Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 126 : PART 120 : เปิดศึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jennie talk...



~~หวู้ด~~



เสียงเป่าเขาควายของฝั่งเราดังขึ้นเพื่อเป็นสัญญาณการขอเจรจา มันเป็นการเจรจาตามมารยาทเท่านั้นแหละค่ะเพราะเรารู้ดีว่าเจรจาไปก็เท่านั้น และเป็นกานยื้อเวลาเพื่อรอกองทัพของไดเอียนด้วย



~~หวู้ด~~



เสียงเป่าเขาควายจากฝั่งของคาร์เมนขานรับมาทำให้ศึกที่ยืดเยื้อมาตั้งแต่เมื่อคืนหยุดลง กองทัพนักรบแสงจันทร์ต้านทัพผู้ถูกเปลี่ยนของคาร์เมนไว้ได้จริงๆ ค่ะ และตอนนี้กองทัพของทั้งสองฝ่ายก็กำลังแยกย้ายกันกลับฐานของตัวเอง

"คงใกล้ได้เวลาแล้ว" พี่จียงเอ่ยขึ้นขณะที่พี่เขา ฉัน จีมินและมิโนกำลังยืนมองดูเหตุการณ์ที่เขต war zone อยู่ ซึ่งตอนนี้กองทัพนักรบแสงได้กลับมาตั้งขบวนอีกครั้งที่บริเวณหน้าป้อมแล้ว "ลงไปกันเถอะ" พี่จียงเดินนำพวกฉันลงไป

"ท่านพ่อ" พี่จียงเรียกพ่อ "พวกเขากลับมาแล้วครับ" พวกเขาที่พี่จียงว่าก็คือกองทัพแสงจันทร์นั่นแหละค่ะ

"งั้นพวกเจ้าก็ไปขึ้นม้าได้ เราจะไปกันแล้ว" พ่อบอกพวกฉัน เราสี่คนจึงเดินไปหาม้าของเราที่ลูกน้องพ่อดูแลอยู่ จีมินเดินมาส่งฉันที่ม้าก่อน

"เธอดูเหมือนแม่เลยพอใส่ชุดนี้" จีมินบอกฉัน ชุดเกราะนี่น่ะเหรอคะ

"ไม่หรอก แม่ฉันเท่ห์กว่าตั้งเยอะ แถมสง่าจะตาย ฉันเป็นแค่นักรบฝึกหัดน่ะ" ฉันบอกแต่จีมินกับยิ้มมาให้ อะไรล่ะคะ

"ไม่หลงตัวเองแฮะ" แหม...ฉันก็ไม่เคยหลงตัวเองเลยนะ (มั้ง)

"ฉันยอมให้แม่แค่คนเดียวเท่านั้นแหละ" ฉันว่าติดตลกก่อนจะหันไปจับบังเหียนไว้เพื่อเตรียมขึ้นขี่

"ให้ช่วยนะ" จีมินเข้ามายกตัวฉันขึ้นขณะที่ฉันเหยียบโกลนและยันตัวขึ้นจากพื้นแล้วพาดขาข้ามตัวม้าไป เขาจับม้าไว้ให้ฉันด้วยแหละตอนที่ฉันเขย่าตัวให้เข้าที่ "นั่งได้ยัง" แถมยังค่อยเช็คอยู่ตลอดอีก

"อื้อ" ฉันพยักหน้าตอบเข้า "นายก็ไปได้แล้ว" ฉันบอกเขา จีมินมองฉันก่อนจะมอง เอ่อ...มองมือฉันเหรอ "อะไรอีกล่ะคุณจีมิน" ฉันถาม

"นั่นน่ะ" เขาชี้มาที่ข้อมือฉัน ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเขามองอะไร กำไลเจ้าปัญหานี่เอง 

"ทำไมเหรอ" 

"ก็มันเป็นหัวใจของฉัน" หยอดคำหวานมาอีกแล้ว อยู่กับเขานานๆ ฉันกลัวจริงๆ นะคะว่าสักวันคงไม่วายเป็นโรคเบาหวานแน่ๆ "ช่วยดูแลมันให้ฉันด้วยนะ" อ้อนไปอีก แต่พอเขาเห็นฉันไม่ตอบเขาถึงถามย้ำ "ว่ายังไงคุณหนู"

"รู้แล้วน่า" ฉันรับปาก "จะดูแลให้อย่างดีเลย ว่าแต่นายเหอะ" จีมินมองหน้าฉันเหมือนอยากรู้

"ว่า?" 

ฉันจะพูดแค่รอบเดียวนะคะ "ก็หัวใจฉันอยู่กับนาย อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยล่ะ" เขินอะ แต่ถ้าจะเอามือขึ้นมาปิดหน้าก็จะเขินไปอีก งั้นแกล้งทำหน้าซื่อตาแป๋วดีกว่าแล้วกัน แต่ฉันจะแกล้งทำไม่ได้ก็เพราะจีมินนี่แหละ เขาต้องชอบมันแน่ๆ

"เลิกยิ้มกว้างทำตาหวานแล้วไปขึ้นม้าได้แล้ว" พี่จียงนี่จริงๆ เลย

"อย่าอิจน้องมันได้เปล่าล่ะฮยอง" พี่คนตัวดำของฉันปกป้องศิษย์น้องของตัวเองอีกแล้วค่ะ

"ตกลงมึงน้องกูจริงเปล่านิ่" เอ่อ...มันใช่เวลาจะมาเถียงกันหรือเปล่าค่ะนี่

"โอ๋ๆ อย่างอนดิฮยอง" นี่ก็แหย่พี่จียงไม่เลิกเดี๋ยวก็โดน "โอ้ย" พูดยังไม่ทันขาดคำเลยค่ะโดนแส้ฟาดหลังเข้าให้ "โหย...ล้อเล่นแค่นี้เองอะ" พี่แกทำหน้าเหยบอกพี่จียงก่อนหันมาเร่งศิษย์น้องของแกว่า "เร็วๆ เว้ยจีมิน"

