Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 129 : PART 123 : อยู่กับพี่นะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,035
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jisoo talk...



'ข้าอยู่นี่' 

ฉันเรียกเจ้าพังพอนและมันก็หันมาหาฉันทันที ฉันจะเอาจริงแล้วนะ

'จงฟังข้า' 

ฉันเพ็งสมาธิทั้งหมดไปที่มัน ฉันเห็นมันค่อยๆ ผ่อนลมหายใจลง มันคงเป็นสัญญาณอันดีใช่ไหม ฉันยังจะไม่ปล่อยพลังใส่มันหรอกนะ ขอรักษาชีวิตตัวเองไว้ก่อนซักหน่อยดีกว่า แต่จริงๆ แล้วนั้น...ฉันกลัวพี่คนข้างๆ จะงอนเอามากกว่า

'จงฟังข้า' ฉันพยายามจะสะกดจิตมัน 'ฟังนะเจ้าพังพอน ข้าอยากให้...'

'มันชื่อเฟอนาร์ด' มีเสียงหนึ่งขัดขึ้นมา และเสียงนี้ฉันจำได้ไม่ลืมเลย 'สัตว์เลี้ยงแม่พี่เองน้องรัก' น้องรักๆ ถ้าเขาจะคิดกับฉันแบบนั้นจริงๆ ก็ดีสิ แต่ถึงคิดจริงๆ ฉันก็ยังต้องคิดอยู่ดีว่าจะยอมรับให้เขาเป็นพี่เหรอเปล่า

'ออกไปจากหัวข้า' ฉันบอกดูเธอร์

'งั้นเจ้าคงต้องออกไปจากหัวของเฟอนาร์ดซะก่อน ไปซะ!'

"อ่า" ฉันเบี่ยงหน้าหนีสายตานั้นเพราะแรงที่ส่งมาทำเอาฉันปวดหัวขึ้นตุบๆ

"จีซู" พี่ชูก้าหันมาถามฉัน

"ยังไหวค่ะพี่" ฉันบอกเพื่อไม่ให้พี่เขาเป็นห่วง ก่อนหันกลับไปหาเจ้าพังพอน ดูเธอร์อยู่ในนั้น ถึงจะเป็นแค่จิตก็เถอะ 

'ข้าไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอกนะ' ฉันบอกมัน

'สตรีผู้กล้างั้นเหรอก็ดูเหมาะสมกับเจ้าดี และเหมาะสมกับข้าเช่นกัน' ถ้าพี่ชูก้าได้ยินพี่เขาจะว่ายังไงนะ 

'เลิกพูดอะไรที่มันน่าขนลุกซะทีเหอะ'

'ฮ่าๆๆ' มันมีอะไรน่าขันคะ 'เจ้าควรจะทำตัวให้ชินเอาไว้นะ เพราะอนาคตเจ้าอยู่ในมือพี่' มันน่าขนลุกจริงๆ นะคะ ไม่ใช่เพราะความน่ากลัวนะ แต่ฉันรู้สึกแหยงๆ อะ 

'แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น' ฉันบอกดูเธอร์ 'อนาคตของข้าไม่ได้มีไว้ให้ใครครอบครอง หากใครจะครอบครองนั่นคือตัวข้าเอง'

'ก็ได้ๆ' ยอมกันง่ายๆ แบบนี้ เขาจะพูดอะไรกันแน่ 'ข้าพอยอมรับได้ ถ้าเราจะมีอนาคตร่วมกัน' อะไรนะคะ อนาคตร่วมกัน อ่า...รู้สึกมวนท้องแปลกๆ จนอยากจะอ้วก

'คงเป็นอนาคตอันน่าอดสู' ฉันบอกมัน

'และอดทนสำหรับเจ้า' ฉันเกลียดน้ำเสียงเรียบๆ นี้ที่เหมือนจะซ่อนรอยยิ้มโรคจิตเอาไว้เลย 'ไม่ดีกว่าเหรอน้องรักหากเรามาปรองดองคล้องใจกัน' ฉันขนลุกมากเลยนะคะ 'แม่เจ้า พ่อเรา ข้าขอท่านแม่ได้นะ หากเจ้าตกลงเป็นยาใจของพี่'

"อั้ว" 

"จีซู เป็นไรไป" พี่ชูก้ารีบถามฉันเมื่อเห็นฉันรีบใช้มือปิดปากเหมือนจะอ้วก เมื่อกี้เกือบอ้วกออกมาจริงๆ แหน่ค่ะ

"ไม่เป็นไรหรอกพี่ เพียงแต่แพ้คำคน" พี่ชูก้ามองหน้าฉันงงๆ คงประมาณว่า 'หมายถึงใคร' ฉันคงต้องเฉลยซะหน่อย "ดูเธอร์"

"เลิกคุยเลยนะ ไม่ต้องทำแล้ว" เอ้า! "ไอ้พังพอนนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนอื่นไปเลย" เอาอีกแล้วอะ พี่เขาเป็นอะไรของพี่เขาเนี่ย

