Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 131 : PART 125 : มากเกินไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,914
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jungkook talk...



"อย่า!!" 

เสียงที่ดังขึ้นคือเสียงของลุงโรมานครับ แต่คนที่มาไม่ใช่ลุงแก แต่เป็น...



ฟื้บ!



"ย่าห์!" มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาครับ



พลั่ก! 



และผมก็ได้เห็นว่าใครเป็นเจ้าของเสียงนั้น คาร์เมนโดนโรเซ่กระโดดถีบกระเด็นถอยหลังไปทันทีที่เจนนี่พาจัมป์มาถึง ส่วนเจนนี่ก็รีบดึงตัวจีซูออกมาจากการเกาะกุมของลิซ่า ลิซ่าพยายามจะแย่งคว้าจีซูไว้แต่โรเซ่เร็วกว่าเพราะเธอง้างธนูออกแล้วจ่อไปที่ลิซ่าทันที

"พอซะทีเถอะยัยลิซ" โรเซ่ว่า

"นั่นไม่ใช่ยัยลิซ" จีซูบอกทั้งสองคน

"หมายความว่า..." เจนนี่มองไปที่ลิซ่าอย่างอึ้งๆ ก่อนหันมามองผม "แล้วนายก็..."

"ขอโทษจริงๆ" ผมว่าแล้วง้างธนูออกชี้ไปทางพวกเธอ

"ฉลาดนิ่ แต่หัวช้าไปนิด" ลิซ่าว่า เธอแค่ยืนอยู่เฉยๆ แต่คนที่ไม่เฉยคือผู้หญิงด้านหลังของโรเซ่ที่ถือดาบเดินเข้ามา

"แชยอง! ข้างหลัง!" 

โรเซ่รีบหันกลับหลังไปตามที่แรปมอนว่าแต่เมื่อธนูไม่ได้จ่อที่ตัวแล้วลิซ่าก็เป็นอิสระ ลิซ่าจึงอาศัยจังหวะที่โรเซ่เผลอถีบตัวโรเซ่ไปด้านหน้าที่คาร์เมนกำลังรออยู่

"โรเซ่!/แชยอง!"



กริ้ง!



โรเซ่หายไปแล้วครับ แต่คนที่มาแทนที่คือ...

"พี่มินโฮ" 

เจนนี่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่มาช่วยโรเซ่คือมิโนผู้ที่กำลังยืนจ่อดาบใส่คาร์เมนและเล็งหน้าไม้ใส่ลิซ่าอยู่ แต่พี่แกไม่ได้มาคนเดียวหรอกครับ

"เป็นไรมั๊ย" วีเอ่ยถามโรเซ่ที่ล้มไปด้วยกันพร้อมโล่ห์ ที่แท้เสียงโลหะกระทบกันเมื่อกี้ก็เพราะโล่ห์ของฮยองแกนี่เอง

"ไม่เป็นไร" โรเซ่บอก จะว่าไม่เป็นไรก็คงไม่ใช่ครับ เพราะเราอยู่กันกลางถิ่นของอกาธัซและธนูทุกดอกก็เล็งไปที่พวกเรา ยกเว้นผมที่เป็นคนทรยศ

"มองให้รอบๆ เจ้าหนู เจ้าฆ่าแม่ข้า พวกเจ้าก็ตาย" เจ้าหนูที่ดูเธอร์ว่าหมายถึงมิโนเหรอครับ มิโนกวาดตามองรอบๆ แต่มือก็ยังจับดาบและหน้าไม้นิ่ง "ไม่คุ้มกันหรอกจริงไหม" ผมว่ามิโนรู้ตัวว่ามันไม่คุ้มกันจริงๆ พี่แกถึงยังยืนนิ่งไม่ลงมือตวัดดาบซักที

"ข้ามีทางเลือกให้พวกเจ้า"

"ทางเลือกอะไร" มิโนถามเสียงแข็ง

"พวกเจ้าจะรอด ถ้าปล่อยแม่ข้าและส่งตัวสามผู้นำให้กับเรา" ดูเธอร์เสนอทางเลือกให้มิโน

"ส่งตัวผู้นำให้พวกเจ้า ก็เหมือนส่งพวกเขามาตายน่ะสิ" มิโนตอกกลับเหมือนรู้ทัน

"ก็ใช่" ยอมรับตรงๆ เลยเหรอครับ "แต่ทางเลือกนี้ข้าไม่ได้ถามเจ้าหรอก เจ้าไม่ต้องคิดมากเพราะเรื่องนี้คงเกินหน้าที่ของเจ้า ข้าพูดถูกไหม" มิโนกำดาบแน่นและมองดูเธอร์ตาแข็ง ส่วนดูเธอร์ก็มองกลับมิโนด้วยสายตาของผู้ชนะ สองคนนี้เคยมีประวัติกันมาก่อนด้วยเหรอ

