Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 121 : PART 115 : แต่เจ้าพูดได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,815
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jungkook talk...


ระหว่างทางที่เราเดินมา สำหรับผม มันอึดอัดมากเลยครับ ผมไม่รู้จะพูดอะไรกับคนข้างๆ ดี แต่ตรงกันข้ามกับเธอที่วางตัวสบายๆ เหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไร 

"นายตัดสินใจหรือยัง" จู่ๆ เธอก็เอ่ยขึ้นมา

"..." เพราะผมไม่รู้ผมจึงเลือกที่จะเงียบ ผมยังไม่รู้คำตอบครับ ผมยังหาทางออกไม่ได้เลย

"คนทรยศพยายามจะปิดกั้นฉันจากนายท่าน และพยายามจะปิดบังความลับทางการรบกับฉัน" คนทรยศที่ว่า เธอน่าจะหมายถึงไดเอียนครับ

"แต่ถึงมันจะกีดกันฉัน แต่มันก็สู้นายท่านไม่ได้หรอก คนทรยศต้องตายเยี่ยงคนทรยศ" เธอว่า
แล้วเดินนำผมเข้าไปในห้องของไดเอียน ดูเหมือนเธอจะมั่นใจจังเลยนะครับ มั่นใจจนผมเป็นห่วงลิซ่าของผม 

เธอเข้าไปแล้วหยุดยืนอยู่ต่อหน้าไดเอียนผู้ที่กำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สองคนนี้จ้องตากันนิ่งเหมือนกำลังลองเชิงกันอยู่ โดยมีผมยืนเป็นคนสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ไดเอียนดูเหมือนจะยังใช้ความคิดอยู่ เขาอาจคงกำลังลังเลว่าจะเริ่มบทสนทนากับเราสองคนยังไงดี

"ในเมื่อเจ้ารู้แล้ว อยากจะพูดอะไรก็พูดมา" ไม่ใช่ไดเอียนที่เป็นคนเปิดบทสนทนาก่อนแต่กลับเป็นเธอที่อดทนไม่ไหว 

"เจ้าไม่ควรอยู่ที่นี่" ไดเอียนเริ่มพูดกับเธอ เธอแค่ยืนฟัง แต่คงไม่ได้คิดตามเท่าไหร่

"งั้นข้าควรอยู่ที่ไหนล่ะ เจ้าคนทรยศ"

"ข้ารู้ว่าดับป์ต้องการใช้พลังของเด็กคนนี้ แต่จะเสี่ยงให้เธออยู่กับเราทำไม" ไดเอียนถามอย่างอยากรู้ แต่เธอกลับหัวเราะออกมาเหมือนว่ามันเป็นเรื่องสนุก

"ฮึๆ ข้าว่าเจ้ารู้นะว่าทำไม" เธอบอก

"ต้องการอะไร" ไดเอียนถามเธออย่างตรงไปตรงมา

"ของขวัญแห่งทาธารัส ดอกไม้กลางหิมะดอกนั้น เจ้ารู้ว่าพี่เจ้าต้องการนาง" 

ของขวัญแห่งทาธารัส ดอกไม้กลางหิมะเหรอครับ หมายถึง 'จีซู?' เธอกล้ามากเลยนะครับ ที่พูดออกมาตรงๆ แบบนี้ต่อหน้าไดเอียน

"และข้าก็รู้ว่าข้ายอมให้เกิดแบบนั้นไม่ได้" ไดเอียนตอบน้ำเสียงจริงจัง

"งั้นเจ้าจะทำอย่างไรล่ะไดเอียน" เธอยิ้มเหมือนว่าตัวเองเป็นต่อ "จะฆ่าข้าหรือเปล่า" คำถามของเธอทำเอาผมต้องรีบหันไปหาไดเอียน ไดเอียนนั่งหน้าเครียดจ้องเธอไม่วางตา

"ฆ่าข้าซะสิหากเจ้าไม่อยากเสียน้อง" ไดเอียนมองเธอนิ่ง และเขาก็อ่านแผนเธอออก

"ข้ารู้ทันเจ้าเด็กน้อย" ไดเอียนว่า "ชีวิตเจ้าแลกกับความไว้ใจของน้องข้า ถ้าข้าฆ่าเจ้าแต่ต้องเสียความไว้ใจของนาง เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือไง" 

"ไม่เลย" เธอยิ้มออกมา "ข้ารู้ว่าเจ้าฉลาดต่างหาก"

"ถึงรู้ว่าเขาจะไม่ฆ่าเธองั้นสิ" ผมเอ่ยขึ้น เธอหันมายิ้มน้อยๆ ให้ผมแล้วบอกผมว่า

"ถึงเขาอยากจะฆ่าฉัน แต่ฉันก็ไม่ยอมตายเพราะน้ำมือของเขาแน่ คนเดียวที่จะข้าฉันได้คือนาย จอนจองกุก" 

