Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 119 : PART 113 : คำฝากฝัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,098
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Suga talk...



"พิสูจน์ว่าเจ้าเหมาะสม" 

เขาท้ามา ผมก็แค่สนองครับ เพราะงั้นเราถึงต้องประลองกันอยู่อย่างนี้ 



กริ้งๆๆ



ผมไม่ชอบไดเอียนใช่มั๊ย คำตอบคือใช่ ผมไม่ชอบเขา 50 เปอร์เซ็นต์ ส่วนที่ชอบ 25 เปอร์เซ็นต์ ส่วนอีก 25 เปอร์เซ็นต์ ผมกำลังตัดสินใจอยู่



ตุ้บ!



'อ่า' แต่คงเบนไปทาง 50 เปอร์เซ็นต์แรกมากกว่า เพราะเขาเตะที่ข้างลำตัวของผมจนผมเซออกมาตามแรง

'โฮะ!' ผมรีบกระโจนตัวหลบไปด้านข้างเมื่อเห็นดาบที่กวัดแกว่งมา

"อย่าหนีถ้าเจ้าแน่จริง" 

ผมล่ะอยากตะโกนใส่หน้าเขาไปดังๆ ว่า 'กูไม่ได้หนี กูแค่เอาตัวรอด' ถ้าไม่เห็นว่าเป็นพี่จีซูผมด่าไปแล้วนะ

"เขาเรียกว่าเทคนิค" ผมว่าก่อนจะรีบกำหิมะก้อนใหญ่ขว้างใส่ไดเอียนทำให้เขาต้องใช้มือบังหน้าและเสียสมาธิไป และนี้แหละคือโอกาสที่ผมรอ

"ย่าห์!!!" ผมวิ่งเข้าหาไดเอียน



อั้ก!



จนเราล้มกันไปทั้งคู่และเขาก็ทำดาบหลุดมือ

'ฮึ' และผมไม่โง่พอให้มีอาวุธอยู่ใกล้ตัวเขาหรอกนะ 

ผมรีบคว้าดาบของเขาแล้วโยนมันไปให้ไกล ส่วนดาบของผม ผมเก็บมันเป็นกำไลตามเดิม คงคิดว่าผมโง่สินะ แต่ไม่ใช่หรอก ก็ถ้าจะสู้กับนักรบ ดาบคืออาวุธของพวกเขา ไม่ว่าดาบนั้นจะอยู่ในมือใคร อาวุธก็คืออาวุธ และผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องง่ายมากที่เขาจะแย่งมันไปจากผม



ตุ้บ!



ผมชกเข้าที่ท้องของเขา แต่เหมือนไดเอียนจะไม่สะทกสะท้านอะไร



ตุ้บๆๆ



ผมรัวหมัดอีกชุด

'โธ่! กล้ามเนื้อเป็นเสาปูนหรือไงวะ"



ตุ้บๆๆ



'โอ้ย' 

ไดเอียนจับข้อมือผมทั้งสองข้างไว้ เขาบีบมันจนผมรู้สึกว่ากระดูกของผมมันอาจแตกได้ถ้าเขาเพิ่มแรง ผมพยายามจะดึงมือกลับ แต่แรงของเขาเยอะจริงๆ นะ มือเขาไม่ขยับด้วยซ้ำ เขามองหน้าผมอย่างคาดหวัง เขาหวังว่าผมจะทำอะไรล่ะครับ 

เอาจริงๆ นะ ถ้าเห็นเป็นคนอื่นผมใช้กลยุทธถุยน้ำลายใส่หน้าแล้วนะ แต่ผมก็ได้แต่สะกดตัวเองว่า 'พี่จีซู' ถึงเขาจะไม่ใช่พี่แท้ๆ แต่จีซูคงเปิดใจรับเขาไปแล้ว เพราะเธอคงรอเวลานี้มานาน แต่ผมคงไม่ต้องคิดให้เสียเวลาแล้วล่ะว่าจะหลุดจากมือนี้ไปได้ยังไง เพราะไดเอียนกระชากแขนผมเข้าหาตัวเขาอย่างแรงพร้อมใช้หัวของเขาโขกหัวผมกลับ



โป้ก!



"โอ้ย!" 

มันเจ็บมากเลยนะครับ เหมือนหัวผมสั่นไปหมด ผมยังคิดอยู่เลยว่ากะโหลกผมจะร้าวหรือเปล่า แต่คิดไปก็ยิ่งปวดหัว ผมรู้สึกเหมือนมีดาวลอยอยู่เหนือหัวเต็มไปหมดจนผมค่อยๆ ล้มตัวลงไปด้านข้างร่างของเขา 

"อ่า" 

ผมใช้มือยีหัวตัวเอง เขาไม่เจ็บเลยหรือไงนะ และผมก็เริ่มคิดว่าผมคิดผิดที่เกรงใจเขามาตั้งนานเพราะจู่ๆ เขาก็เขามาจับข้อเท้าผมครับ ก่อนจะลากตัวผมไป แล้วหมุนผมเหมือนลูกตุ้ม



"เห้ยๆๆ เห้ยๆๆ"



ก่อนที่เขาจะเหวี่ยงผมออกมา



ตุ้บ!



