Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 118 : PART 112 : ข้อเสนอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jungkook talk...


"ทางเลือกของฉันคืออะไร" 

ผมถามลิซ่าขณะที่ยื่นมือไปรับดาบมา เธอยิ้มบางก่อนบอกผมหน้าเรียบว่า... 

"ฉัน หรือ พวกเขา" 

ผมมองไปที่วีกับโรเซ่ โรเซ่เอาแต่ร้องไห้ครับร้องไห้แต่ไม่มีเสียงมีเพียงน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสาย เธอร้องเหมือนจะขาดใจตายเลย ในขณะที่วีฮยองได้แต่มองผมหน้านิ่ง

"นี่ใช่มั๊ยที่มึงถามกู" ฮยองแกถามผม "กูจะไม่ขอให้มึงไว้ชีวิตกูหรอกนะ เพราะกูรู้ว่ามึงคงลำบากใจ แต่ที่กูจะขอคือไว้ชีวิตเมียกับลูกกูเถอะ" 

ผมโคตรลำบากใจเลยครับ ลำบากใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ วีฮยองก็คงเหมือนกัน

"ไม่ๆๆ" โรเซ่หันไปพูดกับวี "อย่านะวี" โรเซ่เอาแต่ส่ายหัวน้ำตาท่วมหน้า

มันปวดใจครับ ผมปวดใจ ผมจะเลือกได้ยังไง นั้นพี่กับเพื่อน ส่วนนี่ก็คนรัก 

"นายจะเลือกทางไหนจองกุก" ลิซ่าเดินมายื่นข้างๆ ผม ผมหันไปมองเธอ ลิซ่าไม่กลัวด้วยซ้ำ

"เธอรักฉันหรือเปล่า" ผมถามเธอออกไป ลิซ่าดูอึ้งไปและเพียงเสี้ยววิ เสี้ยววิจริงๆ ผมเห็น...ผมเห็นแววตานั้น 'รัก' และ 'ฆ่าฉัน' นั่นคือแววตาของเธอ

"ลิซทำไม" 

"ฉันรักนาย" ตอนนี้ผมไม่ได้ต้องการคำตอบนี้แล้วครับ ผมแค่ต้องการเธอคนเมื่อครู่ 

"ฉันควรฆ่าพวกเขาไหม"

'ไม่' เธออยู่ในนั่น เธออยู่ตรงนั้น ผมเห็นเธอ ลิซ่าของผม

"ฆ่าพวกเขา แล้วฉันจะอยู่กับนาย" ลิซ่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมบอก "นายไม่อยากเสียฉันไปใช่มั๊ย ฉันรู้"

'ฆ่าฉัน' แต่นัยน์ตาเธอมันบอกแบบนี้ 

"ฉัน...ฉัน..." 

ผมคิดอะไรไม่ออกแล้วครับ ผมควรจะเชื่อลิซ่าคนนั้น คนที่บอกว่ารักผม คนที่ไม่ยอมให้ผมเลือกเธอเอง ผมควรจะเชื่อเธอ แต่ใจผมรู้ดีว่าถ้าผมเลือกวีกับโรเซ่ ผมต้องเสียเธอไป

"เธออยากอยู่กับฉันไหม" ผมถาม

'อยากสิ' ผมอยากกอดเธอ กอดลิซ่าของผม อยากกอดเธอตอนนี้ อยากกอดเธอกว่าครั้งไหนๆ เลยนะ

"ฉันอยากอยู่กับนาย" ที่ไม่ใช่คนที่ยืนข้างๆ ผม ณ เวลานี้

"งั้นฉันควรเลือกเธอใช่ไหม" 

"..." ลิซ่าเงียบไป ยังไม่มีทั้งคำตอบจากปากเธอ และคำตอบจากนัยน์ตาคู่นั้น แต่สักพักเธอก็ตอบออกมา

"นายรู้อยู่แล้วว่านายต้องเลือกฉัน" 

แต่ผมไม่ได้รอคำตอบจากปากของเธอครับ ผมรอ...ผมรอคำตอบจากนัยน์ตานั้น และเมื่อผมเห็นมัน มันก็ทำให้ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ 'เธอต้องการแบบนี้ใช่มั๊ย' ผมได้แต่คิดและมันเจ็บ เจ็บปวดสำหรับผม

"ฉันรักเธอนะลิซ่า" 

ผมบอกเธอทั้งน้ำตาก่อนจะค่อยๆ หันไปหาวีและโรเซ่ ทั้งสองคนมองหน้าผม โรเซ่ส่ายหน้าให้ผมน้ำตาท่วมหน้า ผมรู้ว่าเธอยังไม่อยากตาย และวีฮยองก็ด้วยถึงแม้ฮยองแกจะแค่มองหน้าผมนิ่งก็เถอะ