"ทำไม" ผมถาม

"ไม่มีเหตุผล ฮึๆ" เธอหัวเราะออกมาได้ไงครับ "แค่น่าสนุก" ผมทำได้แต่กำมือแน่น พวกนั้นเห็นความรักของผมเป็นเรื่องสนุกสินะ ถึงมีความสุขกับความเจ็บปวดของผมแบบนี้

"พวกเจ้าไม่เคารพกฎ ซ้ำยังทำร้ายธรรมเนียมของบรรพบุรุษ" ไดเอียนว่า "บรรพบุรุษจะไม่พึ่งใจ"

"กฎเก่าล้าหลัง บรรพบุรุษที่เป็นแค่ตำนาน" เธอสวนกลับ "บ้างครั้งเราต้องยอมเสียสละนิดๆ เพื่อเขียนตำนานบทใหม่ อะไรที่เก่าล่าหลังคร่ำครึ เปลี่ยนมันซะบ้างก็ไม่เห็นเสียหายอะไร"

"เสียสละนิดๆ ด้วยชีวิตคนบริสุทธิ์งั้นเหรอ" ไดเอียนถาม ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ผมว่าอารมณ์เขามันไม่นิ่งเหมือนเดิมนะ

"วงจรชีวิตมันก็อย่างนี้แหละ มีเกิดก็ต้องมีตาย เราแค่เร่งเวลาให้คนพวกนั้นตายเร็วก็แค่นั้น" ผู้หญิงคนนี้เลือดเย็นกว่าที่ผมคิดซะอีก คงได้ความคิดมาจากนายของตัวเอง

"แต่บรรพบุรุษต้องไม่พอใจ" ไดเอียนสบตาเธอนิ่ง เขาจ้องลึกจนผมคิดว่าเขาอาจเปลี่ยนใจปามีดที่อยู่บนโต๊ะใส่เธอก็เป็นได้

"ฟังข้าให้ดีลิซ่า" เขาจ้องเธอจริงจัง ส่วนเธอก็จ้องเขากลับตาแข็ง "บรรพบุรุษจะไม่เห็นด้วย แม้แต่บาลอร์ปู่ของลักซ์ เขาก็จะไม่เห็นด้วย"

"ตำนานพูดไม่ได้" เธอบอกเขา 

"แต่เจ้าพูดได้" 

"ฮึ ข้าก็พูดได้อยู่แล้ว" เธอมองเขาขำๆ "หรือเจ้าคิดว่าเราคุยกันทางจิตอยู่" เธอยิ้มเยาะใส่ไดเอียน

"ข้าเชื่อว่าวิญญาณบรรพบุรุษจะเข้าข้างเรา" ไดเอียนเอ่ยเรื่องบรรพบุรุษอีกแล้วครับ มันใช่เวลามาเอ่ยเรื่องคนตายไหมครับตอนนี้

"หวังอะไรกับคนตาย" เธอว่า "เจ้านี่มันโง่เหมือนที่แม่เจ้าว่าจริงๆ"

"เจ้าไม่ได้รู้จักข้าดี อย่าล้ำเส้นข้า ข้าขอเตือน" เขาจ้องเธอกลับตาแข็งแบบนี้ ผมเริ่มกลัวใจเขาแล้วสิครับ

"เผอิญว่าข้าไม่ได้ห่วงชีวิตขนาดนั้นน่ะสิ เจ้าหมาหัวเน่า"

"เจ้า!" ไดเอียนหยิบมีดที่วางอยู่ขึ้นมาจริงด้วย

"คุณรับปากผมแล้วนะ!" ผมรีบวิ่งไปขวางร่างลิซ่าไว้จากไดเอียน ใจผมมันเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ จนต้องหอบหายใจแรง ส่วนไดเอียนก็กำมีดในมือไว้แน่น เขายังจ้องเขม็ง

"ข้าทำตามที่ข้ารับปากแน่หากนางไม่ทำร้ายคนของข้า ถ้าเจ้าดูแลนางไม่ได้ ข้าก็อาจรักษาคำพูดไม่ได้เช่นกัน" 

"ฉันบอกนายแล้ว" เธอกระซิบบอกผม เธอกำลังเป่าหูผม ผมรู้ "ท้ายที่สุดเขาจะฆ่าเธอ" เธอว่า