'โอโห้!' มันน่าอับอายและขายหน้าจริงๆ เขากล้าทำอย่างนี้กับผมได้ยังไง  'กูจะไม่เกรงใจแล้วนะ' 

ผมรีบตั้งสติขณะที่กำลังนอนเอนกายจากแรงเหวี่ยงเมื่อกี้ 

"พี่ชูก้า! ลุกขึ้นสิคะ" 

เธอไม่โดนเองไม่รู้หรอกครับ วันนี้ผมเพิ่งเข้าใจไอ้จีมิน เห็นมันโดนตอนนั้นมันก็สนุกดีครับ แต่พอมาโดนเองแล้ว ผมถึงเข้าใจ 

ผมรีบลุกขึ้นแล้วสะบัดตัวเอาหิมะออก เขายืนรอผมอยู่พร้อมด้วยดาบในมือ เขาได้ดาบมาจนได้ ผมกะจะไม่ใช่ดาบแล้วเชียวแต่ถ้าเป็นอย่างนี้ผมก็คงต้องเรียกมันออกมาอีกครั้ง เขาก้าวมา ผมก็ก้าวไป เราต่างคนต่างก้าวเข้าหากัน และจ้องตากันไม่กระพริบ

"ข้าดูคนไม่ผิดจริงๆ" ไดเอียนว่า จากน้ำเสียงมันไม่ใช่คำชม แต่ผมว่าเขากำลังหยามผมอยู่

"พูดใหม่อีกทีสิ" ผมบอก

"ก็หน้าตาไร้วิญญาณร่างกายห่อเหี่ยวแบบเจ้าไง" จ้า ไอ้กัปตันเมกา

"ย่าห์!" 



กริ้ง!



ไดเอียนต้านแรงดาบผมไว้อย่างง่ายดาย

"เจ้าป่วยหรือเปล่า" โฮะ! ไม่เคยต้องขึ้นง่ายๆ แบบนี้เลยนะครับ

"ไม่ป่วย!"



กริ้ง!



"งั้นเหรอ" ไดเอียนว่าก่อนใช้ด้ามดาบกระแทกกลับที่อกผม



ตุ้บ!



ทำให้ผมเซถอยออกมาจนต้องใช้มือลูบอก

"แต่เซแบบนี้ ไปตรวจหน่อยไหม" 

"ไม่ตรวจ!" ผมลงดาบอีกครั้ง



กริ้ง!


แต่ก็เหมือนเดิม เขาต้านมันได้ แถมยัง...



อั้ก!



ใช้ศอกเสยปลายคางผมเลยครับ ผมถึงต้องจับหน้าจัดคางให้เข้าที

"ตรวจหน่อยก็ดีนะเผื่อเจ้าเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง" ไม่มีใครกวนประสาทผมเท่าเขามาก่อนเลยนะ ถ้าเขาอยู่บนโลกมนุษย์ เขาคงมีศัตรูไปทุกที่แน่ๆ

"ย่าห์!"



กริ้ง!



"ข้ารู้เจ้าไม่ชอบข้า" ผมจ้องตาเขาไม่กระพริบ "ก็คงจะเหมือนข้า" แล้วเขาก็ม้วนดาบก่อนจะกลับมาเป็นฝ่ายรุกผมแทน



กริ้ง!



เกือบต้านไว้ไม่ทานซะแล้ว

'อ่า' แต่เพราะผมไม่ได้ตั้งตัวทำให้สันดาบของผมตีหน้าผมเอง เจ็บตัวไปอีก

"ทำไมเจ้าถึงไม่ชอบข้า" ไดเอียนถามและกดดาบลงอย่างแรง ผมถึงต้องเกร็งแขนเอาไว้จนกล้ามขึ้น 

"นายมันไม่น่าไว้ใจ" พอได้ยินผมพูดแบบนี้ เขาก็ยกดาบขึ้นสูงและลงดาบอีกครั้ง



กริ้ง!



"เจ้าก็เช่นกัน" กล้าพูดนะครับ

"ฉันไม่เหมือนกับนาย" ผมม้วนดาบแล้วกลับมารุกอีกครั้ง



กริ้ง!



แต่เขาก็ม้วนกลับและรุกผมคืน



กริ้ง!



"ข้าไม่เหมือนกับเจ้างั้นเหรอ ยังไง" ผมกะจะรุกกลับ แต่เหมือนไดเอียนจะรู้เขาถึงกดดาบผมหนักกว่าเดิมจนงัดไม่ได้ 'หืม!'