"ได้ไงล่ะพี่" ฉันรีบท้วง "ในนี่ไม่มีใครหยุดเจ้านั่นได้แล้วนะ ถ้าจะมีก็ต้องฉันนี่แหละ"

"แต่ฉันไม่อยากให้เธอคุยกับไอ้นั้น" 

"ทำไมล่ะคะ"

"ฉันหวง" เอ๊ะโอ...ทำไมฉันต้องรู้สึกดีใจด้วยล่ะ "แล้วก็ห่วงด้วย" พี่ชูก้านะพี่ชูก้า พูดไม่ให้ฉันตั้งตัวอีกแล้ว แอบอึ้งไปเลยนะเนี่ย

"พี่ไม่ต้องห่วงหรอกน่า" ฉันบอกแต่พี่ชูก้าก็มองหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อ "จริงๆ นะพี่ ฉันมีรักแท้ของฉันอยู่แล้วนี่นา" พี่ชูก้ายังคงมองหน้าฉันนิ่ง จะเก๊กหน้าตายไปไหนกัน "นะๆๆ พ่อรักแท้ นะๆๆ นะคะพี่" ไม่เคยอ้อนใครหนักเท่านี้เลยนะ ทำเองยังรู้สึกขนลุกเลยอะ แต่นี่ทำเพื่อพี่ชูก้าเลยนะ "นะๆๆ นะ พ่อรักแท้ของจีซู" ฉันกระพริบตาปริบๆ ให้พี่เขา

"เลิกเล่นเลย" พี่ชูก้ารีบหันมาเอ็ดแต่ฉันเห็นนะว่าพี่เขาแอบยิ้มนิดๆ ขำหน่อยๆ "อยากทำอะไรก็ทำไปเลยไป" และก็ใจอ่อนจนได้

"ทำเป็นเข้ม" ฉันพูดเบาๆ

"ว่าอะไรนะ"

"ทำเลยค่ะ เดี๋ยวฉันรีบจัดการมันเดี๋ยวนี้เลย" ฉันรีบบอกปัดก่อนหันไปหาเจ้าพังพอนที่รอเราสองคนนิ่ง

'รักแท้มีแค่ในนิยายเท่านั้นแหละ' เสียงดูเธอร์ดังขึ้นมา 

'ไม่น่าล่ะแม่เจ้าถึงทำตัวเป็นนางแม่มดในเทพนิยาย เที่ยวสาปส่งคนนั้นทีคนนี้ที ถามจริงเป็นโรคจิตหรือเปล่า'

"อ่า" ฉันรู้สึกจุที่อกอะ

"จีซู"

"ไม่เป็นไรคะพี่" ฉันรีบบอกพี่ชูก้า

'พี่ไม่อยากทำร้ายเจ้านะน้องรัก' เห้อ! อยากจะมองบนใส่ 

'หุบปาก!'

"อี้ด!!" พังพอนร้องขึ้นเหมือนโดนมีดหลายเล่มทิ่มแทง

"อ่าาา!" ขณะที่ฉันก็ต้องเอามือกุมอกแน่นเพราะพลังของดูเธอร์

"จีซู" พี่ชูก้าแสดงความเป็นห่วงฉันอย่างชัดเจน แต่ฉันต้องกำจัดเจ้าพังพอนนี้ให้ได้ก่อน เพราะมันเป็นเหมือนดวงตาของดูเธอร์ เขาขี้โกงฉันชัดๆ เพราะมีแค่เขาที่มองเห็นฉัน เพราะงั้นฉันจะไม่ยอมปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายได้เปรียบหรอก

ฉันจินตนาการว่าฉันทาบมือลงไปที่อกของเจ้าพังพอนก่อนใช้แรงจิกเล็บลงไปใต้ผิวหนังของมัน

"อี้ดๆๆ!!" 

มันร้องขึ้นเสียงดังเหมือนกำลังคลุ้มคลั่งและกำลังเตะคนหลายคนไปไกลด้วยเท้าของมัน บางคนหลบไม่ทันก็ถูกเหยียบตาย แต่ไม่ได้มีแค่อกาธอนหรอกนะคะที่โดนแต่พวกอกาธัซก็โดนเหมือนกัน 

'ดีเลย' ฉันคิดในใจและเริ่มจิกเล็บลงไปให้ลึกอีกเหมือนพยายามจะทะล้วงเอาหัวใจนั่น

"อี้ดๆ!! อี้ดๆ!!"

"โอ้ย!!" แต่ดูเธอร์กำลังพยายามจะบีบหัวฉันอยู่เหมือนกัน แต่ฉันไม่ยอมหรอก 

"อี้ด!!!" 

