Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 117 : PART 111 : ทางเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,041
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jungkook talk...



ผมนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมเหมือนคืนที่แล้ว บนจอทีวีกำลังฉายการ์ตูนทอมแอนด์เจอร์รี่อยู่ และเหตุการณ์ก็เหมือนคืนก่อน



กริ้งๆๆ กริ้งๆๆ



มีเสียงกระดิ่งดังมาจากหน้าบ้าน นั่นคือแขกมาที่บ้านเราครับ

"กุก! ไปดูหน่อยซิว่าใครมา" เสียงลิซ่าดังมาจากส่วนหลังบ้าน

"ครับผม" ผมตอบเธอกลับ ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปที่ประตู

"รอสักครู่นะครับ มาแล้วๆ" และพอผมเปิดประตูออกไป ผมก็ต้องตกใจ

"ฮยอง!" ทำไมเป็นวีฮยองล่ะครับ แล้วก็ "โรเซ่!" ทำไมเป็นสองคนนี้ล่ะครับ คืนก่อนยังเป็นชายเร่ร่อนอยู่เลยนะ

"มึงตกใจอะไรของมึง พวกกูไม่ใช่ผีซักหน่อย แล้วนี่จะเชิญกูเข้าบ้านได้ยัง ลูกกูหิวแล้วนะ"

"ลูก? ลูกที่ไหนฮยอง" ผมก็เห็นมากันแค่สองคนนิ่ครับ หรือว่า...ผมสังเกตที่โรเซ่แต่งตัวอีกครั้ง นี่มันชุดคลุมแบบ...

"ท้องเหรอฮยอง" ผมถามวี

"อะไรของมึง ก็กูบอกตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้วเปล่า พูดยังกะไม่รู้มาก่อน" ก็ผมไม่รู้จริงๆ นิ่ครับ ก็นี่มันภาพจำลองนี่น่า

"ผมคงลืมน่ะฮยอง" ผมรีบบอก "เข้ามากันก่อนสิ ลิซ่าอยู่หลังบ้านน่ะ เดี๋ยวผมไปตามให้" ผมเชิญสองคนเข้ามาในบ้านก่อนจะเดินไปหลังบ้านเพื่อตามลิซ่า แต่พอไปถึง

"อ้าว หายไปไหน" ผมพูดกับตัวเองเมื่อไม่เห็นตัวลิซ่า  "เมื่อกี้เสียงก็มาจากนี่ไม่ใช่เหรอ" ผมล่ะสงสัยจัง เธอไปไหนนะ 

"ลิซ!"

"..." 

"ลิซ!"

"อยู่นี่" ได้ยินเสียงค่อยๆ อู้อี้ๆ มาจากแถวๆ แปลงทานตะวันแน่ะครับ เดินไปดูซักหน่อยดีกว่า

"ลิซ วีฮยองกับโรเซ่มาหาน่ะ"

"ฮะ ใครนะ" เสียงอยู่แถวแปลงทานตะวันนั้นแหละครับ แต่ตัวคนน่ะสิอยู่ไหนไม่รู้

"วีฮยองกับโรเซ่มาหา"

"โรเซ่เหรอ!" ลิซ่าพุ่งตัวออกมาจากแปลงทานตะวันมาหาผม ดูจากสภาพแล้ว

"ทำอะไรมาเนี่ย" ผมถามลิซ่าและหยิบเศษหญ้าปัดเศษดินออกให้เธอ ทั้งเสื้อทั้งตัวทั้งหน้าเลอะไปหมดเลยครับ "มอมแมมเหมือนเด็กๆ" ผมว่า

"ก็หญ้ามันขึ้นแล้วอะ" อย่าบอกนะครับว่าไปถอนหญ้ามา

"แล้วทำไมไม่บอก เดี๋ยวฉันทำให้เอง" 

"ไม่เอาอะ" ลิซ่าว่าก่อนจะส่งยิ้มมาให้ผม "นายดูแลฉันมาตั้งเยอะแล้ว เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ฉันทำเองดีกว่า"

ผมชอบรอยยิ้มของเธอจังจนอดไม่ได้ที่สัมผัสรอยยิ้มนั้น ลิซ่าดูแปลกใจที่จู่ๆ ผมก็เอามือไล่ไปตามปากของเธอจนเธอค่อยๆ หุบยิ้มลงมา

"อย่าเพิ่งหยุดยิ้มสิ" ผมบอกเธอ

"ทำไมล่ะ"

"เหอะน่า" ผมว่า ลิซ่ามองตาผมสักครู่แต่สุดท้ายเธอก็ทำตามที่ผมขอ ลิซ่าค่อยๆ ฉีกยิ้มขึ้นอีกครั้ง