"ครับฮยอง" นี่ก็เชื่อฟังศิษย์พี่จริงเชียว ฉันล่ะแอบหวั่นใจถ้าจีมินโดนพี่มินโฮล้างสมองขึ้นมานิ่ ฉันกับพี่จียงคงต้องปวดประสาทแน่ๆ

"เจนนี่" ฉันหันไปตามเสียงเรียกของเขา "โอเค" คะ? เขาว่าไรนะ

"โอเค? โอเคอะไร" ฉันถาม

"ก็ที่บอกให้ฉันดูหัวใจเธอไง" โอ่ยยย...นึกว่าเรื่องเขาลืมไปแล้วซะอีก "ขึ้นม้าได้แล้ว" ฉันดันตัวเขาไปเพราะเริ่มอายอีกครั้ง

"จะดูแลอย่างดีเลย" ยังไม่เลิกพูดอีก

"เร็วๆ พ่อรอแล้ว" 

"ฉันก็รอ" พอได้ยินเสียงพี่จียง จีมินก็รีบขึ้นบนหลังม้าทันทีเลยค่ะ เก๊กหน้าโหดไปได้พี่ฉันก็นะ "ตามมา" แล้วพี่จียงจึงขี่นำเราไปหาพ่อ





"เจ้าสองคนไปกับพ่อ" พ่อบอกพี่ชายทั้งสองของฉัน

"หนูไปด้วยสิคะ" ฉันเสนอตัว 

"ลูกอยู่นี่แหละ ให้พี่ชายเจ้าไปกับพ่อก็พอ" เป็นผู้หญิงแล้วไปด้วยไม่ได้เหรอคะ งั้นฉันต้องใช้ตัวช่วย

"แม่คะ" ฉันหันไปอ้อนแม่ 

"ลักซ์" แม่ทำเสียงเข้ม "ลูกโตแล้วนะ"

"แต่ยังโตไม่พอ" หูย! เอาไงดีล่ะคะ ฉันก็อยากไปฟังด้วยนี่นา

"แต่หนูมาในนามของไดเอียน" ฉันเอ่ยขึ้น "หนูกับจีมินมาในนามของไดเอียน เพราะงั้นพวกหนูเป็นตัวแทนของเขา และคนของเขาก็ควรจะได้รู้ด้วยว่าการเจรจาจะเป็นไปในทางไหน" เพิ่งคิดออกเลยนะคะเนี่ย

"เจ้านี่มันดื้อเหมือนใครก็ไม่รู้" นี่พ่อหลอกว่าแม่เหรอคะ "งั้นก็ได้ แต่แค่ฟังอยู่เงียบๆ เข้าใจมั๊ย"

"เข้าใจค่ะ" ฉันรีบรับปาก

"นายกอง" พ่อหันไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้นายกอง

"เตรียมตัวเคลื่อนพล!" นายกองตะโกนก้อง ก่อนส่งสัญญาณมือให้คนเป่าเขาควาย



~~หวู้ด~~



"เคลื่อนพลได้!" 

สิ้นเสียงเขาขบวนกลองก็รัวขึ้นดังก้องฟ้าพร้อมเสียงย้ำเท้าของเหล่าทหารที่เป็นจังหวะ พ่อฉันควบม้าเดินนำทัพออกไปโดยมีพี่จียงและพี่มินโฮเทียบม้าอยู่ข้างๆ ฉันและจีมินขี่ม้าตามหลังคนทั้งสามออกไป แล้วกองทัพก็เริ่มเคลื่อนขบวนตาม โดยมีแม่ฉันคุมทัพอกาธอนแทนพี่และพ่อไปก่อน และมีลุงโรมานกับลีนานคุมทัพพวกตัวเย็น เราเดินเลยประตูป้อมออกมาแล้ว จากตรงนี้เรามองเห็นแนวรบของคาร์เมนชัดเจนเลย เพราะพื้นหิมะบนเขาทาธารัสตอนนี้ถูกแต้มไปด้วยชุดเกราะสีดำของพวกอกาธัซเต็มไปหมด 

พ่อฉันหยุดม้า เมื่อเราขี่ม้าออกมาห่างจากประตูป้อมได้ระยะที่ต้องการเพื่อรอให้คนของเราตั้งขบวนรบให้พร้อมและพอขบวนสุดท้ายของเราออกมาแล้ว ประตูป้อมก็ปิดลง ตอนนี้หลังป้อมมีอกาธอนัสเหลือไว้เพียงสี่กองพร้อมพลธนูที่อยู่ประจำป้อมเท่านั้นค่ะ เราแทบเทหมดหน้าตักเลยนะสำหรับศึกนี้

"ขอธงด้วย" มิโนหันไปขอธงจากอกาธอนัสคนหนึ่ง เขาจึงวิ่งเอาธงมาให้มิโน

"พร้อมกันแล้วนะ" พ่อฉันหันมามองเราสี่คน "ถ้างั้นไปกันเถอะ" แล้วพ่อจึงนำพวกเราสี่คนควบม้าออกไป 

ในขณะที่ฝ่ายคาร์เมนเมื่อเห็นขบวนเจรจาของเรา นางก็ออกมาพร้อมขบวนของนาง ทางฝ่ายอกาธัซ คนที่ควบม้านำมาคือคาร์เมน สองข้างขวาและซ้ายของนางคือลูกรักทั้งสอง ดูเธอร์กับดับป์ และมีทหารติดตามมาอีกสองคน เราทั้งสองฝ่ายหยุดอยู่ต่อหน้ากันเมื่อควบม้ามาถึงครึ่งทางระหว่างกองทัพทั้งสอง

"ลักซ์ๆๆ" คาร์เมนเป็นคนเปิดฉากสนทนาก่อน แต่เรียกชื่อพ่อฉันแบบนี้ กลัวลืมชื่อพ่อฉันหรือไงกัน "ครอบครัวสุขสันต์แล้วสินะ" แสยะยิ้มได้จริงใจสุดๆ "น่าจะให้ลูน่าร์มาด้วยนะ ข้าจะได้ถ่ายรูปครอบครัวไว้ให้ รูปครอบครัว...ใบสุดท้าย" 