"ผมขอโทษนะฮยอง"

"มึงไม่ต้องขอโทษ" วีว่าแล้วค่อยๆ หลับตาลง "อย่าลังเลนะ กูไม่อยากทรมาน" 

มือผมมันสั่นไปหมด จนผมต้องกำดาบให้แน่นเพราะกลัวว่าจะทำดาบหลุดมือ ทั้งไอ้น้ำตาบ้าๆ มันก็ไหลไม่หยุด

"ขอโทษนะโรเซ่ที่ทำให้เธอต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้" 

โรเซ่เอาแต่ส่ายหน้าและหลับตาแน่น มันจะเจ็บปวดแค่ตอนนี้หรือเปล่าผมไม่รู้ หรือผมต้องเจ็บปวดไปชั่วชีวิต แต่นี้คือสิ่งที่เธอขอ

"ฉันรักเธอ ลิซ่า ฉันรักเธอ" ผมกำดาบแน่น ผมตัดสินใจแล้วนะ ถึงแม้การตัดสินใจของผมจะทำให้ผมต้องเจ็บปวดก็ตาม



จึ้ก!



"ฮึก!" 

"ไอ้กุก" วีฮยองเรียกผมค่อยๆ ผมปล่อยมือจากดาบ ร่างๆ นั้นค่อยๆ ทรุดลงตรงหน้าผม

"ยัยลิซ!" 

โรเซ่ร้องเสียงหลงเมื่อเห็นร่างของลิซาเปื้อนไปด้วยเลือดที่มาจากดาบที่ปักอก ผมเสียใจ ผมเสียใจจริงๆ แต่ผมฆ่าพวกเขาไม่ได้และมันเป็นความต้องการของลิซ่า ผมเสียใจ

"นาย...นาย...นายมันโง่ อ๊าย!!!" 

เธอกรีดร้องและมีควันสีพุ่งกระจายออกมาเหมือนกับระเบิด แล้วร่างของลิซ่าก็ลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น ผมรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างนั้นไว้

"ลิซ ลิซ ลิซ ลิซ่า เธอได้ยินฉันไหม" ผมเขย่าตัวเธอ "ลิซ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ" ผมเอาแต่ร้องไห้กอดร่างของเธอเอาไว้ ผมเหมือนจะเสียสติไปแล้วเลย

"ลิซ ลิซ ลิซอยากเพิ่งจากกุกไปนะ ลิซ ลิซ ลิซอยู่กับกุกก่อน ลิซ กุกขอโทษลิซ กุกขอโทษ กุกขอโทษ" ผมสบหน้าลงกับร่างของเธอ และกอดเธอไว้แน่น

"ฉันขอโทษลิซ่า ฉันขอโทษ"

"จองกุก" ผมค่อยๆ คลายกอดออก และมองหน้าเจ้าของเสียง

"ลิซ" เธออยู่นี่แล้วครับ เธออยู่กับผมแล้ว "ลิซ ลิซกลับมาหากุกแล้ว" ผมว่าทั้งน้ำตา

"ฮึก" ลิซ่าหายใจแรงจนผมกลัว

"ลิซ!"

"ไม่เป็นไรจองกุก ฉันไม่เป็นไร" เธอว่าแล้วยิ้มให้ผม นี้เป็นรอยยิ้มที่จริงใจและบริสุทธิ์ที่สุดตั้งแต่ผมรู้จักเธอ ผมควรจะดีใจที่เห็นรอยยิ้มนี้ แต่ตอนนี้ผมกลับเสียใจ ผมโคตรเสียใจเลย

"ฉันเสียใจลิซ่า ฉันเสียใจ ฉันขอโทษ" ผมบอกเธอ แต่ลิซ่ากับส่ายหน้าค่อยๆ และยิ้มใจดีมาให้ผม

"อย่าเสียใจจองกุก และไม่ต้องขอโทษฉัน มันไม่ใช่ความผิดของนาย นายทำถูกแล้ว" ผมทำถูกแล้วอย่างนั้นเหรอ

"ไม่" ผมส่ายหน้า "ไม่หรอก ถึงฉันทำถูกแล้วยังไง แล้วชีวิตเธอล่ะ" 

ลิซ่าค่อยๆ ยกมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของผม เธอค่อยๆ เช็ดน้ำตาให้ผม ไออุ่นจากมือของเธอ ผมคิดถึงมันถึงกับต้องจับมือนั้นแนบไว้ที่หน้า เวลาอย่างนี้ลิซ่าก็ไม่เคยทิ้งรอยยิ้มของเธอไปไหนเลย

"นายช่วยตั้งสามชีวิตไว้นะ นายกล้าหาญมากรู้ไหม"

"เธอต่างหากที่กล้าหาญ ส่วนฉันมันขี้ขลาด" 

