Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 127 : PART 121 : ศึกซ้อนรัก รักซ่อนศึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,907
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Rosé talk...



ในที่สุดเราก็เดินขบวนมาถึงเขาทาธารัสสักที 'โว้ว!' แต่ภาพที่เห็นในเขต war zone ด้านล่างนั้นทำให้ฉันตะลึงไปเลย เหมือนเห็นกองทัพแมลงทับกำลังสู้กับฝูงมดดำเลยอะ สงครามกำลังระอุเลยแหละค่ะ

"ทุกคน!" นายกองร้องขึ้น "เตรียมพร้อม ตรวจอาวุธและจัดร่างกายให้พร้อม" 

ฉันเรียกโล่ห์แบบรัดแขนออกมาแล้วสวมไว้ที่แขนซ้าย อย่างน้อยให้มีอะไรไว้ป้องกันตัวสักหน่อยดีกว่า ก่อนเรียกคันธนูออกมา

"มันใส่ยังไงอะ" ไหนว่าจะมาดูแลฉันไงค่ะ แค่รัดโล่ห์ไว้ที่แขนก็จะไปไม่รอดแล้ว 'โธ่อีตาวี'

"ไหนมาดูซิ" ฉันก็เลยกลายเป็นพี่เลี้ยงให้อีกแล้ว "ยังไม่เข้าศึกก็มีปัญหาซะแล้ว ถ้าเกิดไปทำตัวเอ๋อๆ แบบนี้ในสนามรบจะเป็นไงเนี่ย" ฉันบ่นให้เขา

"ทำไมอะ เป็นห่วงเหรอ" แค่ฉันบอกรักคำเดียวแล้วได้ใจใหญ่เลยนะคะ

"เปล่า" ฉันแกล้งปฏิเสธ "กลัวเป็นตัวถ่วงมากกว่า" ฉันบอก แต่จริงๆ ก็เป็นห่วงเขานั้นแหละ ตานี่ยิ่งเซ่อๆ ไม่ระวังตัวอยู่ด้วย

"รุ่นนี้ไม่มีถ่วงอยู่แล้ว ฝีมือธนูฉันมันพัฒนาไประดับมาสเตอร์แล้วนะ" คุยโวเป็นที่สุด

"จ้าๆ ถ้ายิ่งไปสามโหลแล้วยังไม่พัฒนาก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว"

"อ่า จะพูดให้เสียความมั่นใจทำไมนิ่" เอ้า! มาทำหน้ายากใส่ฉันอีก

"ขอโทษได้มั๊ยล่ะ" ฉันบอกเขา แต่ตาวีก็ยังแกล้งทำงอนฉันไม่เลิก 'เอาใหญ่เลยนะ'

"โอเคๆ ระดับมาสเตอร์ก็มาสเตอร์" 

"ให้มันจริงใจหน่อยดิ พูดเหมือนส่งๆ ไปงั้นแหละ" โถ...เมื่อกี้ฉันอุตส่าห์ยอมรับแล้วนะ ต้องให้พูดเอาใจให้ได้ใช่มั๊ย

"ฟังนะ ในฐานะที่ฉันเป็นครูพี่เลี้ยงนาย" ทำไมพอได้ยินคำว่าครูพี่เลี้ยงเขาต้องแอบเบ้ปากด้วยล่ะ 'เดี๋ยวก็โดนๆ' เปลี่ยนใจไม่พูดดีด้วยได้มั๊ยคะ แต่ก็ช่างเถอะฉันไม่ถือสาคนบ้าอยู่แล้ว แถมคนบ้าคนนี้ยังเป็นแฟนฉันอีก ดับเบิ้ลความโชคร้ายในโชคดีเลยแหละ แต่เพื่อกำลังใจเล็กๆ น้อยๆ สำหรับเขา ฉันจึงบอกไปว่า "แค่นายทำให้เต็มที่ แค่นี้...ฉันก็ภูมิใจแล้ว" 

เขาแอบอมยิ้มหน่อยๆ ก่อนจะบอกฉันว่า "รู้มั๊ยว่าฉันอยากให้ทุกวันเป็นสงคราม" สงครามนี่นะ ทำไมอะคะ "เพราะฉันจะได้ฟังเธอพูดแบบนี้บ่อยๆ" หืม!

"แล้วปกติฉันพูดไม่ดีตรงไหน" ฉันถามเอาเรื่อง

"เอาภาพรวมหรือแยกเป็นส่วนๆ"

"นี่!" ฉันชูหมัดขึ้นแล้วรีบชกหาตัวตาวี แต่ว่า...



แกร๊ง!



'อ่า! ฮื่อๆ' เขาดันโยกโล่ห์ขึ้นมากันไว้ก่อน ทำให้ฉันต้องสลัดมือไปมาเพราะความเจ็บ

"เห้ย! โทษๆ เป็นไรเปล่านิ่" เขารีบจับมือฉันไปดู "ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ มันไปเองอะ" เขาว่าขณะกำลังเป่าและถูมือให้ฉัน ถ้าเขาไม่ทำแบบนี้ ไม่ดูแลฉันแบบนี้ ฉันด่าไปแล้วนะ

"ทุกคน!" 