"มั่นใจเกิ๊น ใครกันแน่ที่จะได้ใบสุดท้าย" มิโนแอบพึมพำค่อยๆ แต่คงเป็นค่อยๆ ให้ทุกคนได้ยิน

"ฮึ" แม้แต่พี่จียงยังแอบหลุดขำ

"ขออภัยแทนลูกชายข้าด้วย" พ่อฉันเอ่ยขึ้น คาร์เมนกำลังจะเอ่ยปากตอบแต่พ่อฉันรีบปาดหน้าขึ้นมาว่า "แต่บางครั้งเขาอาจพูดถูกนะ แต่น่าเสียดายที่ขาดลูกคนรองไปหนึ่งคน ไม่งั้นเจ้าคงมีรูปครอบครัวสุขสันต์เหมือนข้า" เอาสิๆ เจอตลกหน้าตายของพ่อเข้าไปถึงกลับหน้าตึงเลยทีเดียวก่อนคาร์เมนจะแสร้งยิ้มเหมือนไม่ใส่ใจแต่จริงๆ แล้วคงมีปะทุๆ อยู่แน่ๆ

"ข้าคิดว่าพวกเจ้าจะมาเจรจาซะอีก" นางว่า

"เดิมทีข้าก็คิดแบบนั้น แต่พอเจอมุกใบสุดท้ายเข้าไปข้าก็ชักเปลี่ยนใจ" พ่อฉันก็แสร้งยิ้มตอบไปเหมือนกัน แต่ดูเหมือนเหตุผลของพ่อจะเล็กน้อยจนคาร์เมนทำหน้าฉงน นางคงคิดว่าพ่อจะมาไม้ไหนอยู่แน่ๆ "แต่จริงๆ แล้ว เราก็รู้กันอยู่ว่าถึงเจรจาไปก็เท่านั้น ยิ่งพูดมาก ยิ่งมากความ ใช่มั๊ยคาร์เมน" 

"ที่เจ้าพูดนั่นก็ถูกต้องสหาย" สหาย นางกล้าพูดนะคะ ถ้าต้องนับยัยนี้เป็นสหาย คงจะเป็นสหาย(นะ)ซะมากกว่า "การเจรจาไม่มีประโยชน์สำหรับเรา" นางว่า

"งั้นบอกได้ไหมว่าศึกครั้งนี้เจ้าต้องการอะไร" พ่อฉันถาม เริ่มเข้าเรื่องแล้วสินะคะ

"เจ้าคงชราจนเลอะเลือน ข้าว่าข้าได้บอกเหตุผลเจ้าไปแล้วนะลักซ์" ฉันว่าพ่อฉันรู้จุดประสงค์ของเธออยู่แล้วล่ะ แต่คงเพื่อยื้อเวลาซักหน่อย

"เพื่ออกาธัซน่ะเหรอ" พ่อฉันถาม

"ใช่ เพื่อหนึ่งเดียวของเรา อกาธัซ" ของเราหรือของนางกันแน่

"แล้วอกาธอนคนของข้าล่ะ" 

"พวกเจ้ามีอยู่สองทางเลือก...ไม่ตายก็เป็น" คำว่าเป็นของเธอคงหมายถึงการถูกเปลี่ยนสินะ แล้วมันต่างอะไรจากการตายล่ะคะ "เห็นหรือไม่ว่าข้าไม่ได้โหดร้ายอย่างที่คิด" พูดเองเออเองไปอีก

"จริงๆ ด้วย" พ่อฉันว่า "มีเมตตาจนข้าละอายใจตัวเองที่คงเห็นแก่ตัวมากไป" พ่อฉันก็นะ เนี้ยนเนียนเกือบจะเชื่อแล้วว่าจริงใจจริงๆ

"รู้ตัวก็ดี" คะ...คือนางแยกคำว่าพูดจริงกับประชดออกเปล่าคะนี่ "ข้าเห็นว่าเจ้าศีลเสมอข้าหรอกนะข้าถึงให้โอกาสนี้" โอ๋ะ...ศีลเสมอกันซะด้วย "ยอมแพ้ซะ แล้วข้าจะเมตตาปล่อยครอบครัวเจ้ามีชีวิตสุขสันต์ในตู้โชว์บ้านข้า" ตู้โชว์! ครอบครัวเราไม่ใช่งูเหลือมนะคะ

"งั้นเอาตู้ใหญ่ๆ หน่อยนะเพราะฮยองผมแปลงร่างทีคงต้องใช่พื้นที่เป็นไร่" มิโนพูดติดตลก

"อย่าทำเป็นเล่นเจ้าเด็กเมื่อวานซึน" ดูเธอร์บอกมิโนหน้าเข้ม

"อย่ามาพูดกับน้องข้าแบบนี้" พี่จียงก็ไม่ยอมเหมือนกัน "อ่า" พี่เขาเป็นอะไรไปน่ะคะ "อ่า!"

"พี่!/ฮยอง!/รุ่นพี่!" พวกเราต่างตกใจที่จู่ๆ พี่แกก็เอามือกำอกแน่นเหมือนเจ็บปวด

"ไร้มารยาท!" พ่อฉันพูดขึ้นเสียงดัง แล้วอาการนั้นก็เหมือนจะหายไป แต่พี่จียงยังหอบหายใจแรงอยู่

"ฮยองโอเคมั๊ย" มิโนรีบถามหน้าเสีย พี่จียงพยักหน้ารับแต่สายตามองตรงไปหาดูเธอร์อย่างเอาเรื่อง

"เรายังเจรจากันอยู่แท้ๆ แต่เจ้าทำเช่นนี้กับคนของข้าได้ยังไง" พ่อฉันว่าน้ำเสียงเดือดอยู่หน่อยๆ

"ก็ไหนว่าเจรจาไปก็เท่านั้นไง" ดับป์เอ่ยขึ้นท่าทางหยิ่งยโสจนน่าหมั่นไส้ "พี่ข้าทำอย่างนั้นก็ไม่เห็นจะผิดอะไร" ไม่ผิดเหรอค่ะ