"ไม่จองกุก" ลิซ่าบอกผม "นายน่ะเจ๋งมาก" 

เธอคงอยากพูดให้ผมรู้สึกดีครับ แต่จะให้ผมรู้สึกแบบนั้นได้ยังไงทั้งที่ผมปวดใจแทบตาย

"ยิ้มหน่อยสิ" เธอบอกผม แต่ผมยิ้มไม่ออกจริงๆ ครับ

"ยิ้มให้ฉันหน่อยได้มั๊ย" เธอว่าเสียงค่อย แต่ถ้าเธอขอ ผมก็จะทำให้เธอถึงในใจผมจะร้องไห้ไม่หยุด ผมค่อยๆ ฉีกยิ้มออกช้าๆ รอยยิ้มที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา

"ขอบใจนะ" ลิซ่าว่าก่อนจะหลับตาข่มความเจ็บปวดเอาไว้

"จองกุก" 

"อื้อ ฉันอยู่นี่ลิซ" ผมจับมือเธอแน่น

"นายรู้ใช่มั๊ยว่านั่นไม่ใช่ฉัน" เธอถามผมน้ำตาคลอเบ้า ผมพยักหน้าให้เธอ

"ฉันนึกอยู่แล้วว่านายต้องรู้" เธอหายใจลึกก่อนจะยิ้มให้ผมแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา

"จองกุก"

"อืม ว่าไง" ผมยังไม่พร้อมๆ ผมทนเห็นเธอเป็นแบบนี้ไม่ได้ ผมรับมันไม่ไหว มันเกินที่ผมจะรับไหว ผมทำใจไม่ได้แน่

ลิซ่าจ้องตาผม เธอมองสำรวจใบหน้าผม และใช้มือไล่ไปตามใบหน้า ตั้งแต่หน้าผาก คิ้ว ตา จมูก และปากอย่างเบามือก่อนจะจับหน้าผมค้างไว้ เธอยิ้มและบอกผมว่า...

"ฉันรักนายนะ" ก่อนที่มือนั้นจะไหลหลุดจากหน้าผมแล้วตกลงข้างตัวเธอ

ตอนนี้ผม...ผม...ผม..."ลิซ่า ลิซ่า ลิซ่า!"



"ลิซ!"



ผมนั่งหอบหายใจอย่างหนัก ทั้งเนื้อทั้งตัวท่วมไปด้วยเหงื่อ ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมานี่เอง ผมหันมองไปดูรอบๆ พวกฮยองยังนอนหลับกันสนิทอยู่เลย ผมไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้ว แต่ผมจำได้ว่าหลังมื้อเย็นเราก็รีบเข้านอนกันเพราะเหนื่อยมาก และผมก็แอบใช้ยาจมปลักเป็นครั้งที่สอง และนี่ก็พึ่งตื่นจากฤทธิ์ของยา ผมได้คำตอบมั๊ย ได้สิครับ แต่คำตอบมันเสี่ยงเหลือเกิน

"เฮ้อ!" 

ผมทิ้งตัวลงบนเตียงอีกรอบ พยายามข่มตา แต่ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังติดตาผมไม่หาย

"เฮ้อ!" 

ผมพยายามพลิกตัวหาท่าที่เหมาะ แต่สุดท้ายก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี ผมว่าออกไปสูดอากาศดีกว่าครับ อยู่ในนี่มันอึดอัดแปลกๆ คิดได้ดังนั้นผมจึงลงจากเตียงแล้วค่อยๆ ย่องออกจากห้อง ผมไม่อยากรบกวนเวลานอนของพวกฮยองแก เพราะพวกฮยองแกคงเหนื่อยกันมาเยอะแล้ว

ผมเดินใจลอยคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนเดินมาหยุดอยู่ที่ระเบียงทางเดิน อากาศมันหนาวเย็นยะเยือกจนผมต้องกอดตัวเองเอาไว้ตลอดทาง ผมนี่โง่จริงแทนที่จะหยิบเสื้อคลุมหรือผ้าห่มมาด้วยกลับเดินมาตัวเปล่า แถมบรรยากาศโดยรอบก็ขมุกขมัว มองไปบนฟ้ามีแต่เมฆหน้าทึบจนเกือบมองไม่เห็นแสงจันทร์

'ทำยังไงดี' ผมได้แต่คิด 

ผมควรทำตามใจตัวเองเหมือนที่ทำกับชายเร่ร่อน หรือควรทำตามใจเธอเหมือนที่ทำในคืนนี้ ผมโคตรเครียดเลย เพราะไม่ว่าจะเลือกทางไหนผมก็เจ็บทุกทาง แต่ความเจ็บของผมเทียบไม่ได้กับความเจ็บของเธอหรอกครับ ผมควรจะเลือกทางไหนเพื่อไม่ให้เธอต้องเจ็บและปลดปล่อยเธอจากเงามืดนั้น