"ผมจะดูแลเธอ" ผมบอกไดเอียน "ผมจะไม่ปล่อยให้เธอต้องทำร้ายใคร" มันยาก ผมรู้แต่ผมต้องทำมันให้ได้ ถ้าไม่อย่างนั้นสัญญาของผมก็คงเป็นแค่ลมปาก

"นายห้ามฉันไม่ได้หรอก" ผมอยากให้เธอหยุดพูดสักทีครับ

"นี่คือสิ่งที่ข้าหวังจากเจ้า" ไดเอียนว่า "หน้าที่ของเจ้าคือกันนางให้ห่างจากคนของเรา"

"กันข้า ฮ่าๆๆ สิ่งที่เจ้าทำได้คือการกันข้าสินะไดเอียน มันยากนักเหรอกับอีแค่ฆ่าข้า หยิบดาบของเจ้ามา แล้วปลิดชีพข้าเหมือนเช่นวินเซอร์"

"หยุดพูดสักที!" ผมทนฟังการเธอยัวะไดเอียนไม่ได้จริงๆ ผมหันไปหาเธอ และจ้องตาเธอเพื่อให้เธอรู้ว่าผมจะไม่ยอมแพ้ 

"ฉันจะไม่ยอมหรอกนะ ฉันจะเอาลิซ่าของฉันกลับมาให้ได้ และเธอจะไม่มีวันได้สิ่งที่เธอต้องการ" เธอจ้องผมลึกก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา ผมอยากเขย่าตัวเธอแรงๆ สักครั้งจริงๆ นะ 

"งั้นนายคงต้องใช้ความพยายามทั้งหมดที่มี เพราะถ้าเพียงนายเผลอ ฉันรับประกันได้เลยว่าอะไรที่พวกนายวางเอาไว้ มันจะพังไม่เป็นท่า"  เธอขู่ผมกลับ แต่ที่ทำให้ผมอึ้งคือ เธอเรียกมีดสั้นออกมาแล้ววางมันไปบนมือซ้ายก่อนจะกำมือแน่นแล้วรูดมีดออก เธอไม่ร้องสักเอะ ผมเห็นเลือดที่ติดมีดออกมา เธอทำอะไรของเธอครับ

"นายเลือกแล้วสินะ" เธอว่าแล้วเงยหน้ามองผมก่อนที่จะยกมือข้างซ้ายที่เธอกรีดมาทาบที่อกซ้ายผม "ก็ขอให้โชคดี" เธอว่าก่อนเดินออกไปจากห้อง ส่วนผมได้แต่ยืนนิ่งและมองดูอกเสื้อข้างซ้ายที่เปื้อนเลือดนั้น

"เจ้าไม่เป็นไรนะจองกุก" เสียงไดเอียนเอ่ยถามมาจากด้านหลัง ตอนนี้ผมมือสั่น และใจมันหวั่นๆ แบบนี้เรียกว่าเป็นหรือว่าไม่เป็นครับ

"ผมแค่ต้องกันเธอใช่มั๊ย" ผมเลี่ยงตอบแต่หันกลับไปถามเขาแทน ไดเอียนมองหน้าผม เขาคงจะรู้ว่าผมรู้สึกยังไง

"ใช่" เขาตอบเสียงค่อย "มันยากสำหรับเจ้าข้ารู้" แต่ตอนนี้ผมไม่ต้องการคำปลอบโยนแล้ว

"ผมโอเค ผมขอตัวนะ" ผมว่าแล้วรีบเดินออกมา ผมตั้งใจว่าจะเดินตามลิซ่าไป แต่พอออกมาจากห้อง เธอก็ไม่อยู่แล้วครับ ไม่เห็นร่องรอยเธอเลยหรือว่าเธอจะกลับไปสนามฝึกแล้ว คิดได้ดังนั้นผมจึงรีบเดินกลับทางเดิม



กริ้งๆ กริ้งๆ



นี่ทุกคนฝึกกันจริงจังมากเลยนะครับ



ฟิ้ว~



"ตายแม่!" 

ผมอุทานออกมาเมื่อธนูดอกนึงลอยเฉียดหน้าผมไป ผมหันไปตามที่มาของมัน แล้วก็รู้แล้วครับว่าฝีมือใคร

"จะฆ่าผมหรือไงฮยอง" ผมถามวีที่ทำหน้าตกใจวิ่งเข้ามาหา

"มึงนั้นแหละโผล่มาจากไหน เดินใจลอยมาอยู่ได้ อยากตายหรือไง" ผมเดินใจลอยเหรอครับ ก็คงจริงล่ะมั้ง ผมมองหาลิซ่า แต่ดูเหมือนเธอก็ไม่ได้อยู่ที่นี่

"มึงมองหาใคร"

"หาลิซ่านะฮยอง ฮยองเห็นเธอเปล่า"

