Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 128 : PART 122 : ศึกสองยักษ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,844
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jisoo talk...



"พี่ชูก้า" 

ฉันเรียกพี่เขาในขณะที่เรากำลังร่วมสู้กับกองทัพของพี่ชายฉันอยู่ แต่พี่ชูก้าตั้งหน้าตั้งตาเป็นเลโกลัสอีกแล้ว 

"พี่ชูก้า!" 

ฉันร้องเรียกพี่เขาอีกครั้งหลังจัดการเขวี้ยงอกาธัซคนหนึ่งออกไปด้วยแส้ แต่ก็อย่างเคย พี่ชูก้ายังยิงธนูคุ้มกันฉันไม่หยุด 'จริงจังจัง'

"พี่ชูก้า!" ฉันจึงคว้าแขนพี่เขาไว้

"อะไร!" 

โอ้ะ! พี่แขนสะบัดมือฉันแล้วหันไปกำจัดอกาธัซอีกศพ 'อะไรอะ' ฉันแอบตกใจนะนี่

"เมื่อไหร่เราจะเข้าไปคะ" ฉันถามพี่เขาเรื่องการเข้าไปตีวงในเพราะเห็นว่าพี่เขาไม่มีทีท่าว่าจะหยิบหินออกมาเลย

"ไม่ไป"

"คะ!" ฉันถึงกับต้องหันไปมองหน้าพี่เขาด้วยความสงสัย "แต่แผนพี่..."

"ช่างไดเอียนสิ" คะ? ช่างไดเอียนเหรอ 'ทำไมอะ' แปลกใจมากอะ แปลกใจสุดๆ 

"แต่ถ้าเราไม่ทำตามแผน มันอาจ..." ฉันพยายามจะโน้มน้าวแต่พี่เขาก็ขัดขึ้นมาว่า "แต่ฉันจะไม่ยอมให้เธอเข้าไปเสี่ยงหรอกนะ"

"เสี่ยงอะไรล่ะคะ ไปไหนก็เสี่ยงทั้งนั้นแหละ" พอฉันพูดแบบนี้แล้วทำไมพี่เขาต้องหันมาทำหน้าเครียดใส่ด้วยล่ะ

"เธออาจจะไม่รู้ แต่สงครามครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อครองดาวดวงนี้ แต่รวมทั้ง..." รวมทั้งอะไรอะ 'เอ้า!' พี่เขาจะเงียบไปทำไมล่ะคะ พี่ชูก้าต้องไปรู้อะไรมาแน่

"รวมทั้งอะไรคะ" ฉันถาม

"ฉันก็ไม่รู้" ไหงรีบบอกปัดแบบนี้ล่ะ "แต่ฉันรับปากพี่เธอไว้ว่าจะดูแลเธอ เพราะงั้นเธอแค่อยู่ใกล้ฉัน และเชื่อฟังฉันก็พอ" เหมือนโดนมัดมือชกเลยอะ แต่เป้าหมายฉันคือสามคนแม่ลูกนะ ถ้าฉันยังอยู่จุดนี้แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้จัดการสามคนนั้นล่ะ

"แต่พี่ไดเอียนก็อุตส่าห์บอกแผนให้เรานะคะ แถมเราก็เสียเวลาฟังมาแล้วด้วยอะ"

"ฉันแค่ฟังแต่ไม่ได้รับปากว่าจะทำ" โธ่! ทำไมถึงพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้นะ "อีกอย่าง" อะไรอีกล่ะ "หันไปดูนู้น" ฉันหันไปตามทางที่พี่ชูก้าบอก

"ฟ่อ!!/อี๊ด!!" มีศึกคู่บิ๊กระหว่างงูกับพังพอนที่กำลังห่ำหั่นกันอยู่ ขนาดเราอยู่ไกลหลายร้อยเมตรยังมองเห็นเลยอะ

"เดี๋ยวพี่เธอก็จัดการเอง" ดูพี่เขาบอกสิ แต่ฉันไม่อยากรอนิ่คะ พี่เขาเก็บหินนั่นไว้ในกระเป๋ากางเกงใช่มั๊ย 'ต้องหาจังหวะซะแล้ว' แต่ตอนนี้ทำเป็นเห็นด้วยไปก่อนก็แล้วกันค่ะ

"ก็ได้" ฉันว่าก่อนจะเหวี่ยงแส้ออกไปฟาดอกาธัซสองสามคนแถวๆ นี้เต็มแรงเพราะความหมั่นไส้ ไม่ใช่หมั่นไส้สามคนนี้นะคะ แต่หมั่นไส้ไอ้พี่คนข้างๆ นี่แหละ ที่ขนาดฉันพูดด้วยก็ดูเหมือนไม่สนใจฟัง 

"จีซู! ระวัง!" 

ฉันรีบหันไปตามสายตาของพี่ชู้ก้า 'โอ้! o_O' ฉันเห็นลูกศรพุ่งมาตรงหน้าฉันเลยอะ มันมาเร็วมากเลยนะและ 'ไม่!!!' ฉันกรีดร้องในใจเสียงดังเมื่อลูกศรกำลังวิ่งจ่อมาหาฉัน แต่ว่า...



