Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 123 : PART 117 : คืนดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jennie talk...



ตอนนี้...เท่าที่ฉันนอนสังเกตการณ์พวกเมมเบอร์อยู่ รู้สึกพวกเธอจะหลับกันหมดแล้วนะ แต่ไม่รู้ว่าฝั่งนู้นจะหลับแล้วหรือยัง

"เหมี๊ยวๆ" ฉันส่งสัญญาณไปยังคนฝั่งนู้น

"..." เงียบจัง ไม่ใช่ว่าเขาหลับไปพร้อมคนอื่นๆ นะ ขอร้องอีกรอบก็แล้วกันค่ะเผื่อเขาไม่ได้ยิน

"เหมี๊ยวๆ"

"เหมี๊ยว" นึกว่าหลับไปซะแล้ว โอเคค่ะ ได้เวลา 'showtime!'

ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงและค่อยๆ หย่อนขาลงพื้นอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆ ย่องไปหยิบรองเท้าที่วางอยู่ที่พื้นตรงปลายเตียง ก่อนจะคว้าเสื้อคลุมที่ห้อยไว้ข้างฝาผนัง แล้วค่อยๆ ย่องออกไปแบบตีนแมว

"ชิกเก้น!"

'แม่เจ้า!' ฉันรีบนั่งหลบลงกับพื้น ตกใจหมดเลยค่ะ อะไรของพี่จีซูคะ

"ชิกเก้นๆ ง่ำๆๆ" ฉันค่อยๆ โผล่หน้าจากปลายเตียงพี่จีซูขึ้นไปดู "ชิกเก้นนนน หืมมมม" แล้วก็เงียบไปแล้ว

'ละเมอเหรอ?' ละเมอถึงของกินนี่นะ 'หืม! ตกใจหมดเลย!' 

ฉันเอามือตบอกตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกขวัญและสติของตัวเอง แล้วค่อยๆ คลานเข่าออกไปแทน

"เหมี๊ยว" 

ฉันส่งสัญญาณเรียกอีกครั้ง เมื่อเห็นเขายืนหลบมุมอยู่ แต่พอเขาหันมาเห็นฉันที่กำลังคลานออกมาจากห้องเขาก็ขำฉันใหญ่เลยแหละค่ะ

"ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ" ฉันว่าและลุกขึ้นแล้วรีบเดินไปหาจีมิน

"แล้วทำไมต้องคลานเข่าออกมาด้วย" เขาถามขำๆ

"ก็ยัยพี่น่ะสิ ละเมออะไรก็ไม่รู้ ตกใจหมดเลย" พอเขาเห็นฉันทำหน้าบุ้ยนิดๆ เขาก็ยิ้มซะกว้าง 

"เราไปกันได้ยัง" ฉันถามเขาเพราะเริ่มหมั่นไส้รอยยิ้มนี้ แต่เขากลับหุบยิ้มแล้วส่ายหน้า 'มีอะไรอีก'

จีมินคว้าชุดคลุมไปจากมือฉัน เขาเดินเข้ามาใกล้และทำเหมือนจะกอดฉัน แต่เขาแค่จะใส่ชุดคลุมให้ฉันแค่นั้นแหละ เขาผูกเชือกเสื้อคลุมให้ฉันและพูดว่า "ถ้าไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไง" แถมยังจัดเสื้อผ้าให้ด้วยอีก เขาถนัดทำอะไรแบบนี้จริงๆ นะ และฉันก็ชอบมัน มันเป็นเรื่องเล็กๆ ก็จริงค่ะ แต่พอจีมินทำ มันกลับน่าประทับใจ และฉันว่านี่แหละคือเสน่ห์ของเขา

"ถ้าฉันไม่สบาย นายก็ดูแลฉันสิ" ฉันบอกเขา 

"มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วล่ะครับ คุณหนู" ทำไมต้องเรียกฉันว่าคุณหนูด้วยก็ไม่รู้ แถมยังยิ้มน่าเอ็นดูมาให้อีก

"ไปได้ยัง" ฉันถามและเขาก็ส่ายหน้าอีกครั้ง "มีอะไรอีกล่ะคะ คุณจีมิน"

"คุณหนูนี่จริงๆ เลยนะ" เขาจะพูดอะไรกันแน่คะ "นี่คงเป็นแผนสินะ"

"แผนอะไร" เขาทำฉันสงสัยนะนี่

"แผนทำให้ฉันเป็นห่วงไง" แล้วเขาก็แย่งรองเท้าจากฉันไป ลืมไปเลยอะ จีมินย่อตัวนั่งลงตรงหน้า 'อย่าทำอย่างนี้นะ' ฉันได้แต่คิดในใจ ฉันเคยเห็นแต่ในซีรี่ส์อะ พอรู้ว่าเขาจะทำ 'โอ้ยเขิน' มันไม่ใช่แผนของฉันนะคะ อย่าไปเชื่อเขา