นายกองร้องบอกอีกครั้ง คงใกล้ถึงเวลาของเราแล้วสินะ วีหยิบหินของไดเอียนที่ให้ไว้ออกมา แผนของเราสองคนคือ พอทัพของเราเคลื่อนตัว พวกฉันสองคนจะรอให้ทัพของคาร์เมนรู้ตัวก่อนว่าทัพของเรากำลังมา เพื่อให้ทัพหลังทางปีกซ้ายของเธอหันกลับมาตั้งรับกองทัพของเรา และพอได้ระยะที่เหมาะสมก่อนการเข้าปะทะของทั้งสองฝ่าย ฉันกับวีก็จะแวบไปโผล่ใจกลางทัพหลังปีกซ้ายของคาร์เมนเพื่อก่อกวนพวกเขาก่อนเพื่อให้เกิดความชลมุนในกอง และเมื่อทันทีที่ทัพของเรามาถึงก็จะได้กำจัดได้ง่ายขึ้น เป็นไงล่ะคะแผนของเรา เวิร์คมากๆ เลยใช่เปล่า แผนนี้มันจะต้องสำเร็จค่ะ

"บุก!!" 

และแล้วฝูงมดดำกลับใจของเราก็ได้เวลาลุยสักที

"ย่าห์!!!" 

ร้องขู่ขวัญตั้งแต่ยังไม่ถึงตีนเขาเลยค่ะ และทันทีที่กองหลังของคาร์เมนรู้ตัว พวกนั้นก็หันกลับมาทันทีพร้อมด้วย ฝูงนกเต็มฟ้า มันเยอะจนดูเหมือนนกจริงๆ นะคะถ้าไม่ติดว่ามันคือลูกธนู ลูกธนูหลายร้อยดอกลอยเด่นเป็นสง่าและเหมือนว่ามันกำลังจะตกใส่หัวเราแล้วด้วย

"ประชิด! กำบัง!" 

สิ้นคำสั่ง ทัพของเราก็รีบวิ่งเข้ากระจุกกลุ่มกันไว้แล้วชูโล่ห์ขึ้นเหนือหัวพร้อมๆ กันก่อนที่ธนูเหล่านั้นจะได้แพลงฤทธิ์ ฉันกับวีรวมอยู่ในเกราะโล่ห์กับทหารอีกเจ็ดคน ดีที่เกราะโล่ห์ของกลุ่มเราแน่นหนา แต่สำหรับบางกลุ่มที่มีช่องว่างก็มีคนได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน

"ลุกแล้วบุก!!" 

สิ้นคำสั่ง พวกเราก็รีบลุกขึ้นก่อนจะกระจายตัวออกกลับเข้าตำแหน่งเดิมอีกครั้งและรีบวิ่งเข้าหาทัพหลังของคาร์เมน ธนูหลายดอกพุ่งตรงมาหาเรา มีทั้งคนที่กันไว้ได้ ทั้งผู้โชคร้ายที่พลาดท่า แต่พวกนั้นไม่ได้มีธนูแค่ฝ่ายเดียวหรอกนะ พวกเราก็ยิงกลับเช่นกัน ถ้าเป็นสังเวียนมวยคงเหมือนชกกันแบบมัดต่อมัด

"พวกท่าน!" ฉันตะโกนออกไปหาเหล่าทหารเจ็ดนายที่เราสองคนเคยไปรวมกลุ่มด้วย พวกเขาหันกลับมาหาและฉันรู้ดีว่างานนี้เราทำแค่สองคนไม่ได้ "ไปกับเรา!" ฉันบอกพวกเขาก่อนหันไปพยักหน้าให้วี "เริ่มแผน!" ฉันบอกเขา

วีกำก้อนหินนั่นแน่นแต่เหมือนมันจะไม่ยอมแตกเลย สิ่งที่ฉันไม่มั่นใจ ไม่ใช่ว่าแผนจะไม่สำเร็จนะคะ แต่มันคือหินที่เราจะใช้เป็นประตูมิตินี่สิ เราจะบีบมันแตกหรือเปล่า แต่ไดเอียนบอกให้เราคิดว่ามันเป็นแค่ใบไม้แห้งใช่มั๊ย ฉันก็จะบอกให้เขาเชื่อไดเอียนตามนั้นเหมือนกัน "คิดว่าเป็นใบไม้แห้ง" ฉันบอกเขา แล้ววีจึงลองกำมันอีกครั้ง และไม่น่าเชื่อ

"ฉันทำได้!!" วีร้องขึ้นมาอย่างดีใจเมื่อเราเห็นประตูมิติปรากฎขึ้นตรงหน้า แต่เราจะมัวดีใจว่ากำหินแตกแล้วไม่ได้ค่ะ

"ไปกัน" ฉันลากวีเข้าไปด้วย "พวกท่าน! ตามเรามา" และเรียกทหารทั้งเจ็ดมาด้วยและทันทีที่เราไปถึงคำทักทายแรกที่เราได้ยินคือ...

"พวกทรยศ!" 

แม่เจ้า! คิดถูกจริงๆ ค่ะที่เอาทหารมาด้วย เพราะดูเหมือนธนูกำลังวิ่งเข้ามาจากทั่วทิศเป็นทีวี 360 องศาเลยอะ

"กำบัง!" พวกเรารวมกลุ่มแล้วย่อตัวและหันโล่ห์ออกมาประสานกันเป็นเกราะเหมือนกระดองเต่า



ปั้กๆๆ ปั้กๆๆ



เสียงธนูหลายดอกกระทบโล่ห์ของเรา และฉันลูกรู้สึกเหมือนว่ามีฝีเท้าหลายคู่กำลังวิ่งมาหาเรา

"พวกท่านรู้ใช่ไหมว่าท่านต้องทำอะไร" ฉันถามพวกทหาร พวกเขาพยักหน้าให้ มือถือดาบแน่น "เยี่ยมไปเลย" ฉันว่าและหันไปหาวี เขาพยักหน้าให้ฉันหนึ่งที 'เอาล่ะ'

"ลุย!!!"

พอสิ้นเสียงฉันว่า เราทั้งเก้าคนก็รีบลุกขึ้น ดันโล่ห์ ก่อนวิ่งเข้าหาศัตรูเบื้องหน้าของตน

"ย่าห์!" 