"ว่ายังไงพวกท่าน" ดูเธอร์เอ่ยขึ้นเสียงดัง เรื่องใหญ่แบบนี้ แน่นอนว่าคนที่เขาตั้งใจจะถามก็คือสามผู้นำนั่นแหละ แต่ข้อเสนอของดูเธอร์คงมากเกินจะยอมได้ ลุงลักซ์จึงเสนอขึ้นว่า "อย่างน้อยข้อเสนอของเจ้าควรยุติธรรมต่อพวกข้าสักหน่อย อย่างผู้มีอารยะที่เขาทำกัน"

"นี่พวกเจ้าคิดว่ามีสิทธิ์ต่อรองกับเราได้ขนาดนี้เชียวเหรอ พวกข้า..." ดับป์ที่ยืนฟังอยู่นานเอ่ยขึ้น แต่ก็ถูกพี่ชายยกมือปรามไว้ก่อน

"ไหนว่ามา" ดูเธอร์เอ่ยถามลุงลักซ์

"พวกข้าสามคนจะยอมไปหาเจ้า หากเจ้าสัญญาว่าจะปล่อยคนของเรา ไม่ใช่แค่เด็กพวกนั้น แต่รวมถึงคนของพวกข้าทุกคนบนดาวดวงนี้" หมายถึง แลกชีวิตผู้นำกับประชาชนเหรอครับ ผมว่ามันไม่คุ้มเลย เพราะดินแดนที่ไม่มีกษัตริย์ปกครองสุดท้ายก็จะกลายเป็นเมืองขึ้นของคนอื่นอยู่ดี แต่ลุงลักซ์แกยังพูดไม่จบครับ ยังมีต่ออีกว่า "และสิ่งสำคัญ ขอให้พวกเขาเป็นเขา ให้หัวใจของพวกเขาคือเลือดมิใช่มนตร์ดำ และให้ปฏิบัติกับพวกเขาดั่งเช่นชาวอกาธัซ"

"ขอมากไปหรือเปล่า" ดับป์เอ่ยขึ้นอีกแล้วจนผมชักหมั่นไส้

"พวกเจ้าก็ขอมากไปเหมือนกัน" เจนนี่ว่า ก็จริงของเธอครับ 

"แต่จะให้เราปฏิบัติกับพวกเจ้าเยี่ยงอกาธัซ มันก็เกินไปไหม" ยังไงดูเธอร์ก็จะหาเรื่องเอาเปรียบให้ได้เลยใช่มั๊ยครับ "เอาอย่างนี้ดีไหม ข้าขอชีวิตพวกท่านสามคน แลกกับอิสระของคนของท่านบนดินแดนแห่งใหม่"

"อิสระ?/ดินแดนแห่งใหม่?" พวกเราต่างพากันสงสัย

"พวกข้าจะไม่ยุ่งกับคนของท่านหากว่าพวกท่านยอมคืนบ้านให้เรา แล้วเราจะมอบบ้านเก่าของพวกข้าให้พวกท่านได้อาศัย" 

คืนบ้าน หมายถึงคือคืนดินแดนที่เป็นของอกาธอนอยู่ตอนนี้ให้กับพวกเขา แล้วให้อกาธอนย้ายไปอยู่อกาธัซเหมือนที่พวกเขาเคยโดนในอดีตน่ะเหรอ

"เจ้าสัญญาจริงแท้หรือเปล่าว่าหากพวกข้ายอม พวกเจ้าจะไม่ยุ่งกับคนของเราจริงๆ" ลุงลุกซ์ถามขึ้น

"ข้าสัญญาด้วยชีวิตเลย" 

"แค่ชีวิตเดียวมันจะไปพออะไร" ชูก้าฮยองเอ่ยขึ้น ดูเธอร์หันมามองหน้าฮยองแกก่อนยิ้มเหยียดส่งมาให้ ส่วนชูก้าฮยองได้แต่จ้องหน้าเอาเรื่อง 

"มนุษย์...สัตว์ชั้นสูงที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าสิ่งมีชีวิตชนิดเอง ผู้บอกว่าโลกเต็มไปด้วยความเสมอภาคและความเท่าเทียม แต่ในความเป็นจริงช่างน่าสมเพช" เขายิ้มเย้าะให้พวกฮยองของผม "ดาวข้าก็เหมือนโลกของพวกเจ้านั้นแหละ ไม่มีความเสมอภาคอันแท้จริงหรอก" เขาหันกลับไปหาชูก้าฮยองอีกครั้ง "เพราะงั้น...อย่ามาต่อรองให้มาก" 

"พวกท่านว่าไง ท่านผู้นำทั้งสาม จะยอมรับข้อเสนอของพี่ข้าหรือไม่" ดับป์เอ่ยถามขึ้นมา "ถ้าพวกท่านยอมรับ สงครามก็จบ ท่านก็จะไม่เสียคนของท่านไปมากกว่านี้ พวกเขาก็จะรอดตามที่พวกท่านหวัง และท่านก็แค่รอดูพวกเขาจากบนสวรรค์ แต่ถ้าไม่..." ดับป์หยุดพูดแล้วยิ้มขำๆ มีอะไรให้น่าพอใจนักหนา "หึ...ข้าว่าพื้นที่บนสวรรค์คงมีไม่มากพอสำหรับพวกเจ้าทั้งหมดนี้หรอกนะ" 

"..." 