พังพอนร้องเสียงหลงเมื่อฉันจิกเล็บลงแล้วข่วนมันเป็นทาง มันเกิดแผลขึ้นบนตัวมันจริงๆ ด้วยค่ะ แผลเหวะหวะเหมือนกับที่มันเคยทำไว้กับคาร์นาส

"อ่าาา!!" แต่ฉันก็รู้สึกปวดหัวยิ่งขึ้นเหมือนกัน "อ้ากกก!!" จนถึงขั้นต้องเอามือกุมหัวเอาไว้แล้วทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น

"จีซู!" แม้แต่เสียงพี่ชูก้าตอนนี้ฉันก็แทบจะไม่ได้ยินเลย "จีซู!" พี่ชูก้าประคองฉันไว้

มันปวดมากค่ะ ปวดเหมือนหัวจะระเบิดและเหมือนกะโหลกของฉันกำลังโดนบดอยู่เลย เหมือนกับว่าฉันโดยตีหัวด้วยไม้เบสบอลหรือไม้หน้าสามอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนแค่ทรมานแต่ไม่ต้องการให้ตาย

'อยากสู้กับพี่ดีกว่าน้องรัก'

'ไปตายซะไป!'

"อี้ดๆ!!" เจ้าพังพอนร้องและดิ้นไปมาเมื่อฉันเริ่มใช้มือคว้าหัวใจของมัน

"อี้ด!!!" มันร้องเสียงหลงและดิ้นทุรนทุรนเมื่อฉันบีบและบิดหัวใจของมัน

"อ่าห์!!" และหัวใจของฉันก็เช่นกัน "อ้าก!!"

"จีซู!" มันเจ็บจนฉันคุกเข่าไว้ไม่ไหวจนต้องทิ้งตัวนอนดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของพี่ชูก้า "จีซู!"

"พี่ชูก้า โอ้ย!!"

"จีซู!!"

"อ่าห์!! ฮื่อๆๆ" มันเจ็บเจียนตาย เหมือนฉันโดนเข็มหลายสิบเล่มทิ่มเข้าที่ใจก่อนจะถูกบีบด้วยมือหนาใหญ่อย่างแรง "อ๊าย!!! ฮือๆๆ"

"จีซูๆ" พี่ชูก้ากอดฉันไว้แน่น "จีซู เธอเป็นอะไร มันทำอะไรเธอ" พี่เขาถามฉันด้วยสีหน้าทั้งกังวลทั้งเป็นห่วง

"ใจฉันๆ" และฉันเริ่มหายใจติดขัดแล้วด้วย "พี่...เฮ้อๆ...พี่คะ...เฮ้อๆ"

"จีซูๆ อย่าเป็นแบบนี้ อย่าทำให้ฉันเป็นห่วงแบบนี้ ขอร้องล่ะจีซู"

"พี่ชูก้า โอ้ย!!! ฮื่อๆๆ"

'ยอมรับซะเถอะ เจ้าหนีพี่...'

"อี้ด!!!"

"เฮือก!" เกิดอะไรขึ้นอะ ทำไมจู่ๆ พลังนั้นถึงหายไปทำให้ตอนนี้ฉันได้แต่หอบหายใจถี่แทน "เฮ้อๆ เฮ้อๆ"

"จีซูๆ" พี่ชูก้าเขย่าตัวฉันเบาๆ "อย่าเป็นอะไรนะ" ฉันอยากบอกพี่เขาว่าฉันไม่เป็นอะไรแล้ว แต่ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะพูดได้ แต่ทำไมจู่ๆ พลังของดูเธอร์ถึงหายไปแบบนั้นล่ะ

"อี้ด!!!" 

เสียงเจ้าพังพอนดังขึ้นอีกครั้ง ฉันจึงหันไปดูและพบว่าลูกตาของมันเหมือนโดนควักออกไป 'ฝีมือใคร' เกิดคำถามขึ้นในใจฉัน

'จีซู' 

เสียงนี้มัน..."พ่อ" ฉันเอ่ยขึ้น "พ่อคะ"

'ลุกขึ้นลูก' เสียงพ่อบอกฉัน 'ลุกขึ้น แล้วจัดการมันกับพ่อ'

ฉันต้องลุกขึ้นค่ะ ฉันต้องลุกขึ้นให้ได้ ฉันค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นนั่งโดยมีพี่ชูก้าค่อยช่วยอยู่ข้างๆ
"ช่วยฉันหน่อยค่ะ ช่วยพยุงฉันลุกที" ฉันบอกพี่ชูก้า "ฉันต้องจัดการมันให้ได้"

"แต่จีซู" 

"เขาทำอะไรฉันไม่ได้แล้วค่ะ" ฉันรีบบอกพี่ชูก้าเพื่อไม่ให้พี่เขาเป็นห่วงมากกว่านี้ "แต่เจ้าตัวนั้น" ฉันชี้ไปยังเจ้าพังพอนที่กำลังคลุ้มคลั่งหนักและแยกไม่ออกว่าใครเป็นใครเพราะตาที่บอด มันกวาดเท้าไปทั่วโดยไม่สนใจอะไร "เราต้องจัดการมันเดี๋ยวนี้"

"แต่เธอจะทำคนเดียวได้ยังไง" 