พวกทหารทั้งตวัดดาบฟาดฟัน จ้วงแทงเหล่าศัตรูอย่างไม่ท้อถอยแม้คนเราจะน้อยกว่าแถมยังถูกล้อมเอาไว้อีก เมื่อมีคนต้านไม่ไหวอีกคนก็รีบวิ่งเข้าช่วย สหายศึกของแท้ต้องแบบนี้แหละค่ะ ส่วนฉันเรื่องดาบก็พอไหวค่ะแต่ธนูคือสิ่งที่ใช้กว่า ฉันยิงไปแล้วสามสี่ศพในขณะที่อีกคน จริงๆ วีน่าจะเป็นคนมือสะอาดล่ะมั้ง เขาคงต้องใช้เวลาปรับตัวซักหน่อยเพราะดูเหมือนระดับมาสเตอร์ที่ว่าคงลดลงมาระดับเริ่มต้นอีกแล้ว เขาอาจต้องยิงลูกศรเล่นอีกซักสามโหลฝีมือถึงจะเข้าที่ นี่ถ้าไม่มีทหารอีกคนค่อยกันให้มีหวังโดนจ้วงไปแล้วหลายรอบแน่

"แขนตึงๆ" ฉันบอกเขาทั้งยิงไปด้วยและค่อยๆ ถอยเข้าหาเขาไปด้วย

"ก็พยายามอยู่" สงสัยจะตื่นเต้นจนเริ่มวิธีไปหมด คงต้องตื่นสติซักหน่อย 

"จับให้แน่น ง้างให้กว้าง แล้ว..."

"ยิง!" เขาว่าแล้วปล่อยลูกศรออกไป



ปั้ก!



"1" วียิ้มดีใจแล้วหันมาหาฉัน ฉันเห็นอกาธัซข้างหลังเขากำลังเล็งธนูมาทางเรา 



ปั้ก! 



แต่ขอโทษด้วยเพราะฉันไวกว่า วีหันไปดูแล้วทำหน้าเหวอก่อนหันมามองฉัน ฉันชูนิ้วโป้งให้เขา ฉันไม่ได้ชมเขาว่าเยี่ยมหรอกนะ แค่จะบอกว่า "6" 

"ได้ไง" ก็มัวพูดอยู่แบบนี้



ปั้ก!



"7"

"อย่ามามั่วนะ" ยังอีกค่ะ ยังไม่รู้หน้าที่ตัวเองอีก

"มัวพูดอยู่แบบนี้แล้วจะไล่ตามฉันได้ยังไง" มันต้องมีการกระตุ้นซักหน่อย "ใครแพ้เป็นเบ๊"

"อีกแล้วเหรอ" ถึงเขาจะพูดแบบนี้ แต่ดูเหมือนมันจะได้ผล เพราะตาวีดูตั้งใจขึ้นเป็นกอง คงอยากแก้แค้นฉันที่ตอนนั้นตัวเองแพ้ แต่เขาน่าจะถนัดเป้านิ่งมากกว่าเป้าเคลื่อนไหวแบบนี้นะ เพราะกว่าเขาจะยิงถูกก็ปาไปดอกที่สามหรือไม่ก็จนเป้าหมายวิ่งเข้ามาใกล้จนเกือบจะถึงตัว ช่วยสงเคราะห์เขาหน่อยแล้วกัน



กึก!



ฉันหยุดอกาธัซสี่ห้าคนที่กำลังวิ่งเข้ามาหาเรา นี่ฉันทำเพื่อเขาเลยนะ วีจัดการเป้านิ่ง ส่วนฉันจัดการเป้าเคลื่อนไหว ดูลงตัวออกเนาะ แต่คงไม่ใช่กับเขา พอเขาจัดการห้าคนนั้นได้ เขาก็หันมาทำหน้าเข้มใส่ฉัน

"อะไร" ฉันถามในขณะที่กำลังยิงจัดการคนอีกสองคนอยู่และหยุดเป้าหมายให้เขาอีกครั้ง



กึก!



"ไม่เล่นอย่างนี้ดิ" เขาว่าขณะกำลังกำจัดการกับเป้านิ่งชุดใหม่เมื่อครู่

"ก็อะไรเล่า" ฉันกำจัดอีกหนึ่งที่กำลังวิ่งหาทหารของเรา

"ไม่หยุดเวลาดิ" ฉันอุตส่าห์ทำให้เขาเลยนะ แทนที่จะชอบ

"แล้วทำไมล่ะ" ไม่คิดเลยค่ะว่าขนาดศึกอยู่ตรงหน้าเรายังต้องมายืนเถียงกันอยู่อย่างนี้ ฉันว่าศึกของเราสองคนนี่แหละท่าจะนักกว่าศึกนี้

"ฉันทำเองได้ ไม่ต้องมาช่วยเลย" สงสัยกว่าเสียศักดิ์ศรีแน่ๆ 

"จะไม่ให้ช่วยว่างั้น" ฉันถาม

"เอ้อ" เขาเลือกแล้วนะ ก็ดีเหมือนกันฉันจะได้ไม่เหนื่อย จะได้มีแรงเหลือลุยศึกต่อไป

"ก็ได้"



ฟิ้ว!



"เห้ย!" 

โห! ผ่าช่องว่างระหว่างเราสองคนไปเลยอะเฉียดไหล่ฉันไปนิดเดียวเองนะ 'หืมมม!' แบบนี้มันต้องเจอสักหน่อยค่ะ

ฉันกับวีมองหน้ากันก่อนหันไปทางทิศที่มาของลูกศร เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับพวกฉันสองคนแบบนี้มันยอมไม่ได้ เราสองคนง้างลูกศรออกก่อนจะ...