"เท้าซ้าย" เขาแบมือขอเท้าซ้ายฉันด้วยอะ 

"เดี๋ยวฉันทำเองได้" แต่พอเห็นว่าฉันดื้อไม่ยอมทำตาม เขาก็รีบคว้าเท้าฉันไปเลย

"ว๊าย!" จนฉันทรงตัวไม่อยู่และกำลังจะเซหงายหลัง แต่จีมินก็รีบลุกขึ้นอย่างไวและคว้าเอวฉันไว้ได้ทันแถมยังเอาเมื่อปิดปากฉันไว้อีก จะบ้าตายนี่เขินกว่าเดิมอีกนะ 

"เดี๋ยวคนอื่นก็ตื่นหรอก" เขาพูดเสียงค่อย ยังจะมาโทษฉันอีกก็ตัวเองทำให้ฉันต้องร้องเองแท้ๆ

"หรือว่า..." หรี่ตาแบบนี้ เขาต้องคิดอะไรแน่เลย "จริงๆ แล้วนี้เป็นแผนเรียกร้องร้องความสนใจจากฉัน" หืม!

"โอ้ย" จีมินรีบปล่อยมือออกจากปากฉันทันทีที่โดนฉันกัดเข้าไป

"แผนฉันเหรอ แผนนายน่ะสิ" จริงๆ เขานั้นแหละอยากจะแต๋ะฉัน ชิ! "แล้วมือนี่ เพิ่งจับรองเท้ามาไม่ใช่เหรอไง มีดินติดมาด้วยอะ" มันสากๆ ในปากอะค่ะหลังจากที่ฉันกัดมือเขาไป จนฉันต้องรีบใช้ผ้าคลุมเช็ดลิ้นออก

"เห้ย จริงด้วยอะ โทษๆ" แล้วเขาก็เช็ดมือกับเสื้อก่อนจะเข้ามาหาแล้วเช็ดเศษดินที่รอบปากให้ "โอเค ไม่มีแล้ว มาใส่รองเท้าต่อ" เขาว่าและกำลังจะกลับไปนั่งลง

"ไม่ต้องเลย" ฉันรีบยึดรองเท้ากลับมา "เดี๋ยวฉันใส่เอง" ฉันว่าเสียงแข็ง นี่ไม่ตลกนะคะแต่จีมินกลับยิ้มออกมา

"ทำไมอะ ฉันใส่ให้ไม่ดีตรงไหน หรือว่าเธอเขิน" ถามได้ตรงจริงๆ

"ใครว่าเขิน ฉันแค่หนาว ขยับร่างกายนิดหน่อยจะได้อุ่น"

"แค่ใส่รองเท้านี่นะ" คิดจะต้อนฉันล่ะสิ

"ก็ใส่รองเท้านี่แหละ บริหารนิ้วไปในตัว" ฉันบอก จีมินจึงส่งสายตาบอกว่าแล้วแต่ ฉันจึงนั่งลงและใส่รองเท้าด้วยตัวเอง แบบนี้ค่อยดีขึ้นหน่อย และพอใส่เสร็จฉันก็ยืนขึ้น 

"เสร็จล่ะ" ฉันบอกเขา แต่เขาเอาแต่จ้องฉันอีกแล้ว "อะไรอีก" 

"ฉันว่าทำอย่างนี้อุ่นกว่า" จีมินว่าและเข้ามากอดฉัน แหม...เราจะได้ไปไหนกันหรือเปล่าคะวันนี้

"จะไปได้ยัง" ฉันถาม

"ก็ไปดิ" จีมินว่าทั้งทีเขายังกอดฉันอยู่

"จะให้ไปแบบนี้เนี่ยนะ" 

"ก็ไปแบบนี้แหละจะได้อุ่นๆ" ถ้าจะกอดไม่ยอมปล่อยแบบนี้

"นี่" ฉันพยายามจะดิ้นออก

"หื้อ~" แต่จีมินก็ไม่ยอมแถมมาแบ๋วใส่ฉันอีก

"จริงๆ เลย นี่เห็นว่าเป็นนายนะ ถ้าเป็นคนอื่นฉันไม่ยอมจริงด้วย"



วู้บ!