"อ้าว พวกมึงไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ" วีมองหน้าสงสัย ผมต้องแก้ตัวสินะ

"อ๋อ...คือ...ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำมาน่ะฮยอง นึกว่ามาช้ากว่าลิซ่าซะอีก สงสัยไปอู้อยู่ที่ไหนแน่เลย ผมว่าผมไปตามดีกว่า" ผมกำลังจะเดินกลับแต่ก็โดนวีดึงตัวไว้ซะก่อน

"เดี๋ยวๆๆ เสื้อมึงไปโดนไรมา มันเหมือน..." แล้วฮยองแกก็ทำตาโตครับ "เชี้ยไอ้กุก นี่มันเลือดนี่หว่า" ฮยองแกกระซิบบอกผม เชี้ยจริงครับ เอาไงล่ะครับ

"มึงไปทำไรมา" ฮยองแกอยากรู้แบบนี้ ไม่ได้แล้วครับ ผมจะปล่อยให้แกสงสัยแบบนี้ไม่ได้

"ผมเดินผ่านครัวน่ะฮยอง" ฮยองแกยังทำหน้าสงสัยอยู่เลยครับ คงสงสัยว่าแค่เดินผ่านครัวทำไมมีเลือดมาด้วยแน่ๆ "ก็แม่ครัวแกเดินชนผมน่ะ แล้วแกถือชามเครื่องในมาพอดี มันก็เลยเลอะหน่อยๆ" 

"เหรอ" ทีแรกเหมือนจะไม่เชื่อครับ "เอ้อๆ รีบไปตามลิซ่าเหอะ" แต่สุดท้ายฮยองแกก็ไม่สงสัยอะไร

"อื้อๆ" แล้วผมก็รีบปลีกตัวออกมา





Lisa talk...


อยู่ในนี้รู้สึกยังไงน่ะเหรอ อึดอัดมากค่ะ อึดอัดจนอยากจะตายให้ได้ แต่ฉันรู้ว่าฉันยังตายไม่ได้ เพราะเขารอฉันอยู่ 'จองกุก' ฉันได้ยินสิ่งที่เขาพูด ฉันรู้ว่าเขาจะทำมันจริงๆ เขาจะปกป้องฉันแน่ และรู้ด้วยว่าใจเขาเจ็บปวดมากแค่ไหน ก็เหมือนกับฉันที่ปวดใจ เพราะรู้ทุกเรื่อง ได้ยินทุกสิ่ง ได้เห็นทุกอย่าง แต่ฉันกลับทำอะไรไม่ได้เลย

"ไอ้คนทรยศ" ยัยปรสิตที่ยึดร่างฉันเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังนั่งทำแผลอยู่

"คิดจะกีดกันข้างั้นเหรอ" เธอว่าและเริ่มเย็บแผลด้วยตัวเอง นี่คือสิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกดี คือ ฉันไม่ต้องรู้สึกเจ็บกับเธอไปด้วย แต่นี่เย็บสดๆ เลยนะคะ ไม่เจ็บหรือไงกัน

"และเจ้าคงรู้สึกดีมากสินะที่มีแต่คนค่อยปกป้อง" เธอคงพูดกับฉันแน่ เพราะในห้องนี่ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากเรา จริงๆ แล้วเราสื่อสารกันทางจิตหรือรู้สึกแทนกันไม่ได้ค่ะและนี่ก็อีกข้อที่ฉันชอบ แต่เพราะเธอรู้ว่าฉันสามารถเห็นและได้ยินทุกอย่าง เพราะงั้นเธอคงคิดว่าฉันฟังอยู่

"แต่ข้าขอบอกไว้ตรงนี้เลย ใครที่คิดจะขวางข้า ข้าจะไม่ปล่อยมันไว้แน่ เจ้าควรภาวนาขอให้คนของเจ้าตายอย่างไม่ทรมานน่าจะดี" 

เธอหมายถึงจองกุกสินะ ถ้าเธอได้ยินฉัน ฉันก็อยากตะโกนใส่หน้าเธอไปดังๆ ว่า 'อย่ายุ่งกับเขา ถ้าเธอทำ ฉันก็จะไม่ไว้หน้าเหมือนกัน' ฉันอยากพูดแบบนี้ แล้วจับหัวเธอโขกพื้นแรงๆ สักห้าหกที ก่อนจะมัดร่างเธอไว้ด้วยเชือกแล้วปล่อยให้รถม้าลากเธอไปเหมือนที่อคิลลีสสังหารเฮกเตอร์ในเรื่องทรอย มันโหดใช่มั๊ย แต่ยัยปรสิตนี่สมควรโดนแบบนี้ เอาไปแขวนคอเสียบประจานหรืออะไรก็ได้ให้มัยสาสมกับสิ่งที่เธอทำ และกับจูบนั้นของเธอ 'ฉันแค่ทำแทนเธอ' รู้มั๊ยคะว่าตอนนั้นฉันอยากได้มีดสักเล่มแล้วแทงเธอให้หน่ำใจ ฉันเกลียดยัยนี้จริงๆ นะ

