Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 130 : PART 124 : เป็นมึงสินะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,927
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jungkook talk...



พวกเขาอยู่ตรงนั้นไงครับ ชูก้าฮยองกับจีซู แต่ทำไมฮยองแกถึงต้องเดินแบกจีซูไปด้วยล่ะ

"ฉันให้นายนำ" ลิซ่าตบบ่าผมเป็นสัญญาณ

"แค่ทำเหมือนปกติ" ผมบอกเธอ 

"สบายมาก" เธอว่า ก็คงสบายมากจริงๆ สำหรับเธอเพราะดูท่าทางเธอไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรเลย

"ย่าห์!" แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะเข้าไปหาสองคนนั้นได้ง่ายๆ หรอก เพราะผมก็ต้องรับมือกับพวกอกาธัซเหมือนกัน



กริ้งๆๆ!



ผมแค่เป็นคนต้านครับ แต่คนที่จัดการพวกนั้นจริงๆ



ฉับๆๆ!



ก็คือเธอที่วิ่งตามหลังผมมาติดๆ มันไม่ใช่ว่าผมใจเสาะไม่กล้าฆ่าพวกอกาธัซนะ แต่ผมไม่อยากเสียเวลาฟาดฟัน เพราะงั้นผมจึงทำแค่วิ่งตรงไปและพยายามหลบหลีกหรือป้องกันตัวเองจากปลายดาบที่จ่อมาหาผม โดยมีเธอเป็นมือสังหารคนเหล่านั้นให้ผม ผมแค่อยากวิ่งไปหาชูก้าฮยองแกเร็วๆ อยากจะรีบจัดการทุกอย่างให้เสร็จสักทีเพราะผมเริ่มเบื่อเต็มทนกับความรู้สึกอึดอัดนี้

ปลายตาผมเหลือบไปเห็นอกาธัซคนหนึ่งกำลังจะง้างธนูออกและสายตาของเขาก็มองไปที่คนทั้งคู่ ผมคงไม่ต้องบอกนะว่าเป้าหมายของเขาคือใคร แต่ระยะจากผมไปหาเขาหรือระยะจากผมไปหาชูก้าฮยอง มันพอๆ กันเลยนะแถมยังห่างกันอีกเป็นสิบๆ เมตร ผมวิ่งไปไม่ทันแน่และคงสกัดธนูลูกนั้นไม่ได้ด้วยเพราะอกาธัซคนนั้นง้างศรจนสุดและเตรียมจะปล่อยแล้วน่ะสิ เพราะงั้นสิ่งเดียวที่ผมคิดว่าจะเป็นไปได้ที่สุดคือ...

"ฮยอง!" ผมตะโกนไปสุดเสียง "ชูก้าฮยอง!" ชูก้าฮยองหันกลับหลังมาตามเสียงผม "ระวัง!! ทางนั้น! ทางนั้น! ทางนั้น!!" ผมชี้บอกฮยองแก ชูก้าฮยองจึงหันไปตามทิศทางที่ผมชี้ แต่ไม่ทันแล้วครับ ผมเห็นเขาปล่อยลูกศรออกไปแล้วและมันกำลังตรงไปหาชูก้าฮยอง



ปั้ก!



ชูก้าฮยองเซถอยหลังหน่อยๆ เพราะแรงธนูก่อนจะค่อยๆ ทรุดนั่งลง

"ฮยอง!" ผมรีบง้างธนูออกเพื่อจะจัดการอกาธัซคนนั้น แต่เขาโชคร้ายกว่าที่คิด



จ้วกๆๆ!



"ไอ้เลว!!" แรปมอนกับจินฮยองโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้เข้ามาจัดการเขาแทนผมซะก่อน ผมจึงรีบวิ่งเข้าไปหาชูก้าฮยองกับจีซูทันที

"ฮยอง" ผมปรี่เข้าไปเพื่อดูอาการฮยองแกแต่กลับพบว่าคนที่น่าเป็นห่วงไม่ได้มีแค่ชูก้าฮยองที่โดนธนูปักไหล่ขวาหรอกครับ แต่รวมทั้งจีซูที่ฮยองแกแบกอยู่ด้วย ทำไมเธอดูอาการหนักแบบนี้ล่ะ

"พี่จีซูเป็นอะไรคะ" แม้แต่ลิซ่าก็ยังสงสัย แต่ชูก้าฮยองแกไม่ได้ตอบแต่กลับถามพวกผมสองคนว่า "พวกมึงมาได้ไง" ผมควรตอบยังไงดีล่ะ

"ไอ้ก้า!" แต่ดีครับที่จินฮยองโผล่มาซะก่อน "ตายห่าแล้วมึงโดนยิง แล้ว...จีซู!"