พลุ้ง!



'เกิดอะไรขึ้น! เป็นไปได้ไง! OMG!' ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย

"เป็นอะไรมั๊ย" พี่ชูก้าเข้ามาถาม

"หื่อออ" ฉันสายหัวแล้วมองดูเศษธนูที่อยู่บนพื้นต่อหน้าฉัน มันแตกออกเป็นเศษเล็กเศษน้อยเลยอะ

"ระวังตัวหน่อยสิ" พี่เขาบอกฉันก่อนจะหันไปสู้ต่อ 

เมื่อกี้...พี่เขาจะเห็นเปล่าคะ จะเห็นเฟมือนที่ฉันเห็นหรือเปล่า 'เห้ย!' ขนาดฉันยังอึ้งไม่หายเลย ฉันนึกว่าฉันใช้พลังได้เฉพาะกับสิ่งมีชีวิตซะอีก 'โอ้ๆๆๆ!' ถือเป็นการค้นพบครั้งใหม่เลยนะ อะเมซิ่งมากๆ แต่ว่า...เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าธนูยังแตกได้ แล้วเจ้านั้นล่ะคะ 'หึๆๆ พี่ชูก้า' ความคิดชั่วร้ายของฉันเริ่มทำงานอีกแล้วล่ะสิ

"ย่าห์!" แต่คนพวกนี้จะวิ่งมาหาที่ตายหรือไง



ฟึ้บ!



ฉันตวัดแส้ไปเกี่ยวตัวอกาธัซคนนั้นไว้ก่อนกระตุกเชือกเข้าหาตัวอย่างแรงทำให้ร่างของอกาธัซคนนั้นเคลื่อนตามแรงกระตุกมาหาฉัน ฉันรีบเปลี่ยนแส้ให้เป็นดาบปลายแหลม



จ้วก!



'อุ๊ปส์!' วิ่งมาชนดาบฉันทำไมล่ะ ฉันรีบดึงดาบออกแล้วเก็บดาบไว้ก่อนหันไปหาเป้าหมายใหม่ 

'พี่ชูก้า' 

พี่เขาว่าพี่เขารับปากพี่ชายฉันว่าจะดูแลฉัน แต่ไม่ได้รับปากว่าจะทำตามแผนใช่มั๊ยคะ งั้นฉันก็มีข้ออ้างเหมือนกันที่จะไม่เชื่อฟังพี่ชูก้า เพราะฉันไม่ได้รับปากพี่เขาเอาไว้ ฉะนั้นฉันจึงจ้องไปที่กระเป๋ากางเกงของพี่ชูก้าผู้ที่กำลังมุ่งมั่นตั้งใจกับการยิงธนูอยู่ ในกระเป๋ากางเกงของพี่เขามีสิ่งที่ฉันต้องการอยู่ นั่นคือ 'เจ้าหินเอ๋ย' 

ฉันเพ่งสมาธิแล้วนึกภาพถึงหินในกระเป๋าพี่เขา พี่ชูก้าต้องโกรธแน่นอนเลย แต่ในสนามรบแบบนี้พี่เขาคงได้แค่โกรธ อีกอย่างฉันต้องไปให้ได้เพราะงั้น... 

'ย่าห์!!' 

ฉันกรีดร้องในใจ จินตนาการว่าตัวเองกำลังใช้ค้อนใหญ่ของธอร์ทุบหินนั้นให้แตก

"เห้ยๆ" พี่ชูก้าร้องขึ้นเมื่อมีควันดำลอยออกมาจากกระเป๋ากางเกง 'เยส!' ฉันยิ้มออกมาด้วยความดีใจ 'ทำได้เฉยๆ!' ฉันเพิ่งค้นพบความสามารถนี้ได้ไงนะ เสียดายเวลาหลายปีที่ผ่านมาจริงๆ เลย 

"จีซู!" พี่ชูก้าตวาดใส่ฉันทันทีที่พี่เขารู้ว่าคงเป็นฝีมือฉัน

"เปล่านะพี่" ฉันรีบยกมือทั้งสองข้างอันว่างเปล่าให้พี่เขาดู "ใสสะอาดอะ" แต่ดูจากสีหน้าของพี่ชูก้าแล้วท่าจะไม่เชื่อฉัน แต่เพราะควันที่เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ พี่ชูก้าจึงรีบล้วงกระเป๋าแล้วดึงถุงกระเป๋าออกมาจนเศษหินร่วงหล่นลงพื้นแล้วควันดำๆ จึงเริ่มรอยขึ้นเป็นวงกลมตรงหน้าเราจนกลายเป็นประตูมิติ ฉันว่าพี่ชูก้าคงไม่ยอมให้ฉันไปแน่ เพราะงั้นในขณะที่พี่เขากำลังตกใจอยู่ตอนนี้

'ชิ่งโว้ย!' ฉันรีบวิ่งผ่าเข้าประตูมิติไป

"จีซู!" พี่ชูก้าตวาดฉันมาจากอีกฝั่งของประตูมิติ แต่ฉันไม่ยอมกลับไปหรอกนะ

"มาสิพี่" ฉันบอกพี่เขา แต่พี่ชูก้าส่งสายตามาบอกฉันประมาณว่า 'กลับมาเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่กลับ เธอตาย!' น่ากลัวอะ แต่ฉันตัดสินใจแน่วแน่แล้วเพราะงั้น "ถ้าพี่ไม่มา ฉันไปคนเดียวก็ได้" 

ฉันหันเข้าหาอกาธัซเบื้องหน้าที่กำลังวิ่งเข้ามาหาฉันแล้วตวัดแส้ใส่หน้าพวกเขา แต่พวกอกาธัซก็ดาหน้าเข้ามาไม่ยั้ง



ปั้กๆๆ!!