"ฉันไม่ได้เพิ่งรู้จักเธอเหมือนนาย" ผมเห็นไดเอียนหลุดไปเพราะคำพูดของผม ผมจึงใช้โอกาสนี้หดดาบกลับแล้วกระโดดใช้เท้าทั้งสองข้างถีบจนเขาเซล้มไปด้านหลัง ส่วนผมก็หล่นตุ้บลงพื้นเหมือนกัน

"นายอาจจะพูดดี มีเหตุผล และอาจหลอกจีซูได้" ผมว่าขณะลุกขึ้นยืน

"พี่ชูก้า" ผมไม่รู้ว่าจีซูเรียกผมเพราะอะไร แต่ผมอยากให้เธอรู้เหตุผลที่ผมไม่ยอมพี่ชายของเธอ

"แต่ฉันไม่เชื่อหรอก แค่คำพูดใครๆ ก็พูดได้ ฉันยังพูดได้เลย"

"เจ้าคิดว่าข้าแต่งเรื่องงั้นสิ" ไดเอียนค่อยๆ เดินเข้ามาหาผมพร้อมดาบในมือ "เจ้าคิดว่าข้าจำเป็นต้องเสียเวลาขนาดเลยหรือ"

"ไม่รู้" ผมตอบเสียงสูง ผมรู้มันกวน แต่ถ้าอยากเห็นเสือมันก็ต้องล่อด้วยเหยื่อสักหน่อย "บางครั้งนายอาจจะว่างมาก เพราะแม่ไม่รักก็เลยต้องหาเรื่องให้เขาภูมิใจ โดยสร้างเรื่องลวงเรา" 

คำว่า แม่ มันคงสะกิดใจไดเอียนจริงๆ นะครับ นี่คงเป็นจุดอ่อนของเขาเลยแหละ รวมทั้งเรื่องครอบครัว เพราะทันทีที่ผมพูดจบ ดาบในมือเขาก็เปลี่ยนเป็นธนู เสือออกมาจากถ้ำแล้วสินะ ผมจะสู้กลับไหม ไม่ครับ ผมจะไม่สู้ ผมก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า 50 เปอร์เซ็นต์ที่ผมคิดไว้ผมคิดถูกหรือเปล่า พิสูจน์ให้ทุกคนรู้ไปเลยว่าเขาไว้ใจได้หรือไม่ได้

ไดเอียนทาบลูกดอกลงบนคันศร เขามองมาทางผม เป้าหมายเขาคือผมงั้นเหรอ เขาจะทำจริงๆ ใช่มั๊ย

"พี่ชูก้า ชูโล่สิ" จีซูร้องบอกผม แต่ผมตั้งใจอยู่แล้ว ผมอยากให้เธอเห็น เห็นตัวตนที่แท้จริงของเขา 

'เอาเลยไดเอียน' ผมเก็บดาบ แล้วยืนนิ่งรอธนูดอกนั้น ไดเอียนยกธนูขึ้นแล้วง้างออก ลูกศรหันมาทางผมชัดเจน

"พี่ชูก้า" จีซูเรียกผมเสียงตื่นแต่ผมไม่สนใจหรอกนะ เพราะผมสนใจแค่เขา 

'เอาเลยไดเอียน' เขาจะกล้าหรือเปล่า ผมอยากรู้จริงๆ

"โธ่พี่ชูก้า" จีซูพูดเหมือนหมดความอดทนก่อนจะวิ่งเข้ามาขวางผมจากไดเอียน

"จะมาขวางทำไมนิ่" ผมบอกเธอ

"พี่น่ะเงียบไปเลย พูดมากแล้วยังไม่รู้ตัวอีก" อ้าว ความผิดผมงั้นสิ ผมก็แค่อยากพิสูจน์เองนะ

"อย่านะคะพี่" เธอบอกไดเอียน "พี่คะ วางธนูลงเถอะ" 

ไดเอียนยังคงมองมาทางเราไม่วางตา เขาง้างธนูค้างไว้นิ่ง 

"ข้าจะต้องกำจัดตัวปัญหา" ตัวปัญหาหรือครับ ผมงั้นเหรอ "ก่อนที่มันจะสร้างปัญหาใหญ่" 

เขาว่าก่อนที่จะปล่อยลูกศรออกจากคันธนู จีซูหันกลับมากอดผมไว้แน่นแต่ผมจะไม่ให้เธอมารับลูกศรแทนผมหรอกนะ ผมจึงหมุนตัวบังตัวเธอไว้ แต่สิ่งที่ผมแปลกใจคือ...



ฟิ้ว~



ลูกศรมันลอยผ่านตัวผมไปแล้ว...



ปั้ก!



"กา!!" 

มัน...มันไม่ได้จะลอยมาหาผมหรอกเหรอ ทำไมกลายเป็นอีกาตัวนั้น

"พี่ชูก้า!" จีซูกอดผมซะแน่นเลยครับ

"จีซู"

"พี่ชูก้า" เธอเงยหน้ามองผมน้ำตาคลอเบ้าเหมือนพร้อมปล่อยโฮได้ทุกเมื่อ

"จะร้องไห้ทำไม"

"ก็พี่ถูกยิงอะ ฮือๆ" ว่าแล้วครับ

"ฉันไม่ได้โดนยิง" ผมบอก แต่จีซูทำหน้าไม่เชื่อ

"ไม่จริงอะ" แล้วเธอก็ใช่มือลูบๆ ทั่วหลังผม จริงๆ ถ้าอยากกอดผมก็บอกดีๆ ก็ได้นะ หึๆ