"ยังไหวค่ะพี่" จีซูบอกพวกเราเสียงค่อย "ช่วยพี่ชูก้าก่อนเถอะค่ะ"

"ต้องดึงธนูออกก่อน แล้วกดแผลให้แน่นค่ะ" ลิซ่าบอก ผมมองหน้าเธอเพราะความไม่ไว้ใจ เธอปลายตามองผมแวบนึงและสายตานั้นบอกผมว่า 'ทำเหมือนปกติ' เธอกำลังแสดงละครอีกครั้งสินะ 

เธอฉีกผ้าออกมาเป็นแถบ ก่อนจะเดินไปนั่งลงทางฝั่งขวาของชูก้าฮยอง จีซูพยายามจะแก้แส้ที่ผูกตัวเธอกับฮยองแกออกครับ แต่ชูก้าฮยองก็รีบคว้ามือเธอไว้ทันทีเลยแล้วบอกเสียงเรียบว่า "อย่าแกะออก" 

"แต่พี่ต้องห้ามเลือดก่อนนะ ถ้าอยู่แบบนี้มันยิ่ง..."

"อย่าแกะออก" ฮยองแกพูดขัดจีซูขึ้น "ทำมันทั้งๆ อย่างนี้ เธอทำได้ใช่มั๊ยลิซ่า" ฮยองแกถามลิซ่าหน้าเครียด แต่ลิซ่ายังไม่ได้ตอบจีซูก็พยายามจะกล่อมฮยองแกอีกครั้ง

"แต่พี่คะ" 

"ฉันบอกว่าอย่าแกะก็คืออย่าแกะ ไม่มีข้อแม้อะไรทั้งนั้นแหละ ฉันจะไม่ทิ้งเธอให้ห่างจากตัวฉันเข้าใจมั๊ยจีซู" ฮยองแค่ว่าหน้าเครียดเลยนะครับ จีซูจึงได้แต่นิ่งเงียบไป

"ให้น้องอยู่กับกูก็ได้นะ" จินฮยองเสนอ

"ไม่ได้" ฮยองแกหันมามองหน้าพวกผม "ถ้ามีใครจะเอาตัวจีซูไปต้องข้ามศพกูไปก่อน" 

"พี่ชูก้า" จีซูเอ่ยเสียงค่อย

"พวกมึงคงเข้าใจกูนะ" ไม่รู้ผมรู้สึกไปเองหรือเปล่าที่รู้สึกว่าฮยองแกเหมือนไม่ไว้พวกผมเลย

"ได้ค่ะ" ลิซ่าตอบขึ้น "ทำทั้งๆ ที่อยู่กันอย่างนี้ก็ได้" เธอว่าก่อนเริ่มลงมือดึงหัวลูกศรออก แต่ผมรู้ว่าคำว่าได้ของเธอ มันไม่ใช่เรื่องนี้ แต่มันคือเรื่องที่ฮยองแกว่าไว้ว่า ถ้ามีใครจะเอาตัวจีซูไปต้องข้ามศพฮยองแกไปก่อนต่างหาก

"ทนเจ็บหน่อยนะคะ" ลิซ่าว่าก่อนจะใช้มีดจี้ลงไปที่หัวลูกศรเพื่อเปิดแผลนิดนึง "ฉันจะดึงมันออกแล้วนะ" เธอมองหน้าชูก้าฮยอง ชูก้าฮยองพยักหน้า แล้วลิซ่าจึงค่อยๆ ดึงหัวลูกศรออกมา

"อ่า!" ชูก้าฮยองกัดฟันและกุมมือจีซูที่กอดเอาไว้แน่น

"พี่ต้องไม่เป็นไรนะ" จีซูพูดแบบนี้ซ้ำๆ จนผมเริ่มทำใจลำบาก ถ้าพวกเขาแยกกันอยู่มันจะง่ายสำหรับผมมากกว่านะ

"อ่า!!!" หัวลูกศรมันออกมาแล้วครับ ออกมาพร้อมเลือดสีแดงสดของฮยอง ลิซ่าใช้ผ้าทาบกดลงไปตรงปากแผล แต่ผมก็ยังเห็นว่ามีเลือดซึมๆ ออกมาอยู่ดี