ว่าแล้วว่าต้องอดไม่ได้ "จบงานนี้เธอโดนดีแน่" พี่ชูก้าโผล่มาช่วยฉันจากด้านหลัง ดีนะคะที่มาก่อนประตูนั้นปิดลงไม่งั้นฉันก็คงซวย แต่มันไม่ดีตรงที่โดนคาดโทษไว้นี่แหละ

"รู้แล้วน่า" ฉันว่าก่อนจะเกี่ยวอกาธัซคนนึงเขามาหาตัว



ปั้ก!



'พี่คนนี้!' ฉันกะจะจัดการเองซะหน่อย 

"รู้ไว้ก็ดี" โธ่...ไม่อยากคิดภาพตัวเองหลังสงครามนี้จบเลยอะ หนึ่งอย่างที่ฉันมั่นใจว่าพี่เขาต้องทำแน่ๆ คือ...



ตั้บ!



"โอ้ย!" นี่ยังไม่จบสงครามเลยนะ "พี่ชูก้า มันเจ็บนะ ดีดมาได้" ฉันเอามือถูหน้าผากตัวเอง หน้าผากฉันไม่ใช่ระฆังนะ โธ่!

"ดึงสติหน่อย แล้วดู" พี่เขาชี้บอกฉัน ฉันจึงหันไปดู โอ้โห! มันมากันทุกสารทิศเลยค่ะ
"หน้าที่เธอเลย" 

"อ่า...พี่อะ"

"อะไร" แล้วดูพี่เขามองหน้าฉัน ยังกะเป็นความผิดของฉันนั่นแหละ แต่มันก็เป็นความผิดของฉันจริงๆ นั่นแหละที่พาเราสองคนมาที่นี่

"ก็ได้" ฉันบอกอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก 'ก็ได้ๆๆ' ฉันกวาดตามองไปรอบๆ คิดจะจัดการพวกฉันงั้นเหรอ



ฟิ้ว~



'ฮึ ไม่หมูหรอกหนู' 



ฟิ้ว~



มาพร้อมกันสองดอกเลยเหรอ



พลุ้ง!!



ลูกธนูสองดอกแตกออกพร้อมกันต่อหน้าต่อตาพวกฉันและพวกอกาธัซ พวกเขามองหน้าฉันและชะงักไปด้วยความตกใจ

"สวัสดีทุกคน" 

ฉันส่งยิ้มสะกดใจไปให้และพวกเขาก็ยิ้มตอบกลับมา ฉันคิดภาพว่าตัวเองเป็นระเบิดเวลาลูกใหญ่ และเมื่อนับถอยหลัง 'ห้า...สี่...สาม...สอง...หนึ่ง...ย่าห์!!!' 



บึ้ม!!



อกาธัซที่อยู่รอบๆ เราสองคน กระเด็นกระจายกันออกไปไกลตามแนวรัศมี พี่ชูก้าหันกลับมามองหน้าฉันนิ่งปนอึ้งหน่อยๆ 

"เจอสวยพิฆาตเข้าไป อึ้งไปเลยๆ" ฉันบอกพี่เขา

"สวยตายล่ะ" พี่ชูก้าว่าแล้วหันไปรับมือกับอกาธัซกลุ่มใหม่ 'โธ่!' ดูเหมือนฉันทำอะไรไปก็ไม่ถูกใจพี่เขาเลยนะ นี่งอนฉันหรือเปล่าคะ 

"อย่ายืนเฉยๆ ดิ" โฮะ! พี่คนนี้



ฟื้บ!



ฉันรีบเกี่ยวตัวของอกาธัซสองคนด้วยแส้สองเส้นแล้วกระชากแส้ทั้งสองกลับเข้าหาตัวพร้อมกัน ก่อนยืนรออกาธัซผู้โชคร้ายสองคนนั้นสวยๆ และเมื่อทั้งสองกำลังพุ่งตัวเข้าหาฉัน ฉันอยากลองทำแบบนี้ดูบ้าง ฉันจินตนาการว่าพลังของฉันกำลังก่อตัวขึ้นภายในตัวและกำลังเคลื่อนมาที่มือทั้งสองข้าง คงถึงเวลาแล้วที่ฉันจะ...

"ปล่อยพลังคลื่นเต่า!"



พลุ้ง!!