"ฉันไม่ได้ตัวคนเดียวนะคะ" ฉันบอกพี่เขาแต่พี่เขาทำหน้าฉงน คงกำลังสงสัยอยู่สินะ "ฉันยังมีพ่อ" 

"พ่อเธอ" พี่เขาทำหน้าสงสัยก่อนเหมือนจะคิดอะไรออก "ที่ตาเจ้านั่นบอดน่ะเหรอ" ดีที่พี่ชูก้าเข้าใจได้เร็วขึ้น ฉันจึงพยักหน้าเป็นคำตอบให้ แล้วค่อยๆ พยายามลุกขึ้นยืนโดยมีพี่ชูก้าเป็นคนพยุง

'ลูกพร้อมนะ' พ่อฉันถาม

'พร้อมแล้วคะ'

'รวบรวมพลัง' พ่อฉันบอก ฉันจึงพยายามรวบรวมสมาธิอีกครั้ง 

ฉันเรียกพลังจากทุกส่วนออกมา จินตนาการว่าพลังทั้งหมดกำลังก่อตัวขึ้นที่เบื้องหน้าฉัน พลังที่ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น พลังมหาศาลที่จะฆ่าชีวิตเจ้านั่น เป้าหมายของฉันมีเพียงหนึ่งเดียวนั่นคือเจ้าพังพอนผู้คลุ้มคลั่ง และวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของมัน

'จีซู' พ่อให้สัญญาณ และมันคงถึงเวลาของเราทั้งคู่

"ย่าห์!!!" 

ฉันส่งพลังไปสุดแรงทั้งหมดที่มีจนเข่าเก็บอ่อนแต่ดีที่มีพี่ชูก้าช่วยประคอง และเมื่อพลังนั้นเคลื่อนไปถึงตัวมัน



ตุ้บ!...ตุ้บ!...ตุ้บ!...ตุ้บ!



มีเสียงดังเล็กๆ เกิดขึ้นในตัวเจ้าพังพอน เหมือนมีการปะทุของอะไรบางอย่างในตัวมัน

"อี้ดๆๆ!!!" มันร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อรู้สึกว่าร่างกายเหมือนโดนบดขยี้

"อี้ด!!!!" 

มันร้องโหยหวนอีกครั้งก่อนที่...



ตู้ม!!!!



เกิดการระเบิดตัวเองของเจ้าพังพอนจนชิ้นส่วนของมันกระจุยกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยไปทั่วสารทิศ 

"เย้!!!" 

กองทัพฝ่ายเราต่างร้องแสดงความยินดี การตายของเจ้าพังพอนดูเหมือนจะเป็นยากำลังให้ฝ่ายเราอีกครั้ง ตอนนี้ทุกคนกลับมาฮึกเหิมและสู้สุดใจ ส่วนพวกอกาธัซก็แอบเสียขวัญหน่อยๆ ที่เจ้าพังพอนถูกกำจัดอย่างง่ายดาย และเมื่อไม่มีตัวช่วยแล้ว หลังจากนี้คงเป็นการสู้ด้วยฝีมือล้วนๆ 

"ย่าห์!!!" 

สงครามเบื้องหน้ายังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ฝ่ายเราบุกเข้าทะลวงทัพหลังของคาร์เมนจนเก็บแตกแล้ว เหลือแค่นิดเดียวเท่านั้น แค่นิดเดียว

"แคกๆๆ"

"จีซู!" พี่ชูก้าร้องเสียงดังเมื่อเห็นฉันไอออกมาและขาอ่อนทรุดลงไป 

"แคกๆๆ"

"จีซูๆ ทำใจ..." พี่เขาหยุดไปและคงจะช็อคไม่ต่างจากฉันเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

"พี่ชูก้า" ฉันเงยหน้ามองพี่เขา พี่เขาฉีกแขนเสื้อออก และฉันเห็นน้ำใสๆ ในดวงตาคู่นั้นของพี่เขา

"พี่จะดูแลเธอเองๆ" พี่เขาว่าขณะใช้เศษผ้าเช็ดเลือดที่ปากฉันออก

"แคกๆๆ" แต่ฉันยังไอออกมาเป็นเลือดไม่ยอมหยุด ฉันว่าฉันคงช้ำในแน่นอน และฉัน...ฉันกำลังจะตายใช่มั๊ย "พี่คะ"

"ไม่ต้องพูดแล้วๆ" พี่เขาบอกฉันแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา "เธอต้องไม่เป็นอะไร เธอต้องอยู่กับพี่และพี่จะอยู่กับเธอ เข้าใจมั๊ยจีซู"

"พี่คะ" ฉันมองหน้าที่เป็นกังวลของพี่เขา ฉันทำให้พี่เขาเป็นห่วงอีกแล้ว "ค่ะ" ฉันพยักหน้ารับ แต่ร่างกายฉันมันบอบช้ำเหลือเกิน มันปวดร้าวไปหมด ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทนได้นานแค่ไหน