"บรรพบุรุษจะไม่พอใจ" เธอพูดติดตลก "เจ้าโง่นั้นช่างยึดมั่นเสียจริง" และนี่คือสิ่งที่ไดเอียนพยายามจะบอกฉัน

'แต่เจ้าพูดได้' ไดเอียนไม่ได้หมายถึงยัยปรสิตหรอกค่ะ แต่เขาหมายถึงฉัน ฉันจับแววตานั้นได้

'บรรพบุรุษจะไม่เห็นด้วย แม้แต่บาลอร์ปู่ของลักซ์ เขาก็จะไม่เห็นด้วย' 

และถ้าฉันเข้าใจไม่ผิด นี่คือสิ่งที่เขาอยากให้ฉันทำ ติดต่อกับเหล่าวิญญาณบรรพบุรุษ แต่ปัญหาก็คือฉันจะออกไปจากร่างนี้ได้ยังไง ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยลองนะคะ ฉันเคยพยายามกลับไปภวังค์ของฉัน และฉันทำได้มั๊ย ฉันทำได้ค่ะ แต่แค่ 20 นาทีแลกกับการพักฟื้นอีก 8 ชั่วโมง และฉันก็ไม่เคยเจอจองกุกในภวังค์นั้นเลย ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาไปไหนหรือเขาอาจเครียดจนนอนไม่หลับ แต่ 20 นาทีในภวังค์กับ 20 นาทีโลกวิญญาณ ความเสี่ยงมันต่างกันเหลือเกิน เพราะโลกวิญญาณมีทั้งวิญญาณคนดีและคนชั่ว ถ้าฉันโชคร้ายเจอพวกวิญญาณชั่ว พวกเขาก็อาจจะกักวิญญาณฉันไว้และฉันก็จะไม่สามารถกลับมาร่างนี้ได้ และถ้าเกินเจ็ดวัน ยัยปรสิตก็จะกลายเป็นเจ้าของร่างฉันอย่างสมบูรณ์ และฉันก็จะติดแหงกอยู่ในโลกวิญญาณไปตลอดกาล แต่ถ้าฉันไม่เสี่ยง ทุกคนก็อาจไม่รอด แล้วฉันจะนั่งอยู่เฉยๆ ในขณะที่ทุกคนกำลังดิ้นรนได้ยังไงกัน

"ลิซ่า" เสียงจองกุกนิ่คะ ยัยปรสิตหันไปตามเสียงเรียก ฉันจึงเห็นหน้าของเขา 

จองกุกเดินเข้ามาด้วยสายตาที่ทั้งเป็นห่วงทั้งข้องใจ มันเป็นเรื่องยากสำหรับจองกุก ฉันรู้ คนเราจะรู้สึกหลายๆ อารมณ์พร้อมๆ กันก็ต่อเมื่อเราอ่อนแอหรือจิตตกเท่านั้นแหละ เหมือนที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ ฉันเป็นห่วงเขาจริงๆ ฉันไม่อยากเห็นเขาคิดมากอยู่แบบนี้ ดูสภาพเขาตอนี้สิ ตาเขาคล้ำเหมือนคนไม่ค่อยได้นอน หน้าดูไม่สดใสไม่มีราศีเหมือนแต่ก่อนเลย นี้แค่ไม่กี่วันที่เราประสบปัญหานี้แต่เขาดูแก่ขึ้นไปตั้งเยอะเพราะสีหน้าเครียดๆ บุคลิคขรึมๆ ที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน 

"ภารกิจนายเริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลยหรือไง" เธอถามเขา

"เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" เขายังห่วงฉันอยู่เสมอเลย

"ห่วงฉันด้วยงั้นแหละ น่าชื่นใจจัง" 

"ฉันไม่ได้ห่วงเธอ ฉันห่วงคนของฉัน" จองกุกว่า 

"รู้มั๊ย นายน่าจะพูดเอาใจฉันสักหน่อย เผื่อฉันจะใจดีไม่สร้างรอยขีดข่วนบนร่างกายยัยนี้"

"เอากำไรมาให้ฉัน" จองกุกสั่งน้ำเสียงจริงจัง 

ทีแรกฉันก็คิดว่าเธอจะไม่ยอมยกมันให้เขาง่ายๆ แต่ฉันก็คิดผิด เพราะทันทีที่จองกุกขอเธอก็ปลดมันออกทันทีเลย ทำไมถึงยอมง่ายๆ แบบนี้ มันน่าสงสัยอยู่นะ