สองร่างนั้นกระเด็นออกไปชนกับอกาธัซคนอื่น มันน่าจะมีลำแสงออกมาจากมือฉันด้วยนะคะจะได้เท่ห์ๆ หน่อย ฉันหันไปหาพี่ชูก้าและพี่เขากำลังมองฉันอยู่ พี่เขาต้องเห็นช็อตปล่อยพลังเมื่อกี้แน่ๆ เลย อย่างงี้ต้องอวดซะหน่อย

"เท่ห์ล่ะซิ" ฉันถาม

"ปัญญาอ่อน"

'โฮะๆๆ!' ตบกันเลยดีมั๊ย เดี๋ยวก็ปล่อยพลังคลื่นเต่าใส่ซะหรอก

"ฟู่!!!"
 
'ไม่นะ!' ฉันอุทานในใจเมื่อหันกลับไปตามเสียงแล้วพบว่าเจ้างูคาร์นาสของพี่ฉันโดนตะปบเข้าที่หน้าจนตัวเซออกไป เจ้าพังพอนพยายามจะวิ่งเข้าใส่แต่เจ้าคาร์นาสรีบพ่นพิษใส่หน้าของมัน 

"อี๊ด!!!" 

เจ้าพังพอนร้องเสียงหลงและถอยหลังเซออกไปแล้วสะบัดหัวอย่างแรง ก่อนที่มันจะกู่ร้องเสียงดังด้วยความเดือดดาล แล้วพุ่งตัววิ่งเข้าหาเจ้าคาร์นาสอีกครั้งอย่างเร็ว แต่เจ้าคาร์นาสมันฉลาดเหมือนฉันก็เลยเลื้อยหลบเจ้าพังพอนออกข้างไปก่อนที่เจ้าพังพอนจะพุ่งปะชิดตัวมัน ทำให้เจ้าพังพอนเบรคไม่อยู่ และถือเป็นโอกาสดีของเจ้าคาร์นาสเพราะมันถือโอกาสนี้พุ่งเข้าใส่เจ้าพังพอนที่กำลังจะเลี้ยวกลับ

"ฟ่อ!!!" เจ้าคาร์นาสง้างขากรรไกรออกกว้างขณะที่พุ่งตัวเข้าหาเจ้าพังพอนก่อนงับเข้าที่ลำตัวด้านข้างของเจ้าพังพอน

"อี้ดๆๆ!!!" เจ้าพังพอนร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อโดนเจ้าคาร์นาสฝังเขี้ยวลงที่ลำตัวด้านข้าง 

"อี๊ดๆๆ!!!" และอีกครั้งที่บริเวณไหล่ มันสะบัดตัวแรงเพื่อให้หลุดจากคมเขี้ยวของเจ้าคาร์นาส

"อี้ดๆ!" แต่เจ้าคาร์นาสคงฟังเขี้ยวไว้แน่น เจ้าพังพอนจึงหยุดแล้วหันไปใช้เท้าหน้าข่วนเจ้าคาร์นาสแทน นี่เจ้าคาร์นาสมันเป็นงูหรือหมาหรือตุ๊กแกนะ ถึงกัดไม่ยอมปล่อยขนาดนี้ แต่เจ้าพังพอนก็ไม่ยอมง่ายๆ จากข่วนก็เริ่มตะปบไปด้วย แถมตะปบแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเจ้าคาร์นาสเริ่มทนไม่ไหว ฉันเห็นเลือดไหลออกมาที่บริเวณต้นลำตัวของเจ้างูคาร์นาสเนื่องจากกรงเล็บของเจ้าพังพอนที่ตะปบลงไป เสียเลือดเสียเนื้อไปเหมือนกันแบบนี้ เดาไม่ออกเลยว่าตัวไหนกันแน่ที่จะเป็นผู้คว้าชัย

"ฟ่อๆ!!!" เจ้างูคาร์นาสร้องเสียงดังหลังโดนเจ้าพังพอนตะปบฝังเล็บก่อนจะข่วนมันเป็นทางยาวจนเจ้าพังพอนเป็นอิสระจากมัน 

'มันต้องไม่เป็นแบบนี้สิ' ฉันคิดในใจ เพราะแผลท่าจะลึกมากเลยนะ ก็ฉันมองเห็นเนื้อของเจ้าคาร์นาสด้วยอะ แต่เจ้าคาร์นาสก็ไม่ยอมแพ้ มันพยายามฉก พยายามพ่นพิษใส่ แต่อาจเพราะพิษบาดแผลจึงทำให้เจ้าคาร์นาสเคลื่อนไหวช้าลงทำให้เจ้าพังพอนสามารถหลบการโจมตีของมันได้ 

เจ้าคาร์นาสเสียเปรียบเห็นๆ เลยอะก็มันไม่ได้มีเท้าไม่มีเล็บเหมือนเจ้าพังพอนนิ่คะ และดูเหมือนเจ้าคาร์นาสจะเริ่มเสียท่าให้เจ้าพังพอนแล้วด้วย

"ฟ่อๆๆ!!!" เจ้าคาร์นาสร้องดังเมื่อมันโดนเจ้าพังพอนงับเข้าแถวๆ ลำตัวส่วนต้นใกล้ๆ บริเวณหัว