ฟิ้ว!



ลอยละหลิ่วตรงไปหาผู้กล้าที่กล้าท้าทายเรา



ปั้ก!



ลูกธนูสองดอกปักเข้าที่กลางลำตัวและอกซ้ายของผู้กล้า

"แปะ!" พวกเราตีมือกัน

"ศพนี้ของฉันนะ" วีว่า

"เดี๋ยวๆ ได้ไง ฉันยิงปักอกหมอนั้นเลยนะ" ฉันท้วง ก็ปักอกขนาดนี้เขาก็ต้องตายเพราะฝีมือฉันสิคะ

"แต่ลูกศรฉันไปถึงตัวเขาก่อน" เหตุผลไม่เข้าท่าเลยอะ

"ไปถึงก่อนไม่ได้แปลว่าตายก่อนสักหน่อย"

"เธอรู้ได้ไง" แต่ตาวีก็ยังแย้งฉันไม่หาย "ไม่แน่ฉันอาจยิ่งโดนไส้ติ่งหมอนั่นแตกก็ได้"

"หะ" เหตุผลของเขามันช่าง...เอ่อ...ไปต่อไม่เป็นเลยอะ

"ไม่เถียงแสดงว่าเห็นด้วย"

"ใครเห็นด้วย" ฉันรีบแย้ง "แล้วจะรู้ได้ไงว่าโดนไส้ติ่งจริงๆ"

"รอหมอมาผ่าพิสูจน์แล้วกัน แต่ระหว่างรอเพราะเหตุผลของฉันดีกว่า เพราะงั้นศพนี้เป็นของฉันนะจ้ะป้าเซ็ง" หืม! ฉันกำลังจะเถียงแต่ว่า...

"ระวัง!" วีว่าและรีบดึงฉันเข้าหาตัว 'เกิดอะไรขึ้นอะ' ก่อนที่เข้าจะเบี่ยงตัวแล้วยกโล่ห์ขึ้น



กริ๊ง!



ฉันเห็นลูกธนูตกลงที่พื้น วีรีบลดโลห์ลงก่อนรีบง้างธนูออกแล้วปล่อยลูกศรออกไป



ปั้ก!



'โดนเว้ยเห้ย' ไม่น่าเชื่อเลยอะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อว่าเขาจะยิงโดนนะคะ แต่ที่ฉันไม่อยากจะเชื่อคือ 'เท่ห์จัง' เขาเท่ห์จริงๆ นะ คิดว่าจะไม่ได้เห็นภาพแบบนี้แล้วค่ะ 

'ต้องมีคนกันไว้ ผมจะกันให้เอง' นึกถึงวันนั้นเลย ถึงวันนั้นจะไม่เห็นแต่หูฉันได้ยินทั้งหมดนะ วันนั้นเขาคงทำเหมือนวันนี้แหละมั้ง ดูเท่ห์แบบนี้ 'บ้าไปแล้ว' แล้วดูเหงื่อที่ปอยผมนั่นสิ แถมการเคลื่อนไหวของเขาที่กำลังจะง้างศรดอกใหม่นี่อีก ฉันขอลดสปีดของเวลารอบๆ ตัวลงหน่อยนะ 

ตาวีง้างลูกศรออกแนบหน้าตัวเอง ฉันเคยดูการแข่งธนูและช็อตก่อนปล่อยลูกศรนี่แหละคือจุดพีคของกีฬานี้ 'โอ้ย' ทำไมฉันเขินล่ะ ก็หน้าด้านข้างของเขามันดูดีจนชวนมองเกินไปเพราะตาที่หรี่ลงหน่อยๆ เพื่อเล็งเป้าหมาย จมูกเป็นสัน และปากที่เผยอนิดๆ แถมท่าทางการยืนอันมั่นคง มือ แขน ไหล่ ท่าทางเอาจริงแบบนี้ไม่ค่อยเห็นบ่อยๆ จากเขาเท่าไหร่หรอกนะ และเมื่อเขาปล่อยลูกศร ด้วยความที่มันเป็นภาพสโลว์ ฉันจึงได้เห็นหยดเหยื่อที่เกาะที่หน้าของเขาถูกสลัดออกไปตามแรงดีดของสายธนู 'เซ็กซี่อะ' 

'บ้าไปแล้วๆ' ฉันรู้ว่าฉันอยู่กลางสนามรบนะคะ แต่ว่า...คุณรู้ใช่มั๊ยว่าปกติเขาติ๊งต๊องจะตาย ฉันเลยขอเก็บภาพประทับใจนิดนึง



ฟิ้ว!



ฉันปล่อยเวลาให้เดินตามปกติตามเดิม เพราะเดี๋ยวทุกคนจะคิดว่าฉันขี้มโนหรือโรคจิตมากไปกว่านี้ เดี๋ยวฉันเสียหาย



ปั้ก!



"สวยงาม" เขาว่าแล้วหันมาหาฉันที่ยังดึงสติมาไม่หมด "เป็นอะไร ยืนเฉยเพื่อ"

"ใครๆๆ ใครเฉย" ฉันรีบบอกปัดแล้วหันตัวหาเป้าหมายใหม่และรีบจัดการให้เสร็จ



ปั้ก!



หวังว่าเขาจะไม่รู้ตัวหรือสงสัยว่าฉันแอบคิดไปไกลนะ

"แปลกๆ นะเรา" เขาว่าให้ฉัน แต่ตาฉันเหลือบไปเห็นอกาธัซสองคนกำลังวิ่งมาจากด้านซ้ายของเขาพอดี 

"ซ้ายนายๆ" ฉันรีบบอกเขาก่อนจัดการอกาธัซอีกสามคนที่กำลังมุ่งมาหาฉัน ตาวีจึงรีบหันกลับไปและรีบเคลียร์ให้เสร็จ

"อกาธอน!" 