"แต่คนจริงเขาไม่เล่นกันทีเผลอแบบนี้หรอก" ฉันอดไม่ได้จึงเอ่ยออกไป 

"แปะๆๆ" คาร์เมนปรบมือและยิ้มอย่างพอใจ "ดูเธอร์ ดับป์" นางเรียกลูกชายทั้งสอง "ฟังเอาไว้ลูกรักว่าคนจริงเขาไม่เล่นกันทีเผลอ ฟังและจำไว้ว่าอย่าทำอีก" นางจงใจยิ้มให้ฉันและที่นางพูดไม่ใช่พูดเพื่อสอนลูกตัวเองหรอก แต่พูดเยาะเย้ยพวกฉันต่างหาก

"เจ้านี้โชคดีนะลักซ์ มีทั้งลูกชายและลูกสาว แต่ข้ามันอาภัพที่ไม่มีลูกสาวสักคน" เธอบอกพ่อแต่ตามองมาทางฉัน "เจ้าได้ลูกชายข้าไปแล้ว" หมายถึงไดเอียนเหรอคะ "ถ้าข้าจะขอลูกสาวเจ้ามาเป็นของแลกเปลี่ยนก็คงไม่มีปัญหาอะไร" ของแลกเปลี่ยนงั้นเหรอ

"ฝันไปเถอะ" ฉันบอก

"ฮึๆๆ" ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก "ข้าชอบเจ้าจริงๆ นะเด็กหน่อย เห็นเจ้าแล้วก็นึกถึงตัวเองตอนเยาว์วัย" จะบอกว่าฉันเหมือนนางงั้นเหรอคะ บรื๋อ! ขนลุกอะ "ถ้าได้เจ้ามาเป็นลูก ข้าคงภูมิใจ" นางยิ้มเหมือนได้ชัยชนะ

"แต่ข้าไม่มีแผนจะยกลูกสาวข้าให้ใคร ยิ่งเป็นกับเจ้าด้วยแล้ว แม้แต่ชายตาเจ้า ข้ายังไม่อยากให้ลูกสาวข้าอยู่ในนั้นเลย" พ่อฉันพูดได้แรงชัดจัดเต็มมากเลยจนคาร์เมนค่อยๆ หุบยิ้มลง

"ถ้าขอดีๆ แล้วไม่ได้ แสดงว่าเจ้าคงยิ่งดีกับสงครามที่ข้ายื่นให้สินะ" คาร์เมนถามเสียงเรียบ

"ข้ายินดี หากแต่สงครามสำหรับข้าไม่ใช่การเข่นฆ่าเพื่อเอาชนะ แต่เพื่อความอยู่รอดของคนของข้า" พ่อฉันมองหน้าคาร์เมนนิ่งและจ้องตานางลึกเพื่อสื่อความต้องการจริงๆ ของท่าน "เจ้าเป็นฝ่ายบีบเรา เราไม่มีทางเลือก เราไม่ได้อยากเข่นฆ่าเอาชีวิตพวกเจ้า แต่เจ้าเป็นคนยื่นดาบให้เราเอง เราจึงจำเป็นต้องปกป้องตัวเอง" 

ฉันไม่รู้ว่าพ่อจะเสียเวลาพูดกับคนพวกนี้ทำไมกัน เปลืองน้ำลายเปล่าๆ เพราะดูพวกเขาไม่สนใจฟังเหตุผลของพ่อด้วยซ้ำ แต่คงเพราะฉันยังไม่เข้าใจความเป็นผู้นำของพ่อล่ะมั้ง

"สิ่งที่ข้าอยากจะบอกเจ้าคือ ไม่ว่าผลของสงครามจะเป็นอย่างไร แต่ผลนั้นมาจากการเลือกของเจ้าเอง คาร์เมน"

"และอกาธัซจะอยู่เหนืออกาธอน" คาร์เมนต่อประโยคของพ่อฉัน ดูนางมั่นใจจริงๆ นะคะเหมือนที่มิโนว่าเลย 'มั่นใจเกิ๊น'

"รอฟัง" คาร์เมนบอกพ่อ "เมื่อสัญญาณดัง โปรดรู้ไว้ว่าข้ากำลังไปหาเจ้า" นางว่าก่อนหันม้ากลับแล้วควบนำคนอื่นๆ กลับไปหากองทัพของนาง

"กลับกัน สงครามจะเริ่มแล้ว" พ่อฉันหันม้ากลับแล้วควบนำเรากลับเข้ากองทัพ

"พลธนูประจำตัวแหน่ง!" นี่คือคำสั่งแรกที่พ่อสั่งทันทีที่เรามาถึง พลธนูจึงรีบวิ่งเข้าประจำการอยู่หน้ากองทัพเป็นแนวยาวห้าชั้น ตอนนี้ฉันเริ่มตื่นเต้นแล้วสิ คงเหมือนกับจีมินที่พยายามควบคุมการหายใจให้เป็นจังหวะอยู่ 

"เอาเครื่องยิงไข่ออกมา!" 

'เครื่องยิงไข่?' เครื่องยิงไข่อะไรของพี่จียงอะ และเมื่อฉันเห็นเจ้าเครื่องที่ว่า 'OMG!' ไปแอบทำกันตอนไหนค่ะเนี่ย 

มันเป็นเหมือนเครื่องโยนระยะไกลน่ะค่ะแต่ว่ามันมีสามแขนแยกออกมาคงโยนได้พร้อมๆ กันในครั้งเดียว และสิ่งที่จะถูกโยนไปก็มีลักษณะกลมๆ มนๆ เหมือนเปลือกจะบางๆ ท่าจะแตกได้ง่ายด้วยแหละ แล้วอะไรอยู่ข้างใน ฉันชักอยากรู้แล้วสิ แต่ที่สำคัญคือเจ้าเครื่องนี้เหมือนจะหมุนได้ 180 องศาเลยนะ แถมมีพลธนูประจำการอยู่หนึ่งนายหน้าเจ้าเครื่องนี้ด้วย มันต้องมีอะไรเจ๋งๆ แน่ๆ