"ฟ่อๆๆ!!!" และมันยิ่งร้องโหยหวนเมื่อโดนเจ้าพังพอนงับแล้วสะบัดซ้ายทีขวาทีซ้ำไปซ้ำมาจนเนื้อเริ่มฉีก แล้วท้ายที่สุดเนื้อของเจ้าคาร์นาสก็ถูกฉีกขาดคาปากของเจ้าพังพอน 

มันเป็นรอยแผลขาดเหวอะหวะเลยอะคะ เลือดท่วมเลยด้วย ก่อนร่างของมันจะค่อยๆ ลดขนาดลงเรื่อยๆ แต่เจ้าพังพอนมันไม่ยอมให้จบง่ายๆ แบบนี้หรอกนะ ทันทีที่มันเห็นร่างของเจ้างูคาร์นาสลดขนาดลง มันก็รีบสลัดเนื้อของเจ้าคาร์นาสที่ติดปากมาด้วยออก

"อี๊ด!!!" ก่อนขู่เสียงดังและทำท่าเหมือนจะตะปบเจ้าคาร์นาสอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันไม่ยอมหรอกนะ ใครก็ห้ามแตะต้องคนในครอบครัวของฉัน แม้แต่สัตว์เลี้ยงของบ้านเราก็...

'ห้ามยุ่ง!!!' 

ฉันออกคำสั่งไปที่เจ้าพังพอน มันชะงักแล้วหยุดยืนนิ่ง ในขณะที่เจ้าเจ้าคาร์นาสตอนนี้ฉันมองไม่เห็นมันแล้วอะเพราะคงหดตัวเล็กกลายเป็นงูตัวตัวจิ๋วไปแล้วมั้ง แต่ฉันภาวนาขอให้มันปลอดภัยด้วยเถอะ

เจ้าคาร์นาสอาจจะปลอดภัยแล้ว แต่ฉันกับพี่ชูก้าน่ะสิ สงสัยจะกลายเป็นเหยื่อแทนมันซะแล้วเพราะตอนนี้ฉันเห็นเจ้าพังพอนมองมาทางเรา ถึงมันจะอยู่ห่างเราหลายร้อยเมตร แต่ฉันรู้สึกได้ว่าตามันจ้องฉันแน่

"พี่ชูก้า" ฉันเรียกพี่ชูก้าผู้ที่มัวยุ่งอยู่กับการจัดการพวกอกาธัซแถวๆ นี้อยู่

"ว่ามา" นี่จะไม่หันมาหาฉันเลยใช่เปล่า มัวเอาตัวรอดอยู่ได้ ตัวเองกำลังจะเป็นอาหารพังพอนอยู่แล้วยังไม่รู้ตัวอีก

"พี่ดูนู้น" ฉันสะกิดแล้วชี้ให้พี่เขาดูเจ้าพังพอนที่เหมือนกำลังก้าวถอยหลังไปน้อยๆ เหมือนกำลังเตรียมตัวจะวิ่งเข้ามาหาเรา "พี่คุ้มกันฉันนะเดี๋ยวเจ้าตัวนั้นฉันจัดการเอง" ฉันบอกพี่เขา แต่พี่ชูก้าทำหน้าไม่สบอารมณ์หน่อยแล้วบอกฉันว่า "แล้วที่ทำอยู่ไม่เรียกว่าคุ้มกันหรือไง" เป็นอะไรของพี่เขา ยังงอนฉันอีกเหรอ

"เร็วๆ ดิ" พี่เขาว่าหลังจากที่เห็นฉันทำหน้าไม่พอใจหน่อยๆ ใส่ "จะทำอะไรก็ทำ ฉันกันคนเดียวไม่ได้ตลอดหรอกนะ" แต่ถึงปากจะร้ายแต่ก็ยังใจดีช่วยคุ้มกันฉันเหมือนเดิมอยู่นะ 'ชิ! แล้วมาทำเป็นงอน'

โอเคค่ะ ฉันจะลองรับมือกับเจ้าพังพอนยักษ์ตัวนั้น หวังว่าขนาดของมันคงไม่มีผลต่อพลังของฉันนะ

ฉันหลับตาลงแล้วรวบรวมสมาธิอีกครั้ง มันค่อนข้างยากนิดหน่อยนะเพราะตอนนี้มันไม่ใช่สถานการณ์ปกติน่ะสิแต่ฉันกำลังทำสมาธิอยู่กลางสนามรบซึ่งไม่รู้ว่าภัยจะมาถึงตัวตอนไหน แต่ฉันเชื่อใจพี่ชูก้าและเชื่อในตัวของพี่เขาว่าพี่เขาจะดูแลฉันได้ตามที่พี่เขารับปากพี่ไดเอียนไว้ เพราะงั้น 'แกทำได้จีซู' ฉันบอกตัวเองแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น ฉันมองเจ้าพังพอนที่กำลังวิ่งเข้ามาหาจากระยะไกล

'หยุด!!' 