ทหารที่มากับพวกฉันคนนึงตะโกนขึ้น และดูเหมือนมีพวกเราหายไปแล้วสี่คน ตายแล้วๆ แสดงว่าตอนนี้เราเหลือแค่ห้าจากเก้าคนสินะ

"อกาธอนๆ! ทางนั้นๆ!" 

เขาชี้บอกพวกฉันสองคน อกาธอนเหรอคะ พอเราสองคนหันไปตามทางที่เข้าชี้พวกฉันก็เห็น เหมือนคนสี่คนกำลังอยู่ในวงล้อมของพวกอกาธัซอยู่ และถ้ามองดีๆ นั่นมัน...สามพี่น้องกับจีมินไม่ใช่เหรอคะ ทำไมมาโผล่กลางกองทัพศัตรูแบบนี้

"ไปกันมั๊ย" วีถามฉัน เราเหลือห้าหายไปสี่ ทางนู้นมีสี่ แถมไดเอียนก็ยังไม่มาอีก เพราะงั้น...

"ไปกันเถอะ" ฉันตอบ

"ไปหาพวกเขา!" วีร้องบอกทหารอีกสามคน สามคนนั้นจึงรีบถอยมารวมกับเรา 

ไปยังไงดีนะ สปีดเราห้าคนให้เคลื่อนเหนือแสงเหมือนมิโน หรือควรหยุดเวลาของพวกอกาธัซดี แต่ถ้าต้องหยุดตลอดแนวนี้และกว่าพวกเราจะวิ่งไปถึงสี่คนนั้นก็คงไม่ทัน หรือจะไปธรรมดาดีแต่ก็กลัวจะมีคนตกหายระหว่างทางอีกล่ะ ถ้างั้น...

"เตรียมวิ่ง" ฉันบอกทุกคน แล้วเปลี่ยนธนูในมือเป็นหอกสองคมก่อนจับหอกนั้นไว้ในแนวนอนให้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง 

"วิ่ง!!!" 

ฉันเร่งสปีดให้เราทั้งห้าเพื่อพุ่งตัวไปหาสามพี่น้องและจีมิน ระหว่างทางหอกอันคมกริบของฉันคนตัดร่างของอกาธัซที่มาขว้างทางไปแล้วหลายศพ 'บรื๋ยยย! สยอง' ในขณะที่คนอื่นๆ ใช้ดาบบ้าง ธนูบ้าง มีดบินบ้าง ส่วนตาวี รายนี้วิ่งเอาโล่ห์ชนอย่างเดียวเลยค่ะ หวังว่าแรงต้านการเคลื่อนไหวของเราจากพวกอกาธัซคงจะไม่มากพอที่จะหยุดพลังของฉันนะคะ



กึก!



'OMG!' ฉันแค่คิดเองนะ 'ตายแล้วๆ' อีกนิดเดียวเองค่ะ 

ฉันรีบเปลี่ยนโล่ห์และหอกให้เป็นดาบสองเล่มทันทีก่อนรีบหมุนตัว ตวัดดาบฟาดหันพวกอกาธัซ 'เหนื่อยโว้ย!' ขนาดฉันยังจะไม่ไหวแล้วอย่างตาวีไม่ต้องพูดถึง ตอนนี้ฉันมองไม่เห็นเขาแล้วอะ แต่ฉันรู้ว่าเราไม่ไกลจากเจนนี่

"เจนนี่!" ฉันร้องเรียกหาเธอสุดเสียง "เจนนี่! พี่จียง! พี่มินโฮ! จีมิน!" เรียกมันไปหมดนั่นแหละคะ "เจนนี่! พี่จียง! พี่มินโฮ! จีมิน!" ต้องมีสักคนได้ยินสิค่ะ ฉันตะโกนสุดเสียงแล้วนะ 

"เจนนี่! พี่จียง! พี่มินโฮ! จีมิน!" รู้มั๊ยว่าการร้องไปด้วยและต้องรับมือกับพวกนี้ไปด้วยมันเหนื่อยนะค่ะ "เจนนี่!!!"



ฟิ้ว!



"อ้าก!!" อกาธัซตรงหน้าฉันล้มลงไป 'ฉันรอดแล้วๆๆ!' แต่นี่ไม่ใช่เจนนี่คะ

"พี่มินโฮ!" 

"วีอยู่ไหน" พี่แกถามทันทีที่ถึงตัวฉัน

"นู้นมั้งพี่ ว้าย!" พอฉันชี้บอกปุ้บพี่แกก็คว้าตัวฉันปั้บก่อนจะพาเคลื่อนเหนือแสงไปหาวีผู้ที่กำลังเหวี่ยงลูกตุ้มไปทั่วเพื่อกันพวกอกาธัซ แต่มีคนกำลังจะปามีดบินมาที่เขาด้วยค่ะ

"นายวี!" ฉันเห็นเขาหันมาตามเสียง เรายังเร็วไม่พอค่ะ ถ้าแค่เหนือแสงคงไม่ทัน งั้นคงต้องใช้พลังเคลื่อนกาลเข้าช่วย ตอนนี้คงยิ่งกว่าเหนือแสงซะอีก

"นายวี!" 

เร็วจนเบรคไม่อยู่แล้วด้วย

"หลบ!" ไม่ทันแล้วมั้ง



ตุ้บ!



ล้มไปด้วยกันทั้งสามคนนี่แหละ แต่ฉันกับมิโนก็พาเขาหลบมีดบินมาได้นะเพราะมีดนั้นบินผ่านอากาศว่างเปล่าไปปักร่างของอกาธัซคนหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แต่ความซวยคือพวกมันกำลังกรู่กันเข้ามาหาเราสามคน

"ลุก!" 