"เฮ้อ!" ผมอยากจะบ้าตาย ทำไมเรื่องนี้ต้องมาเกิดกับเราด้วย

"ไม่หนาวเหรอ" ผมหันไปตามเสียงนั้น ลิซ่ากำลังเดินเข้ามาหาผม

"ก็นิดหน่อยน่ะ" ผมบอก เธอยิ้มให้ผมแล้วเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะปลดผ้าคลุมออกแล้วคลุมมันให้เราทั้งคู่

"ตัวงอแบบนี้ไม่นิดแล้วมั้ง" เธอว่า

"นอนไม่หลับเหรอ" ผมถามเธอ

"ใช่" ลิซ่าพยักหน้ารับ "แล้วนายล่ะ" 

"อืม เหมือนกัน" เคยรู้สึกมั๊ยครับว่ายิ่งใกล้ก็เหมือนยิ่งไกล ตอนนี้ผมเข้าใจมันดีเลย

"..." 

ปกติเราไม่จบบทสนทนากันง่ายๆ แบบนี้นะ แต่เพราะผมไม่รู้จะถามอะไรเพราะรู้ว่าถึงถามไปคำตอบที่ได้ก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี

"นายว่ามันเสี่ยงมั๊ยกับสงครามครั้งนี้" จู่ๆ เธอก็ถามขึ้นมาครับ 

"ไม่รู้สิ สำหรับฉันมันก็เสี่ยงทุกทางแหละ" ผมตอบและมองไปในตาคู่นั้น เพื่อหวังจะได้เห็นมันอีกครั้ง แต่มันคงเป็นได้แค่ความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริงเพราะผมไม่เห็นวี่แววของเธอในตาคู่นั้นเลย

"นายไม่กลัวเหรอ" 

ผมกลัวมั๊ยเหรอครับ กลัวสิ กลัวมันไปทุกอย่างล่ะ แต่ผมอยากบอกเธอว่า "สิ่งเดียวที่ฉันกลัวคือการหักหลัง"

ลิซ่าจ้องผมนิ่ง ผมรู้ว่าเธอรู้ เหมือนที่ผมรู้ว่าเธอเป็นใคร

"ฉันก็เหมือนกัน" เธอว่า ความรู้สึกเหมือนผมกำลังสู้กับเงามืดบางอย่างเลย "ฉันก็เกลียดการหักหลัง" มันเหมือนเรากำลังเผชิญหน้ากันโดยถือมีดซ้อนไว้ที่ด้านหลัง แค่รอใครเผลอก่อนเท่านั้นเอง

"นายจะหักหลังฉันมั๊ยจองกุก" ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงตอบโดยไม่ต้องลังเล แต่สำหรับตอนนี้

"ไม่ ถ้าเธอไม่หักหลังตัวเอง" ผมตอบเธอ

ลิซ่าค่อยๆ เผยรอยยิ้มบาง "ไม่ต้องห่วง ฉันจะซื่อสัตย์กับใจของฉัน" กับใจของเธอในตอนนี้น่ะเหรอครับ 

"งั้นฉันก็จะไม่ทรยศใจจริงๆ ของเธอ" ผมเน้นคำว่าใจจริงๆ 

"รู้มั๊ย" เธอเอ่ยขึ้นสายตามีแววขำขัน เหมือนเธอกำลังหัวเราะผมอยู่ "ฉันหวังเสมอว่านายจะทำได้" แค่หวังว่าผมจะทำได้งั้นเหรอ

"ฉันทำได้แน่ เพราะฉันเจ๋งที่สุด" 

พอได้ยินผมพูด ลิซ่าก็หัวเราะออกมาเลยครับ แล้วพูดติดตลกว่า "หลงตัวเองจริงๆ เลย ใครบอกนายเนี่ย" ใครบอกผมเหรอครับ 'นายน่ะเจ๋งมาก'

"ก็เธอไง" ผมบอกแล้วลิซ่าก็กระพริบตาปริบๆ 

"ฉันเหรอ" เธอทำท่าคบคิด "ตอนไหนกัน"

"ก็ในฝันไง" 

"แล้วฝันมันเป็นจริงที่ไหนกันเล่า"

ถ้าเธอเป็นลิซ่าของผมจริง เธอจะไม่มีวันพูดแบบนี้ครับ 'แต่ความฝันของเรา เรารู้สึกถึงมันได้นิ่' ลิซ่าเป็นคนบอกผมเองนะ