"จัดขบวนรบ!" มิโนร้องสั่ง แล้วขบวนของขบวนนักรบบนหลังม้าก็ทยอยมาประจำการที่ตำแหน่งด้านหลังของเราทั้งห้าคน ถัดจากขบวนม้าก็เป็นกองทัพพื้นราบและสุดท้ายคือกองทัพตัวเย็นกับกองทัพนักรบแสงจันทร์ที่เหลืออยู่ ลุงโรมานควบม้านำแม่ฉันกับลีนานเข้ามาร่วมกับเราโดยประจำตำแหน่งอยู่ข้างๆ พ่อฉัน ส่วนพี่ชายทั้งสองของฉันก็ถอยลงมาประกบฉันกับจีมินแทน

"ไม่น่าเชื่อเลยว่าเราสามคนจะมายืนอยู่ที่นี่ด้วยกัน" ลุงโรมานเอ่ยขึ้น "นับเป็นเกียรติของข้ายิ่งนัก"

"นั่นสินะ" ลีนานแสดงความเห็นด้วย "นี่คงเป็นศึกใหญ่ที่สุดที่พวกข้าเคยร่วม" เธอว่า

"และข้าก็หวังให้นี้เป็นเพียงศึกสุดท้าย" พ่อฉันบอก แล้วผู้นำทั้งสามก็ยิ้มน้อยๆ ให้กันเหมือนมองตาแล้วรู้ใจว่า 'นี่จะเป็นศึกสุดท้ายของเรา'  



~~หวู้ด~~



เสียงสัญญาณประกาศศึกจากฝั่งนั้นดังขึ้นพร้อมเสียงกองที่ดังรัวมาแต่ไกล 

"ท่านทั้งหลาย!" พ่อฉันหันกลับมาพูดกับเหล่าทหาร "ข้าในนามผู้นำแห่งอกาธอน ลักซ์ ข้าและสหายข้า โรมานและลีนาน ภรรยาข้า ลูน่าร์ที่รัก" แหม...แอบบอกรักกลางสนามรบแบบนี้ก็ได้เหรอพ่อ 'น่ารักจัง'

"รวมทั้งลูกๆ ของข้า รู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนักที่จะได้ร่วมรบกับพวกท่านทุกคน ทั้งอกาธอน ทาธารัส และนักรบแสงจันทร์ พวกท่านล้วนสำคัญกับข้าและต่อคนด้านหลังกำแพงนี้อย่างหาที่สุดไม่ได้" ฉันว่านี่แหละคือสิ่งที่คาร์เมนไม่มี ความไม่ถือตัวไง 

"วันนี้! ข้าจะสู้เคียงข้างพวกท่าน แต่มิใช่ในฐานะผู้นำ หากเป็นเพียงสหาย พวกท่านคือสหายของข้าท่านทั้งหลาย สหายที่จะไม่ทอดทิ้งกัน สหายที่จะร่วมปกป้องบ้านของเรา พี่น้องของเรา ครอบครัวของเรา" พ่อหันมามองหน้าพวกฉัน 

"และกองทัพข้างหน้าพวกท่าน" พ่อชี้ไปยังกองทัพคาร์เมนที่กำลังเคลื่อนพลมาหาเรา "กองทัพผู้หลงผิด คนเหล่านั้นหูหนวกตาบอด เห็นนรกเป็นสวรรค์ เราจะทำเหมือนที่เคยทำสหาย ชี้ทางสว่างให้พวกเขา ให้พวกเขาเห็นว่า พลังที่แท้จริงมาจากความร่วมมือไม่ใช่อำนาจอันยิ่งใหญ่" ใช่ค่ะ เราจะทำให้คาร์เมนเห็น ว่าสามัคคีคือพลัง 

"พวกท่านจะร่วมกับข้าหรือไม่!"

"ร่วม!"

"พวกท่านจะยอมแพ้หรือจะสู้!"

"สู้!/พวกเราจะสู้!"

"งั้นพวกท่านก็พร้อมแล้วใช่ไหมที่จะสู้เพื่อเรา"

"พร้อม!/พร้อมๆ! เราพร้อมแล้ว!"

"ขอพลังแห่งเรา พลังแห่งบรรพบุรุษ และพลังแห่งจันทรา จงสถิตอยู่กับพวกเจ้า ทั้งดิน น้ำ ลม ไฟ ขอให้ธาตุทั้งสี่จงเปิดทางแก่เจ้า ภัยใด ทั้งที่ปรากฎและไม่ปรากฎ จงเกรงกลัวต่อเจ้า และสุดท้าย จงเป็นในสิ่งที่เราเป็น..." พ่อมองไล่สายตาไปตลอดแนวขบวนรบ

"อกาธา" 

"อกาธา" เริ่มมีเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ จากขบวนรบ "อกาธาๆๆ" เสียงที่ดังขึ้นเหมือนบทสวด 

"อกาธาๆๆ!" และเริ่มดังขึ้นพร้อมเสียงดาบที่กระทบโล่ห์ "อกาธาๆๆ!" และเสียงจากหอกไม้ที่กระทบพื้น 

"เพื่ออกาธา!" พี่จียงเอ่ยขึ้นเสียงดัง

"เพื่ออกาธา!" พวกนักรบขานรับเป็นเวลาเดียวกันที่กองทัพคาร์เมนเคลื่อนตัวมาได้ระยะแล้ว

"เตรียมปล่อยไข่มังกร!" 

พี่จียงเอ่ยขึ้นแล้วกระโดดลงจากหลังม้า ก่อนจะเดินไปที่พื้นที่โล่งหน้ากองทัพ จะแปลงร่างแล้วสินะพี่มังกร แต่ฉันไม่เห็นไข่มังกรสักใบเลยนะนอกจากลูกกลมมนก่อนหน้าที่ถูกวางลงในเครื่องโยนแล้ว

"ยิง!" 