"ไหนว่าจะไปหาพ่อเธอไง แล้วทำไมมาที่นี่ล่ะ" จีมินถามขึ้นทันทีที่เราจัมป์มาถึง "แถมยังมาโผล่ตู้เดิมอีกแล้ว" เขาก็บ่นไปค่ะ ฉันพาเขาจัมป์มาห้องพ่อนั่นแหละ เพราะฉันต้องการของสำคัญที่อยู่นอกแผนของเราไปนิด

"ตามมาเหอะน่า" ฉันเดินนำเขาออกมาจากตู้เสื้อผ้าก่อนจะเดินเข้าห้องนอนพ่อ พ่อจะเก็บมันไว้ที่เดิมที่ฉันเคยวางไว้หรือเปล่านะ ฉันต้องเดินไปเช็คดู

"บอกทีได้มั๊ยว่าเรามาที่นี่ทำไม" จีมินถามขึ้นขณะที่เขาเดินตามมา และฉันก็เห็นมันแล้ว มันยังวางอยู่หัวเตียงเหมือนเดิมเลย โชคดีจริงที่พ่อไม่ได้ย้ายไปไว้ที่อื่น

"นี่ไง" ฉันหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาชูให้เขาเห็น

"นาฬิกาทรายเนี่ยนะ" 

"ก็เคยบอกแล้วไงว่าไม่ใช่ทราย"

"อันนั้นก็รู้ แต่จะให้เรียกนาฬิกาเกล็ดดาวมันก็แปลกๆ เปล่า แล้วตกลงมาเอาทำไม" ขี้สงสัยจริงๆ เลย ฉันยื่นมือไปให้เขา

"ขอมือหน่อย" ฉันว่าแล้วจีมินก็ยื่นมาจับอย่างงงๆ ไม่แปลกหรอกค่ะที่เขาจะสงสัย เพราะฉันไม่ได้บอกเขามาก่อนว่าจะทำอย่างนี้ และฉันก็ไม่ได้บอกใครด้วย

"อยากรู้มั๊ยว่าทำไม" ฉันถามเขาจึงพยักหน้างึกงัก "ไปคืนดาวกัน"



วู้บ!



"ไหนว่าไปคืนดาวไง" เป็นคนที่ขี้สงสัยและเริ่มจะขี้บ่นอีกแล้ว 

"ก็นี่แหละ" ฉันบอกเขา แต่จีมินยังมองหน้าเหมือนไม่เชื่อฉัน

"แต่ที่นี่มันหอคอยนะ" เขาพูดถูกค่ะ ฉันพาเขามาหอคอยเองแหละ

"ก็รู้" จีมินทำหน้างงอีกแล้ว "เดี๋ยวค่อยดู" ฉันว่าแล้วเริ่มแยกชิ้นส่วนนาฬิกาเกล็ดดาวของพ่อ

"นี่ของขวัญที่พ่อเธอให้นะ" เขาเดือดร้อนยังกะเป็นพ่อฉันแหน่ค่ะ แต่ฉันปล่อยให้เขาสงสัยไปอย่างนี้แหละ เอาไว้อธิบายทีเดียวเลยดีกว่า "เจนนี่" ฉันเทเกล็ดดาวที่อยู่ใจหลอดแก้วใส่มือข้างที่ว่าง แล้ววางหลอดแก้วเปล่าไว้บนพื้น ก่อนจะกำมือข้างนั้นไว้แน่น และเดินมาที่ช่องเปิดของหอคอย

"ทำอย่างนี้จะดีเหรอ" จีมินเดินตามฉันมาอย่างงงๆ "เจนนี่"

"ขอเวลาสักพัก" ฉันบอกเขาแล้วกุมมือทั้งสองข้างไว้ที่อก ก่อนค่อยๆ หลับตาลงแล้วเริ่มกล่าวคำร้อง "ท่านแม่" วันนี้มาถึงแล้ว วันที่ฉันจะเชื่อมสายใยที่ขาดไป "หากท่านได้รับสารนี้ขอให้ท่านรู้ว่า หนึ่งเดียวในใจพ่อคือท่าน ลูกรู้ความจริงแล้วท่านแม่ ลีนานเป็นเพียงสหายท่านพ่อ สหายที่ดีดังเช่นลุงโรมาน ลูกรู้ว่าแม่อาจสงสัย แต่ลูกไม่มีเวลาให้อธิบายตอนนี้ ลูกแค่อยากให้ท่านแม่รู้ว่าท่านไม่ได้รักษาครอบครัวนี้เพียงคนเดียว หากแต่ท่านยังมีท่านพ่อ ท่านพ่อไม่ได้ทำเพื่อตัวเองเลยท่านแม่ ไม่เลยสักน้อย แต่ท่านทำเพื่อเราทุกคน และท่านซื่อสัตย์กับแม่มากกว่าสิ่งใด" ฉันอยากบอกพ่อว่า 'หนูทำให้แล้วนะคะ'