ไม่มีเสียงตอบรับมาจากอีกฝั่งครับ

"อย่านะพ่อ" เจนนี่พูดกับตัวเองค่อยๆ "อย่านะ" 

ไม่ใช่แค่เธอหรอกครับที่ลุ้นกับคำตอบ คนอื่นๆ ก็คงเหมือนกัน ไม่มีเสียงตอบรับจากผู้นำทั้งสาม แต่ภาพที่เห็นคงพอจะเป็นคำตอบได้ดี

ผมเห็นผู้คนข้างหน้าค่อยๆ เปิดทางออกจนเผยให้เห็นคนทั้งสาม ทั้งลุงลักซ์ ลุงโรมาน และลีนานกำลังเดินตรงมาหาเรา ผมเห็นเหล่าทหารของพวกเขาต่างยืนนิ่งทำความเคารพผู้นำของตัวเองและบางคนถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ผมสงสัยจริงๆ ว่าถ้าคนที่ต้องตายคือคาร์เมนจะมีคนเสียใจแบบนี้หรือเปล่า

"พ่อ" 

รุ่นพี่จียงเดินมาขวางคนทั้งสามเอาไว้โดยมีจีมินและเจโฮปฮยองช่วยประคองมาทำให้ผู้นำทั้งสามคนต้องหยุดเดิน ลุงลักซ์มองหน้าลูกชายนิ่ง ลุงลักซ์แกอาจตัดสินใจได้ง่ายๆ แต่สำหรับคนข้างหลัง มันเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับได้เหมือนกันนะครับ 

"จียง" ลุงลักซ์จับไหล่รุ่นพี่จียงเอาไว้แล้วยิ้มน้อยๆ ให้ลูกชายคนโตของตัวเอง "ถ้าเป็นเจ้า เจ้าก็จะทำแบบนี้ใช่ไหม" รุ่นพี่แกได้แต่มองลุงแกนัยต์ตาเศร้า ไม่มีคำตอบใดๆ ออกมาจากปากของรุ่นพี่จนลุงลักซ์ต้องถามแกอีกครั้งว่า "ใช่ไหมจียง" 

รุ่นพี่จียงสูดหายใจเข้าลึกแล้วพยักหน้าทั้งน้ำตาก่อนพี่แกจะรีบเช็ดน้ำตาออกอย่างลวกๆ ทำให้มิโนกับเจนนี่พลอยเป็นไปด้วย

"รับปากพ่อว่าเจ้าจะดูแลน้องกับแม่ให้ดีที่สุด รวมทั้งคนของเราด้วย รับปากพ่อได้ไหมจียง"
รุ่นพี่จียงเอาแต่ก้มหน้ามองพื้นและหายใจเป็นจังหวะเหมือนพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ร้องไห้ออกมาอีก "จียง" ลุงลังซ์ยังคงต้องการคำตอบ "เจ้าต้องรับปากพ่อ พ่อถึงจะหมดห่วง"

"ได้ๆๆ" พี่แกคงฝืนใจตอบ "ผมรับปาก...ผมรับปาก ผมจะดูแลทุกคนแทนพ่อ พ่อไม่ต้องห่วง ผมจะทำให้ดีที่สุด" พี่แกว่าแล้วฝืนยิ้มตอบไป 

"พ่อเชื่อในตัวเจ้า" ลุงลักซ์ว่าและตบบ่ารุ่นพี่จียงเบาๆ พร้อมรอยยิ้มอันอบอุ่น ก่อนออกเดินต่อมาหาดูเธอร์

"ข้านับถือพวกท่านจริงๆ นะ" ดูเธอร์เอ่ยขึ้นเมื่อผู้นำทั้งสามไปหยุดอยู่ที่หน้าเขาแล้ว "นี่พูดจากใจจริงของข้า"

ลุงลักซ์คงไม่สนใจคำเยินยอของเขาถึงรีบถามดูเธอร์ขึ้นทันมี "เจ้าจะปล่อยคนของข้าได้หรือยัง" 

"ข้าชื่นชมทั้งทีแต่ไม่คิดจะรับคำชมสักนิด แต่ก็ช่างเถอะ เพราะถ้าเป็นข้าก็คงไม่อยากรับรู้อะไรเหมือนกัน" ดูเธอร์ว่าก่อนผิวปากเป็นสัญญาณให้พวกอกาธัซ พวกเขาจึงค่อยๆ เก็บอาวุธกลับเป็นกำไลตามเดิม ลิซ่าหันมาพยักหน้าให้ผม ผมก็เกือบลืมไปเลย ผมจึงเก็บธนูผมลง และพวกอกาธัซที่คุมตัวพวกฮยองผมก็ปล่อยพวกฮยองแกแล้ว