"ช่วยกดตรงนี้ไว้หน่อยค่ะ" ลิซ่าว่า แรปมอนจึงรีบใช้มือกดแผลไว้แทนเธอ "ขอผ้าเพิ่ม" เธอหันมาบอก ผมกับจินฮยองจึงรีบฉีกเสื้อออกให้เธอ ลิซ่าพับผ่าเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมก่อนนำรีบนำผ้าที่พับได้ซ้อนกันเป็นชั้นๆ แล้วรีบนำไปกดแผลก่อนหน้านี้ไว้อีก "กดให้แน่น" เธอบอกแรปมอนก่อนจะฉีกแขนเสื้อตัวเองออกมาเพิ่มแล้วฉีกมันให้เป็นเส้นยาวก่อนนำมาพันรอบๆ ไหล่ขวาของชูก้าฮยองเอาไว้

"อ่า!" ชูก้าฮยองร้องขึ้นมาอีกครั้งเมื่อลิซ่าผูกผ้าให้แน่นในขั้นตอนสุดท้าย

"อย่าพยายามออกแรงถ้าไม่จำเป็น" เธอบอกชูก้าฮยอง "ไปต่อกันเถอะ" เธอลุกขึ้น และชูก้าฮยองก็พยายามจะลุกขึ้นเช่นกัน แต่เพราะแกมีจีซูอยู่ด้วยก็เลยลุกลำบากนิดหน่อยจนต้องได้รับความช่วยเหลือจากแรปมอนกับจินฮยอง

"งั้นมึงแค่แบกน้องไปก็พอ ส่วนแรงจัดการไอ้พวกนี้ ให้เป็นหน้าที่พวกกูเอง" จินฮยองบอกชูก้าฮยอง ชูก้าฮยองจึงพยักหน้าว่าเข้าใจ แล้วพวกฮยองแกถึงออกลุยไปข้างหน้ากันต่อ

"ฉันยกให้เป็นหน้าที่นายนะ" เธอเดินมากระซิบข้างๆ ตัวผม "อย่าต้องให้ถึงมือฉัน" เธอว่าแล้ววิ่งตามคนอื่นไป ผมควรจะทำยังไงดีนะ เพราะตอนนี้ไม่ได้มีแค่สองคนแล้วน่ะสิ ไม่รู้ว่าแรปมอนกับจินฮยองจะโผล่มาตอนนี้ทำไมเหมือนกันนะครับ 

'เฮ้อ! หนักใจโว้ย!!'





"ซ้ายมึงไอ้ม่อน!"



กริ้งๆๆ!



แรปมอนหันไปรับมือกับอกาธัซคนหนึ่งที่วิ่งถือดาบด้ามใหญ่เข้ามา

"มันมาอีกแล้ว ช่วยหน่อย!" แรปมอนร้องขอความช่วยเหลือเมื่อเห็นอกาธัซอีกสองคนกำลังวิ่งเข้ามา แต่ผมกับจินฮยองกำลังยุ่งอยู่กับอีกฝั่งน่ะสิครับ เพราะงั้นคงต้องพึ่งอีกคนที่ผมไม่ค่อยอยากพึ่งเท่าไหร่



ปั้กๆ!



มีดบินสองเล่มลอยไปปักเขาที่กลางอกและหัวของอกาธัซคนหนึ่ง ลิซ่าวิ่งเข้าไปหาร่างนั้นแล้วรีบเก็บมีดทั้งสองก่อนที่อีกคนจะวิ่งเข้ามาแล้วเหวี่ยงดาบเฉียดหัวเธอไปนิดเดียวเพราะเธอก้มหลบได้ทัน ลิซ่ารีบเปลี่ยนมีดให้เป็นดาบก่อนแทงดาบนั้นลงที่ท้อง เธอบิดดาบก่อนดึงออกมาแล้วถีบร่างของเขาออกไปและก่อนที่ร่างนั้นจะตกถึงพื้น เธอก็ตวัดแส้เกี่ยวคอเขาแล้วกระชากอย่างแรงให้ร่างนั้นลอยมาชนอกาธัซอีกคนที่แรปมอนกำลังรับมืออยู่จนเซล้มลง

"ตายเถอะมึง!" แรปมอนรีบวิ่งเขาไปหาเป้าหมาย



จ้วกๆๆ!




ผมว่ามันน่าจะตายตั้งแต่จ้วกแรกแล้วนะ 

"น้องลิซ!" 

ลิซ่ารีบหันไปตามสายตาของแรปมอน มีธนูเหมือนกำลังแล่นมาหาเธอ แต่จริงๆ แล้ว มันเป็นเพราะตำแหน่งที่ยืนเลื่อมซ้อนกันกับแรปมอนมากกว่า ในใจผมลุ้นมากเลยนะว่าเธอจะหลบเพื่อให้เป้าหมายคือแรปมอนหรือเธอจะรับมันไว้เอง แล้วผมก็ได้คำตอบ



กริ้ง!