"เอ๊ะ" แล้วเธอก็ลูบเช็คอีกรอบ "ไหนหมุนตัวซิคะ" แล้วเธอก็จับผมหมุนตัวเหมือนหุ่น 

"เป็นไปได้ยังไงคะ ก็พี่เขา พี่...พี่...พี่คะ" จีซูเรียกตามหลังไดเอียนผู้ที่เดินผ่านเราสองคนไป เขากำลังเดินไปหาอีกาตัวนั้น

"ไปกัน" ผมจูงมือจีซูเดินตามเขาไป 

จริงๆ แล้วเข้าตั้งใจจะยิงผมแต่กาตัวนี่ดันโชคร้าย หรือเขาตั้งใจจะยิงกาตัวนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่กาจะเป็นตัวปัญหาให้เขาได้ไงครับ ผมว่าผมน่าจะสร้างปัญหาให้กับเขาได้มากกว่าอีกาตัวนี้นะ

"นี่มันอะไรคะ" จีซูถามขึ้นเมื่อเราเดินมายังซากศพของอีกา

"สัตว์เลี้ยงของดับป์"

"สัตว์เลี้ยง? เหมือนยัยแมงมุมโพนี่ของดูเธอร์งั้นเหรอ" จีซูถามขึ้น ไดเอียนจึงพยักหน้าให้ ถ้ามันเหมือนยัยแมงมุมโพนี่ แสดงว่า... 

"มันเป็นร่างอวตารของดับป์ได้งั้นสิ" ผมแสดงความคิดเห็น

"ใช่" ไดเอียนดึงลูกธนูออกจากร่างของอีกา "คงมาตามคำเรียก" คำเรียกเหรอครับ

"ถ้าคนอื่นมี แสดงว่าพี่ก็มีใช่มั๊ยคะ สัตว์เลี้ยงของพี่น่ะ" จีซูถามไดเอียน 

"ใช่" ไดเอียนตอบ "แต่สัตว์เลี้ยงของพี่ เจ้านั้นมันไม่ค่อยชอบโชว์ตัวเท่าไหร่" ดูเธอร์มีแมงมุม ดับป์มีอีกา แล้วไดเอียน เขาจะมีอะไรนะ ผมอยากเห็นจัง

"จีซู"

"คะ" 

"ช่วยกลับไปหาผ้ามาห่อร่างนี้ให้พี่ที" ไดเอียนบอกจีซู

"ได้ค่ะ" จีซูกำลังจะเดินกลับเข้าปราสาทแต่ผมคว้ามือเธอไว้ก่อน

"เดี๋ยวฉันไปด้วย"

"เจ้าไม่ต้อง" ไดเอียนมองผมเหมือนมีอะไรอยากจะพูด 'มีอะไรอีกล่ะ' 

"พี่รออยู่นี่แหละ" และจีซูก็ดูเกรงใจเขา 

"อืมๆ" ผมจึงยอมปล่อยเธอไป 

จีซูวิ่งเข้าไปในปราสาทแล้ว ผมจึงหันกลับมาหาไดเอียน แต่ผมเห็นว่าเขากำลังมองไปทางพวกทีมคนกากอยู่ก่อนที่เขาจะกลับมามองที่กาตัวนี้ มีอะไรหรือเปล่านะ

"ข้าอยากให้เจ้าดูแลน้องข้า" จู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมา "ข้าอาจจะปกป้องนางไม่ได้ตลอด แต่เจ้าจะอยู่กับนาง ใช่ไหมมินยุนกิ" 

"ไหนคุณว่าไม่ชอบผมไง"

"ตอบข้ามาก่อน" พูดขึ้นมาเฉยเลย ผมแปลกใจนะเนี่ย

"ใช่" ผมตอบไป แต่ใจก็ยังสับสนกับอาการของเขา

"อย่าห่างตัวนาง เพราะนางต้องการเจ้า มากกว่าที่เจ้าต้องการนาง" เขาพูดอะไรกันแน่ครับ ต้องการจะสื่ออะไร

"ฟังและจำไว้ให้ดี" เขาสบตาผม "อย่าปล่อยนางไว้กับคนของนาง" สายตาจริงจังจนผมขนลุกเลย 

'คนของนาง' คนของจีซู ไม่ได้หมายถึงสามคนนั้นใช่มั๊ยครับ

"หมายความว่ายังไง" ผมถาม

"ถ้าโชคร้าย" ไดเอียนว่าแล้วหลุบตาลงต่ำ "นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้ปกป้องนาง" 

เขาไม่ได้ตอบความถามผมด้วยซ้ำ เหมือนจะเลี่ยงคำตอบ แต่กลับพูดประโยคที่ทำเอาผมเริ่มเปลี่ยนใจ

"จงใช้โอกาสนี้พิสูจน์ตัวให้ข้าเห็นว่าข้าไว้ใจคนไม่ผิด" เขาบอกว่าเขาไว้ใจผมเหรอครับ ทำไมจู่ๆ ถึงได้พูดอะไรกำกวมแบบนี้นะ

"มาแล้วค่ะ" 

จีซูวิ่งเข้ามาพร้อมผ้าสีขาวผืนใหญ่ ไดเอียนรับผ้าไปจากเธอ แล้วทำการห่อศพของอีกาด้วยมือของตัวเอง เขาห่อมันอย่างดีก่อนจะหอบห่อผ้าขึ้นมา