"แต่ความฝันของเรา เรารู้สึกถึงมันได้นิ่" ผมเอ่ยประโยคนั้นขึ้นมา 

"อย่างงั้นเหรอ" เธอคิดตาม "ก็...อาจจะ คงไม่ใช่ทุกความฝันจะรู้สึกได้หรอกจริงมั๊ย ไม่งั้นคนเราคงแยกความจริงกับความฝันไม่ออก" เธอว่าแล้วยิ้มให้ผมเหมือนว่ามันเป็นเรื่องปกติ มันปกติสำหรับเธอครับ แต่ไม่ใช่กับผม

"ทำไมทำหน้าเครียดจัง" เธอถาม

มีคำถามที่ผมคิดอยากจะถามเธอตั้งแต่วันนั้นแล้ว แต่ด้วยเพราะเราอยู่ในระหว่างช่วงเดินทาง ผมจึงยังไม่ถามเพราะกลัวจะผิดใจกันเปล่าๆ และคงทำให้คนอื่นสงสัยเธอไปด้วย แต่วันนี้ผมอดไม่ได้จริงๆ

"เธอรู้ใช่มั๊ย" ผมถามขึ้น

"รู้?" ลิซ่ามองมาสายตาสงสัย

"รู้ว่าฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่ลิซ่า" ผมพูดออกไปจนได้ ทำเอาคนตรงหน้ามองผมนิ่ง เธอจ้องตาผมลึก ก่อนจะยิ้มน้อยๆ เรียบๆ แต่เป็นรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ

"นายรู้แล้วยังไงเหรอ" ผมไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะยอมรับตรงๆ มาแบบนี้ครับ "แล้วนายทำอะไรได้ล่ะ" ผมรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าอยู่เลย

"นายจะบอกพวกเขางั้นเหรอ" เธอมองหาคำตอบในตาผม "ฉันรู้ว่านายไม่บอกหรอกจอนจองกุก" และเธอก็รู้คำตอบ

"เพราะถ้านายบอก คนที่จะตกอยู่ในอันตรายก็คือเธอ" หลังจากที่รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าจนชา ตอนนี้ใจผมมันก็ชาไปด้วยครับ

"พวกเขาจะเลือกช่วยเธอ" ผมบอก แต่คนตรงหน้ากลับยิ้มเหนือกว่าแล้วพูดว่า...

"ใจมนุษย์ยากแท้สุดหยั่งถึง เมื่อดาบจ่อหน้า คนเราอยากจะรอดหรืออยากจะตายกันล่ะ" 

ผมรับรู้ความรู้สึกของพวกเขาครับ ทั้งชายเร่ร่อน วี และโรเซ่ 'ใครเขาก็ไม่อยากตายกันเปล่าวะ' วีฮยองแกพูดถูกครับ 

"นายมีหน้าที่ปกป้องเธอก็ปกป้องไป ส่วนเรื่องอื่นให้เป็นหน้าที่ของฉัน"

"หน้าที่?" 

ผมคงบ้าไปแล้วแน่ๆ ผมกำลังโดนต่อรองจากเธอผู้ซึ่งไม่ใช่ลิซ่า เพื่อให้ผมปกป้องลิซ่าของผม เพื่อที่เธอจะได้ทำตามหน้าที่ของเธอให้สำเร็จน่ะเหรอ ผมว่าผมกำลังโดนหลอกใช้นะ แล้วหน้าที่เธอคืออะไรกันแน่

"นายแค่อยู่ข้างฉัน และเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามประสงค์ของนายท่าน นายก็จะได้เธอคืน" คนตรงหน้ากำลังยื่นข้อเสนอให้ผมสินะ

"ประสงค์อะไร" ผมถามออกไป

"นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก แค่เดินตามฉัน ก็แค่นั้นแหละ" ทำไมผมรู้สึกเหมือนมีโซ่เป็นสิบๆ ล่ามตัวผมไว้ ผมรู้สึกเป็นเหมือนเป็นนักโทษอยู่เลย

"ให้ฉันทรยศพวกฮยองเหรอ"

"หรือนายจะทรยศเธอ เธอรอฟังคำตอบของนายอยู่นะ" คำว่า รอฟัง มันทำให้ผมแทบบ้า ลิซ่าต้องได้ยินและได้เห็นทุกอย่างแน่ เพียงแต่เธอไม่สามารถตอบสนองผมได้ 

"ก็ถ้ามันคิดยาก งั้นฉันมีข้อเสนออีกอย่าง" 

"ข้อเสนอ? อะไร" ผมถาม 

ผมรู้ว่าไม่ว่าข้อเสนอจะคืออะไร ผมก็เสียเปรียบ และเธอคือคนที่เหนือกว่า เหมือนผมเป็นลูกไก่ในกำมือของเธอเลย จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด 

"ถ้านายอยู่ข้างฉัน พวกเขาก็จะรอด มนุษย์ทุกคนจะรอด" แค่มนุษย์งั้นเหรอครับ

"มนุษย์? แล้วพวกแบล็คพิ้งค์ล่ะ" ผมถาม แต่เธอทำหน้าเหมือนไม่สนใจอะไรมากแล้วตอบว่า...