ลิซ่ายกโล่ห์ขึ้นมาป้องได้ทันก่อนที่เธอจะยกหน้าไม้ขึ้นมาด้วยมืออีกข้าแล้วปล่อยลูกศรออกไป



ปั้ก!



ปักอกกลางใจไปเลย

"พี่ม่อน ขวา!" ลิซ่าตะโกนบอกแรปมอนเมื่อเห็นอกาธัซอีกสองคนกำลังวิ่งเข้ามาหาฮยองแก



กริ้ง!



แรปมอนใช้โล่ห์แรกรับคมดาบจากส่วนบน



กริ้ง!



และโล่ห์ที่สองสำหรับส่วนล่าง โดนรุมจนได้ครับฮยองผม แต่ลิซ่าไม่ปล่อยให้ฮยองแกต้องเหนื่อยต้านนานหรอกนะ เธอวิ่งเข้าไปหาแรปมอนแล้วยิงหน้าไม้ไปที่เท้าของอกาธัซคนหนึ่ง เขาทรุดตัวลงนั่งทำให้แรปมอนได้โอกาสใช้โล่ห์เสยหน้าเขาจนหงายหลังล้ม พอหลุดจากอกาธัซคนนี้ได้ ฮยองแกก็รีบกระแทกโล่ห์ใส่อกาธัซอีกคน ก่อนเปลี่ยนโล่ห์อีกอันเป็นดาบแล้วประลองดาบกันต่อกับเขา ส่วนลิซ่าก็รีบวิ่งเข้าไปจัดการกับอกาธัซคนที่ล้มลงไปทันทีด้วยหน้าไม้ของเธอ ก่อนเธอจะหันกลับไปหาแรปมอนกับคู่แค้นของฮยองแก แล้วปล่อยลูกศรออกไป



ปั้ก!



กลางหัวอกาธัซคนนั้นเลยครับ แต่แรปมอนก็ไม่ปล่อยให้เขาตายหล่อๆ หรอกนะ



ฉับ!



อกาธัซผู้โชคร้ายกลายเป็นผีหัวขาดไปเรียบร้อย 'โหดแท้' ฮยองแกเลือดขึ้นหน้าหรือเปล่าเนี่ย 

"สุดยอดไปเลย" แล้วฮยองแกยังจะไปตีมือกับลิซ่าอีก "ขอบใจมากนะ" ฮยองแกไม่รู้อะไรซะแล้ว

"ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องเล็ก" เธอยิ้มตอบแรปมอนก่อนหันมาทางผม จากสายตาผมอ่านมันได้ว่า 'ถึงเวลาแล้ว' ก่อนเธอจะหันไปรับมือกับศึกตรงหน้าอีกครั้ง

ผมกับจินฮยองรับมืออยู่ทางอีกฝั่งก็ใช่ว่าจะไม่หนักเหมือนฝั่งนู้นนะครับ พอๆ กันเลย "ไอ้กุกนู้นๆ" จินฮยองบอกผมให้จัดการอกาธัซอีกสามคนที่กำลังวิ่งมาหาเราในขณะที่ฮยองแกเองกำลังรับมือกับคมดาบของอกาธัซคนหนึ่งอยู่ ผมจึงรีบง้างธนูออกตามที่ฮยองแกบอกแล้วปล่อยธนูดอกแล้วดอกเล่าออกไป

"อีกคน" ถ้าผมมัวจัดการทุกคนตามที่ฮยองแกบอกแล้วผมจะได้ทำอะไรมั๊ยครับเนี่ย

"ซ้ายอีกคน" ลิซ่าก็หันมามองผมอีกครั้งแล้วด้วย ถ้าเธอจัดการเองมันคงเลวร้ายกว่าผมทำเองมากกว่านะ เพราะงั้นผมจึงยิงธนูดอกนี้ออกไปเพื่อจัดการอกาธัซทางซ้ายที่ฮยองแกบอก และยิงใส่อีกคนที่ฮยองแกกำลังสู้ด้วยอยู่

"ขอบใจมากเว้ย" ฮยองแกหันมาบอกผม แต่ผมสิต้องพูดคำนี้กับแก 'ขอโทษนะฮยอง' ผมได้แต่บอกฮยองแกในใจ ก่อนค่อยๆ เดินไปหาฮยองแก ผมหันไปหาลิซ่า เธอมองมาทางผม ผมจึงพยักหน้าให้เป็นสัญญาณว่าผมจะลงมือแล้ว