"ไปทางนู้น" 

พวกฮยองผม จิน ชูก้า แรปมอน วีและโรเซ่ค่อยๆ เดินไปตามทางที่อกาธัซคนนึงบอก ตอนนี้จึงเหลือแค่เจนนี่ที่ค่อยประคองจีซูไว้และยืนก้มหน้านิ่งไม่ยอมทิ้งพี่ชายตัวเองไปไหน ในขณะที่มิโนก็ยังยืนถือดาบและหน้าไม้จ่อคาร์เมนและลิซ่าอยู่

"แล้วท่านล่ะ" ดูเธอร์ลองเชิงลุงลักซ์

"เก็บอาวุธ" ลุงลักซ์ออกคำสั่ง พวกคนของแกรอบนอกจึงทำตาม ตอนนี้คงเหลือแค่คนเดียวมั้งครับ "มินโฮ" ลูกชายแกนั่นแหละ "เก็บอาวุธเจ้าซะ"

มิโนมองหน้าลุงแกเหมือนไม่อยากจะทำตาม ก่อนหันมามองน้องสาวตัวเองที่เอาแต่ก้มหน้านิ่ง ผมเดาว่าเจนนี่คงหลุดไปอยู่ในโลกของตัวเองแล้ว 

"มินโฮ" 

ลุงลักซ์เอ่ยเร่งด้วยเสียงเข้มงวด มิโนจึงจำใจเก็บอาวุธลงช้าๆ ก่อนเดินมาพยุงจีซูแทนเจนนี่แล้วพาทั้งสองคนเดินไปรวมกับคนอื่นๆ โรเซ่เดินเข้าหาสองสาวแล้วทั้งสามคนก็กอดคอกันแน่น จีมินกับเจโฮปฮยองเดินพยุงรุ่นพี่จียงเข้าไปหามิโนที่ยืนกลั้นน้ำตาอยู่ข้างสามสาว

"มินโฮ" พอได้ยินเสียงพี่จียง มิโนก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว

"ผมไม่ได้ร้องไห้นะฮยอง" ถึงพี่แกจะบอกพี่จียงแบบนั้นแต่กลับปล่อยโฮมาชุดใหญ่จนพี่จียงต้องเข้าไปกอดน้องชายตัวเองเอาไว้และตอบหลังแรงๆ เพื่อเรียกสติ "ผมรู้ๆๆ" มิโนสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นฟ้าเพื่อหยุดน้ำตา 

"พวกแกก็ด้วย" จียงหันไปบอกสามสาว แล้วพวกเธอถึงค่อยๆ เงียบเสียงลงแต่ก็ยังสะอื้นกันอยู่ 

ผมทำอะไรลงไป ผมไม่ได้คิดว่ามันจะเลวร้ายขนาดนี้เลย ไม่คิดว่าดูเธอร์จะเสนอข้อเสนอนี้ และไม่คิดว่าลุงลักซ์จะยอมรับข้อเสนอนี้ด้วย มันเริ่มทำให้ผมกังวลใจขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มเหงื่อออกและเริ่มสับสนในตัวเอง

"ยังอยากถ่ายรูปใบสุดท้ายอยู่ไหมลักซ์" พอคาร์เมนเป็นอิสระ เธอก็ลืมกลับมาปากดีเหมือนเดิมอีกครั้ง

"รูปภาพเป็นเพียงที่ระลึก แต่ความทรงจำที่ฝังลึกต่างหากที่ข้าต้องการ และข้ามีแล้ว" ลุงลักซ์หันไปมองพวกรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ฝั่งด้านข้าง แกยังยิ้มออกได้ยังไงนะ แล้วหันกลับมาพูดกับคาร์เมนเสียงเรียบว่า "ข้าไม่ต้องการสิ่งใด นอกจากการที่พวกเจ้าจะรักษาคำสัตย์อย่างผู้มีเกียรติ" 

"เจ้าจะได้สิ่งที่เจ้าต้องการแน่นอน ข้าคงไม่ใจร้ายซ้ำเติมเหล่าอกาธอนผู้น่าสงสารของเจ้าหรอก เพราะข้าก็ได้สิ่งที่ข้าต้องการแล้วเช่นกัน" คาร์เมนเดินมายืนต่อหน้าคนทั้งสามโดยมีลูกชายสองคนขนาบข้างตามไปด้วย