มิโนร้องสั่งแล้วรีบคว้าตัวฉันกับวีเอาไว้ แต่ฉันยังมึนๆ จากการชนเมื่อกี้นี้อยู่เลยนะ "เกาะให้แน่น" คะ? อยากบอกนะว่า...



ฟิ้ว!



โอ้ย...จะอ้วก 'เมื่อกี้ยังไม่พออีกเหรอ!' ตอนนี้ฉันไม่รู้แล้วอะว่าพี่แกจะพาไปไหน

"เอ้า!" มิโนปล่อยเราเป็นอิสระ

"โรเซ่" เจนนี่วิ่งเข้ามาหาฉัน นี่พี่แกพาเรามารวมกับคนอื่นๆ แล้วสินะ แต่ฉันคงต้องขอใช้เวลาสักหน่อยให้อาการหัวหมุนดีขึ้น

"อ้วก!!" แต่รายนี้คงไม่ไหวจริงๆ ตาวียืนอ้วกอยู่ใกล้ๆ ฉันเลย 'เอือก' เลยจะอ้วกตาม แต่ฉันลืมอะไรไปเปล่าค่ะ

"พี่มินโฮ" ฉันรีบเรียกมิโนก่อนที่พี่เขาจะกลับสู่โหมดสงครามอีกครั้ง

"อะไร" แกรีบหันมาถามในขณะที่กำลังเรียกดาบซามูไรออกมา

"อีกสามคน" ฉันบอก พี่แกมองฉันจนคิ้วขมวด "มีทหารอีกสามคนพี่ ใส่ชุดเกราะอกาธัซแต่มีรอยมือประทับสีขาวที่อกซ้าย"

"อีกสามคน!" มิโนถึงกับอึ้งไปเพราะดูพี่ท่านคงเหนื่อยแล้วแต่ก็ยังถามอยู่ดีว่า "แล้วอยู่ไหน" 

ฉันหันไปดูแถวๆ ทางเดิมที่เราเพิ่งจากมา แต่ฉันมองไม่เห็นอะเพราะพวกเขาดันใส่ชุดเกราะสีเดียวกันนี่แหละ แต่ฉันเห็นจุดชลมุนจุดหนึ่งเหมือนมีการรุมทึ้ง 'อาจจะใช่' ฉันจึงชี้ไปที่จุดต้องสงสัย "ตรงนั้นมั้งพี่" 



ฟิ้ว!



ไปแบบไม่บอกไม่กล่าวเลยนะคะ ที่ชี้เมื่อกี้ฉันก็ไม่มั่นใจนะ

"ช่วยทางนี้หน่อย" จีมินร้องเรียกขณะที่กำลังฟาดดาบลงใส่อกาธัซคนหนึ่งเมื่อเขาเห็นว่ามีอีกหลายคนกำลังมุ่งตรงเข้ามาหาเขากับพี่จียงที่ดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บแต่ก็ยังกัดฟันสู้



ฟื้บ!



เจนนี่รีบจัมป์ไปทันที

"ไปเร็วนาย" ฉันรีบวิ่งเข้าไปลากอีตาวีให้ไปด้วยกัน 

"ย่าห์!" โธ่...จะไม่ให้พักเลยใช่มั๊ยคะ



กริ๊ง!



ฉันต้านดาบของอกาธัซคนนั้นเอาไว้ด้วยโล่ห์

"นายวี" ฉันส่งสัญญาณให้วี เขาพยักหน้าให้ฉันและเรียกดาบออกมา ฉันจึงสะบัดโล่ห์ขึ้นเพื่อเปิดทางให้วีได้มีโอกาสโจมตีคู่ต่อสู้



จ้วก!



วีแทงเข้าท้องของอกาธัซคนนั้นเต็มๆ และฉันก็ตีหน้าเขาซ้ำด้วยโล่ห์จนเข้าเซล้มลงไปตาย ชีวิตมันก็โหดร้ายแบบนี้แหละค่ะ และเราก็ทั้งวิ่งทั้งหลบทั้งสู้ผ่าดงมดดำจนเข้าไปหาสามคนนั้นได้



ฟิ้ว!



พร้อมการกลับมาของมิโนและทหารที่ตามติดพวกฉันมา แต่ทำไม...

"เหลือคนเดียวเหรอคะ" ฉันรีบถามมิโนผู้ที่กำลังยืนหอบหายใจอยู่เมื่อเห็นพี่แกพาทหารกลับมาด้วยแค่หนึ่งคน

"ฉันวิ่งไปทั่วแล้ว แต่ที่เห็นก็มีแต่เขานี่แหละ" หอบหนักเลยแหละ

"พี่ไหวนะ" ฉันถาม

"ไม่ไหวก็ต้องไหว ย่าห์!" นี่ก็กัดฟันสู้จริงๆ "แต่ตอนไหนไดเอียนมันจะมาวะ" พี่แกถาม

"ฉันก็ไม่รู้อะ" นี่ก็เป็นสิ่งที่ฉันอยากจะถามเหมือนกันค่ะว่าไดเอียนไปทำอะไรของเขาอยู่ ก็ไหนบอกว่าจะมาจัดการกองกลางของคาร์เมนไงคะ แต่ตอนนี้ที่กองกลางรู้สึกจะมีแค่พวกเราเจ็ดคนนะและสภาพก็ล่อแล้เต็มทน แถมนั้น...

"ตัวอะไรวะ" วีเอ่ยขึ้น แล้วทุกคนก็มองไปยังสัตว์ขนฟูคล้ายเฟอเรทตัวยักษ์ที่กำลังวิ่งมา...หาเราเหรอ!