"กลัวฉันทำร้ายตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ" เธอพูดและยื่นมันให้เขา จองกุกรีบยึดกำไลไปจากเธอ "หรือว่ากลัวฉันจะทำร้ายนายซะเอง"

"ฉันไม่อยากให้มือของลิซ่าต้องเปื้อนเลือด" จองกุกว่าเสียงนิ่ง

"ฮึ" เธอเห็นทุกอย่างเป็นเรื่องสนุกได้ไงกันนะ "ถึงฉันไม่มีกำไลก็ใช่ว่าไม่มีอาวุธ จับตาดูฉันให้ดีล่ะจองกุก ฉันเตือนแล้วนะ" เธอตบบ่าจองกุกก่อนจะเดินออกมาทิ้งเขาให้ยืนอยู่ในห้องพยาบาลเพียงลำพัง พอเห็นสายตาจองกุกแล้วฉันก็เป็นห่วง เขาต้องรู้สึกแย่กับมันมากแน่ๆ





"วันนี้แกไปหมุดหัวอยู่ไหนฮะยัยลิซ" โรเซ่ถามขึ้นขณะกำลังนั่งเอาผ้าเช็ดผมอยู่ที่เตียงตัวเอง

"ก็...ไปฝึกตามที่ไดเอียนบอกไง" ยัยปรสิตตอบ แต่ไม่ใช่หรอกคะ เพราะทั้งบ่ายเธอไปนั่งอยู่บนยอดปราสาทคนเดียว และมองลงมาสังเกตพวกเราที่ฝึกกันอยู่ที่สนามฝึก เธอคงกำลังสืบเรื่องของพวกเรา คงอยากจะรู้เต็มแก่ว่าแผนของไดเอียนคืออะไร

"แล้วทำไมต้องแยกฝึกกับจองกุกด้วยล่ะ" จีซูแสดงความสงสัย

"อ๋อ..."

"เดี๋ยวๆๆ" โรเซ่รีบท้วงมาก่อน ยัยปรสิตถึงเงียบลง "ให้ฉันเดานะ ไดเอียนต้องให้แกไปทำอะไรสักอย่าง ซึ่ง...ฉันว่าต้องเกี่ยวกับพลังของแก ส่วนจองกุก เอ่อ..." ยัยนี้เดาได้มั่วซั่วจริงๆ เลยค่ะ 

"เอาให้จบๆ" เจนนี่ก็ยังอุตส่าห์รอฟังนาง

"ส่วนจองกุกนั้น...บอดี้การ์ด! บอดี้การ์ดแน่ๆ" ต่อได้จริงด้วยค่ะ "เพราะถ้าแกใช้พลัง แกจะไม่สามารถดูแลตัวเองได้ เพราะงั้นเขาต้องคอยดูแลแกแน่นอน ฉันฟันธง" เป็นเรื่องเป็นราวซะด้วย

"เล่าเป็นตุเป็นตะเลยนะแก" จีซูแซวโรเซ่

"อะไรคะพี่ ไม่เชื่อฉันเหรอ"

"เชื่อก็บ้าแล้ว ใช่มั๊ยยัยลิซ" จีซูหันมาถามยัยปรสิต

"ใช่ค่ะพี่ มั่วซั่วออกนอกทะเลมาก" ฉันไม่ชอบที่เห็นเธอทำเป็นสนิทและดูเข้ากันได้กับพวกเมมเบอร์ฉันแบบนี้ การได้เห็นว่าพวกเขาเชื่อและไว้ใจเธอมันทำให้ฉันหงุดหงิด

"อ้าว ถ้าไม่ใช่แล้วมันยังไงล่ะ" โรเซว่า

"ทำไมฉันต้องบอกแกด้วยล่ะ แกก็บอกฉันมาก่อนสิว่าคู่แกไปทำอะไร" เธอพยายามจะล่อเอาคำตอบจากโรเซ่สินะ

"ก็..."

'อย่านะ' ฉันได้แต่ภาวนา

"ก็..."

'อย่านะโรเซ่ อย่าพูดออกมา'

"ก็...ก็แล้วทำไมฉันต้องบอกแกด้วยล่ะ ให้พี่จีซูบอกก่อนสิ"

"แล้วทำไมฉันต้องบอกก่อนล่ะ" จีซูโวยขึ้น

"ก็พี่เป็นพี่อะ"

"พอกันทั้งสามคนนั้นแหละ" เจนนี่ที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ เอ่ยขึ้น ขอบคุณเธอจริงๆ ที่ช่วยเบรคเรื่องนี้ไว้ได้ทัน "จะนอนกันได้ยังคะ ฉันเหนื่อยมากเลยนะตอนนี้"

"แต่ผมฉันยังไม่แห้งเลยนะ"

"มีพลังไว้ทำไมเนี่ย" เจนนี่แนะโรเซ่

"Oh, you're right!"

