้ฉันแทบหัวใจสลาย "ไม่รู้สิลิซ ฉันรู้สึกตัวเบาเหมือนปุยนุ่นเลย" ยิ่งเขาพูดฉันยิ่งกอดเขาแน่นขึ้น ฉันไม่อยากเสียเขาไปเลย ฉันอยากให้เขาอยู่กับฉันหรือไม่ก็ให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปแล้วคนที่เป็นฝ่ายไปให้เป็นฉันเอง "ลิซ...ฉันง่วง" 

"อย่าหลับนะจองกุก" ฉันเขย่าตัวเขาเบาๆ เพื่อหวังเรียกสติ "นายจะหลับไม่ได้นะ"

"ฉันกำลังจะตายใช่มั๊ยลิซ"

"ไม่ๆๆ" ฉันส่ายหน้าแรงๆ ฉันรับไม่ได้แล้ว "นายต้องไม่ตาย ฉันจะไม่ยอมให้นายตาย นายต้องอยู่กับฉัน นายห้ามทิ้งฉัน ห้ามทิ้งฉันเข้าใจมั๊ย" เขาดูหายใจรวยรินเฉื่อยชาเหลือเกิน "อยู่กับฉันนะจองกุก อยู่กับฉันนะ อย่าทิ้งฉันไป ได้โปรดอย่าทิ้งฉันไป นายต้องอยู่กับฉัน นายสัญญากับฉันแล้วไง นายจำไม่ได้เหรอ" เขาพยักหน้าน้อยๆ ก่อนหายใจเข้าลึกแล้วผ่อนลมหายใจออกยาวๆ เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ นี่มันทำให้ฉันใจเสียเข้าไปอีก 

"จองกุก อย่าเป็นแบบนี้ๆ นายต้องกลับมาพูดกับฉัน ไหนนายบอกนายจะรัก จะเชื่อใจ จะดูแลฉัน ปกป้องฉัน จะไม่ทำให้ฉันร้องไห้และเสียใจไง" ฉันสบหน้าลงกับไหล่ของเขา "แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นเลย นายผิดสัญญา นายผิดสัญญากับฉัน นายกำลังทำให้ฉันร้องไห้ นายกำลังทำฉันเสียใจ นายใจร้ายๆๆ" ฉันรู้สึกแย่เอามากๆ เลย มันเหมือนจองกุกไม่ตอบสนองฉันไปแล้ว 

"ฉันไม่อยากได้คำสัญญาแล้วจองกุก ฉันไม่ต้องการมันแล้ว สิ่งเดียวที่ฉันต้องการในตอนนี้ก็คือนาย นายคนเดียว นายแค่นั้นนะจองกุก" ฉันร้องไห้อย่างหนักจริงๆ ทั้งน้ำหูน้ำตา น้ำมูกน้ำลาย ฉันไม่ได้แคร์เลยว่าหน้าตาฉันจะเป็นยังไง จะน่าเกียจหรือขี้เหร่ขนาดไหน เพราะสิ่งเดียวที่ฉันแคร์ก็คือเขา 

"ลิซ่า"

"จองกุก" ฉันนึกว่าเขาจะไม่ตอบสนองฉันซะแล้ว 

"ลิซ่า" เขายังคงเรียกชื่อฉันอยู่ เขาหันหน้ามามองฉัน "ฉันเห็นเธอ" ฉันดีใจที่ได้ยินเขาพูดแบบนี้ "ฉันเห็นเธอแล้ว" เขาฝืนยิ้มออกมา 

"ลิซ่า" เขาหายใจเข้าลึกก่อนรอยยิ้มนั้นจะหายไป เขาจ้องตาฉันสีหน้าจริงจัง แววตาเขาเศร้าและคงไม่ต่างจากฉัน "ไม่ว่านี่จะเป็นความจริง ความฝัน หรือความตาย" ฉันไม่อยากได้ยินคำว่าตายเลย ถึงฉันรู้ว่าสักวันคนเราก็ต้องมีวันนี้ก็เถอะ "ฉันอยากให้เธอรู้ไว้ว่าไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน แต่ใจของฉันจะยังเป็นของเธอเสมอ มันจะเป็นของเธอไม่มีวันเปลี่ยน"

"จองกุก ฉัน..." ฉันกำลังจะพูดแต่เขาก็ส่ายหน้าน้อยๆ ให้

"ฉันมันอายุสั้นลิซ่า" เขาบอกฉันก่อนยิ้มออกมาแล้วพูดต่อว่า "แต่รักของฉันมันจะยืนยาว"
 