"ข้าต้องสวดส่งวิญญาณ พวกเจ้าไปฝึกกับสาหัสก็แล้วกัน" 

"สาหัสเหรอคะ แต่พวกฉันอยู่ทีมกากนะคะพี่" จีซูถามด้วยความสงสัย

"ใครว่าเจ้ากาก พี่จะตัดลิ้นมันให้หมด" แต่ผมว่าเขามีเหตุผลอื่นนะ

"ว้าาา พี่เจ๋งสุดยอดเลย" จีซูยิ้มกว้างแล้วชูนิ้วโป้งให้ไดเอียน ไดเอียนจึงยิ้มตอบเธอ แล้วหันมามองผม

"ข้าฝากด้วยล่ะ" เขาว่าแล้วเดินหอบห่อศพของอีกาออกไป

"เอ๋ะ...ฉันไปแปบเดียว ไหงดีกันแล้วล่ะ" จีซูจ้องหน้าผมใหญ่เลยครับ

"ก็ไม่ได้ไม่ชอบมาตั้งแต่แรกแล้วเปล่า" ผมตอบปัดๆ ไปแล้วเดินลงเขาเพื่อไปเข้ากลุ่มกับคนอื่น

"ไม่ได้ไม่ชอบ น่าจะเป็นไม่ได้ชอบมากกว่านะคะ" จีซูเดินตามมาแล้วก็เริ่มคุยจ่ออีกครั้ง "นี่พี่ชูก้า บอกมาเหอะว่าพี่เดียนบอกอะไรพี่"

"พี่เดียน?" อย่าบอกนะครับว่า "หมายถึงไดเอียนเหรอ" ผมถาม

"เยส" เอากับเธอเลย

"ก็ไม่มีไร" 

"ไม่มีอะไรได้ไงคะ ไม่ต้องมาปิดบังเลยนะ บอกมาๆ บอกความจริงๆๆ" จะสะกดจิตผมหรือไงครับ

"เขาบอกให้ฉันดูแลเธอ" 

จีซูกระพริบตาปริบๆ "แค่นี้เหรอคะ" แล้วเธอก็เริ่มขมวดคิ้ว "แต่สีหน้าพี่เขามันแปลกๆ อยู่นะ" 

ถ้าเธอรู้ในสิ่งที่ไดเอียนบอกผม เธอจะคิดยังไงนะ ขนาดผมรู้ผมยังรู้สึกใจหายเลย มันเหมือนคำสั่งเสียมากกว่าคำฝากฝังซะอีก

"คิดมาก หน้าพี่เธอก็แปลกอยู่แล้ว" ผมเลี่ยงประเด็นอันจะก่อให้เกิดคำถามมากมายกว่านี้

"จ้า พ่อคนไม่แปลก พี่ก็แปลกเหมือนพี่เขานั่นแหละน่า แถมน่าจะแปลกกว่าด้วยซ้ำ" ปกป้องพี่ตัวเองไปอีก ผมล่ะหมั่นไส้จริง

"ตั้งแต่มีพี่ ฉันก็กลายเป็นหมาหัวเน่าสินะ" ผมเผลอพูดออกไป 

"คะ?" เมื่อกี้ผมลืมตัวจริงๆ นะ

"เปล่า" ผมรีบปฏิเสธ

"นั่นแน่" ไม่น่าเปิดประเด็นให้จีซูเลยครับ "น้อยใจเค้าอะดิ่" ยังเอานิ้วมาจิ้มแขนผมอีก

"ฉันนี่นะน้อยใจ ไม่มีทาง" ผมรีบแก้ตัว

"จริงเหรอคะ" จีซูทำหน้าไม่เชื่อ "ถ้าไม่น้อยใจ งั้น...อิจฉา อ่า อิจฉาแหงๆ นี่พี่อิจฉาพี่เขาล่ะสิ" นี่จะถามให้ได้คำตอบเลยใช่มั๊ย

"อิจฉาบ้าอะไร พี่เธอไม่ได้มีอะไรน่าอิจฉาเลยสักนิด"

"ขี้จุ๊" ยังมาว่าผมโกหกอีก "พี่ไม่ชอบที่ฉันให้ความสนใจพี่เขามากกว่าพี่ล่ะสินะ" เดี๋ยวครับ อาการผมมันชัดขนาดนั้นเลยเหรอ

"ว่าแล้วเชียว"

"ว่าอะไรของเธอ" 

"ไม่ต้องมาเฉไฉเหมือนว่าไม่ใช่เลยนะคะ พี่ถูกจับได้แล้ว พี่ชูก้า" แล้วจีซูก็จ้องผมและยักคิ้วให้ คิดว่าตัวเองชนะอยู่แน่ๆ

"ก็ฉันหวงเธอแล้วไง"

"คะ?" คงไม่คิดว่าผมจะยอมรับออกมาง่ายๆ ล่ะสินะยัยเพี้ยน

"แล้วรู้มั๊ยว่าคนที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ต้องเจออะไร"