"อยู่กับพี่นะจีซู เราจะไปด้วยกัน" พี่เขาว่าขณะที่พยายามจะพยุงตัวฉันขึ้น 

"พี่คะ" แต่ฉันลุกไม่ไหวแล้ว ฉันคงต้องพักสักครู่

"พี่จะพาเธอไปด้วย เธอไม่ต้องห่วง พี่จะไม่ทิ้งเธอ" พี่เขาพูดให้ความเชื่อมั่นกับฉันผู้ที่เกือบจะหมดทั้งแรงกายและแรงใจอยู่แล้ว

"พี่ชูก้า" 

"ไปกันจีซู" พี่ชูก้าบอกก่อนจะค่อยๆ แบกฉันขึ้นหลัง 

"ฮื่อๆ" ฉันร้องไห้ออกมาอย่างหนักเลยเพราะไม่คิดว่าพี่เขาจะทำอย่างนี้ "พี่คะ" ฉันรู้สึกซาบซึ้งจริงๆ นะ แต่ว่า..."พี่ปล่อยฉันไว้ที่นี่เถอะ ฉันจะเป็นตัวถ่วงของพี่นะ"

"เกาะไว้ให้แน่" แต่พี่เขาก็ทำเป็นไม่สนใจคำพูดฉันและยังเอาแส้เกี่ยวตัวเราทั้งคู่เอาไว้อีก

"พี่คะ"

"เธอไม่เคยเป็นตัวถ่วงสำหรับพี่...ไม่เคยเป็น...และจะไม่มีวันเป็น"

"พี่ชูก้า" ฉันกอดคอพี่เขาไว้แน่น "ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ" 

"เปลี่ยนจากขอบคุณเป็นยืนอยู่ข้างกันก็พอ" พี่เขาบอกฉันก่อนถามฉันว่า "เธอจะอยู่ข้างพี่มั๊ย"
 
"อื้อ" ฉันพยักหน้าตอบ

"จีซู" พี่เขาเรียกและหันมาหาฉัน ก่อนมอบพลังให้ฉันด้วยการ..."จุ้บ!" จนฉันเผลอยิ้มน้อยๆ ให้และเมื่อพี่เขาเห็นฉันยิ้ม พี่เขาก็พูดติดตลกว่า "คาวอะ"

"นี่พี่" ฉันตีบ่าพี่เขา มาจุ้บฉันแล้วยังมาพูดแบบนี้อีก แต่ก็คาวจริงๆ แหละ ก็เลือดเต็มปากขนาดนี้

"โอเคๆ" พี่เขาว่าขำๆ ก่อนจะมองฉันนิ่ง ฉันไม่รู้ว่าพี่ชูก้าคิดยังไงนะ แต่สำหรับฉัน ฉันรักพี่เขา "ฉันรักเธอ" และก็รู้ว่าใจเราตรงกัน "ไปกันมั๊ย" พี่ชูก้าถาม  

"ไปอยู่แล้วถ้ามีพี่"

พี่ชูก้าเริ่มออกเดินไปข้างหน้าโดยแบกฉันไปด้วย พี่เขาต้องหนักและเหนื่อยมากแน่ๆ เพราะนอกจากจะแบกฉันแล้วพี่เขายังต้องยิงธนูไปด้วยอีก เพราะงั้นฉันต้องช่วยพี่เขาด้วยแค่ช่วยเท่าที่ฉันจะช่วยได้ และคงไม่ใช่ด้วยพลังที่เหลือน้อยนี้ แต่คงเป็นด้วยแส้คู่ใจมากกว่า



ฟื้บ!



ฉันสะบัดแส้ออกไปฟาดอกาธัซเบื้องหน้าให้กระเด็นออกไปไกล อย่างน้อยก็ช่วยเคลียร์ทางเบื้องหน้าให้พี่เขาได้สักคนสองคน 



ฟื้บ!



หรือเกี่ยวอกาธัซสักคนสองคน



ปั้ก! ปั้ก!



มาเป็นเหยื่อให้พี่ชูก้า

"ทำดีมาก...คนเก่ง" คนเก่งเหรอคะ

"ชิ!" 

"อะไรล่ะ" ยังจะมาถามอีก

"กว่าจะชมฉันได้ ต้องรอให้ฉันเจ็บหนักก่อนใช่เปล่าเนี่ย"

"ใครบอกเธอ" พี่เขาพูดในขณะที่กำลังจัดการอกาธัซอีกสองคน "ไม่เคยพูด ไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดซักหน่อย" 

"คิดแต่ไม่บอกว่างั้น" ฉันถามแต่พี่เขาไม่ได้ตอบฉันเพียงแต่บอกฉันว่า "ถึงฉันพูดไม่เก่ง แต่ก็รักหมดใจนะ" มันอดยิ้มไว้ไม่อยู่จริงๆ นะ ฉันทำได้แค่ยิ้มและกระซิบข้างหูบอกพี่เขาว่า "ค่ะ...ฉันรู้"





Jungkook talk...



ผมไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลย ภาพเบื้องล่างมันน่ากลัวจนขนลุก 'สงคราม' มันคือสงครามจริงๆ มันดูชลมุนวุ่นวายไปหมด ทั้งภาพและเสียงที่ผมเห็น มันชวนทำให้ใจหดหู่เป็นที่สุด จากจุดที่ผมและเธออยู่ มองเห็นแทบทุกอย่างที่เกิดขึ้น ถ้าไม่ติดว่าบางจุดมีกลุ่มควันสีดำบดบังภาพเบื้องหน้าอยู่บ้าง ผมแยกไม่ออกเลยว่ากองทัพไหนเป็นกองทัพไหน เหมือนทุกอย่างดูกระจายกระจัดไปหมดและสิ่งเดียวที่ทุกคนต้องทำคือการเอาชีวิตรอด ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเมมเบอร์และคนอื่นๆ อยู่ที่ไหนในตอนนี้ แต่คงไม่ใช่กับคนข้างๆ

"ไปกันเถอะ" เธอรู้แล้วเหรอครับว่าต้องไปที่ไหน

"ไปไหน" ผมอดถามไม่ได้

"ไปหาเธอ" เธอว่าแล้วควบม้านำผมไปก่อน 'จีซู?' เธอรู้ได้ยังไงกันนะ "เร็วสิ!" เธอหยุดม้าแล้วร้องเรียกผมให้ตามไป ผมจึงได้แต่รีบควบม้าตามเธอไป

"แค่ทำเหมือนปกติ" เธอบอกผมทันทีที่ผมไปถึงเธอ "แล้วรอฉันสั่ง" 

ผมเกลียดที่ต้องรู้สึกว่าชะตาชีวิตของผมขึ้นอยู่กับคนตรงหน้า ผู้หญิงที่ขโมยตัวลิซ่าไป เธอมันเป็นยัยปีศาจ เป็นซาตาน เป็นคนที่ผมเกลียดที่สุดในชีวิต และนอกจากเธอ ผมยังเกลียดตัวเองอีก เกลียดตัวเองที่ผมทำอะไรเธอไม่ได้และต้องคอยทำตามคำสั่งเธอทุกอย่าง มันไม่ใช่ว่าผมอยากจะทำหรอกนะ แต่โอกาสสุดท้ายจาก 1 ใน 4 ของยาจมปลักบอกว่านี้คือสิ่งที่ผมควรทำ ผมไม่ได้อยากจะทรยศคนอื่น แต่ผมไม่มีทางเลือก มันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ นอกจากวิธีนี้ ผมรู้ว่าถ้าพวกเมมเบอร์รู้ พวกเธอรู้ ไดเอียนและคนอื่นๆ รู้ พวกเขาต้องผิดหวังในตัวผม แต่...ผมยอม ผมยอมให้พวกเขาคิดอย่างนั้น

"เข้าใจแล้ว" ผมรับปากเธอ ก่อนเราจะควบม้าจากเขาทาธาลัสลงสู่สมรภูมิข้างล่าง และเมื่อไปถึงเราก็ทำเหมือนที่เธอว่า 'แค่ทำเหมือนปกติ'

ยัยตัวร้ายในร่างลิซ่ากระโดดลงจากหลังม้าและเริ่มฟาดฟันพวกของเธอ พวกอกาธัซ ทำเหมือนตัวเองอยู่ฝ่ายเราทุกอย่าง นี่หรือเปล่าครับที่เธอเคยว่า 'เสียสละนิดๆ เพื่อเขียนตำนานบทใหม่' สำหรับอกาธัซ ความตายคงเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับพวกเขาละมั้ง 

พอเห็นเธอทำแบบนั้นผมก็ลองทำบ้าง ผมกระโดดลงจากหลังม้าตามเธอ แต่เท้าผมยังไม่ทันแตะพื้นดีก็โดนรับน้องเลยครับ



ตุ้บ!



ไอ้เบิ้มจากไหนไม่รู้กระโจนตัวใส่ผมจนเราล้มลงทั้งคู่และเขากำลังนั่งคร่อมร่างผมอยู่



พลั้ว!



ผมใช้ค้อนทุบหัวเขาอย่างจังจนเขาเซออกด้านข้าง ผมรีบลุกขึ้น เขากระโจนใส่ผมได้ผมก็กระโจนใส่เขาได้เหมือนกันแหละครับ ผมกระโจนขึ้นหลังเขาโดยใช้ค้อนรัดคอเขาเอาไว้แน่น



ปั้กๆ!