"คุกเข่าลง" ดับป์บอกคนทั้งสาม 

"มากเกินไปหรือเปล่า" รุ่นพี่จียงเอ่ยขึ้น มันก็มากเกินไปจริงๆ นะครับ พวกเขาเป็นถึงผู้นำเลยนะ ทำแบบนี้มันหยามเกียรติกันเกินไปหรือเปล่าครับ

คาร์เมนไม่ได้สนใจรุ่นพี่จียง แต่กลับหันไปถามความเห็นจากลุงลักซ์แทน "เจ้าเห็นว่ามากเกินไปหรือเปล่าลักซ์" นี่มันสงครามจิตวิทยาหรือเปล่าครับ แต่ลุงลักซ์คงไม่อยากเล่นเกมนี้อีกแล้ว 

ลุงลักซ์ค่อยๆ คุกเข่าลงโดยไม่หันไปมองหน้าใครทั้งนั้น แกไม่หันไปมองเลยว่าลูกชายคนโตของแกกำหมัดแน่นแค่ไหน และไม่ได้สนใจเสียงห้ามของเหล่าอกาธอนด้วยซ้ำ แกยอมทิ้งทั้งศักดิ์ศรีและยอมตายแทนคนอื่น แกทำได้ยังไงกัน แกจะกลัวเหมือนที่ผมกลัวมั๊ยครับ แกตัดความกลัวนั้นไปได้ยังไงนะ ผมสังสัยจัง

และพอเห็นว่าลุงลักซ์ตัดสินใจ ทั้งลุงโรมานและลีนานจึงทำตามเพื่อนแท้ของตัวเอง ทั้งสามคนคุกเข่าอยู่หน้าสามแม่ลูกที่ยิ้มเย้าะด้วยความสะใจ

"ไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะไม่ให้ทรมาน แค่ดาบเดียวเพื่อท่านผู้นำอันเป็นที่รัก" คาร์เมนว่า แต่ผมก็ไม่เห็นว่าพวกเขาจะกลัวอะไรเลย "บอกหน่อยได้ไหมว่าข้าควรเริ่มจากใครดี" คาร์เมนเริ่มกวาดตามองคนทั้งสาม แล้วสายตาเธอก็ไปหยุดอยู่ที่คนซ้ายสุด

"โรมาน" 

คาร์เมนเรียกชื่อลุงโรมาน ลุงโรมานเงยหน้ามองเธอนะครับ แต่กลับเป็นเธอซะเองที่หลบตาลุงแกโดยการแสร้งเชิดหน้าใส่ก่อนบอกว่า "ดาบสุดท้ายจะเป็นของเจ้า" แล้วเธอก็เดินมายังฝั่งขวาก่อนที่จะหยุดตรงหน้าผู้นำหญิงเพียงหนึ่งเดียว 

"ลีนาน" 

คาร์เมนเรียกชื่อลีนานพร้อมรอยยิ้มเหยียด "เจ้ามันน่าขยะแขยง" แรงมากเลยครับ เหมือนคาร์เมนจะพูดเพื่อยั้วะลีนาน แต่ลีนานกลับไม่ได้ใส่ใจ เธอทำเพียงมองอากาศตรงหน้านิ่ง "อกาธัซก็ไม่ใช่ อกาธอนก็ไม่เชิง เพราะอย่างนี้หรือเปล่า เจ้าถึงดีใจจนเนื้อเต้นและพยายามจะจับลูกชายข้า" ผมเห็นลีนานค่อยๆ ผ่อนลมหายใจเป็นจังหวะ "และคงเป็นเรื่องง่ายสำหรับหญิงมากรักอย่างเจ้า ข้าเดาว่าประสบการณ์เจ้าคงช่ำชองกว่าผู้ใดบนดาวนี้สินะ"

"หึๆ" ลีนานยิ้มขำๆ ส่งให้คาร์เมน "ประสบการณ์ไม่ได้เกี่ยวหรอกคาร์เมน แต่มันอยู่ที่หัวใจมากกว่า ไม่งั้นเจ้าคงไม่แพ้ให้ซูลินแบบนี้"

"หุบปาก!"



เพลี้ย!!



คาร์เมนตบลีนานแรงจนหน้าหันและมีเลือดซึมๆ ที่มุมปากออกมาด้วย แต่ลีนานก็รีบพูดต่อทันทีว่า "และข้าอยากบอกให้เจ้ารู้ว่าข้าเพียงรู้สึกใจเต้นกับไดเอียน แต่ไม่ได้รู้สึกเนื้อเต้นอยากจะเป็นทองแผ่นเดียวกับเจ้า หรือยกระดับตนเป็นพวกเดียวกับเจ้า เพราะข้าไม่เคยเห็นว่าเจ้าเหนือกว่าข้าตรงไหน"

"เจ้ามัน!..."