"ไปต่อกันเถอะ" จินฮยองบอกผมก่อนเดินนำผมไป แต่ผมปล่อยฮยองแกไปไม่ได้จริงๆ ผมเปลี่ยนธนูในมือเป็นแส้ยาวก่อนตวัดแส้ไปเกี่ยวขาฮยองแกไว้ ทำให้จินฮยองล้มหน้าคว่ำลงไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ผมจึงรีบวิ่งเข้าไปหาฮยองแก

"ไอ้กุก! มึงทำอะไรของมึง" ทันทีฮยองแกพลิกตัวได้แกก็โวยวายใส่ผม แต่ผมรีบจัดการมัดมือกับเท้าแกไว้ด้วยกัน

"ไอ้กุก!"



พลั้ว! 


แรปมอนกำลังจะวิ่งเข้ามาหาผมแต่ก็ถูกลิซ่าใช้ค้อนหวดเข้าที่หัวจะล้มลงไปก่อน

"ไอ้ม่อน!" ชูก้าฮยองร้องขึ้นเสียงดัง "พวกมึง...พวกมึงทำห่าอะไร หรือว่า..."



ฉับ!



ลิซ่าวิ่งเข้าไปตัดแส้ที่เกี่ยวตัวจีซูกับชูก้าฮยองออก ก่อนเธอจะกระชากตัวจีซูออกมาอย่างแรง

"พี่ชูก้า!"

"จีซู!"

"หยุดนะฮยอง!" ผมรีบง้างธนูออกแล้วชี้ไปที่ฮยองแก ชูก้าฮยองมองหน้าผมอย่างสับสน 

"เป็นมึงสินะ" ผมเห็นสายตาผิดหวังของฮยองแก "มึงกับลิซ่า" ผมอยากขอโทษฮยองแกเป็นล้านๆ ครั้งจริงๆ นะถ้าตอนนี้ผมสามารถทำได้โดยไม่ทำให้ยัยตัวร้ายในร่างของลิซ่านั้นแคลงใจ

"ไอ้กุก!" จินฮยองนอนดิ้นแล้วมองมาที่ผม "มึงอย่าทำอย่างนี้! มึงไม่ใช่คนแบบนี้!"

"จับตัวพวกมัน!" ลิซ่าร้องสั่งอกาธัซที่อยู่รอบๆ เรา พวกนั้นเข้ามาคุมตัวพวกฮยองทั้งสามของผมเอาไว้ แรปมอนฮยองยังดูมึนๆ อยู่เลย

"ถ้าเข้ามากูยิงแสกหน้าแน่" ชูก้าฮยองง้างธนูค้างไว้ แต่เพราะแผลที่ไหล่จึงทำให้มือแกสั่นไปหมด และสุดท้ายก็ง้างไว้ไม่อยู่จนลูกศรหลุดมือตกลงพื้นไปเฉยๆ พวกอกาธัซจึงเข้ามาคุมตัวแกไว้โดยกดตัวฮยองแกลงไปกับพื้นอย่างแรง

"พี่ชูก้า!" จีซูร้องออกมาด้วยแรงอันน้อยนิดในขณะที่ตัวเองโดนลิซ่าคว้าคอเสื้อด้านหลังเอาไว้

"ยัยลิซ" จีซูหันไปเรียกลิซ่า "ทำไมแกถึงทำแบบนี้" เธอถามแล้วน้ำตาก็ไหลริน "อย่าทำอย่างนี้เลยนะลิซนะ ฉันขอร้องๆ อย่าทำร้ายพวกเดียวกันแบบนี้เลย"

"พวกเดียวกัน" ลิซ่าเอ่ยขึ้น "พวกเดียวกันเหรอ" เธอแสยะยิ้มออกมาก่อนใช้มือบีบแก้มจีซูอย่างแรงจนผมรู้สึกผิดกว่าเดิม "ยัยโง่" เธอว่าแล้วผลักจีซูออกไปจนจีซูล้มลง ก่อนที่ลิซ่าจะหันไปหยิบขนนกสีดำออกแล้วพึมพำอะไรสักอย่างของเธอ 

เธอจ้องมันเมื่อเธอพึมพำเสร็จ ลิซ่าจ้องขนนกขนนั้นเหมือนกับว่าจะเปลี่ยนมันเป็นอะไรบางอย่าง แต่ผมก็ได้คำตอบว่าเธอไม่ได้จะเปลี่ยนมัน แต่เธอกำลังจะเผามัน ผมบอกไม่ผิดหรอก เธอกำลังเผามันจริงๆ ขนนกสีดำขนนั้นค่อยๆ ถูกเผาด้วยเปลวไฟจากจิตของเธอ เธอปล่อยขนนกให้มอดไหม้ลงบนพื้น มันเหมือนเป็นการส่งสารเลย และผมก็คิดถูก