"และตอนนี้ ท่านพ่อ ลูก พี่จียง พี่มินโฮ และชาวอกาธอน พวกเราทุกคนต้องการท่านแม่ พวกเราต้องการให้ท่านกลับมา กลับมายืนเคียงข้างท่านพ่อเหมือนที่ท่านเคยเป็น มาร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ มาร่วมสู้ไปกับพวกเรา" ฉันอาจจะพูดได้ไม่ดีนัก ฉันรู้ แต่นี่คือความจริงใจและความตั้งใจจริงของฉันที่อยากบอกให้แม่รู้ "แม่คะ ตอนนี้หนูไม่อยากให้แม่อยู่แค่ในใจหนูแล้ว แต่หนูอยากให้แม่อยู่ที่นี่ อยู่กับหนู อยู่กับครอบครัวของเรา อยู่ที่ที่เราเรียกว่าบ้าน" จู่ๆ น้ำตาของฉันก็ไหลออกมา ฉันไม่ได้กำลังเสียใจนะ แต่มันเป็นความรู้สึกที่ถูกเก็บไว้มานาน มันคือความคิดถึง  

"กลับบ้านเราเถอะนะแม่จ๋า" ฉันว่าก่อนจะแบบมือออกตรงหน้า "ข้าเรียกหาท่าน" แล้วเป่าเกล็ดดาวออกไป เกล็ดดาวนั้นต้องแสงจันทร์จนเห็นเป็นเกล็ดระยิบระยับ มันลอยเป็นสายคล้ายเกลียวคลื่นเคลื่อนไปบนฟ้า ฉันกับจีมินได้แต่มองตามจนกระทั่งเกล็ดดาวนั้นรวมตัวกันกลายเป็นดาวดวงน้อยบนท้องฟ้ายามราตรี

"นี่เหรอการคืนดาว" จีมินถามขึ้น

"ใช่" ฉันตอบและใช่มือเช็ดน้ำตาตัวเองออก "นายว่าแม่ฉันจะใจอ่อนมั๊ย" ฉันถามจีมิน

"ไม่รู้สิ" ฉันหันไปหาเขา ตอบไม่ให้กำลังใจกันเลยอะ "แต่ถ้าเป็นฉัน ฉันจะใจอ่อน" 

"จริงๆ เลย" คนกำลังกังวลอยู่แท้ๆ ยังมีเวลามาทำปากหวานใส่อีก "ป่ะ" ฉันจับมือเขา

"ไปไหน" จีมินรีบถาม

"ก็ไปทำตามแผนของเราไง" 

"เธอพร้อมแล้วแน่นะ" เขาถาม 

จริงๆ ฉันก็กังวลนิดหน่อยแหละคะ ก็นี่จะเป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้เจอพ่อกับพี่หลังจากที่ฉันรู้ความจริงแล้วน่ะสิ ฉันไม่รู้ว่าควรวางตัวยังไงดีอะ แต่ถ้าฉันไม่พร้อมตอนนี้แล้วฉันจะพร้อมตอนไหนล่ะคะ ไม่งั้นมันอาจจะสายเกินไปก็ได้

"ฉันพร้อมแล้ว" ฉันบอกจีมิน เขาจึงจับมือฉันแน่นขึ้นก่อนยิ้มและบอกฉันว่า

"ถ้าเธอพร้อม ฉันก็พร้อม"



วู้บ!



และทันทีที่เราจัมป์มาถึงป้อมปราการ

"ผู้บุกรุก!" 

ฉันกับจีมินรีบยกมือขึ้นยอมแพ้ทันทีเลยเมื่อพลธนูจำนวนเกือบโหลเล็งธนูจ่อหน้าเราสองคน

"ข้าเอง" ฉันรีบร้องบอกพวกเขา 

"คุณหนู!" พวกเขาตกใจเมื่อเห็นหน้าฉันชัดๆ 

"เก็บอาวุธๆ" หนึ่งในพวกเขาสั่งคนอื่นๆ แล้วพวกเขาจึงทำตาม "ขออภัยคุณหนู พวกข้าเพียงตกใจที่จู่ๆ ก็มีคนโผล่มา" พวกเขาโค้งขอโทษพวกฉัน

"ไม่เป็นไรหรอก พวกเจ้าทำถูกแล้ว ปฏิบัติหน้าที่ได้ดีมาก" ฉันบอก พวกเขาจึงยิ้มกันได้

"ท่านพ่ออยู่ไหน" ฉันถาม

"นายท่านกำลังประชุมกับท่านโรมาน ท่านลีนาน และเหล่านายกองอยู่ที่กระโจมใหญ่ขอรับ" 