ฉันพยายามสั่งมันและมันก็ได้ผล เจ้าพังพอนหยุดวิ่งแต่สายตายังจ้องมาที่ฉัน เอาล่ะค่ะ ทีนี่ก็ 'ฟังข้า' ฉันพยายามพูดกับมัน สายตามันบอกให้รู้ว่ากำลังรอฟังฉันอยู่ ดีค่ะดี ต่อไปก็แค่ 'จัดการ...'

"อี๊ด!!" สงสัยเรื่องที่ฉันกังวลจะเป็นจริงที่ว่าขนาดตัวคงมีผลต่อพลังของฉัน เพราะตอนนี้มันทั้งขู่คำรามและกำลังออกวิ่งมาหาฉันอีก

'หยุด!!' 

มันยังหยุดตามที่ฉันสั่ง 'ฟัง...' แต่ก็เหมือนเดิม

"อี๊ด!!" แล้วฉันจะทำยังไงล่ะทีนี่ มันยังวิ่งเข้ามาอยู่ดีอะ

"ได้ยัง" แล้วพี่ชูก้าก็ยังจะมาถามอีก

'หยุด!!' แต่มันไม่ยอมหยุดแล้วอะ

"ได้ยังจีซู" 

"พยายามอยู่" ฉันบอกปัดพี่เขา 'เอาใหม่ๆ' ฉันต้องทำได้สิคะ

'หยุด!!'

"อี๊ด!!" โธ่! ทำไมเป็นอย่างนี้ล่ะ

"ได้ยัง" นี่ก็ถามจัง "เร็วๆ หน่อยได้ไหม" เร่งไปอีก 

'หยุด!!' ฉันก็พยายามอยู่นี่ 

"ฉันจะต้านไม่ไหวแล้วนะ" 

'หยุด!!'  แต่มันก็ยังไม่ยอมหยุดอยู่ดี

"จีซู" พี่เขาจะเข้าใจมั๊ยเนี่ย "จีซู!"

'หยุด! หยุด!! หยุด!!! ย่าห์!!!"

"อี้ดๆ! อี้ดๆ!" เจ้าพังพอนร้องอวดครวญอย่างเจ็บปวดเหมือนโดนจ้วงแทงเข้ากลางลำตัวเพราะความคิดของฉัน 

'ย่าห์!!!' 

"อี๊ด!" และมันร้องอีกครั้งเหมือนโดนแส้ฟาดกลางหลัง

'ย่าห์!!!'

"อั้ก!" ฉันรู้สึกเหมือนโดนพลังสะท้อนกลับเลย เหมือนถูกหวดเข้าที่ท้องจนลอยกระเด็นออกมาก่อนตกลงกระแทกพื้นอย่างแรง

"โอ้ย!" มันทั้งจุกและปวดในเวลาเดียวกันเลยอะ 

"จีซู!" พี่ชูก้ารีบวิ่งเข้ามาหาฉันสีหน้าเป็นห่วง

"ทำหน้าที่ของพี่ต่อไปค่ะ ไม่ต้องห่วงฉัน" ฉันรีบบอกแล้วลุกขึ้นโดยมีพี่ชูก้าช่วยพยุงอยู่ข้างๆ "ไปสิคะ" แต่พี่ชูก้าก็ยังไม่ยอมไป "พี่ค่ะ!"

"ก็ได้!" พี่เขาว่ามองฉันหน้าเครียด "อย่าหักโหม" ฉันพยักหน้าให้แล้วพี่เขาจึงกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ 

เมื่อกี้ฉันก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน ทำไหมพลังฉันมันถึงสะท้อนกลับมาอย่างนั้น เพราะงั้นฉันจะต้องลองอีกครั้ง ฉันจ้องมองไปที่เจ้าพังพอนก่อนยืดตัวตรง แต่ฉันรู้สึกเจ็บจนต้องใช้มือกุมท้องเอาไว้ มันยืนรอฉันอยู่ ฉันรู้สึกได้ และฉันต้องลองอีกครั้ง ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเพราะอะไร

'ย่าห์!!!!'

"อั้ก!" และครั้งนี้ก็เป็นเหมือนเดิม เพียงแต่ครั้งนี้ฉันสะท้อนออกมาด้วยแรงที่มากกว่าเดิม เพราะพลังที่ฉันส่งไปก่อนหน้า

"จีซู!"

'อ่า...หลังฉัน' มันสะเทือนไปทั้งตัวเลยค่ะ

"จีซูๆ!" พี่ชูก้าปรี่เข้ามาหาฉัน ฉันว่าฉันบอกพี่เขาไปหลายครั้งแล้วนะว่าให้คุ้มกันฉัน ไม่ใช่มาเสียเวลาคุยกับฉันแบบนี้

"ฉันไม่เป็นไร พี่ไปทำหน้าที่ของพี่เถอะ" ฉันรีบบอก

"นี่นะไม่เป็นไร" แต่พี่ชูก้าทำหน้าเข้มเหมือนจะโมโหฉัน ก่อนรีบใช้นิ้วโป้งปาดที่ใต้จมูกฉัน "ดูนี่" พี่เขาชูนิ้วโป้งให้ฉันดู นั่นมัน...'เลือดๆๆ' ฉันรีบเอามือเช็ดๆ ตรงจมูกมาดู 'เลือด!' เลือดจริงด้วยอะ มีเลือดออกมาจากจมูกฉัน

"แล้วก็ไม่ต้องไล่ฉันอีกแล้ว เพราะนู้น" ฉันชะเง้อมองตามสายตาพี่เขาไป

"ย่าห์!!!" กองทัพของเรามาถึงกลางทัพหลังแล้วสินะ



กริ้งๆ! กริ้งๆ!