"พวกเธอคงมีชีวิตที่ดีแน่ ท่านคงไม่ฆ่าให้เสียของ" ท่าน? หมายถึงดับป์งั้นเหรอ

"ฉันจะเชื่อเธอได้ยังไง มีหลักประกันอะไรที่ฉันจะเชื่อได้" 

ผมถามออกไป แต่เพราะเราอยู่ใต้ผ้าคลุมผืนเดียวกัน เราจึงอยู่ชิดกันมาก เธอมองสบตาผม มองลึกเหมือนจะมองให้ทะลุใจผม เธอขยับเข้ามาใกล้ผม ก่อนจะใช้มือทั้งสองจับหน้าผมเอาไว้ แล้วเธอก็ทำสิ่งที่ผมก็คาดไม่ถึงว่าเธอจะกล้าทำ...เธอจูบผม

ผมอึ้งและช็อคไปเลย เธอไม่ใช่ลิซ่าของผมนะ และผมไม่ได้ต้องการจูบอาบยาพิษนี้ด้วย ผมได้แต่ยืนกำมือแน่น เธอกำลังเยาะเย้ยลิซ่าอยู่ และกำลังแสดงให้ผมเห็นว่าเธอเหนือกว่าผม ผมเกลียดผู้หญิงคนนี้

"ฉันแค่จะบอกว่าหลักประกันของนายก็คือตัวเธอ และเธอคือตัวประกันของฉัน" เธอกระซิบบอกผม ถ้าผมบีบคอเธอได้โดยที่ลิซ่าจะไม่เป็นอะไร ผมจะบีบคอเธอให้ตายๆ ไปเลย ผมอยากส่งเธอไปลงนรกซะเดี๋ยวนี้

"ฉันหวังว่านายคงฉลาดพอ และฉันจะลืมๆ มันไปว่านายเคยสงสัยฉัน" เธอว่าแล้วดึงผ้าคลุมออกจากตัวผมก่อนจะหมัดสายผ้าคลุมกลับหาตัวเอง

"ฉันว่าเราควรกลับไปพักผ่อนนะ พรุ่งนี้มีฝึกนิ่ น่าตื่นเต้นจะตาย" เธอว่าแล้วหันกลับก่อนจะเดินออกไป แต่...

"อ้อ" เธอหันกลับมาหาผมครับ แล้วยิ้มบางมีความสุข 

"จูบเมื่อกี้" เธอจะพูดอะไรครับ "ฉันแค่ทำแทนเธอ นายควรจะชอบมันนะ" 

เธอยัวะผมก่อนจะเดินออกไป และเธอก็ทำมันสำเร็จ เพราะตอนนี้ใจผมมันร้อนเหมือนไฟ มันปะทุขึ้นเรื่อยๆ เหมือนภูเขาไฟที่รอการระเบิด แล้วเมื่อเธอไปลับตา

"ย่าห์!!!!"



ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!



ผมชกกำแพงอย่างแรงด้วยความโมโหจนเลือดออกก่อนจะทรุดตัวนั่งพิงกำแพง

"ทำไม!" 

ผมตะโกนออกไปแล้วกอดเข่าสบหน้าร้องไห้ ผมเจ็บครับ เจ็บทั้งตัว เจ็บทั้งใจ มันทรมาน และผมรู้ว่าลิซ่าก็คงไม่ต่างกัน 

"ทำไมเรื่องนี้ต้องเกิดกับเราด้วยลิซ" ผมพูดกับอากาศว่างเปล่าตรงหน้า

"ทำไมทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้ ทำไมต้องเป็นเราสองคน ทำไมต้องเป็นฉันกับเธอ" คำว่าทำไมมันเต็มหัวผมไปหมดเลย

"เราทำอะไรผิดนะ" 

ผมโคตรอยากจะถามคำนี้กับโลกใบนี้ กับดาวดวงนี้เลยครับ พวกผมสองคนทำอะไรผิด มันเป็นเวรกรรมอะไรของเรา ทำไมเราสองคนต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ อะไรแบบนี้ด้วย

"ถ้าเป็นเธอ เธอจะทำยังไง ลิซ่า" 

ผมอยากรู้จริงๆ ว่าถ้าเกิดคนที่ถูกเปลี่ยนเป็นผมไม่ใช่ลิซ่า ลิซ่าจะเลือกทางไหน

'งั้นฉันจะรอ รอวันที่นายจะพิสูจน์ให้ฉันเชื่อได้จริงๆ' แต่ผมเคยสัญญากับเธอไว้นะ และเธอก็กำลังรอมันอยู่

"ฉันจะทำ" ผมบอกตัวเอง "ฉันจะทำลิซ่า ฉันจะทำ ถึงแม้จะเป็นโอกาสสุดท้ายของฉันก็ตาม" 

ผมแตะสัมผัสโอกาสสุดท้ายของผมที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง ผมจะยังไม่เลือกจนกว่าผมจะหมดหนทางแล้วจริงๆ

"ฉันจะทำเพื่อเธอลิซ่า ฉันสัญญา"





"ให้ไว!"