กระโจมใหญ่เหรอคะ ฉันมองเข้าไปในค่าย 'กระโจมใหญ่ๆ' นั่นจะใช่เหรอเปล่านะ กระโจมสีแดงหลังใหญ่ รอบๆ กระโจมรายล้อมไปด้วยอกาธอนัสที่ยืนถือธงของกองย่อยของตัวเองอยู่ แถมยอดกระโจมมีธงอกาธอนอยู่ด้วย จากเซ้นท์แล้ว ฉันว่าคงหลังนี้แหละ

"ขอบใจมาก" ฉันบอกพวกเขาก่อนหันมาบอกจีมินว่า "เราไปกันเถอะ" แล้วเราสองคนจึงรีบออกมา

"เกือบตายซะแล้ว" จีมินเดินบ่นลงบันไดมาจากป้อม "นี่ๆ จับดูตรงนี้ ใจยังเต้นตึกๆ อยู่เลย" ไม่ว่าเปล่าค่ะยังจับมือฉันไปทาบอกตัวเองด้วย 'ตามสบายเลย' แต่เมื่อกี้ก็ใจหายใจคว่ำจริงๆ นะคะ ถ้าเกิดว่ามีใครมืออ่อนปล่อยลูกศรออกมา เราสองคนคงได้ตายก่อนจะเริ่มงานซะอีก

"อยากเต้นแรงกว่านี้มั๊ยล่ะ"

"แค่อยู่กับเธอใจฉันมันก็เต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว" จีมินตอบ แต่เมื่อกี้ฉันไม่ได้เป็นคนถามเขานะคะ 'ใครล่ะ'

"แค่อยู่กับฉันงั้นเหรอ"

"พี่จียง!" แล้วฉันก็ได้คำตอบเมื่อเห็นพี่ใหญ่ของฉันยืนเก๊กหล่ออยู่ที่บันไดขั้นล่างสุด ฉันรีบวิ่งเข้าไปหาพี่เขา และตอนนี้พี่จียงก็ยืนอยู่ต่อหน้าฉันแล้ว 
"พี่คะ" ฉันสวมกอดพี่เขาแน่น "คิดถึงพี่จังเลย"

"พี่ก็คิดถึงแก" พี่จียงลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู ก่อนจะมองไปยังรุ่นน้องจีมิน ผู้ที่กำลังเดินลงมาหาเราอย่างเกๆ กังๆ 

"สวัสดีครับรุ่นพี่" ปกติเราจะโค้งแค่ 90 องศาใช่ไหมคะ แต่นี่จีมินเล่นโค้งจนหน้าจะติดเข่าอยู่แล้วค่ะ 

"เป็นไง ไหนดูสิว่าอยู่กับฉันแล้วใจนายเต้นแรงจริงหรือเปล่า" พี่จียงเดินเข้าไปหาจีมินก่อนเอามือไปทาบอกเขาไว้เหมือนที่เขาทำกับฉันก่อนหน้า เล่นเอาจีมินตัวแข็งทำอะไรไม่ถูกไปเลย

"แล้วระหว่างฉันกับเจนนี่ อยู่กับใครใจเต้นแรงกว่ากัน" พี่เขาถามอะไรค่ะเนี่ย แถมมือก็ยังไม่ยอมปล่อยจากตัวเขาอีก ชอบข่มขวัญเขาจริงเชียวพี่คนนี้

"..." จีมินไม่ได้ตอบ พี่จียงจึงต้องถามเร่งเขาเสียงดุ

"ตอบมา"

"กับรุ่นพี่ครับ" ฉันสงสารจีมินอะ พี่จียงก็ไปแกล้งเขาอยู่ได้

"นี่รักน้องฉันจริงหรือเปล่า" แหน่! ยังถามเขาเสียงเข้มอีก

"รักครับ"

"ฮะ พูดอะไรๆ มีแรงมั๊ย!"

"รักครับ!" จะฝึกทหารกันหรือไงคะ

"ถ้ารัก แล้วทำไมอยู่กับฉันต้องใจเต้นแรงกว่า" พี่เขาทำฉันอดขำไม่ได้แล้ว

"ผมกลัวครับ" จีมินตอบเสียงค่อย

"อะไรนะ!"