"ฟ่อ!!!" งูตัวน้อยสภาพล่อแหล่มันมาจากไหนครับ มันชูคอขู่คาร์เมนเสียงดังเลย

"คาร์นาส...เจ้าจะกล้ากัดข้างั้นเหรอ" คาร์เมนพูดกับมัน

"ฟ่อ!!!" แต่ผมว่ามันแค่ขู่เฉยๆ มากกว่านะ

"เจ้าไม่กล้าสินะ...เจ้าไม่กล้า แต่ข้ากล้า" คาร์เมนว่าก่อนตวัดดาบ...



ฉับ!



คาร์เมนตัดร่างงูตัวน้อยผู้น่าสงสารขาดออกเป็นสองท่อน

"ย่าห์!!!" 

เหมือนเกิดการจราจลขึ้นจากข้างนอกเลยครับ และผมเห็นไดเอียนพร้อมทีม 18 มงกุฎที่เหลืออยู่ของเขากำลังฝ่าเหล่าอกาธัซเข้ามา แต่ผมเคยบอกแล้วไงครับว่าแถวนี้มีอกาธัซอยู่ตรึม 

"น่ารำคาญจริง...ดูเธอร์" คาร์เมนหันไปส่งสัญญาณให้ลูกชาย

"คุมตัวพวกมัน!" ดูเธอร์ออกคำสั่ง คนอื่นถูกคุมอย่างง่ายดาย แต่คงไม่ใช่กับคนนี้

"ย่าห์!!!"



พลุ้ง!



อกาธัซหลายคนกระเด็นออกมาเมื่อถูกไดเอียนตีออกมาด้วยโล่ห์ และไดเอียนก็วิ่งตรงมาทางเราโดยไม่สนว่าใครจะขว้าง แต่ถึงมีคนขวางก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา เพราะทุกคนที่ขวางทางต่างถูกกระแทกกระจายออกมาด้วยโล่ห์ 

"อ่า!" 

แต่จู่ๆ เขาก็ทำโล่ห์หลุดจากมือ แต่ไม่มีโล่ห์ ไดเอียนก็ยังมีแขนอันแข็งแกร่ง เขาออกหมัด ศอก เข่า เหมือนนี่เป็นเวทีมวย

"อ่า!!" แต่เขากระชะงักไปอีกครั้ง

"ปล่อยมันมา" คาร์เมนบอกดูเธอร์ แล้วไดเอียนจึงกลับมาบู๊แหลกเป็นจา พนมอีกครั้ง เขาบุกมาจนจะมาถึงพวกเราอยู่แล้ว 



พลั้ว!



ไดเอียนอัดหน้าอกาธัซคนสุดท้ายที่เข้ามาขวางก่อนวิ่งตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเรา แต่ระหว่างทาง ผมเดาว่าคาร์เมนคงรอโอกาสนี้อยู่ เธอง้างธนูออก และผมว่าไดเอียนก็รู้ว่าเธอจะยิงแต่เขาก็ไม่คิดจะหลบ 



ฟิ้ว!



เพราะงั้นลูกศรจึงวิ่งตรงไปหาเขา



ปั้ก!



และปักเข้ากลางลำตัวของไดเอียน

"ไดเอียน!/พี่คะ!"

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่มีผลกับฝีเท้าของเขา ไดเอียนหักก้านธนูออกและยังคงวิ่งต่อได้ถึงแม้จะมีหัวลูกศรฝังอยู่



ปั้ก!



และดอกที่สองก็เข้าไหล่ขวา

"พี่คะ!" 

จีซูยังคงร้องอย่างต่อเนื่องในขณะที่ลีนาน พอไดเอียนโดนดอกที่สองเธอก็เงียบไปและได้แต่ส่ายหน้าเพื่อบอกเขาว่า 'อย่ามา' และมองเขาอย่างเป็นห่วง แต่ไดเอียนก็ยังไม่ยอมแพ้ยังคงกัดฟันวิ่งต่อ



ปั้ก!



แต่ดอกนี้ทำเอาไดเอียนถึงกับหยุดชะงักไป

"ไม่!!!" 

และเหมือนทุกคนจะร้องออกมาแทบเป็นเสียงเดียวกันทันที เมื่อเห็นธนูดอกที่สามปักเข้ากลางอกซ้ายของเขา

"ลากตัวมันมานี้!" 

คาร์เมนออกคำสั่งกับอกาธัซแถวนั้น มีคนจะเข้าไปคุมตัวเขาอยู่สามคน แต่ไดเอียนก็ต่อต้านคนเหล่านั้น เขาดึงลูกธนูสองดอกออกจากตัวและใช้มันเป็นอาวุธแทงอกาธัซสามคนนั้น

"ทำยังไงก็ได้ให้มันยอมมาหาข้า!" 

คาร์เมนยังคงออกคำสั่ง และมีอกาธัซเข้าไปเพิ่มอีกจำนวนหนึ่งและพวกเขาต่างถือดาบคนล่ะเล่มไปหาไดเอียน

"เจ้ามันบ้าไปแล้ว! เจ้าทำอย่างนี้กับลูกชายของเจ้าได้ยังไงคาร์เมน" ในที่สุดลีนานก็ทนไม่ได้ "เจ้ามันไม่มีหัวใจ ไม่มีเลยจริงๆ"



ฉับ!