"นี่กูหมุนตัวตวัดดาบไปเป็นร้อยรอบแล้วนะ จะให้ไวไปไหนอีกวะ" เจโฮปฮยองตวัดดาบไปก็บ่นไปด้วยหลังจากที่โดนสากรรจ์สั่งแล้วสั่งอีก

"อีกรอบ! อย่าชักช้า"

"กูก็ไม่ใช่เดอะแฟลชเปล่าวะ"

"เอาใหม่!"

"เอาใหม่" ล้อเลียนเขาไปอีก

"ทำๆ ไปเหอะฮยอง มันมีประโยชน์กับเรานะ" พอผมบอกอย่างนี้ เจโฮปฮยองแกก็หยุดนิ่งแล้วมองผมเหมือนไม่เชื่อ 

"กูจะต้องหูฟาดแน่ๆ ที่มึงเห็นด้วยกับคนพวกนี้" 

แต่ผมจะทำเป็นไม่สนใจแกก็แล้วกันครับ เพราะคุณสากรรจ์ดูเหมือนกำลังจะเดินมาทางนี้ ผมฝึกต่อดีกว่า



ป้าบ!



"โอ้ย!" เป็นอย่างที่ผมคิดจริงๆ ด้วย เจ็บมั๊ยครับนั้น โดนฟาดแขนซะแรง

"ดีแต่ปากอย่างนี้ ไม่น่าล่ะถึงได้ชื่อว่าทีมกาก" สากรรจ์ว่า 

เจโฮปฮยองเหมือนจะเถียงครับ แต่ก็เถียงไม่ออก ฮยองแกจึงหยิบดาบที่ทำหลุดมือเมื่อกี้ขึ้นมาใหม่ แล้วแกว่งท่าต่อหน้าสากรรจ์ เฉียดๆ ไปแค่ปลายนิ้วเองครับ

"โทษที" ยังจะกล้าขอโทษเขาอีก เห็นๆ อยู่ว่าจงใจ "แต่ไม่รู้เหรอไงว่าดาบจะไปทางนั้น" กวนตีนแบบนี้ ผมว่า...



ป้าบ!



เต็มๆ หลังมั๊ยล่ะ เมื่อกี้ผมคิดยังไม่ทันไรเลยนะ

"โทษที แต่เจ้าไม่รู้หรือไงว่าไม้ข้าก็จะไปทางนี้"

เจโฮปทำหน้าเหยเกและได้แต่เอามือลูบหลังตัวเองตรงที่โดนสากรรจ์หวดไป หลังหักเปล่าครับนั่น

"เออๆ ฝึกก็ฝึกดิ่ ไม่เห็นต้องทำร้ายกันขนาดนี้เลย" แล้วฮยองแกก็ฝืนใจออกท่าออกทางตามที่สากรรจ์สอนไว้ก่อนหน้า

"การฝึกจะเป็นประโยชน์ต่อตัวเจ้า สงครามมีไว้สำหรับนักรบ ไม่ใช่ตัวถ่วงหรือพวกกาก ถ้าเจ้าพอใจกับฝีมือเพียงแค่นี้ แค่ก้าวแรกแขนเจ้าก็ขาดจากร่างแล้ว และคงไม่ต้องพูดถึงหัวหรอกนะ" สากรรจ์ขู่เจโฮปฮยองจนหน้าซีดเป็นไก่ต้มไปแล้วครับ

"เพราะงั้นจงฝึกต่อไป" เขาบอกพวกผม

"แล้วทำไมพวกนั้นถึงไม่เห็นฝึกอะไรเลยล่ะ" เจโฮปฮยองชี้ไปอีกกลุ่มที่แยกฝึกกับสาหัส ในกลุ่มสี่คนนั้นก็มี เจนนี่ จีมิน จิน และแรปมอน ยืนอ้อมโต๊ะอะไรกันอยู่ก็ไม่รู้ครับ

"พวกเขาต้องฝึกเหมือนพวกเจ้านั้นแหละ แต่สมองพวกเขาดีกว่าพวกเจ้านิดหน่อย นายท่านถึงให้สอนกลยุทธและแผนการรบให้ด้วย"