"จองกุก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันเข้าใจๆ" ฉันบอกเขาแต่เขากลับส่ายหน้าให้ฉันอีกครั้ง

"ลิซ" เขาเรียกฉันและมองสบตาฉันนิ่ง "กุกรักลิซนะ" เขาว่าก่อนค่อยๆ หลับตาลงแล้วคอก็ตกลงไป

"จองกุก" ฉันเรียกเขาเสียงค่อย "จองกุก" และเริ่มเขย่าตัวเขาเบาๆ "จองกุก" แต่มันไม่มีการตอบสนองจากเขาเลย "จองกุก" คงไม่ใช่ใช่มั๊ยค่ะ เขายังไม่ตาย เขาต้องไม่ตายสิ

"ไม่ๆๆ จองกุก ไม่ๆๆ" ฉันวางหัวของเขาลงบนตักและเริ่มร้องไห้ฟูมฟายอีกครั้ง "จองกุกๆ นายยังไม่ตาย นายอย่าแกล้งฉันแบบนี้ นายยังไม่ตาย ฉันรู้ๆ นายต้องฟื้นขึ้นมาสิ ฟื้นขึ้นมาบอกรักฉัน ฟื้นขึ้นมาสิจองกุก ฟื้นขึ้นมา ฮือๆๆ" ฉันซบหน้าลงกับร่างของเขา "ฟื้นขึ้นมาสิ ฮือๆๆ จองกุก ฮือๆๆ ขอร้องล่ะ ฟื้นขึ้นมาหาฉันเถอะ ฟื้นขึ้นมาหาฉันนะจองกุก" 

ฉันได้แต่ร้องไห้ วิงวอนและภาวนาขอให้เขาคืนมา "ฉันไม่อยากเสียนายไป อย่าจากฉันไป ขอร้องล่ะจองกุก ขอร้อง ฮือๆๆ อย่าจากฉันไปแบบนี้ จองกุก" เขาจะได้ยินฉันมั๊ย เสียงของฉันจะไปถึงเขาหรือเปล่า เขาอยู่ที่ไหน นี่คือสิ่งที่ฉันอยากรู้ และสิ่งที่ฉันต้องการคือฉันต้องได้เขากลับมา 

"มันเจ็บใช่มั๊ย" ฉันลืมผู้หญิงคนนี้ไปได้ยังไงกัน "รักมากก็เจ็บมาก เจ้าคงเข้าใจความสูญเสียแล้วสินะ" คาร์เมนพูดกับฉัน "แต่ก็ช่วยไม่ได้ เด็กหนุ่มคนนี้ผิดคำสัญญาเอง"

"เขาไม่ได้ผิดคำสัญญา" ฉันบอกเธอก่อนมองหน้าของจองกุกที่หลับตานิ่ง "จองกุกไม่ได้ผิดคำสัญญา" ฉันใช้มือไล่สัมผัสใบหน้าเขาช้าๆ เหมือนจะชื่นชมเขาเป็นครั้งสุดท้าย "เขาทำตามคำสัญญาทุกอย่าง เขาเป็นคนดี คนดีที่สุดที่ฉันเคยรู้จัก" ฉันยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนค่อยๆ วางหัวของเขาลงบนพื้นช้าๆ อย่างนุ่มนวลและจูบเขาเบาๆ ก่อนกระซิบบอกเขาว่า "ฉันรักนาย" แล้วเรียกมีดสั้นออกมาและหันไปหาคาร์เมนเพื่อบอกเธอว่า

"แต่เจ้าไม่ใช่"




.........จบ PART 126.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1608 Thack_patsarin (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 21:19

    เป็นฉากที่เรียกน้ำตาคนอ่านได้ดีมากอ่ะ เสียน้ำตาตั้งแต่ต้นเรื่องจนถึงจบตอนเลย ไม่เคยอ่านนิยายเรื่องไหนแล้วเสียน้ำตามากมายเท่าเรื่องนี้เลย กว่าจะอ่านจบตอนมันให้อารมณ์แบบบีบรัดหัวใจรี้ดเดอร์มากอ่ะ คือมันให้ความรู้สึกว่าเราเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆอ่ะ ไม่ใช่แค่นักอ่าน แต่มันรู้สึกเหมือนเราเจอเหตุการณ์แบบนั้นและเข้าใจอารมณ์ที่ไรท์ต้องการสื่อให้เรารับรู้ว่าพวกเขาที่เจอเหตุการณ์แบบนั้นจริงๆรู้สึกยังไง แต่ตอนนี้เรารู้แล้วไรท์ เรารู้ว่าทรมานมากจริงๆ