"ผมกลัวรุ่นพี่ครับผม!" สองคนนี้เหมือนครูฝึกกับพลทหารใหม่เลยอะ "และรุ่นพี่ก็มีเสน่ห์เกินไปครับ" หรือคู่รักคู่ร้ายดี จีมินยังไม่ทิ้งความปากหวานเหมือนเคย

"นี่ฉันให้อภัยเพราะประโยคสุดท้ายหรอกนะ" แล้วพี่จียงก็เดินกลับมาหาฉันก่อนจะกอดคอฉันแล้วลากฉันไปด้วย "พ่อคงดีใจที่เจอแก" พี่แกว่า 

ฉันจึงยิ้มน้อยๆ ให้ก่อนจะหันกลับไปดูจีมิน เขาเดินตามมาแล้วทำท่าโล่งอก เขามองมาทางฉัน ฉันจึงส่งสัญลักษณ์มือไปถามว่า 'โอเคเปล่า' จีมินจึงตอบกลับมาว่า 'โอเค' ก่อนเขาจะโบ้ยใบ้อะไรไม่รู้ คงประมาณว่า 'แต่เกือบตาย' ล่ะมั้ง ฉันจึงยกมือขึ้นข้างหนึ่งแล้วใบ้ว่า 'ขอโทษนะ' แต่เขาแค่ส่ายหัวน้อยบอกว่า 'ไม่เป็นไร' แล้วยิ้มตอบกลับมา ดีที่เขาเข้าใจพี่ชายฉัน

"พี่ไปแกล้งเขาทำไมกันคะ" ฉันแอบแอดพี่จียงหน่อยๆ ระหว่างที่เราเดินกันไป

"แล้วทำไมจะแกล้งไม่ได้ แฟนแกไม่ใช่พ่อฉันสักหน่อย" เอ๋? พี่เขาพูดว่าอะไรนะ นี่ฉันต้องหูฝาดไปแน่ๆ

"แฟนฉันเหรอคะ" ฉันถามอย่างสงสัย พี่จียงเรียกจีมินว่าแฟนแกซึ่งก็คือแฟนฉันงั้นเหรอ กินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่าคะ

"ใช่ ก็แฟนแกไง" ฉันไม่ได้หูฟาดอะ "แล้วทำไมต้องมองหน้าฉันแบบนี้ มันหน้าแปลกใจอะไร" ยังจะถามอีก

"พี่ยอมรับเขาแล้วเหรอ" ฉันถาม พี่จียงทำไม่รู้ไม่ชี้แสร้งมองทางอื่นก่อนจะบอกฉันว่า "ตอนแรกก็ไม่ แต่ไอ้พี่ตัวดำของแกมันพูดมากจนฉันรำคาญ" อ่า เพราะพี่มินโฮนั่นเอง แต่เรียกพี่แกว่าไอ้ตัวดำแบบนี้ ถ้าแกรู้ต้องงอนตุ้บป่องแน่ๆ เลย

"ขอบคุณนะคะ" ฉันบอก พี่จียงจึงยิ้มใจดีมาให้ก่อนจะยิงคำถามที่ฉันไม่อยากให้ถาม

"แกเข้าใจพ่อแล้วใช่มั๊ย" ฉันทำได้แต่พยักหน้าสำนึกผิด

"ขอโทษนะพี่"

"ดีแล้ว" พี่จียงว่าและลูบหัวฉันเบาๆ "จริงๆ เราก็ผิดกันทุกคนแหละ เพราะงั้นแกไม่ต้องคิดมาก"

"ค่ะ"

พี่จียงพาเราเดินมาเรื่อยๆ จนใกล้ถึงกระโจมใหญ่หลังหนึ่ง ก็หลังที่ฉันสันนิษฐานไว้นั่นแหละ และฉันก็ได้ยินเสียงเล็ดลอดออกมาจากกระโจมนี้ซะด้วย

"กองทัพนางใหญ่กว่าเราเกือบสามเท่า แล้วเราจะเอาอะไรไปสู้นาง" มีเสียงหนึ่งแว่วออกมา ตามมาด้วยอีกหลายเสียง

"ถึงแม้เราจะมีพันธมิตรคือทาธารัส แต่ก็ใช่ว่าเราจะสู้ฤทธิ์เดชของพวกนั้นได้"

"เราควรทำเช่นไรดีท่านผู้นำ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ข้าเกรงว่าชะตากรรมของเราต้องจบสิ้นแน่"

"ใจเย็นก่อนสหายข้า" นี่เสียงพ่อฉันแน่ ฉันจำได้ "อย่าแตกตื่นหรือปล่อยให้ความกลัวมามีผลกับใจของพวกเจ้า" แล้วเสียงสวนเสเมื่อครู่จึงค่อยเบาลง

"โรมาน ลีนาน" พ่อเรียกสองคนนี้ "แล้วพวกลูกข้าเมื่อไหร่พวกเขาจะมาถึง" พ่อถามหาพวกฉันด้วยแหละ พ่อยังเป็นห่วงฉันอยู่เสมอเลย