"แหมพี่ก็ ฉันแค่ล้อเล่นเองนะ" พอรู้ว่าจะโดนลงโทษก็รีบแก้ตัวเลยทันที

"ล้อเล่นงั้นเหรอ อยากเล่นด้วยจัง" พอได้ยินผมว่า จีซูก็รีบถอยห่างผมเลยครับ

"เราต้องไปฝึกต่อแล้วล่ะค่ะ" จะชิ้งว่างั้น

"เล่นกันก่อนก็ได้" ผมจับมือเธอไว้ จีซูพยายามจะดึงมือออกครับ แถมพยายามจะแกะออกอีก

"รู้แล้วว่ารักแต่ไม่ต้องจับแน่นขนาดนี้ก็ได้มั้ง" พยายามจะต่อรองผมเหรอ

"จีซู"

"คะ" 

"มีตัวอะไรติดที่หัว"

"หะ! ตัวอะไรๆ ตัวอะไรอะ เอาออกให้ทีๆ"

"เข้ามาใกล้ๆ" ผมเรียกแล้วจีซูก็ทำตามอย่างว่าง่าย 'หึๆๆ' พอเธอเข้ามาใกล้ได้ระยะผมก็รีบล็อคคอไว้

"พี่ชูก้า!"

อย่างจีซูต้องโดนทำโทษบ้างครับ ไม่งั้นก็จะได้ใจใหญ่

"โอ้ยๆๆ โอ้ยๆๆ" 

จีซูร้องขึ้นขณะผมล็อคคอแล้วเอามือขยี้หัวเธอแรงๆ รักดอกจึงหยอกเล่นนะครับ รักมากๆ ก็เลยต้องจัดหนักๆ หน่อย

"พี่ชูก้า!" ร้องไปเลยครับ

"พี่ชูก้า! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ผมหยุดตามที่เธอว่า จีซูเงยหน้าขึ้นมามองผม ฮึๆ หัวยุ่งเป็นยัยเพิ้งเลยครับ

"ทรงแอฟโฟรดูเข้ากับเธอนะ"

"แอฟโฟรอะไรล่ะคะ" จีซูจ้องผมเอาเรื่อง "ฉันจะฟ้องพี่เดียน" ฟ้องอีกแล้วเหรอครับ



ตั้บ!



"โอ้ย!" จีซูร้องขึ้นเมื่อถูกผมดีดหน้าผากด้วยความหมั่นไส้ 

"ฉันเป็นผู้หญิงนะพี่"



ตั้บ!



"พี่ชูก้า! อ่า...เจ็บนะ" เธอเอามือลูบหน้าผากและเริ่มทำหน้างอ 

"ถ้าทำอีกที นี่!..." จีซูหลับตาลงเมื่อเห็นผมยกมือตั้งท่าจะดีดอีกครั้ง แต่หน้าผากเธอแดงแล้วครับ สงสัยผมจะดีดแรงไปหน่อย เพราะงั้นผมจึงลดมือลงแล้ว...



จุ้บ!



จีซูค่อยๆ ลืมตามองผมหลังจากที่ผมจุ้บหน้าผากเธอไปหนึ่งครั้ง

"คนเจ้าเล่ห์" จีซู "คิดว่าทำอย่างนี้แล้วฉันจะหายโกรธเหรอ" ดื้อด้านจริง



สู้ด!



ผมหอมแก้มเธอไปฟอดใหญ่ จีซูแสดงสีหน้าตกใจแต่ก็รีบดึงอารมณ์และทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ฉันไม่ใจอ่อนหรอกนะ พี่ทำฉันเจ็บพี่จะต้องโดนเอาคืน" เจ้าคิดเจ้าแค้นเป็นที่สุด 'ยัยเด็กไม่รู้จักโต'



จุ้บ!



"พี่...พี่..." จะช็อคอะไรครับ ผมก็แค่จุ้บเองนะ

"ก็ไม่ได้จะง้อสักหน่อย" 

ผมบอกเธอแล้วเดินออกมา ทิ้งให้จีซูยืนแข็งเป็นหุ่นขี้ผึ้งอยู่อย่างนั้นแหละ มันตลกดีนะครับที่เธอเข้าใจว่าผมทำอย่างนั้นเพื่อง้อเธอ แต่จริงๆ มันไม่ใช่หรอก มันเป็นความต้องการของผมล้วนๆ หึๆๆ

"พี่ชูก้า!" นี่ก็คงจะเพิ่งรู้ตัว





"คุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ" 

ผมเอ่ยถามขณะที่เดินเข้าไปหากลุ่มที่ฝึกกับสาหัส โดยมีจีซูเดินแช่งมาตามหลัง ดูเหมือนพวกเขากำลังนั่งล้อมโต๊ะๆ หนึ่งครับ ดูๆ ไป มันเหมือนแผนที่จำลองการรบเหมือนในหนังประวัติศาสตร์เวลาที่พวกนายพลนายกองมาประชุมแผนกันเลยนะ 