    #1,608
    0
  2. #1536 namnuengrattana (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 11:12

    บีบใจมากร้องไห้เลยอ่ะไรท์ๆๆๆ จองกุกจะตายไม่ได้ๆๆๆ

    #1,536
    0
  3. #1501 @ Aphrodite @ (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 00:52
    บีบใจอ่า น้ำตาร่วงเลย แงงง 😭😭😭😭
    #1,501
    0
  4. #1364 Aern5555 (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 16:11
    ร้องไห้แล้วไรท์
    #1,364
    0
  5. #1358 aunaun-16 (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 18:52
    กุกต้องไม่ตายสิมันต้องมีวิธีทำให้กุกฟื้นสิ ลิสจัดคาร์เมนเลย
    #1,358
    0
  6. #1357 I'm Star (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 17:48
    ฮือออออออออออ น้ำตาพรากกกกกกกกกก จองกุกจะตายจิงๆเหรอ ไม่น่ะ แง้งงงง
    #1,357
    0
  7. #1356 HWANG_PARN (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 14:37
    โอ้ยยย มันหน่วงงงง ฮืออออ
    #1,356
    0
  8. #1355 Ralinee (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 14:33
    งืออออออ ร้องไห้นักมากกก???? สู้ๆค่า
    #1,355
    0
  9. #1354 FBaomw (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 14:27
    ขอจบแบบแฮปปี้นะไรท์
    #1,354
    0
  10. #1353 2548mina (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 14:06
    กุกฮือๆๆๆต้องไม่ตายฮือๆๆ
    #1,353
    0
  11. #1352 Me\'s Eye AS (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 12:51
    ขออยู่แบบพร้อมหน้าขอแบบแฮปปี้ ฮืออไม่เอาแบบนี้ง่าา????????????
    #1,352
    0
  12. #1351 Me\'s Eye AS (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 12:51
    ไรท์ไม่เอาแบบนี้ฮือออแค่นี้ก็ร้องไก้แล้วง่าา ขอแบบแฮปปี้น้าาาาา
    #1,351
    0
  13. #1350 Snowaa (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 12:39
    ไม่อาวเเบบนี้ง่าาา เอาให้จบแฮปปี้เอนได้ม้ายยย ให้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน น้าาาาาไรท์ ขอร้องงงง
    #1,350
    0
  14. #1349 ออม'จี (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 12:39
    ไรท์เอาจบเเบบhappy ดิม่เอาอย่างงี้จะร้องให้เเร้วน่ะ 😭😭😭 ร้องให้จนมือนสั่นไปหมดเเร้วเนี่ย

    ขอจบเเบบรักกันน่ะไรท์ ขอร้อง 😭😭
    #1,349
    0
  15. #1348 ออม'จี (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 12:36
    ไรท์เอาจบเเบบhappy ดิม่เอาอย่างงี้จะร้องให้เเร้วน่ะ 😭😭😭 ร้องให้จนมือนสั่นไปหมดเเร้วเนี่ย

    ขอจบเเบบรักกันน่ะไรท์ ขอร้อง 😭😭
    #1,348
    0
  16. #1347 Chalita Chumuang (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 12:30
    อ่านแล้วบีบหัวใจขึ้นเรื่อยๆเลยค่ะไรท์ ? ? ให้คู่นี้มีความสุขบ้างเถอะนะ สงสารกุกอะ นายห้ามตายเชียวนะ ลิซกลับมาแล้ว ห้ามตายเด็ดขาด กลับมาๆๆๆๆ ? ?
    #1,347
    0
  17. #1346 Boonyada2301 (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 12:27
    ไรท์อย่าให้กุกตายนะๆๆๆๆ แต่คาร์เมนดูเธอร์ดัมป์เอาไปนอกจักรวาลเลยยิ่งดี????????
    #1,346
    0
  18. #1345 Sari0704 (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 12:24
    ????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????
    ไม่นะ กุกจะตายไม่ได้นะ ทำไมคู่นี้มีแต่ดราม่าตัลหลอดดเนี่ย!!!!!!
    #1,345
    0