"ฮยอง" วีกระซิบกับเจโฮป "เขาว่าเราโง่เปล่าวะ" ผมตอบให้ได้มั๊ยว่า 'ใช่'

"นี่ๆ ไอ้กลยุทธ แผนรบ บลาๆ อะไรของนาย พวกฉันก็เรียนรู้ได้นะ" เจโฮปว่า

"เจ้าจำท่าให้ได้ก่อนเถอะ" ฮยองแกทำหน้านิ่งเซงเป็ดเลยครับ 

"แล้วทำไมพวกฉันสองคนไม่ได้เข้าร่วมล่ะคะ" ลิซ่าถามขึ้น 

"นั่นสิยัยลิซ" โรเซ่เห็นด้วย แต่มันเป็นคำถามที่ไม่น่าถามเลยครับ ผมรู้คำตอบและเธอก็คงรู้ถึงได้อยากรู้เหตุผลขนาดนี้

"พวกท่านสองคนยังเด็กเกินไป"

"อะไรที่ว่าเด็กเกินไปคะ ทั้งที่เจนนี่ก็อายุห่างกับเราไม่มาก" ลิซ่าถามหาเหตุผล

"เรื่องนั้นท่านคงต้องถามนายท่านเอง ข้าแค่ทำตามหน้าที่" ไดเอียนตั้งใจกันเธอออกไปนี่เอง



"ย่าห์!" 



เสียงดังมาจากเนินเขาครับ



กริ้งๆๆ



และมีเสียงดาบปะทะดาบเป็นจังหวะ

"ผมว่าทางโน้นน่าจะหนักกว่าเราอีกฮยอง" ผมบอกเจโฮปกับวีเมื่อมองไปเห็นว่าบนเนินเขามีชายสองคนกำลังห่ำหันกันอยู่โดยมีกรรมการคือผู้หญิงร่างเล็กเจ้าของรอยยิ้มรูปหัวใจที่ดูเหมือนจะสนุกสนานกับการปะทะกันครั้งนี้

"ฮยองว่าใครชนะ" ผมถามขึ้น

"นี่มึงยังต้องถามอีกเหรอ เรารู้จักฮยองแกมาหลายปีแล้วนะ" เจโฮปว่า

"ฮยองว่าชูก้าฮยองเหรอ" วีถามเจโฮป

"มึงยังจะเลือกฮยองแกอีกเหรอ แค่หุ่นไดเอียนก็กินขาดแล้ว" นั่นแหละครับทุกคน มันก็เหมือนที่เจโฮปว่าล่ะ แค่หุ่น ไดเอียนก็ชนะได้สบายๆ ฮยองผมจะทนได้กี่น้ำครับเนี่ย 

"เอ่อว่ะฮยอง" วีว่า 

ผมกำลังจะหันไปร่วมวงสนทนากับพวกฮยอง แต่สายตาผมก็ไปสะดุดกับแววตาของอีกคนที่มองไปยังชายสองคนบนเนินเขา สายตาของเธอที่มองพวกเขา จะบอกว่ามองชูก้าฮยองด้วยก็ดูจะไม่ใช่ ผมว่าเธอมองไดเอียนอยู่แน่ สายตาที่เพ็งเล็งตรงไปที่ไดเอียนแบบนั้น เหมือนมันมีความขุ่นมัว ความคุกรุ่นเล็กๆ ในตาเธอ แววตาแบบเดียวกับที่พวกอกาธัซกลุ่มนั้นเคยมองเขา เหมือนใจเธออยากบอกกับไดเอียนว่า

'คนทรยศ'




.........จบ PART 112.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1469 Nanny😁😄 (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 21:44
    งื้ออ สงสารกุก คู่กุกลิซปัญหาหนักจริงๆTT
    #1,469
    0
  2. #1452 blueberrystory (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 23:40
    กุกลิซนี่อุปสรรคหนักมากจริงๆ ลิซทำไรไม่ได้เลยหรอ แง ปวดใจแทนกุก
    #1,452
    0
  3. #1317 KanyathitSakda (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 12:18
    ลิซ่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมมั้ย
    #1,317
    0
  4. #1241 Aern5555 (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 11:58
    สงสารกุกมากก
    #1,241
    0
  5. #1240 Prim prim (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 20:18
    เมื่อไรจะผ่านไปได้สักที มาต่อไวไวนะค่ะไรท์
    #1,240
    0
  6. #1239 Me\'s Eye AS (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 18:44
    หน่วงมากกกกก มาต่อเร็วๆนะะมันขาดตอนฮื้อออออ
    #1,239
    0
  7. #1238 กิ๊ฟกัซ (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 14:37
    งือออทรมาน สงสารมาก แต่เนื้อเรื่องโครตดีเลยงื้ออ
    #1,238
    0