และกำลังฟาดฟันกันอย่างเมามันส์

"แต่ฉันยังต้องจัดการเจ้าตัวนั้น" ฉัพยายามจะลุกขึ้นแต่ว่า "โอ้ย!" แต่ก็ลุกไม่ไหวเหมือนหลังจะหักเลยอะ

"เลิกอวดเก่งซักที" พี่เขาเอ็ดฉัน 

"ฉันไม่ได้อวดเก่งนะพี่ แต่ถ้าฉันไม่กำจัด เจ้านั่น..."

"ฉันโมโหแล้วนะ" พี่เขาหัวเสียอีกแล้วอะ "ทำไมชอบทำให้ฉันเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย ก็บอกไปแล้วไงว่าแค่อยู่ใกล้ฉัน แล้วเชื่อฟังฉันก็พอ" พูดหน้าเครียดเลยอะ

"แต่เจ้านั่น..."

"จีซู!" ดุอีกแล้วฉันชักจะอ่อนไหวแล้วนะ "อย่าทำอะไรเกินตัว" แต่ฉันไม่ได้ทำเกินตัวนะคะ นั่นคือสิ่งที่ฉันทำได้อะ "ขอร้องล่ะ แค่อยู่ใกล้ๆ ฉัน อย่าทำให้ตัวเองเจ็บ" พี่เขาขอให้ฉันยอมแพ้กับความพยายามของตัวเองงั้นเหรอ

"เพื่ออะไร" ฉันเอ่ยถาม พี่ชูก้ามองฉันนิ่ง "เพื่ออะไรคะ พี่ให้ฉันยอมแพ้ให้ความพยายามของตัวเองเหรอ ให้ฉันยอมแพ้ทำไม เพื่ออะไรกัน" ฉันรู้ว่าพี่เขาเป็นห่วง แต่ฉันก็รู้ว่าฉันทำได้ ฉันทำมันได้ ฉันเชื่ออย่างนั้น "จะให้ฉันยอมแพ้ทั้งที่ฉันยังไม่ได้ลองเนี่ยนะ"

"ก็ลองไปแล้วไง!" พี่ชูก้าโพล้งขึ้น บางครั้งการที่พี่เขาเป็นห่วงฉันมากเกินไปมันก็ทำฉันหงุดหงิดนิดๆ นะ 

"แต่ฉันยังลองไม่สุดค่ะ" 

"จะลองให้สุดถึงไหน" พี่เขาว่าน้ำเสียงเคืองขุ่น "ลองให้สุด...จนทรมานตัวเอง จนกระอักเลือด หรือจนเธอต้องตายหรือไง เธอถึงจะพอใจ"

"ถ้ามันสำเร็จฉันก็จะทำค่ะ"

"จีซู!" พี่ชูก้าตวาดฉันซะดัง "ที่ฉันมาที่นี่ มาสู้ศึกนี้ ฉันไม่ได้มาเพื่อเห็นเธอตายนะ"

"งั้นพี่ก็อยู่ข้างฉันได้มั๊ย" ฉันมองตาพี่เขา เพราะไม่ว่ายังไง ฉันก็จะทำและฉันอยากให้พี่เขาเข้าใจและเห็นถึงความตั้งใจของฉัน "ฉันจะไม่ยอมตายถ้าพี่ยืนอยู่ข้างฉัน"

"จีซู" พี่ชูก้าเอ่ยเสียงค่อย

"พี่ชูก้า" ฉันอยากให้พี่เขาฟังฉันให้จบ "ฉันรู้ว่าพี่ห่วงฉัน แต่ฉันเห็นแก่ตัวไม่ได้ ฉันจะรักตัวกลัวตายแล้วให้คนอีกหลายสิบคนตายแทนฉันไม่ได้ พวกเขาก็มีชีวิตเหมือนที่ฉันมี" สายตาพี่เขาเริ่มอ่อนลงแล้ว "พ่อฉันเคยบอกว่า ชีวิตหนึ่งชีวิต กว่าเราจะสร้างมันมาได้ต้องใช้เวลาตั้งหลายปี การยื้อเพื่อให้พวกเขามีชีวิตรอด นั้นแหละคือจุดมุ่งหมายของเรา เพราะงั้น...พี่ชูก้า" ฉันเรียกพี่เขาอีกครั้งและมองสายตาของพี่เขาที่มองมาอย่างห่วงใย ฉันเชื่อว่าพี่เขาจะเปิดใจและเชื่อฉันนะ 