สิ้นคำสั่งลูกกลมมนทั้งสิบห้าก็ถูกยิงลอยเหนือหัวเราออกไปหากองทัพของคาร์เมน พอลูกกลมมนนั้นลอยไปเหนือทัพคาร์เมน พลธนูประจำเครื่องยิงทั้งห้าเครื่องก็ง้างธนูออกด้วยลูกธนูสามดอกก่อนยกคันศรขึ้นแล้วเล็งไปที่ลูกกลมมนที่พี่จียงเรียกว่าไข่มังกร

"กระเทาะเปลือก!" 

พี่จียงว่าแล้ววิ่งออกไปพลันร่างทั้งร่างก็กลายเป็นมังกรลอยฉิ่วสู่ท้องฟ้า ขณะเดียวกันพลธนูก็ปล่อยลูกศรออกไปกระเทาะเปลือกไข่ทั้งสิบห้าใบแตกกระจายออก ตกสู่อกาธัซเบื้องล่าง สิ่งที่แตกออกมามันเป็นของเหลวสีดำๆ ค่ะ คล้ายๆ...



ฟู่!!!!



มังกรจียงพ่นไฟเป็นแนวยาวใส่อกาธัซกองหน้าและของเหลวที่เปราะเปื้อนตัวของอกาธัซผู้โชคร้ายก็ติดไฟจนเกิดควันดำขึ้นคละคลุ้งไปทั่ว 'น้ำมัน' เจ้าลูกกลมมนเปลือกบางที่ฉันเห็นมันคือน้ำมันนี่เอง เพราะงี้พี่จียงถึงเรียกมันว่าไข่มังกร เล่นเปิดตัวซะเท่ห์เลยนะ 

"อ๊าก!!" เกิดเสียงร้องโหยหวนดังระงมขึ้น

"ยิง!" และฝ่ายเราก็ยิงไข่มังกรไปอย่างต่อเนื่องทำให้ทัพหน้าของคาร์เมนเคลื่อนตัวได้ช้าลงถึงจะยังมีการดาหน้าฝ่ากลุ่มควันเข้ามาอยู่ตลอด ซึ่งถือเป็นผลดีต่อเรา

"พลธนูเตรียมยิง!" พ่อฉันเอ่ยขึ้น แล้วเหล่าพลธนูที่อยู่แถวหน้าสุดของกองทัพเริ่มง้างศรขึ้นและรอเพียงคำสั่งสุดท้าย 

"ยิง!"

ธนูหลายร้อยดอกถูกปล่อยออกไปจากพลแม่นธนู ลูกศรลอยฟิ้วขนานไปกับพื้นพุ่งตรงไปหาทัพหน้าของคาร์เมน จากควันที่เกิดขึ้นก่อนหน้าทำให้อกาธัซส่วนใหญ่ต่างมองไม่เห็นลูกศรที่พุ่งเข้าหาตัวจนสุดท้าย อกาธัซแถวหน้าและถัดเข้าไปอีกสองแถวต่างถูกจัดการอย่างง่ายดาย และเมื่อกองหน้าของคาร์เมนถูกก่อกวนแล้ว มันก็คงถึงเวลาของเราแล้วค่ะ

"สหายข้า!" พ่อฉันเอ่ยขึ้นเสียงดัง "บุก!!" 

พ่อฉันนำขบวนทัพนักรบบนหลังม้าออกไปก่อน แล้วกองทัพพื้นราบ พวกตัวเย็น และนักรบแสงจันทร์จึงวิ่งตามมา เรากำลังจะปะทะแล้ว ฉันเปลี่ยนกำไลข้างขวาให้เป็นดาบคู่ใจ ส่วนจีมินเขาก็ทำเหมือนกัน 'อีกนิด' แค่ไม่กี่อึดใจ แค่ 'สาม สอง หนึ่ง...'

"ย่าห์!!" 

เหตุการณ์มันชลมุนมากค่ะ เพราะทันทีที่ทัพนักรบบนหลังม้าไปถึง พวกเราทั้งสองฝ่ายต่างฟาดฟันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

"อ่าห์!" ฉันแทงอกาธัซคนนี้เป็นศพที่สาม "ฉับ!" และนี้คือศพที่สี่แล้ว

ฉันตวัดดาบเหมือนกับว่าเป็นการปัดแมงวันแมงหวี่ ฉันได้ยินเสียงดาบปะทะดาบไปแทบทุกสารทิศ ทั้งเสียงกรีดร้อง เสียงขู่เอาชัย รวมทั้งกลิ่นเลือดและควัน เศษฝุ่นที่ฟรุ้งกระจายขึ้นจากพื้นจนแถบจะหายใจไม่ออก สงครามที่แท้จริงเป็นอย่างนี้นี่เอง

"ฮี้!!" ม้าของฉันเซไปซ้ายทีขวาทีเนื่องจากธนูที่ถูกยิงมาปักเข้าที่ต้นขา ฉันควบคุมมันไม่อยู่แล้วตอนนี้ 

"ฮี้!!" เจ้าม้าชูขาหน้าขึ้นกลางอากาศโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัวทำให้ฉันหงายหลังและมือหลุดจากบังเหียนจนตกลงมาที่พื้น



ตุ้บ!



'โอ้ย'

"เจนนี่!" เสียงจีมินดังมาอยู่ไม่ไกล

"ย่าห์!" มีอกาธัซคนหนึ่งกำลังวิ่งมาหาฉัน 'ระวังหลัง' ฉันอยากบอกมันอย่างนั้น ฉันรีบลุกขึ้นแล้ว



ฟึ้บ!



"จ้วก!" 