~ หวู้ด ~



มีเสียงเขาควายดังขึ้น

"จองกุก" จีซูนั่งกระตุกกางเกงผมและเรียกชื่อผมเบาๆ อยู่ที่พื้นในขณะที่คนอื่นๆ กำลังตั้งใจฟังเสียงหวู้ดนั้น "ขอร้อง" สายตาของเธอมันแทบทำให้ผมใจอ่อน "ขอร้องล่ะ" น้ำตาที่นองหน้าและน้ำเสียงที่สั่นเครือนั้นแทบทำให้ผมอยากเปลี่ยนใจ



~ หวู้ด ~



เสียงเขาควายดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง และผมสังเกตได้ว่าสงครามรอบๆ ตัวเราเหมือนจะสงบลงเรื่อยๆ เกิดอะไรขึ้นครับ

"อย่าทำอย่างนี้เลยจองกุก" ขณะที่จีซูยังคงอ้อนวอนผมไม่เลิก เธอดูเหมือนคนใกล้หมดแรงเต็มทนจนผมกลัวว่าถ้าเกิดเธอถูกทำร้ายอีกครั้งชูก้าฮยองเอาผมตายแน่



~ หวู้ด ~



"หยุด!!!" 

เสียงหวู้ดครั้งที่สามมาพร้อมเสียงนี้ครับ เสียงของคาร์เมนที่ดังกึกก้องไปทั่วฟ้า แล้วทั้งสงครามจึงหยุดลงชั่วคราว มีช่วงพักรบด้วยงั้นเหรอ

"อกาธอน" คาร์เมนเอ่ยขึ้น "ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย" ถามเรื่องอะไรกัน "ครั้งสุดท้ายจริงๆ ว่าเจ้าทั้งหลายจะยอมก้มหัวให้ข้าหรือไม่"

"อกาธัซ" เสียงลุงลักซ์ตอบขึ้น "พวกเราจะไม่ยอมก้มหัวให้ผู้หลงผิด ผู้ที่มัวเมาในมนตร์ดำอย่างพวกเจ้าแน่ คาร์เมน" ลุงแกตอบอย่างหนักแน่น

"ฮึๆ งั้นเหรอ" น้ำเสียงคาร์เมนดูเหนือกว่าอย่างชัดเจน "แล้วถ้าแบบนี้ล่ะ"

"โอ้ย!!" ลิซ่าเข้ามากระชากคอเสื้อด้านหลังของจีซูขึ้นอย่างแรงจนจีซูต้องลุกขึ้นยืนตามแรงนั้น พร้อมภาพที่ปรากฎบนท้องฟ้าเหนือหัวเราที่เผยให้เห็นภาพของผม ลิซ่า จีซู และพวกฮยองๆ ที่กำลังโดนคุมตัวอยู่

"สวัสดีลูกหลานและสหายต่างดาวของพวกท่านหน่อยไหม" คาร์เมนว่า

"จีซู" เสียงลุงโรมานแทรกขึ้น

"พ่อคะ" จีซูเอ่ยออกมาน้ำตาท่วมหน้า

"เจ้าทำอะไรกับพวกเขา" ลุงโรมานทำเสียงเข้ม

"ข้าจะทำอะไรล่ะโรมาน เจ้าไม่เห็นหรือไงว่าไม่ใช่ฝีมือข้า" 

คาร์เมนคงหมายถึงว่ามันเป็นเพราะผมกับลิซ่า และผมไม่กล้ามองหน้าพวกฮยองผมเลยเพราะสายตาที่พวกฮยองแกมองผม มันเต็มไปด้วยความผิดหวัง ผมไม่เห็นแววความโกรธหรือความเครียดแค้น เพียงแต่ผมเห็นแค่ความผิดหวัง พวกฮยองแกกำลังผิดหวังในตัวผม คงเป็นครั้งนี้ล่ะมั้งที่ผมทำให้ทุกคนผิดหวังมากที่สุด ผมเป็นคนทำลายความเชื่อใจของพวกฮยอง ผมเป็นคนทำลายมิตรภาพของเรา ผมคงเป็นคงเลวในสายตาคนอื่นไปแล้ว

"คนของท่านเอง แถมเป็นคนสนิทซะด้วย เจ้ายังรักษาไว้ไม่ได้เลย แล้วยังกล้าพูดว่าจะปกป้องอกาธอน" นี่ลืมไปหรือเปล่าครับว่าตัวเองก็รักษาลูกชายไว้ไม่ได้เหมือนกัน แต่ดูเหมือนนี้จะทำให้เกิดความเงียบในฝ่ายอกาธอนขึ้นซะแล้ว ทำให้คาร์เมนต้องพูดต่อว่า "เอาไงดีล่ะ ท่านผู้นำทั้งหลาย ผู้ท่านจะยอมเสียเด็กคนนี้..."