"พอเถอะ!" จีซูร้องขึ้นเมื่อเห็นไดเอียนถูกฟันเข้าที่หลังจนตัวหมุน



ฉับ!



และอีกครั้งที่ด้านหน้าจนเริ่มจะทรงตัวไว้ไม่อยู่

"พอได้แล้วๆ" ลีนานบอกคาร์เมนแต่สายตายังคงมองที่ไดเอียนอยู่ตลอด "พอได้แล้ว!"

"หยุด!" คาร์เมนบอกลูกน้องแล้วศึกย่อมๆ นั้นจึงหยุดลง "มานี่สิลูกชาย" เธอเรียกไดเอียน 

"ท่านแม่" ไดเอียนพยายามฝืนตัวเองเดินเซเข้ามา เขาเดินมาได้สามสี่ก้าวก่อนคุกเข่าทรุดลงไปกับพื้น

"พี่คะ" จีซูวิ่งเข้าไปหาไดเอียน เหมือนเธอพยายามจะใช้พลังที่เหลืออยู่น้อยนิดกับเขา แต่ไดเอียนรีบปฏิเสธ "เจ้าต้องการมันมากกว่าพี่ พี่ยังมีแรงเหลือจีซู"

"ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะโหยหาความรักขนาดนี้นะไดเอียน" คาร์เมนเอ่ยขึ้น "ต้องการน้อง ต้องการพ่อ ต้องการคนรัก แต่ไม่ต้องการแม่" เธอเคยเข้าใจลูกตัวเองบ้างไหมครับ 

"ไม่ใช่เลยท่านแม่" ไดเอียนเอ่ยขึ้น เขาเงยหน้ามองคาร์เมนน้ำตาซึม "ยามใดที่ข้าต้องการท่าน ท่านไม่เคยอยู่เพื่อข้าเลย" และน้ำตาลูกผู้ชายอกสามศอกอย่างเขาก็ไหลออกมาจนได้ "ถึงข้าจะบอกว่าต้องการท่าน แต่เสียงของข้าคงไปไม่ถึงท่าน เพราะกำแพงที่ท่านสร้าง มันสูงเหลือเกินท่านแม่ ข้าคิดว่าสักวันจะทลายกำแพงนั้นได้ แต่นับวันท่านยิ่งกีดกันข้า" ไดเอียนมองคาร์เมนเหมือนเด็กน้อยที่น้อยใจพ่อแม่ 

"ข้ารักท่านทั้งที่รู้ว่าท่านไม่ได้รัก นี่หรือที่ว่าข้าไม่ต้องการท่าน...มันไม่ใช่ว่าข้าไม่ต้องการท่าน ท่านแม่ หากแต่ท่านเองต่างหากที่ไม่เคยต้องการข้า" เขาดูเจ็บปวดมากครับ ปวดกายคงพอทนสำหรับเขา แต่ปวดใจคงเจ็บแสนสาหัส 

"หากข้าจะโหยหารักจากใคร..." เขามองคาร์เมนเหมือนอยากขอความรักจากเธอ "ท่าน...จะเป็นคนแรกของข้าเสมอ...ท่านแม่" คาร์เมนเธอจะรู้สึกอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมเธอนิ่งจัง เธอจะไม่คิดใจอ่อนพูดปลอบใจเขาเลยเหรอ

"ข้าก็รักเจ้า ลูกชายข้า" นึกว่าเธอจะไม่พูดซะแล้ว "หากแต่เจ้าไม่เคยซื้อใจข้าได้เลย" แต่ผมว่าถ้าเธอไม่พูดคงดีซะกว่า

"เจ้าเป็นแม่ประสาอะไร" ลีนานเอ่ยขึ้นทำให้คาร์เมนต้องหันกลับมาและเดินไปหาเธอ "ซื้อใจ...ซื้อใจงั้นเหรอ ซื้อใจเจ้าด้วยผลประโยชน์ นี่ใช่ไหมที่ลูกคนอื่นมีแต่ไดเอียนไม่มี เจ้าถึงทิ้งขว้างเขา ทำกับเขาเหมือนเช่นเขาเป็นคนอื่น" ผมว่าลีนานยังเข้าใจไดเอียนดีกว่าแม่แท้ๆ ของเขาซะอีก "ใจเจ้าช่างมืดบอด น่ารังเกียจ จนข้าอยากจะควักมันออกมาแล้วชำแระดูสิว่านั่นใจคนหรือว่าถ่านถึงได้ดำสนิทชนิดที่ไม่เหลือความดีให้ระลึกถึง" 



เพลี้ย!