"แผนการรบน่ะฮยอง" แรปมอนบอกผม 

ผมคิดถูกซะด้วย จากที่ผมเห็นคือ กองทัพของคาร์เมนและลูกๆ ทั้งสองของเธอตั้งกองอยู่ในบริเวณเขาทาธารัสซะเต็มพื้นที่เลย และมีกองเล็กสามกองอยู่ในส่วนของ war zone ส่วนกองทัพของลุงลักซ์ในส่วนของ war zone ก็มีพวกเหล่าสัตว์เคโททอลและพลม้าอยู่ 2 กองย่อย หน้าป้อมมีกองทัพพื้นราบรออยู่ 3 กอง บนป้อมมีพลธนูประจำอยู่เป็นแนวยาว ส่วนหลังป้อมไม่ต้องพูดถึงครับ ทั้งพลม้า พลพื้นราบ พลธนู และพวกตัวเย็นต่างถูกวางระเบียบรอรับศึกอยู่เป็นชั้นๆ ถ้ามีกองทัพพวกตัวเย็นแสดงว่าพ่อจีซูกับลีนานคงไปรอเราที่อกาธอนแล้ว

"สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง" ผมถามแต่จากสีหน้าของพวกเรา หน้าเครียดกันจริง

"ผู้ถูกเปลี่ยนเยอะกว่าที่เราคาดไว้มาก" สาหัสเกริ่น "ไม่ได้มีแค่อกาธอน พวกตัวเย็น หรือพวกอนุบาลของคาร์เมน แต่รวมไปถึงพวกมนุษย์ด้วย"

"หมายถึงคนที่มาจากโลกน่ะเหรอ" ผมถาม

"ใช่" สาหัสพยักหน้าตอบ "นางไม่ได้สนใจกฎอีกต่อไป"

"ร้ายกาจจริงๆ" จีซูว่า "อย่างน้อยบรรพบุรุษเราก็ไม่เคยเปลี่ยนคนนอกดาวแบบนี้ เธอจงใจจะก่อสงครามนอกดาวหรือไง" นี้น่าจะเป็นความไม่พอใจส่วนตัวของจีซูครับ

"ตอนนี้พื้นที่ war zone กำลังรุกเป็นไฟ" เจนนี่เอ่ยขึ้น "คาร์เมนไม่ได้กลัวเลยว่าเธอจะเสียนักรบไปมากแค่ไหน สิ่งที่เธอทำก็แค่ส่งพวกนั้นมา ส่งมาเรื่อยๆ เพื่อตัดกำลังเรา พ่อฉันก็ส่งคนเขาไปเรื่อยๆ เหมือนกัน แต่เราก็เสียคนไปเยอะ และตอนนี้ทั้งพวกเขาและเคโททอลคงเหนื่อยมาก และฉันว่า..." เจนนี่มองไปแผนที่นั้น "กองนี้จะเป็นกองสุดท้ายที่พ่อจะส่งไป" 

นั้นแสดงว่าความหวังของลุงลักซ์และชาวอกาธอนคือป้อมปราการชายแดนเขต danger zone สินะ 

"และข้าว่า war zone คงไม่พ้นคืนนี้" สาหัสเสริม

"แล้วเราล่ะ" ผมถาม

"เราจะลอบเข้าไปกับพวกมัน" 

"ไม่อันตรายเกินไปเหรอครับ" จินถามสาหัส

"หากเราเข้าไปตรงๆ นี้น่าจะอันตรายยิ่งกว่า" 

"แต่ฉันว่ามันก็อันตรายพอกันนะ" ผมบอก

"ดูเหมือนกองทัพเราจะใหญ่ก็จริง แต่ถ้าเทียบกับกองทัพของนายหญิงแล้ว เรามีแค่ 1 ใน 4 แค่นั้นแหละท่าน" 

"แล้วเราจะเข้าไปยังไงไม่ให้จับได้ ถึงจะแค่ 1 ใน 4 ของกองทัพคาร์เมน แต่มันก็ไม่ได้น้อยจนสังเกตไม่เห็นหรอกนะ" ผมบอกเขา

"ใครบอกท่านว่าเราจะเข้าไปกันทั้งหมด" สาหัสเอ่ยขึ้น "เราจะใช้แค่ 18 มงกุฎ"

"ฮะ!" พวกผมงงกันเป็นแถบ

"เดี๋ยวนะครับ" จินท้วงขึ้น "กองทัพใหญ่ตั้ง 1 ใน 4 แต่จะส่งคนเข้าไปแค่ 18 คน จะบ้าเหรอเปล่า นั้นเท่ากับฆ่าตัวตายชัดๆ"

"แต่การสู้กันซึ่งซึ่งหน้า พวกข้าคิดกันไว้แล้วว่าพวกเราคงแพ้แน่ เพราะงั้นการดึงความสนใจเพื่อส่งคนทั้ง 18 คนเข้าไปจึงมีโอกาสมากกว่า"

"หมายถึงตัวหลอกคือกองทัพของไดเอียนงั้นสินะ" เจนนี่ว่า สาหัสจึงพยักหน้าให้ "ตีจากวงใน นี่คือแผนใช่มั๊ย" 

"ไม่เสียชื่อลูกสาวของลักซ์กับลูน่าร์จริงๆ" สาหัสว่า "ใช่แล้วคุณหนู หน้าที่ของ 18 มงกุฎคือการสร้างความวุ่นวายในกองทัพของนายหญิง" ยังมีกะจิตกะใจเรียกคาร์เมนว่านายหญิงอีกนะครับ 