"โอ้ย!" จีซูร้องขึ้นเมื่อลิซ่าบีบหลังคอเธอเต็มแรง มันโหดร้าย โหดร้ายเกินไป จนจิตใจผมเริ่มต่อต้านกันเอง 'หยุด' หรือ 'ไปต่อ' ผมเริ่มจะสับสนแล้วสิ

"พอเถอะท่านแม่!" ไดเอียนร้องขึ้น "อย่างทำแบบนี้เลย เราอยู่ร่วมกันได้นี่นา ท่านก็เห็น" เขาคงหวังจะเจรจากัยคาร์เมนสินะ "สามผู้นำ...อกาธอน อกาธัซและทาธารัส พวกเรารวมกันเป็นหนึ่งได้ ขอเพียงท่านเปิดใจ"

"หุบปากของเจ้าซะไดเอียน" แต่การเจรจาคงจะไม่เป็นผล "ช่วยบอกเหตุผลได้ไหมว่าทำไมข้าต้องฟังเจ้า"

"เพราะข้าเป็นลูกท่าน หนึ่งในลูกชายของท่าน ท่านแม่"

"ฮึ" นางกลั้วหัวเราะออกมา "ลูกชาย...อันน่าผิดหวัง" โดนแม่ตัวเองพูดใส่แบบนี้ ไดเอียนจะรู้สึกยังไงนะ เขาจะรู้สึกเหมือนผมหรือเปล่าตอนที่เห็นสายตาของพวกฮยอง "ถ้าเจ้าเป็นลูกข้าจริง เจ้าคงไม่คิดทรยศแม่แท้ๆ ของเจ้าหรอกใช่ไหม"

"ข้าทำสิ่งที่ถูกต้อง ท่านแม่"

"สิ่งที่ถูกต้องงั้นเหรอ ฮึๆๆ เจ้าจะว่าข้าผิดงั้นสิ แต่สำหรับข้า...คำว่าผิด...ไม่เคยเกิดขึ้นกับข้า พาพวกมันมา!" สิ้นเสียงคำสั่งของคาร์เมนพวกอกาธัซก็ลากพวกฮยองผมไปกับพื้น ในขณะที่ลิซ่าก็เอาแต่บังคับจีซูให้เดินไปข้างหน้าโดยมีผมเดินตามหลังทั้งคู่ไป 

มีทั้งอกาธัซและอกาธอนอยู่รอบๆ ตัวพวกผมเลย แต่พวกอกาธอนก็เขามาช่วยพวกฮยองผมกับจีซูไม่ได้ เพราะพวกเขากำลังจ่ออาวุธใส่อกาธัซไว้อยู่เหมือนกัน มันเหมือนกับว่า ถ้าพวกเขาลงมือก่อนในตอนนี้ พวกเขาก็จะเสียเปรียบเหมือนกันและคงช่วยพวกฮยองผมไม่ทันแน่

"พวกเจ้าไม่น่าทำอย่างนี้เลย" 

ผมได้ยินเสียงอกาธอนหลายคนพูดกับผมและลิซ่าในแนวๆ เดียวกันแบบนี้ไปตลอดทาง ผมไม่หันไปมองด้านข้างด้วยซ้ำ เพราะไม่อยากเห็นสายตาของพวกเขาที่มองมา ตอนนี้ผมได้แค่ร้องไห้อยู่ในใจและได้แต่ทำใจยอมรับความจริง

พวกเราเดินกันมาจนถึงจุดที่คาร์เมนและลูกชายทั้งสองยืนอยู่ กองทัพส่วนนี้ยังไม่ถูกตีเลยนะครับ พวกอกาธัซยังอยู่กันตรึมเลย ลิซ่าพาจีซูและผมเดินเข้าไปหาคาร์เมน ส่วนพวกฮยองผม ทั้งชูก้า จิน และแรปมอนถูกลากตัวไปกองกันไว้ที่พื้นที่โล่งในทัพของเธอทางด้านข้าง