โดนแทงข้างหลังทะลุถึงหัวใจมั๊ยล่ะ พอฉันจัดการศพนี้เสร็จ ฉันก็ต้องรีบไปจัดการคนอื่นๆ ต่อ มือยุ่งเป็นพัลวันเลยแหละค่ะ ส่วนจีมิน รายนั้นมีพี่มินโฮค่อยช่วยอีกแรงฉันเลยไม่ห่วงเท่าไหร่ ส่วนผู้นำทั้งสามและแม่ของฉัน สมแล้วที่เคยผ่านสนามรบมาก่อน ดูเหมือนพวกท่านจะชำนาญมากเลยนะคะ แม้แต่ควัน ฝุ่นหรือเลือดที่เปื้อนหน้าและเข้าหูเข้าตา ก็เหมือนจะไม่เป็นผลอะไรต่อการรบเลย แต่คนของคาร์เมนก็เยอะจริงๆ ฆ่าก็เหมือนไม่ได้ฆ่า เพราะจำนวนคนที่เข้ามาเรื่อยๆ ยังกะฝูงมด

"ฟู่!!!" แต่ดีที่เรามีพี่มังกรจียงคนเท่ห์ของฉันช่วยกำจัดไปล่วงหน้าบางส่วนก่อนแล้ว

"อี้ด!!" นั่นมันตัวอะไรอะ

"อ้าก!!!"

"พี่จียง!/ฮยอง!" ฉันกับมิโนร้องขึ้นเมื่อเห็นร่างของมังกรจียงโดนสัตว์ประหลาดตัวยักษ์หน้าตาคล้ายเฟอเรทตะปบเข้าให้ที่ลำตัวข้างซ้ายจนมังกรใหญ่ตัวปลิวตกลงไปในกองทัพของฝ่ายศัตรู ฉันไม่รู้ตำแหน่งนั้นน่ะสิ แล้วฉันจะไปช่วยพี่เขาได้ยังไงกัน

"เจนนี่!" มิโนหันมาเรียกฉัน มือหนึ่งพี่เขาคว้าตัวจีมินไว้แล้วและอีกมือก็เก็บดาบแล้วด้วย เอางี้เลยเหรอ 'เอาก็เอา' ฉันเก็บดาบและมิโนก็พุ่งตัวมาหาฉันแล้ว...



ฟิ้ว!



พี่เขาพาฉันและจีมินวิ่งเหนือแสงมาด้วย หลังทำแบบนี้พี่แกต้องเหนื่อยแน่ๆ 

"พี่จำตำแหน่งได้นะ" ฉันถามขณะที่เราอยู่ระหว่างทาง

"ไม่รู้" เอ้า! "แต่ฉันว่าใจฉันรู้" พูดซะหล่อเชียวและก็เป็นอย่างที่พี่แกว่าด้วยค่ะ

"นั่นไงครับ" จีมินบอกเหมือนเห็นพี่จียงในชุดเกล็ดมังกรสีแดงกำลังพยายามเอาชีวิตรอดจากฝูงอกาธัซอยู่

"เตรียมตัวแลนดิ้งนะเด็กๆ" มันใช่เวลาพูดเล่นมั๊ยคะพี่ชายฉัน "สาม สอง หนึ่ง ย่าห์!!" ทันทีที่เราไปถึง มิโนก็ปล่อยตัวเราเป็นอิสระและวิ่งเข้าใส่ฝูงอกาธัซทันที

"จีมิน!" มิโนร้องบอก "คุ้มกันพี่ใหญ่!"  จีมินจึงวิ่งเข้าไปยื่นอยู่ข้างๆ พี่จียง ในขณะที่มิโนเองกำลังวิ่งไล่ฆ่าฝูงอกาธัซเป็นแนวรัศมีรอบๆ เรา

"รุ่นพี่เป็นไรมั๊ยครับ" จีมินถามพี่จียง พี่จียงส่ายหน้าแต่ลักษณะเหมือนจะไม่โอเคอย่างที่คิด เขาจึงเข้าไปประคองพี่ชายฉัน แต่ว่า...

"เจนนี่" จีมินเรียกฉันแล้วค่อยๆ แบมือข้างซ้ายที่เพิ่งแตะตัวพี่ฉันไปออก สีหน้าเขาดูไม่ดีเท่าไหร่และฉันก็รู้สาเหตุว่าเพราะอะไร 'เลือด!' 

"พี่มินโฮ!" ฉันร้องเรียกมิโนเสียงดังขณะที่กำลังรับมือกับอกาธัซที่กำลังเข้ามาหาเรา จีมินทั้งประคองพี่จียงทั้งป้องกันตัวเองไปด้วย ในขณะที่พี่จียงก็ยังฝืนตัวยิงหน้าไม้ช่วยกันเขาอีกต่อ 'ไม่ไหวแน่เป็นแบบนี้ไม่ไหวแน่' เราออกมาห่างจากกองทัพของเรามากเกินไป พวกเขามาช่วยเราไม่ทันแน่

"พี่มินโฮ!!"

"ว่าไง!" เห็นแต่ภาพสปีดวิ่งไปทั่วเลยอะ

"พี่จียงได้รับบาดเจ็บ!" 

"อะไรนะ" มิโนกลับมารวมกับเราอีกครั้งก่อนรีบเข้าไปดูพี่ชายตัวเอง "ฮยอง" มิโนแสดงสีหน้าเป็นห่วงอย่างชัดเจนเลย

"แกพาพี่ใหญ่กลับไปก่อน" มิโนบอกฉัน

"แล้วพี่ล่ะ"

"พวกมันจับฉันไม่ได้หรอก" มั่นใจเหลือเกิน

"ไม่!" พี่จียงพูดเสียงแข็ง "กูไม่กลับ"

"ฮยอง อย่าดื้อเป็นเด็กได้เปล่าวะ สภาพฮยองขืนสู้ต่อได้เสียเลือดจนตายแน่" พี่น้องบ้านนี้เขาพูดกันอย่างนี้แหละค่ะ อาจจะดูเหมือนแช่งไปซักหน่อย แต่นี่เพราะความเป็นห่วงล้วนๆ

"มึงจำได้มั๊ยว่าพ่อพูดไว้ยังไง" พี่จียงจ้องตาพี่มินโฮอย่างแน่วแน่ "เราจะสู้เคียงข้างคนของเรา เพราะงั้นถ้าพวกเขายังสู้ กูก็จะสู้" พี่ใหญ่พูดขนาดนี้ เราจะกล้าขัดเหรอค่ะ