คาร์เมนตบหน้าลีนานอีกครั้งก่อนพูดกับเธอว่า "อดีตเจ้าก็ไม่ได้สวยหรูเหมือนกับข้านั่นแหละลีนาน" คาร์เมนบีบแก้มลีนานอย่างแรงจนผมคิดว่าเธออาจเผลอจิกเล็บลงไปด้วย "เจ้าหลอกลวงใครบ้าง ฆ่ามาแล้วกี่ศพ แล้วพวกเขาทรมานยังไงกับความรักของเจ้า เจ้าลืมไปแล้วหรือ" คาร์เมนยังยิ้มเย้าะลีนาน "บาปเจ้าบาปข้า ไม่เห็นต่างกันเลย จริงๆ ใจเราทั้งคู่อาจจะดำเหมือนถ่าน แต่ใจเจ้าคงพิเศษหน่อย เพราะมันเหมือนถ่านที่อาบไปด้วยเลือด" คาร์เมนจิกเล็บลงไปบนแก้มของลีนานจริงๆ ครับ จนมีเลือดซึมออกมาก่อนที่เธอจะผลักหน้าลีนานออกไป แล้วเดินกลับหลังห่างมาจากตัวเธอหน่อยๆ

"คิดจะเปลี่ยนก้อนถ่านให้เป็นปุยฝ้าย" คาร์เมนว่าและเรียกดาบออกมาในเวลาเดียวกัน "เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันยากพอๆ กับการเปลี่ยนดินให้เป็นดาว แต่ข้ามีวิธีที่ง่ายกว่านั้นและเจ้ารู้ไหมว่าอะไร" เธอหันกลับมาถามลีนานอีกครั้ง แต่ลีนานเอาแต่มองหน้าเธอนิ่งไม่ตอบอะไร "ถึงเจ้าไม่อยากรู้ ข้าก็อยากเฉลย..." ผมเห็นคาร์เมนบิดดาบและกำมันไว้แน่น ผมว่าผมรู้คำตอบนะและก็เป็นอย่างที่ผมคิดเมื่อเธอพูดประโยคสุดท้ายขึ้นก่อนง้างดาบออกว่า "ไปตายซะ!"

"เดี๋ยวก่อน!"




.........จบ PART 125.........


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1484 Nanny😁😄 (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 14:28
    ไม่รักกุกกี้แล้ววว เอาลิซ่าคืนมา บาร์ลอรีบๆมาเดะ(อินเกิน>_<)
    #1,484
    0
  2. #1344 I'm Star (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 17:55
    โอ้ยยยยย อะไรเนี่ยยะะะ เครียดอ่าาาา จองกุกจะทำยังไงต่อล่ะทีนี้ หวังว่าจะไม่ทำไรที่แย่ไปกว่านี้น่ะ ยัยลิซอ่ะ ยัยลิซตัวจริงอ่ะ จะเปนไง สงสารไดเอียน ฮือออ ปู่บาลอร์อยู่ไหน มาช่วยที ขอร้องง #อินน
    #1,344
    0
  3. #1342 Aern5555 (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 14:18
    สงสารไดเอียน
    #1,342
    0
  4. #1340 HighLowrrr (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 22:08
    ค้างหนักมากก ไรท์มาต่อเร็วๆนะคะๆ
    #1,340
    0
  5. #1339 Mind_kookga (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 21:05
    บาลอร์ไม่มาจริงดิ เป็นบรรพบุรุษอะไรเนี่ย!!
    #1,339
    0
  6. #1338 Snowaa (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 20:57
    จองกุกกกทำไมทำเเบบนี้ อินเกิน555 เดี๋ยวก่อนนี่เค้าเดาว่าอาตจะเป็นเสียงลิซ่า(มั้งนะ)
    #1,338
    0
  7. #1337 NatpreeyaPp (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 19:07
    ไรท์รีบมาน้าาาาาา ค้างมากๆๆ ไม่ขอดราม่าหนักได้มั้ย ผู้นำทั้งสามไม่ตายได้มั้ย ขอแบบHappy ending อยู่ด้วยกันครบเถอะนะ จองกุกคนเลววว เกลียดจองกุก
    #1,337
    0
  8. #1336 aunaun-16 (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 19:02
    เมื่อไรพี่ลิซจะกลับมาอยู่ฝ่ายจีซูสักทีอ่าาาาาาาาาาา
    #1,336
    0
  9. #1335 jung_kookkei (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 18:22
    งื้ออออ อินอ่าาาา จองกุกคนเลว!
    #1,335
    0
  10. #1334 chonnikan_ink80 (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 18:04
    ร้องไห้??
    #1,334
    0
  11. #1333 FBaomw (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 16:53
    แม่ใจร้ายอ่ะTT
    #1,333
    0
  12. #1332 Boonyada2301 (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 16:44
    สนุกมากค่ะไรท์ๆฟ มาต่อเร็วๆนะคะ^^
    #1,332
    0