"พังพอน" คะ! พี่จียงว่าอะไรนะคะ 'พังพอน?' สัตว์เลี้ยงของคาร์เมนเหรอ ดูตาแดงๆ เหลือกๆ ของมันที่กำลังเล็งมาที่เราสิ

"มึงมาเลย" 

'ไอ้พี่มินโฮ!' พี่แกไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกันเนี่ย มันตัวใหญ่มากเลยนะ 'ตายแท้ๆ ตายอย่างเขียด' โดนงับหัวขาดแน่ๆ ค่ะงานนี้

"จะไม่หนีกันก่อนเหรอ" นายวีพูดถูกค่ะ "เราไม่น่าสู้ไหวนะ" ฉันเห็นด้วยกับเขาทุกประการเลย

"เรามาเพื่อสู้ไม่ได้มาเพื่อถอย" 

'ไอ้พี่มินโฮ!' นี่บ้าเลือดเหรอคะ

"ใช่ นักรบจะไม่หันหลังให้สงครามถึงแม้จะรู้ว่าต้องตาย" 

'พี่จียง!' โอ่ยๆๆ สองคนนี้เป็นอะไรกันนะ

"ถ้าเราจะตาย เราก็ตายอย่างสมศักดิ์ศรี เยี่ยงวีรบุรุษ" 

'เอ้า!' จีมินก็ด้วยเหรอ โอ้ยๆๆ ใครล้างสมองเขากันเนี่ย

"และวีรสตรี"

'เจนนี่! OMG!!!' คิดถูกหรือคิดผิดที่เลือกมาหาสี่คนนี้กันแน่นะ 'แต่ฉันยังไม่อยากตาย! ฉันยังไม่อยากตายโว้ย!!' ก็ฉันเหมือนเพิ่งฟื้นจากความตายมาเองนะ แถมถ้าตายรอบนี้คือตายแล้วตายลับหลับไม่ตื่นเลยนะ

วีมองหน้าฉัน เขาคงเห็นว่าฉันกังวลอยู่แน่ๆ "หลบหลังฉันไว้ ถ้าฉันโดนก่อนเธอจะได้ช่วยฉันทัน เพราะถ้าเธอโดนก่อนฉันคงช่วยไม่ได้แน่" เขาว่าแล้วเดินมาอยู่หน้าฉันมือก็ง้างธนูยิงใส่พวกอกาธัซไปด้วย 

เจ้าพังพอนมันเล็งเราแน่ค่ะ และมิโนกับเจนนี่ก็จ้องจัดการมันเหมือนกัน เหมือนสองคนพี่น้องจะมีแผนในหัวแล้ว แต่เอาจริงๆ เลยนะ ไอ้ตัวนี้ท่าจะจัดการยากกว่านางแมงมุมโพนี่ที่ฉันกับวีเคยเจออีกอะ ทั้งเขี้ยวและเล็บที่แหลมคมและความคล่องแคล่วว่องไวของมัน นี่ฉันไม่ได้แช่งนะคะแต่พูดตรงๆ จากใจจริงตามภาพที่เห็น

"อี๊ด!!" และเสียงที่ได้ยิน บอกเลย 'ตายแท้เหลา' หัวใจฉันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเลยเพราะมันกำลังจะก้าวถึงตัวพวกเราในอีก 

'ห้า สี่ สาม สอง หนึ่...'



"ฟู่!!!"



'อะไรวะนี่!' 

คุณต้องไม่เชื่อว่าฉันเห็นอะไร งูค่ะงู! งูยักษ์ตัวใหญ่มากๆ 'อนาคอนดา' มันต้องใช่อนาคอนดาแน่ๆ เมื่อกี้พวกเราเกือบตายแหน่ค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะมีงูอนาคอนดาตัวใหญ่ที่โผล่มาจากไหนไม่รู้พุ่งชนเจ้าพังพอนจนกระเด็นไปไกลแล้วมันก็สะบัดหางสลัดตัวใส่พวกอกาธัซจนกระเด็นออกไปคนละทิศละทาง ก่อนเราจะเห็นกลุ่มบุคคลผู้มากับงูตัวนี้

"ไดเอียน!/ฮยอง!" ในที่สุดกลุ่มคนที่ฉันรอคอยก็มาถึงสักที พวกเขาทั้งแปดคงกระโดดลงมาจากหลังงู ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ว่าพวกแกเกาะกันมายังไง

"อี๊ด!!!" เจ้าพังพอนมันกลับมาอีกแล้วค่ะ

"ฟ่อ!!!" แต่พญางูของเราก็ขู่กลับเหมือนกัน

"ขอโทษที่ให้รอ พอดีเจ้าคาร์นาสมันประหม่าไปหน่อยกว่าจะกล่อมได้" อ่า 'คาร์นาส' นี่คือสัตว์เลี้ยงของเขาสินะ

"คนทรยศ" พวกอกาธัซพอเห็นไดเอียนก็พากันพูดคำนี้ทันทีเลย 

"ข้าไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่นะ" เขาว่าก่อนเรียกโล่ห์ออกมาแล้ววิ่งเข้าใส่ฝูงอกาธัซ



พล้าง!!!



'OMG!' 