"ก็ได้" มิโนว่า "ถ้าฮยองยืนยัน ผมก็จะไม่ขัด แต่ฮยองรู้ใช่มั๊ยว่าถ้าฮยองพลาด"

"กูจะตาย" พี่จียงบอก

"ไม่ฮยอง" มิโนส่ายหน้า "จะไม่มีคำว่าพลาด ถ้าผมยังอยู่กับฮยอง" และนี่ก็เป็นวิธีบอกรักของคนบ้านนี้

"ใช่ค่ะ" ฉันขอเอาด้วย "และพี่น้องจะไม่มีวันทิ้งกัน"

"งั้น..." เราสามคนหันไปหาเจ้าของเสียง "ผม...ผมขอร่วมด้วยนะครับ" จีมินบอกพวกเรา

"นายแน่ใจ" พี่จียงถาม จีมินมองหน้าเราสามคนพี่น้อง เขามองพี่มินโฮ มองฉัน และสุดท้ายคือพี่จียงก่อนเขาจะบอกพี่จียงอย่างหนักแน่นว่า "ผมแน่ใจครับ แน่ใจยิ่งกว่าครั้งไหนๆ" 

พี่จียงมองตาเขาเพื่อหาความมั่นใจ "ถ้านายรอด ฉันจะให้นายผ่าน" พี่จียงว่า นี่ก็แอบเป็นห่วงจีมินอยู่เหมือนกันนะนี่

"เยี่ยมเลย!" มิโนตบมือดีใจ "งั้น...ฆ่ามันให้เรียบ ย่าห์!!" ความมันส์รอบสองเริ่มอีกแล้วล่ะคะ 

มิโนวิ่งวนเป็นวงกลมอีกครั้ง ส่วนฉันก็ค่อยเป็นคนคุ้มกันพี่เขา ส่วนพี่จียงกับจีมินก็ค่อยกำจัดพวกที่เหลือรอดเข้ามาในวงกลมนี้ คนที่ฉันเป็นห่วงที่สุดตอนนี้คือมิโนนี่แหละ ถ้าวิ่งอยู่อย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ มีหวังหมดแรงแน่ๆ และถ้าเป็นอย่างนั้น ฝูงอกาธัซที่ล้อมเราอยู่ตอนนี้คงรุมทึ้งเราแน่ แถมตอนนี้กองทัพของเราก็เจอปัญหาใหญ่เข้าอีกด้วย

"อี้ด!!" เจ้าของเสียงนี่แหละค่ะที่เป็นปัญหาสำหรับเราอยู่ตอนนี้ เพราะมันทั้งกัด ข่วน และตะปบคนของเราไปทั่ว พี่จียงก็กลับไปแปลงร่างไม่ได้แล้วด้วย ถ้าเป็นงี้...

"ระวังหลัง" มีเสียงของอกาธัซจากกองทัพส่วนหลังดังแว่วมา "ระวังหลัง!" เกิดอะไรขึ้นค่ะ

'หรือว่า...'




.........จบ PART 120........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1479 Nanny😁😄 (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 20:41
    อลังการมากกก ตื่นเต้นแทน555
    #1,479
    0
  2. #1423 แพม (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 17:35
    ขนลุกเลยอ่ะไรท์ ตอนที่พ่อของเจนนี่บิ้วนักรบก่อนเริ่มสู้น่ะค่ะ พี่ชอบมากๆ ขอชื่นชม และขอบอกว่าชื่นชอบการเขียนของไรท์มากมาย เป็นกำลังใจนะคะ และจะติดตามผลงานไปตลอดๆ ขอบคุณค่ะที่สละเวลามาเขียนเรื่องสนุกๆ ให้อ่าน
    #1,423
    1
    • #1423-1 S_mewon(จากตอนที่ 126)
      8 กันยายน 2560 / 10:05
      ขอบคุณค่ะ ตัวลอยอะรู้สึกไม่เสียแรงที่ตั้งใจแต่ง ได้ยินแบบนี้แล้วหายเหนื่อยเลย รอติดตามเรื่องต่อไปด้วยนะคะ ถ้าไรท์มีโอกาสแต่งนะ
      #1423-1
  3. #1298 Aern5555 (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 08:30
    สนุกมากกค่ะไรท์
    #1,298
    0
  4. #1297 Me\'s Eye AS (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 00:07
    ไรท์กลับมาต่อเร็วๆมาทุกวันเลยยิ่งดีค่าา ขาดตอนมากกกก555555 TOT
    #1,297
    0
  5. #1296 Mind_kookga (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 21:53
    มาแล้วๆๆๆๆๆ รอค่าาา
    #1,296
    0
  6. #1294 MTCK (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 19:06
    ขอพาทโรเซ่ด้วยค่าาา รอออ
    #1,294
    0
  7. #1293 OnjiraTanyukun (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 18:50
    ไดเอียนมาแล้วแน่ๆเลยกรี๊ดดดดดดดด ต่อนะค่ะไรท์
    #1,293
    0
  8. #1292 pummarin2544 (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 18:39
    ค้างงงง
    อยากดูพาทคนอื่นด้วยอ่าา
    รอนะคะ สู้ๆนะไรท์
    #1,292
    0
  9. #1291 2548mina (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 18:31
    มีคนมาช่วยแล้ว เย้ๆ
    #1,291
    0
  10. #1290 Tmncnpckiki (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 18:02
    ค้างงงแง้
    #1,290
    0
  11. #1289 Snowaa (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 17:16
    เหื้อออ ค้างงงงค่ะ555 สนุกมากกก กำลังมันส์
    #1,289
    0
  12. #1288 fresh-- (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 17:15
    สนุกมากค่าาาาาา
    รอค่าาาาา
    #1,288
    0
  13. #1287 chonnikan_ink80 (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 17:14
    ต่อเร็วๆนะคะ
    #1,287
    0
  14. #1286 iamdevils (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 17:05
    สนุกมากกกกเลยค้าาาา^^
    #1,286
    0