"มันก็แน่นอนอยู่แล้ว"

"จ้าาาา!" จีซูกับโรเซ่เอ่ยด้วยความหมั่นไส้ ก่อนที่โรเซ่จะเร่งเวลาของตัวเองให้ผมเธอแห้งในเวลาไม่ถึงสิบวิ

"โอเคนะ นอนแล้วนะ ดับเทียนแล้วนะ" พูดเองเออเองไปอีกค่ะเจนนี่



พรึ่บ!



"อ่า! ผ้าห่มฉันหายอะ" เทียนดับยังไม่ถึงวิเลยค่ะ ยัยพี่ก็โวยวายอีกแล้ว

"นี่พี่จีซู! นี่มันผ้าห่มฉันนะ จะมาแย่งกันแบบนี้ไม่ได้" เสียงโรเซ่ดังขึ้น มีเสียงกุกๆ กักๆ มาด้วย สงสัยว่าจะเกิดศึกแย่งผ้าห่มขึ้นซะแล้ว

"ก็ของฉันมันหายอะ"

"มันจะหายได้ไงพี่ ก็เมื่อกี้ฉันยังเห็นอยู่เลย"

"เมื่อกี้แกเห็น แสดงว่าตอนนี้มันต้องอยู่กับแก ไม่งั้นแกก็เอาของฉันไปซ่อน" ไม่น่าให้สองคนนี้นอนข้างกันเลยค่ะ

"จะบ้าเหรอพี่ ฉันยังไม่ได้แตะผ้าห่มพี่เลยนะ แถมยังไม่เคยย่างกายไปเขตเตียงของพี่เลยด้วยซ้ำอะ" ไม่ได้หลับได้นอนกันแน่เลยคะ "อ่าาา พี่จีซู!"

"หยุด!!" เจนนี่ร้องขึ้นแล้วสงครามจึงสงบลง เธอจุดเทียนขึ้นอีกครั้ง "ทีนี้ก็หา หาค่ะหา" เจนนี่ก็คงรำคาญไม่ต่างจากฉัน

"นั่นไงคะ" ยัยปรสิตชี้ไปที่พื้นข้างเตียงจีซู

"อ่า พี่นี่จริงๆ เลย ตัวเองทำผ้าห่มตกตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ แล้วมาโทษฉัน" โรเซ่หันไปว่าจีซู แต่จีซูก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แถมยังแก้ตัวอีกว่า "สงสัยลมจะพัด"

"ลมบ้าหมูหรือไงพี่" โรเซ่ว่า แต่คนที่เล่นคือพี่จีซูคนเพี้ยนนี่แหละ นั่งชักดิ้นชักงอประหนึ่งว่าตัวเองเป็นลมบ้าหมูจริงๆ อยู่บนเตียง

"ฮ่าๆๆ" เรียกเสียงหัวเราะคนอื่นไปอีก รวมทั้งของยัยปรสิตด้วย ยัยนี้ไม่มีสิทธิ์มาหัวเราะร่วมกับพวกเพื่อนฉันด้วยซ้ำ มันควรเป็นฉันไม่ใช่เธอนะ

"นอนได้แล้วสาวๆ!" เสียงพี่จินดังมาจากห้องฝั่งตรงข้าม

"ค๊าาา!" ทุกคนร้องตอบกลับไป

"ฝันดีทุกคน!" นี่ก็เสียงพี่เจโฮป

"ถ้าฝันดีวันนี้ สงสัยต้องฝันเห็นไดเอียนว่ะฮยอง" 

"เดี๋ยวกูตอบปากเลยไอ้วี"

"ฮ่าๆๆ" ไหนบอกให้เรานอนกันไงคะ เสียงดังกว่าพวกเราซะอีกค่ะ

"นอนแล้วนะคะ" เจนนี่ร้องบอกฝั่งนู้น

"ครับผม" ทายสิว่าใครเป็นคนตอบรับ หวานกันไปเปล่าคะ ไม่สงสารฉันบ้างเลย ฮือๆ

"ครับผ๊ม!!!" ก็เลยโดนพวกพี่ๆ แกแซวกันใหญ่

"ครับๆ พวกมึงนอนเถอะครับ" เร่งคนอื่นนอนแบบนี้ไม่ใช่ใครค่ะ พี่ชูก้าผู้มีหน้าตาไร้วิญญาณร่างกายห่อเหี่ยวของไดเอียนนั่นเอง แล้วห้องฝั่งนั้นก็เริ่มเงียบเสียงลง ทีนี่ก็คงได้เวลาพักผ่อนของพวกเราบ้างแล้วล่ะคะ