"ลูกสาวๆ" คาร์เมนเดินเข้ามาหาจีซูและเพ็งพินิจจีซูอย่างละเอียด "ดูเธอร์...ไหนลูกบอกจะทะนุทนอมน้องไง เราไม่ได้ต้องการให้นางตายตอนนี้สักหน่อย"

"หยุดซะทีคาร์เมน!" ลุงโรมานพูดด้วยน้ำเสียงสุดทน "ที่เจ้าทำอย่างนี้แท้จริงแล้วเจ้าทำเพื่อแก้แค้นข้าใช่ไหม"

"เจ้าคิดว่าเจ้าสำคัญกับข้าขนาดนั้นเลยเหรอ" 

"ถ้าไม่ใช่ แล้วเจ้าจับตัวลูกข้าทำไม เราควรจะสู้อย่างที่ควรจะเป็นสิ ไม่ใช่เล่นสกปรกแบบนี้"

"ข้าไม่ได้เล่นสกปรก" คาร์เมนว่าอย่างเดือดดาล

"แล้วเพราะอะไร คาร์เมน" ดูเหมือนคำถามของลุงโรมานจะมีผลต่อคาร์เมนนะครับ 

ถ้าคุณไม่เคยมีความรักคุณจะไม่รู้หรอก และจะคิดเพียงว่าสิ่งที่คาร์เมนทำนั้นทำเพื่ออำนาจ แต่ถ้ามองเข้าไปในตาคู่นั้น มองลึกลงไปในตาของเธอ คุณจะเห็นถึงความรู้สึกนั้นครับ ความรู้สึกของคำว่า 'รัก' มันเหมือนกับว่า เธอรักลุงแกจริงๆ แต่ก็พูดไม่ได้เพราะสิ่งที่เธอทำมันตรงข้ามกับคำว่ารักไปแล้ว

"เพราะรักแท้ไม่มีอยู่จริง โรมาน" เธอทำเพราะรักจริงๆ ครับ เพราะรักมากถึงแค้นมากแบบนี้ "ไม่ว่าจะกับเจ้ากับซูลิน หรือกับความรักโง่ๆ ของลูกเจ้า...มันไม่ใช่รักแท้ รักแท้ไม่มีอยู่จริงในจักรวาลนี้" เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบเหมือนว่าไม่รู้สึกอะไร แต่ในใจคงช้ำอยู่แน่ๆ

"ข้าเข้าใจแล้ว" ลุงโรมานว่าเหมือนจะเข้าใจเธอจริงๆ 

"ไม่ซักนิด เจ้าไม่เข้าใจเลยซักนิด" คาร์เมนแสยะยิ้ม

"ข้าเข้าใจเจ้าและความรักของเจ้า คาร์เมน" ดูเหมือนประโยคนี้จะทำให้คาร์เมนนิ่งไปเหมือนกำลังขบคิดกับคำพูดนั้นอยู่ ผมเห็นเธอผ่อนลมหายใจเป็นจังหวะ ก่อนจะหัวเราะออกมา 

"ฮ่าๆๆ" ความรักมันทำให้คนเป็นบ้ามันเป็นแบบนี้นี่เองสินะครับ คาร์เมนเดินมาหาจีซูแล้วดาบเล่มยาวก็ปรากฎขึ้นในมือ "งั้นเจ้าก็คงจะรู้สินะว่าความรักของข้าต้องแลกด้วยชีวิต"

"อย่า!!"





.........จบ PART 124.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1607 Thack_patsarin (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 20:24

    ที่จองกุกทำแบบนี้ เพราะมีเหตุผล(ที่ดีพอและฟังขึ้น)ใช่ไหม??

    #1,607
    0
  2. #1483 Nanny😁😄 (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 14:00
    กุกทำแบบนี้ทำไม!?????
    #1,483
    0
  3. #1331 Ralinee (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 17:11
    สงสารจองกุก งื้ออออออ~
    #1,331
    0
  4. #1330 Aern5555 (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 21:10
    ลิซ่ารีบกับมา
    #1,330
    0
  5. #1329 Natthipron (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 19:18
    โอ้ยยยน้อออออ เครียด ค้างหนักมากกกกกก
    #1,329
    0
  6. #1328 jung_kookkei (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 19:10
    โอ้ยย ทำไมกุกทำอย่างงี้อ่าาาาาา
    #1,328
    0
  7. #1327 Lizkookkkkk (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 17:46
    รีบมาต่อเด่วนี้เลยค่ะไรท์5555มันมากกก
    #1,327
    0
  8. #1326 Snowaa (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 17:04
    หื้อออออ~~~ จกุกเอ๊ยยยย รอค่ะรอ สู้ๆนะคะ
    #1,326
    0