"แค่ 18 คนจะไปทำอะไรได้" แรปมอนเอ่ยขึ้น

"เราคงไม่เดินเข้าไปตัวเปล่าหรอกนะท่าน"

"แล้ว 18 คนนั้นคือใคร" ผมถาม

"จริงๆ แล้วเรากะจะใช้พวกเราเอง แต่เลือดปีศาจอาจดึงดูดเลือดปีศาจ พวกนั้นอาจจะสัมผัสได้ถึงการทรยศ และท้ายที่สุดเราจะถูกเปลี่ยน เพราะงั้น..." สาหัสอาจจะลำบากใจที่จะพูด แต่พวกผมน่าจะพอรู้ว่าเขาจะบอกอะไร

"นอกจากเราสิบเอ็ดคน แล้วอีกเจ็ดคนคือใคร" จีมินว่า

"นายท่าน ข้า สากรรจ์ และสี่ยอดฝีมือของเขตหนาว" 

"เข้าใจแล้วครับ"

"แต่ถ้าพวกท่านไม่เห็นด้วย..."

"ไม่เป็นไร ฉันเห็นด้วย" ผมตอบไป แรปมอนกับจินมองผมอย่างไม่แน่ใจ "แต่พวกมึงไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับกูหรอก" ผมบอกสองคนนั้น

"ใช่ครับ ถ้าเกิดพวกท่านไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไรนะ เพราะยังไงพวกข้าก็ต้องทำอยู่แล้ว เอาเป็นว่าพวกท่านค่อยให้คำตอบหลังจากฟังแผนจากนายท่านก็ได้" สาหัสบอก คนอื่นๆ คงต้องใช้เวลาตัดสินใจจริงๆ แหละครับ

"เกิดอะไรขึ้นน่ะคะ" จีซูถามขึ้นเพราะจู่ๆ ก็มีโดมใสๆ ปรากฎขึ้นเหนือหัวเราก่อนที่มันจะครอบทั่วบริเวณปราสาท

"เหมือนนายท่านจะปิดตายปราสาท คงไม่มีใครเข้าออกหรือติดต่อกับคนนอกเขตโดมได้ในตอนนี้" หมายความว่ายังไงครับ

"ทำไมต้องทำด้วยล่ะ" แรปมอนถาม

"ข้าเกรงว่านายท่านจับการติดต่อบ้างอย่างได้ และคงไม่ใช่เรื่องดี" 

จีซูหันมามองหน้าผม มันต้องเกี่ยวกับเรื่องอีกาของดับป์แน่ๆ ผมชักกังวลแล้วสิ ผมไม่ได้กังวลเรื่องโดมหรือเรื่องอีกานะ หากแต่เป็นคำพูดของไดเอียนที่ทำให้ผมกังวลเรื่องของจีซูมากกว่า

'อย่าห่างตัวนาง เพราะนางต้องการเจ้า มากกว่าที่เจ้าต้องการนาง' 

คำพูดของเขามันทำให้ผมคิดมากจริงๆ นะครับ มันทำให้ผมกลัว กลัวว่าจะเกิดอะไรกับจีซู โดยเฉพาะประโยคที่ทำให้ผมเริ่มจะไม่ไว้ใจทุกคนที่เข้าใกล้จีซู โดยเฉพาะพวกเธอ

'อย่าปล่อยนางไว้กับคนของนาง'

แบล็คพิ้งค์?




.........จบ PART 113.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1602 Thack_patsarin (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 14:52

    ต่อจากนี้คงไม่มีฉากหวานชวนเลี่ยนแล้วสินะ จะมีก็คงรบ เลือด และความตายสินะ แต่ใครจะชนะล่ะ โอ๊ย!! เปงเคียดแท้เด้ด้ด้ด้ แต่เราขอภาวนาต่อพระผู้เป็นเจ้าช่วยปกป้องชาวอกาธอนและทุกคนที่ช่วยเหลืออกาธอนปลอดภัยและได้รับชัยชนะในความสงครามครั้งนี้ด้วย และขอให้ลิซ่าพ้นจากการเป็นพวกถูกเปลี่ยนด้วย

    #1,602
    0
  2. #1470 Nanny😁😄 (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 22:41
    จะช่วยลิซ่าได้มั้ยยยย
    #1,470
    0
  3. #1444 -wa-ya- (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 20:30
    จากหวานๆมาตัดมาตึงเครียดเลย สนุกจังค่ะ ชอบๆ
    #1,444
    0
  4. #1246 Aern5555 (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 21:41
    รอนะค่ะ
    #1,246
    0
  5. #1245 pcht_mo (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 16:55
    ต่อน้าาา
    #1,245
    0
  6. #1244 Preaw (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 08:25
    ต่อค่าาา
    #1,244
    0
  7. #1243 Lizkookkkkk (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 21:48
    ห้ะะะะคนของนางงงแบล็คพิ้งหรอ
    #1,243
    0
  8. #1242 fresh-- (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 20:17
    สนุกค่าา
    รอน้าาาา
    #1,242
    0