"ชีวิตนี้...ฉันถูกปกป้องมาทั้งชีวิตแล้ว เพราะงั้นวันนี้ ฉันจะเป็นคนปกป้องพวกเขาเอง" พี่ชูก้าถอนหายใจหนึ่งครั้ง "นะคะ" ฉันเริ่มอ้อนวอน "ถ้าฉันไม่ทำวันนี้ ฉันก็ไม่รู้จักทำวันไหนแล้ว มันอาจเป็นโอกาสสุดท้ายของฉันแล้วก็ได้" แต่พี่ชูก้าก็ยังทำหน้าคิดยากอยู่ดี "ฉันคงเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ค่ะถ้าไม่ได้ทำ นะคะ นะคะพี่...พี่ชูก้า"

"ก็ได้" ในที่สุดพี่เขาก็อนุญาตถึงแม้จะดูเป็นการจำใจพูดก็ตาม "แต่เธอจะทำอย่างนั้นเฉพาะตอนที่ฉันอยู่ด้วยเท่านั้นนะ"

"เยส! โอ้ย!" เผลอยกมือดีใจหน่อยก็ไม่ได้ 'โธ่...ไหล่ฉัน' แต่พอเห็นสีหน้าไม่เชื่อมั่นของพี่ชูก้าฉันก็เลยต้องรีบดึงหน้าตายประหนึ่งว่าตัวเองไม่เป็นไร "โอเคค่ะ โอเคเลย สัญญาว่าฉันจะทำแบบนี้แค่ตอนที่มีพี่อยู่ด้วย" ฉันยกมือสัญญาแบบลูกเสือ แล้วพี่ชูก้าก็ถอนหายใจอีกครั้ง

"งั้นก็ค่อยๆ ลุก" พี่เขาจะเขามาพยุงตัวฉันขึ้นแต่ว่า 'โอ้ยๆๆ' ตัวฉันมันเจ็บไปหมดเลยอะ

"เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยวก่อนค่ะ" ฉันรีบปามพี่เขาไว้ พี่ชูก้ามองหน้าฉันประมาณว่า 'มีอะไร' มันก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะเพียงแค่ฉันต้องใช้พลังนึกถึงเรื่องดีๆ เรื่องที่มีความสุขเขาไว้เพื่อเยี่ยวยาอาการปวดของตัวเองซะหน่อย

"มีอะไร" พี่เขาถามฉันเมื่อเห็นฉันเงียบไป

"เปล่าค่ะ" ฉันค่อยๆ ลุกขึ้น 'โอเค' ความเจ็บลดลงไปเยอะแต่ก็ยังแปลบๆ อยู่ ฉันว่าจบศึกนี้ฉันคงต้องไปเอ็กซเรย์ซักหน่อยนะ มันต้องมีตรงไหนร้าวแน่ๆ เลย

"เริ่มกันเลยนะคะ" ฉันบอกพี่ชูก้าก่อนมองไปที่เจ้าพังพอนที่กำลังหันไปจัดการกองทัพอกาธอนต่อ นี่คงคิดว่าจัดการฉันได้แล้วสินะ

'ข้าอยู่นี่'





.........จบ PART 122.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1446 -wa-ya- (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 23:41
    รักคู่นี้อ่า ทั้งดุทั้งปลอบทั้งเป็นห่วง จีซูดื้อแต่ก็มีเหตุผล ยิ่งอ่านยิ่งคู่ชูก้าจีซู
    #1,446
    0
  2. #1314 pummarin2544 (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 08:18
    หนุกอ่าาา ชอบ
    เป็นศึกที่ดุเดือด เผ็ช มัน มว้ากกกก
    รอคู่วีเซ่นะคะ เนื่องจากไรท์วางระเบิดไว้ เพราะฉะนั้นไรท์ต้องมากู้ระเบิด ( ' * ' )
    แล้วตะไมพลังสะท้อนกลับล่ะ แล้ว- ข้าเอง เค้าคือใคร รอค่ะ อยากรู้มว้ากกกกกกก
    #1,314
    2
    • #1314-1 S_mewon(จากตอนที่ 128)
      24 กรกฎาคม 2560 / 16:22
      ไรท์วางระเบิดคู่วีเซ่ไว้จริงเหรอ 555 งั้นไรท์ต้องมากู้ระเบิดใช่มั๊ย
      #1314-1
    • #1314-2 pummarin2544(จากตอนที่ 128)
      24 กรกฎาคม 2560 / 19:04
      ใช่ กู้ด่วน แต่กู้ลิซกุกก่อนก้ไดันะ
      คู่นั้นหน่วงกันเกินไปแล้ว ( '+')
      #1314-2
  3. #1310 Aern5555 (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:10
    สนุกอ่า ไม่อยากเจอดราม่าเลย
    #1,310
    0
  4. #1309 Pimmur_sss (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 17:44
    รอคร่าา ฟิคของไรท์ได้ใจเรามากกก รอจีมเจนค่าา ^_^
    #1,309
    0
  5. #1308 Mind_kookga (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 11:39
    สนุกง่าาาาา ให้ตัวเด่นดีๆตายน้อยที่สุดเท่าที่จะแต่งได้เถอะนะไรท์ ไม่อยากดราม่า
    #1,308
    0
  6. #1307 chonnikan_ink80 (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 11:22
    ต่อค่ะ//สนุกมาก
    #1,307
    0