ฉันว่าวันนี้ฉันอุทานคำนี้ในใจบ่อยเกินไปแล้วนะ ฉันเพิ่งเคยเห็นคนที่มีพลังแบบนี้อะ เขาเป็นซุปเปอร์แมนหรือไงกันนะ แบบว่าแค่วิ่งชนพวกอกาธัซมันก็ 'ปุ้ง!' กลายเป็นโกโก้ครั้นช์ไปเลย เหมือนพวกอกาธัซเจอแรงระเบิดจนต้องสะท้อนออกไปทันที

พอไดเอียนนำ ทั้งสาหัส สากรรจ์ และลูกน้องที่เหลือของเขารวมถึงทหารอีกคนที่มากับเราต่างวิ่งเข้าใส่ศัตรู ฉันเห็นพวกเขาเรียกอาวุธสลับกันไปแทบทุกชนิดเลยอะ แถมดูจะชำนาญซะด้วย นี่ต้องฝึกกันกี่ปีนะถึงจะได้แบบนี้ คือมันเท่ห์มากเลยอะ ที่พอสู้ด้วยดาบในระยะประชิดเสร็จปุ้บ พวกเขาก็เปลี่ยนไปโจมตีในระยะไกลด้วยธนู มีดบิน หรือดาวกระจาย แถมความร่วมมือเป็นอย่างดี เมื่อคนหนึ่งเกี่ยวร่างอกาธัซด้วยแส้ก่อนโยนให้อีกคนจัดการด้วยอาวุธต่างๆ ส่วนพี่เจโฮปก็วิ่งมาหาเราก่อนเลย แล้วถามพวกฉันว่า "ทุกคนยังไหวนะ" 

"ได้พักเมื่อกี้ก็ไหวแล้วน้อง"



ฟิ้ว!


คึกจริงคึกจังมากคนนี้ วิ่งหายเข้าไปสมทบกับไดเอียนแล้วค่ะพี่เหนือแสงของเรา แกไปเอาแรงมาจากไหนนะ

"ไปกันเถอะ" พี่จียงว่า

"เดี๋ยวครับ" เจโฮปเข้ามาขวางไว้ก่อน "รุ่นพี่ได้รับบาดเจ็บนิ่ครับ" พี่แกถามพี่จียง

"ไม่ต้องมาห้ามฉันอีกคน ฉันไหว" 

'ไหวแน่นะพี่' ฉันอยากถามพี่เขาแบบนี้จริงๆ นะคะแต่พอเห็นความตั้งใจของพี่เขาแล้วก็ไม่กล้าขัด แต่ถ้าเสียเลือดมากไปกว่านี้พี่จียงต้องแย่แน่ๆ อะ

"ผมไม่ได้จะห้ามครับ แต่ว่าผมมีนี่" ฉันก็เพิ่งสังเกตว่าพี่เจโฮปแกแบกเป้มาด้วย และพอแกเปิดเป้ออกให้เราเห็น 'โห!' นี่แพทย์สนามมาเองเปล่าค่ะ อุปกรณ์การแพทย์มาครบและยาสารพัดยาเต็มเป้มาเลย

"แล้วพวกมึง" พี่แกหันมาบอกพวกฉันสี่คน "คุ้มกันกูกับรุ่นพี่ด้วย" 

มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วล่ะคะ ตอนนี้หน้าที่ของพวกฉันทั้งสี่คนคือการคุมกันพี่เจโฮปที่กำลังฉีดมอร์ฟินให้พี่จียงอยู่ และดูเหมือนจะมีการเย็บแผลสดๆ กันกลางสนามรบด้วย แต่ดีที่ไดเอียนและพวกช่วยเคลียร์พวกอกาธัซไปแล้วบางส่วนแต่พวกมันก็ดูเยอะอยู่ดีแหละ แถมนอกจากสงครามคนตอนนี้ยังมีศึกของคู่นี้อยู่ด้วยค่ะ

"อี๊ด!!!/ฟ่อ!!!"

จะเป็นพังพอนหรืองูกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายชนะ ชักอยากรู้แล้วสิ





........จบ PART 121.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1605 Thack_patsarin (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 19:29

    เจโฮปฮยองโคตรเท่อ่ะ ถึงจะกลัวการรบแต่ไม่กลัวการเย็บสด สุดยอดอ่ะ

    จียงฮยองคนจริง ถึงจะเจ็บแต่กัดฟันสู้เพื่อพวกพ้อง เหล่าสหาย และเพื่อประชาชน cool ว่ะพี่

    #1,605
    0
  2. #1480 Nanny😁😄 (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 21:48
    สนุกมากกกก มันส์จริงงงๆๆ
    #1,480
    0
  3. #1306 Ralinee (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 19:41
    รอน่ะค่า~ สู้ๆค่า
    #1,306
    0
  4. #1305 LoliA (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 22:12
    มือที่สามคือ ตุ๊กแก สัตว์เลี้ยงเราเองปล่อยไปช่วย เด๋วๆๆ อย่าอิน // อินไปนิดไรท์
    #ไรท์ ไฟท์ติ้ง
    #1,305
    0
  5. #1304 Aern5555 (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 21:00
    วีเซ่กัดกันได้ทุกเวลาจริงๆ
    #1,304
    0
  6. #1303 Mind_kookga (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 19:14
    เจโฮป?? 55555 รอค่าาาาา
    #1,303
    0
  7. #1302 allymary (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 18:23
    555สนุกมากค่ะชอบๆ วีเซ่ นี่ก็กัดกันได้ตลอดจริงๆเลย มันส์มากปนตลกด้วย รอค่าาา
    #1,302
    0
  8. #1301 iamdevils (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 16:56
    สนุกมากค้าาา^^
    #1,301
    0
  9. #1300 chonnikan_ink80 (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 16:55
    ต่อๆๆๆๆๆ
    #1,300
    0
  10. #1299 Me\'s Eye AS (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 16:47
    โหยยยยตื่นเต้นอ่ะะะ รีบเลยน้าาไรท์ค้างมากกงื้อออ อยากอ่านชิชูกะพี่ก้าแบ้ววว????????????????
    #1,299
    0