"เอาล่ะคะ นอนลงไปเลย" เจนนี่ออกคำสั่ง เธอรอให้พวกเรานอนลงไปกันทุกคนก่อนแล้วจึงถามว่า "ไม่มีใครลืมอะไรแล้วนะคะ"

"No" เสียงพี่จีซูตอบคนเดียวเลยค่ะ ก็แน่น่ะสิเพราะดูเหมือนพี่แกจะเป็นคนเดียวที่มีปัญหาตลอด

"ดีมาก" เจนนี่ว่าแล้วดับเทียนอีกครั้ง "ฝันดีนะทุกคน"

'ฝันดีนะทุกคน' และคงถึงเวลาของฉันแล้ว

'ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว สั่งจากใจที่เชื่อมจากจิต'





"สวัสดี" 

นี่คือคำพูดแรกที่ฉันเอ่ยขึ้นทันทีที่ตั้งสติได้ ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนน่ะเหรอ น่าจะโลกวิญญาณนะ เพราะฉันตั้งใจมาหาเหล่าบรรพบุรุษ แต่ว่าทำไมตอนนี้ฉันกลับยืนอยู่ระหว่างเส้นทางสองเส้นล่ะ นี่ฉันต้องเลือกอย่างนั้นเหรอแล้วฉันควรเลือกเส้นไหนดี

เส้นแรก มันสลัวๆ มืดๆ มัวๆ เหมือนเต็มไปด้วยกลุ่มควันสีดำ มีแค่แสงสว่างเล็กๆ ที่สุดปลายทาง ในขณะที่อีกเส้น เต็มไปด้วยควันขาวคล้ายปุยเมฆเต็มไปหมด มันสว่างไสวไม่ได้น่ากลัวเหมือนเส้นเมื่อกี้เลย 'มันเป็นทางไปนรกกับสวรรค์หรือเปล่า' อันนี้ฉันไม่รู้ แล้วฉันควรไปทางไหนดีล่ะ 'มืด' หรือ 'สว่าง'

ฉันมีเวลาไม่มากนะ 'ควรไปทางไหนดี' คิดยากจังเลย ฉันน่าจะพกช้อนมาสักคันนะคะ จะได้หมุนๆ หาทางที่ใช่ ทางมืดมันก็ดูน่ากลัวอะ ท่าจะวังเวงชอบกลและไม่รู้ว่าจะมีอะไรโผล่มาระหว่างทางหรือเปล่า แต่ถ้าทางสว่าง มันสว่างก็จริงนะ แต่ทำไมไม่รู้ฉันถึงไม่มั่นใจกับมันเลย ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงเลือกทางสว่างไปแล้ว แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา มันบอกให้ฉันรู้ว่าในความไม่มีอะไรมันอาจจะมีอะไรก็ได้ สิ่งที่น่ากลัวที่ซ้อนอยู่ในความธรรมดาสามัญ 

ฉันอยากได้เข็มทิศนำทางของกัปตันแจ็ค สแปร์โรว์จัง ฉันจะได้ไม่ต้องสับสนแบบนี้ มีทฤษฎีเสี่ยงดวงทฤษฎีไหนมั๊ยคะที่ฉันจะเอามาใช่ได้ หรือไม่ก็ขออะไรสักอย่างก็ได้ สัญญาณไฟกระพริบก็ดี แต่ที่นี่จะมีได้ไงล่ะ นอกจาก...

"ลิซ่า" 

วิญญาณ?




.........จบ PART 115.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1471 Nanny😁😄 (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 11:42
    เกลียดยัยปรสิตๆๆตั้งชื่อได้เหมาะมากค่ะ ลิซ่าต้องทำได้ๆ
    #1,471
    0
  2. #1318 KanyathitSakda (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 13:12
    ลิซมาแล้ววว
    #1,318
    0
  3. #1257 RainniaR_1988 (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 02:13
    สู้ๆนะค้าาาา รอตามอยู่ๆ
    #1,257
    0
  4. #1253 Aern5555 (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 14:42
    สู้ๆนะค่ะไรท์
    #1,253
    0
  5. #1252 AreeyaChiwong (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 12:47
    สู้ๆค่า
    #1,252
    0
  6. #1251 Prim prim (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 10:07
    รอค่ะไรท์

    ชอบเรื่องนี้มากๆ
    #1,251
    0