"เราส่งพวกเขากลับมาก่อนล่วงหน้าแล้วนะ ข้าเองก็ยังสงสัยว่าเหตุใดถึงได้มาช้ากันนัก ไม่รู้ว่าไปหลงทางหรือเจอเหตุร้ายอะไรหรือเปล่า ข้าก็ชักเป็นห่วงเหมือนกัน" ก่อนที่ลุงโรมานและพ่อจะเป็นห่วงพวกฉันไปมากกว่านี้ ลีนานก็รีบเอ่ยขึ้นว่า "ไม่ต้องห่วงไปหรอก พวกเขายังปลอดภัยดี"

"หมายความว่ายังไง"

"ท่านพ่อ" พี่จียงแหวกม่านประตูออก "น้องอยู่ที่นี่แล้ว" พอพี่จียงพูดจบฉันถึงเดินออกมาจากทางด้านหลังพี่เขาแล้วเดินเข้าไปในห้องนั้นโดยมีจีมินเดินตามมา ทันทีที่ทั้งห้องเห็นพวกเราสองคนพวกเขาต่างแปลกใจกันใหญ่ โดยเฉพาะชายตรงหน้า พ่อของฉันที่รีบลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหา

"เจนนี่" พ่อกอดฉันทันทีที่ท่านเดินมาถึง 

"เจนนี่" น้ำเสียงดีใจเหลือล้นที่ทำฉันน้ำตาซึม

"เจนนี่" พ่อคงดีใจมากจริงๆ นะ "เจ้ากลับมาแล้ว เจ้ากลับมาแล้วลูกพ่อ"

"ค่ะพ่อ หนูกลับมาแล้ว" ฉันบอกแล้วพ่อถึงค่อยๆ คลายกอดออก พ่อมองตาฉันนิ่ง สายตาส่อแววห่วงใยและเอ็นดู ท่านคงรู้แล้วว่าฉันเข้าใจทุกอย่างและคงรู้ว่าฉันคงอายแน่ถ้าท่านถามเรื่องนี้ เพราะงั้นท่านถึงถามคำถามอื่นแทน

"ลูกหายไปไหนมา แล้วพวกคนอื่นล่ะ ทำไมมากันแค่สองคน" ฉันหันไปหาลีนาน แต่เธอแค่ยิ้มดีใจที่เห็นฉัน ฉันว่าเธอคงยังไม่ได้บอกพ่อ

"คือ..." ฉันกำลังจะตอบค่ะ แต่มีราหูมาขัดซะก่อน

"ยัยเจน! ยัยเจน! ยัย..." พี่มินโฮพุ่งเข้ามาในกระโจมและชะงักไปเมื่อเห็นฉัน "เจนนี่" พี่แกเดินกางแขนเข้ามาหาฉันเพื่อจะกอด แต่ว่าเนื้อตัวพี่แกเลอะเทอะไปหมดเลย ทั้งคราบเลือดคราบดิน เศษหญ้าเศษไม้มาตรึม จนพ่อต้องดันตัวเอาไว้ก่อน

"เดี๋ยวเจ้าทำน้องเลอะมินโฮ"

"โหพ่อ ก็ผมคิดถึงน้องอะ" ความงอแงแบบซงคิตตี้นี้ทำฉันอดขำไม่ได้เลย

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูก็คิดถึงพี่เหมือนกัน" ฉันบอกพ่อ ทำเอาพี่มินโฮดีด้าใหญ่เลยค่ะเมื่อพ่อปล่อยตัวพี่แกให้เป็นอิสระ ก่อนจะเข้ามากอดฉันพร้อมโยกตัวไปมาเหมือนเด็กๆ

"พี่ดีใจที่เจอแกจริงๆ นะ ยัยเล็ก"

"ฉันก็ดีใจค่ะ ดีใจมากด้วย" แต่ไม่ได้มีแค่ฉันหรอกค่ะที่พี่เข้าดีใจที่เจอ 

"แล้วก็..." มิโนว่าก่อนจะคลายกอดฉันแล้วหันไปหาคนข้างๆ ฉัน "ไอ้รุ่นน้อง" พี่คนนี่แกสนิทกับทุกคนได้ง่ายๆ จริงๆ นะ กอดจีมินแน่นกว่ากอดฉันอีกอะ 

"บ้ะ! ยังรอดอยู่อีกเหรอ" เอ่อ...ทักกันแบบนี้ก็ได้เหรอ เล่นเอาจีมินหน้าเหวอไปเลย "เห้ย ล้อเล่นเว้ย ศิษย์น้องมิโน ไม่รอดได้ไงใช่เปล่า" แถมยังตบต้นแขนเขาไปอีก