มีดบินสองเล่มบินมาปักเข้าร่างของชายคนนี้ ดูท่าเขาจะเริ่มทรงตัวไม่อยู่ ผมจึงรีบกระโดดออกจากตัวเขาก่อนที่ร่างนั้นจะล้มตึงลงกับพื้น ผมคงไม่ต้องบอกนะครับว่าฝีมือใคร

"ระวังตัวหน่อย" ก็เธอนั้นแหละ ยัยตัวร้ายในร่างของลิซ่าวิ่งเข้ามาเก็บมีดออกจากศพและรีบวิ่งนำผมออกไป "ตามมา"

"เฮ้อ" ผมถอนหายใจก่อนจะรีบวิ่งตามเธอไป 

"เร็ว!" เธอเร่งผมอย่างนี้มาตลอดทางเลยแหละ แต่ที่ทำให้ผมแปลกใจคือไม่มีอกาธัซคนไหนจ้องทำร้ายเธอเลย อาจเป็นเพราะพวกเขารู้ว่าเธอเป็นพวกเดียวกันล่ะมั้ง หรือเพราะรู้ว่าเธอเป็นคนของใคร แต่ตรงข้ามกับผม



ฟิ้ว!



ลูกธนูดอกหนึ่งเฉียดปลายจมูกผมไป ผมกำลังจะหันไปจัดการกับเจ้าของลูกศรนั้น แต่ก็เหมือนเคย



ปั้ก!



เธอปาดหน้าเค้กจัดการเขาไปก่อน ผมไม่ชอบแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเพราะมันเหมือนเธอดูถูกฝีมือผมนะ แต่เพราะผมไม่อยากติดหนี้บุญคุณเธอมากกว่า ตอนนี้มันกลายเป็นว่า เธอปลอดภัยเพราะไม่มีใครจ้องทำร้ายเธอ แต่ผมมีพวกอกาธัซหมายหัวไว้อยู่ แต่คนที่ค่อยกำจัดคนพวกนี้ก็คือเธอ 

เธอเล่นละครได้เนียนดีนะ ฆ่าพวกตัวเองเพื่อลวงพวกเรา นี่คงเป็นการเสียสละนิดที่ของเธอ แต่จู่ๆ เธอก็หยุดวิ่งครับทำให้ผมต้องหยุดตามด้วย เธอมองตรงไปที่จุดๆ หนึ่ง ผมมองเห็นไม่ค่อยชัดเลยว่าเธอมองอะไร แต่ก็พอจะเดาออกเมื่อเธอเอ่ยขึ้นว่า "อยู่นั่นไง" 

ผมเดาว่าเธอเห็นจีซูแล้วแน่ๆ "นายจะได้พิสูจน์ แค่รออีกนิด ตามมา!" เธอหันมาบอกผมก่อนจะออกวิ่งอีกครั้ง 

'เฮ้อ!' 

ถ้ามีจีซูก็ต้องมีชูก้าฮยองใช่ไหมครับ ผมจะทรยศฮยองแกจริงๆ เหรอ ผมจะทำได้หรือเปล่า ผมได้แต่ถามตัวเอง นี่คือการตัดสินใจที่ยากที่สุดในชีวิตผมเลย

"เร็วซิ!" 

เธอหันกลับมาเหวี่ยงใส่ผม นี่เหวี่ยงใส่ผมเลยเหรอ ถ้าผมไม่เกรงใจลิซ่า ไม่กลัวว่าคนอื่นจะด่าว่ารังแกผู้หญิง ผมยิงแสกหน้าไปแล้วนะ แต่ก็อย่างว่า ผมจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากต้องวิ่งตามเธอไป

"นายคงไม่ได้กำลังลังเลอยู่ใช่มั๊ย" และผมยิ่งเกลียดเข้าไปอีกเมื่อเห็นว่าเธอดูเหมือนจะรู้ใจผมไปหมด "อย่าลืมว่านายสัญญากับฉันแล้ว สัญญาด้วย..."

"ฉันรู้น่า" ผมรีบขัดเธอ "ฉันรู้ว่าฉันควรทำอะไร และสัญญาที่ฉันให้ไว้กับลิซ่า ฉันจะไม่ทำผิดอยู่แล้ว" นี่คือความจริงครับ ผมสัญญาอะไรไว้กับลิซ่าผมก็ต้องทำให้ได้ แม้ว่ามันจะยากสักแค่ไหน หรือต้องแลกด้วยอะไร ผมก็จะทำ

"งั้นก็ดี" เธอสบตาหาความจริงในตัวผม "ฉันจะเชื่อนายก็ได้ ถ้านายจะจริงใจและรักษาสัญญา" นี่คงเป็นสิ่งที่เธอต้องการจากผมสินะ ความจริงใจและสัญญาที่เธอเองก็ไม่น่าจะเคยมีให้ผมจริงๆ "และฉันอยากให้นาย..." เธอกระซิบบอกสิ่งที่เธออยากให้ผมทำ 

"นายจะพิสูจน์มันให้ฉันเห็น คิดว่าทำได้หรือเปล่า" 

คุณไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่เธอให้ผมทำ มันทรมานใจมากขนาดไหน ผมต้องทำจริงๆ เหรอ กับพวกเขา กับฮยองของผมนี่น่ะ

"ไหนเธอบอกว่าจะปล่อยมนุษย์ทุกคนไง"

"ก็ปล่อยไง" เธอยิ้มบาง "ฉันไม่ได้บอกให้นายฆ่าพวกเขาซักหน่อย ก็แค่ขัดขวางพวกเขาไม่ให้ขวางทางเราก็พอ" เธอมองผมอย่างคาดหวัง "หรือถ้ามันยากมาก จะยื่มมือฉันก็ได้นะ แต่บอกไว้ก่อนว่าฉันมือหนัก ถ้าไม่พิการก็อาจแค่ตาย" อาจแค่ตายเหรอครับ

"เธอบีบฉัน" ผมบอกเธอหน้าเครียดแต่เธอกลับยิ้มพอใจให้ผม

"ไม่จองกุก" ไม่เหรอครับ "คนที่บีบฉันก็คือนาย นายบีบให้ฉันต้องเสนอทางเลือกนี้เอง" เธอว่าหน้านิ่งเสียงเรียบจนดูเยือกเย็น ก่อนเธอจะใส่อารมณ์และบอกผมว่า "หยุดใจเซาะ และเลิกทำเหมือนพ่อพระที่คิดจะช่วยเหลือทุกคนสักที มันไม่มีประโยชน์หรอก ไม่มีสำหรับดาวดวงนี้หรือโลกสีฟ้าของพวกนาย ไม่มีโลกไหนหรือดาวไหนหรอกที่ไร้ซึ่งคนเห็นแก่ตัว" เธอจะบอกอะไรผมกันแน่ "ใครๆ ก็เห็นแก่ตัวกันได้ นายก็ด้วย มันไม่ผิดหรอกนะถ้านายจะเห็นแก่ตัวแล้วทำให้ตัวเองมีความสุข" มันไม่ผิดสำหรับผม แต่มันไม่ถูกต้องสำหรับคนอื่นน่ะสิ 

"ลองคิดดีๆ จองกุก" เธอบอกผม แต่ผมยังต้องคิดอีกเหรอ "ถ้าคนที่เจอสถานการณ์นี้ไม่ใช่นาย นายคิดว่าพวกเขาจะเลือกอะไร...เลือกชีวิตตัวเอง หรือ เลือกชีวิตคนอื่น...จะมีใครสักกี่คนที่จะยอมแลกชีวิตตัวเองเพื่อคนอื่น" เธอยิ้มบางและมองลึกลงไปในตาผม "ใครๆ ก็ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น คิดถึงแต่ตัวเองก่อนทั้งนั้น...หรือไม่จริง" 

"ฉันจะทำ" ผมบอกเธอ แต่ผมอยากให้รู้ไว้ว่าการตัดสินใจของผมไม่ได้มาจากคำพูดที่เธอร่ายยาวมาเป็นกิโลหรอกนะ แต่ผมตัดสินใจเรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว และจะไม่มีอะไรมาเปลี่ยนความตั้งใจของผมได้

"งั้นดี" เธอว่าก่อนชี้ไปยังเปล่า "พวกเขาอยู่นั้น ถ้านายพร้อม..."

"ฉันพร้อมแล้ว" 

"ต้องอย่างนี้สิ" เธอส่งยิ้มให้ผม แต่ผมจะไม่ยิ้มตอบเธอหรอก "พิสูจน์ให้ฉันเห็นจองกุก"

ไม่ว่าแผนเธอจะเป็นอะไร ผมก็จะยอมทำ ผมจะไม่ขัดขืน ผมจะไม่ขัดใจ ถ้าแผนของเธอจะไม่ขัดขวางแผนของผม

"เธอจะได้เห็นแน่"





.........จบ PART 123.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1606 Thack_patsarin (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 20:10

    ยัยปรสิตผีเน่า จงเอาลิซ่าของเรา(และจองกุก)คืนมา จงเอาลิซ่าคืนมาาาา

    #1,606
    0
  2. #1481 Nanny😁😄 (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 11:30
    เอาลิซ่ากลับมาาาาน้าาาา
    #1,481
    0
  3. #1359 KanyathitSakda (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 19:29
    อย่าทำเถอะจองกุก
    #1,359
    0
  4. #1325 I'm Star (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 23:25
    โอ้ยยย เครียดแทนจองกุกอ่ะ
    #1,325
    0
  5. #1324 Mind_kookga (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 22:57
    อย่างน้อยๆอยากให้เห็นสายตาจริงๆของลิซ่าอะ ลิซ่าจริงๆ รอค่า
    #1,324
    0
  6. #1323 Aern5555 (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 20:56
    รอลิซ่าตวจริงกับมา
    #1,323
    0
  7. #1322 ♡Roes_L.A. (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 20:31
    อยากให้ลิซ่าตัวจริงมาช่วยก่อน และไม่อยากให้กุกทรยศ
    #1,322
    0
  8. #1321 Snowaa (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 19:03
    ค้างงงง จองกุกกกกก นายจะทำอารายยยย เเต่เชื่อว่าจองกุกไม่ทำหรอก ต่อเร็วๆน้าค้า สู้ๆเด้อ
    #1,321
    0