"ครับฮยอง" จีมินยิ้มตอบ

"นี่ฉันอุตส่าห์เคลียร์ทางนี้ให้เลยนะเว้ย นายต้องมาเลี้ยงข้าวพี่ เข้าใจ๊?" แอบกระซิบกระซาบกันสองคนไปอีก

"โอเคครับ" 

"ไปคุยกันสองคนเลยมั๊ย" จนพี่จียงอดถามไม่ได้เลยทีเดียว

"โหยฮยอง ไม่เข้าใจวัยรุ่นเลย คนไม่เจอกันนานหลายวัน มันก็ต้องทักทายกันเป็นเรื่องเป็นราวสักหน่อย" มิโนว่า แต่พอพี่แกเห็นพี่จียงทำหน้าขรึม แกก็รีบแก้เลยว่า"แต่เอาไว้ค่อยคุยกันดีกว่าเนาะ เพราะว่าเรามีงานใหญ่ต้องทำ ใช่มั๊ยฮยอง" ยังจะไปถามพี่จียงอีกค่ะ พี่จียงทำหน้าตายส่งมาให้ แต่นี่ไม่ได้เป็นปัญหาต่อมิโนเลยจริงๆ นะ 

"เมื่อกี้คุยกันถึงไหนแล้วครับ ต่อเลยๆ จะได้ไม่ต้องเสียเวลา" เพราะไงพี่แกก็ดึงเข้าเรื่องได้อยู่ดี เมื่อกี้เราคุยถึงไหนกันนะ ฉันก็เกือบลืมไปแล้ว แต่พอเห็นหน้าที่พ่อมองมาฉันก็เพิ่งนึกขึ้นได้

"อ่อ...คือพวกหนูไปตามหาพันธมิตรน่ะค่ะ"

"พันธมิตร?" รู้สึกทุกคนจะสงสัย ยกเว้นลีนานที่รู้เรื่องอยู่คนเดียว

"ใครกัน" พ่อฉันเอ่ยถาม ฉันมองไปหาลุงโรมาน ลุงแกทำหน้าแปลกใจนิดหน่อย

"ข้ารู้จักงั้นเหรอ" ลุงแกถาม ฉันจึงพยักหน้าเป็นคำตอบ และลีนานคงกลัวว่าลุงแกจะไม่เชื่อก็เลยเสริมฉันให้

"ท่านรู้จักดีเลยแหละโรมาน" เธอว่า

"เจ้าก็รู้เหรอ" ลุงโรมานหันไปถามลีนาน และทุกคนในห้องก็คงสงสัยเหมือนกับแก 

ลีนานยิ้มน้อยๆ และลุกขึ้นยืน "ขอโทษด้วยสหาย" เธอโค้งขอโทษคนอื่นๆ หนึ่งครั้ง "ขอโทษด้วย โดยเฉพาะเจ้าสองคน" ลีนานมองไปที่พ่อฉันและลุงโรมาน "จริงๆ แล้วที่เด็กๆ หายตัวไป เพราะพวกเขาไปทำตามคำขอของข้าเอง"

"คำขอ? คำขออะไร" พ่อฉันถามแล้วมองมาที่ฉันสลับกับลีนาน "พวกเจ้าไปทำอะไรกันแน่"

"อย่างที่ลูกท่านได้บอกลักซ์" นางเริ่มอธิบาย "ข้าส่งพวกเด็กๆ ไปหาพันธมิตรของเราที่อกาธัซ"

"อกาธัซ?" ทุกคนอึ้งไปกันใหญ่

"อกาธัซ ใครกัน" ลุงโรมานถามอย่างสงสัย

"ลูกชายของท่าน" ตอนนี้ไม่ใช่แค่ลุงโรมานที่สตั้นกับคำตอบ แต่คนอื่นๆ ก็ด้วย รู้สึกเรื่องของพันธมิตรคนนี้จะสร้างความแปลกใจให้ถูกคนได้เสมอเลย

"ลูกชายข้า?" ลุงโรมานคงงงวยอยู่แน่ๆ

"ใช่ ลูกชายท่าน" ลีนานยิ้มน้อยๆ ก่อนเอ่ยเฉลยชื่อนั้นออกมา

"ไดเอียน ลูกชายคนรองของท่านไงสหาย"




.........จบ PART 117.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1271 Hundred stars (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 19:22
    รอค่าา สนุกมาก มาต่อเร็วๆน้า~
    #1,271
    0
  2. #1270 Aern5555 (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 09:51
    รอนะค่ะ
    #1,270
    0
  3. #1268 Ralinee (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 21:58
    รออยู่เสมอน่ะค่า~
    #1,268
    0
  4. #1266 Prim prim (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 18:05
    รอค่ะ รอรอ
    #1,266
    0