"ฉันชอบมันนะ" ผมบอกเธอ

"แค่นี้อะนะ ที่ให้ฉันยิ้มแค่จะบอกว่าชอบรอยยิ้มของฉันนี่นะ"

"ทำไมล่ะ ก็ฉันชอบมันจริงๆ" 

"แล้ว..." ลิซ่ามองผมเหมือนคิดอะไรอยู่ "ระหว่างรอยยิ้มกับฉันนายชอบอะไรมากกว่ากัน"

"ก็ทั้งสอง" 

"ไม่เอาทั้งสองสิ" ลิซ่าว่า "ตอบมาๆๆ" ยังมาเร่งผมอีก

"ก็..." ผมมองหน้าเธอ วันนี้เธอน่ารักจังครับ "ก็...ฉันชอบรอยยิ้มของเธอ" 

"โหไรอะ" ลิซ่าหมุ่ยหน้าทำท่าผิดหวัง "ใจร้าย" 

"ก็ฉันจะตอบว่าชอบเธอได้ยังไงล่ะ ก็มันเลยจุดนั้นไปแล้ว" พอได้ยินผมพูดแบบนี้ลิซ่าก็จ้องหน้าผมใหญ่เลย

"ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยนะ"

"พูดดีอะไร" ผมบอกเธอ "พูดว่ารักมากกว่า" แล้วลิซ่าถึงค่อยยิ้มออกมาอีกครั้ง

"ฉันรักเธอนะลิซ่า" ผมบอกเธอ "รักเธอที่เป็นเธอ" 

ลิซ่ามองหน้าผม เธอยังยิ้มอยู่ ตาเธอก็ด้วย คนอื่นคงดูไม่ออกหรอก แต่ไม่ใช่กับผมแน่ รอยยิ้มอาบยาพิษแบบนี้ ไม่ใช่ง่ายๆ เลยที่จะแยกออก

"ฉันจะเป็นฉันในแบบที่นายจะรักจนนายไม่สามารถรักใครได้อีกเลยแหละ"

ถ้าเป็นสองสามวันก่อนผมคงยิ้มกว้างดีใจเป็นลิงโลดไปแล้วที่ได้ยินเธอพูดแบบนี้ แต่วันนี้ผมเพียงแค่ค่อยๆ เผยรอยยิ้มที่ฝืนทนออกไป

"เธอทำได้อยู่แล้ว" ผมบอกเธอ ลิซ่าจึงยิ้มกว้าง

"แน่นอนล่ะ ไปกันเถอะสองคนนั้นคงรอนานแล้ว" เธอว่าและจูงมือผมไปด้วยกัน 

แต่ผมไม่อยากเข้าบ้านเลยครับ เพราะผมพอจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในนั้น จากเหตุการณ์คืนก่อนที่ผมต้องเลือก แต่นั้นมันกับชายเร่ร่อนน่ะสิ แต่วันนี้เป็นวีฮยองกับโรเซ่และเด็กในท้องของเธอ ผมควรทำยังไงดี

"กว่าจะมาได้นะครับมึง" วีทักขึ้นทันทีที่เห็นเราเข้าบ้านมา

"ขอโทษนะคะ แล้วก็ขอโทษไว้ล่วงหน้าด้วยเพราะพี่คงต้องรออีกสักหน่อย" ลิซ่าบอกวีผู้ที่คงกำลังหิวจนไส้กิ่ว

"แกรีบไปเถอะ" โรเซ่บอกลิซ่า

"เดี๋ยวมานะคะ" แล้วลิซ่าก็รีบวิ่งเข้าห้องไป

"เป็นไงมึง" วีถามผม

"ก็ดีฮยอง อยู่ดีมีสุขชีวิตสดใส แล้วฮยองล่ะ" ผมเห็นวีแอบสตั้นไปนิดๆ ก่อนจะหันไปมองโรเซ่แล้วยิ้มออกมา แสร้งยิ้มชัดๆ เลยครับ

"ก็ดีตามสไตล์พ่อบ้าน เพื่อครอบครัวสุขสันต์กูทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว" เหรอครับ แต่ผมว่าฮยองแกอยากจะร้องไห้นะ

"ว่าแต่มึงน่ะ รีบตามกูมาให้ทันนะเว้ย ลูกกูจะได้มีเพื่อนเล่น" พอพูดถึงเรื่องลูก ฮยองแกดูแฮปปี้ๆ นะ

"มันดีขนาดนั้นเลยเหรอฮยอง" ผมถามเพราะอยากรู้

"ก็ดีสิวะ เวลาคุยกับเขาสนุกจะตาย ใช่มั๊ยๆ ตัวเล็กตัวน้อย" วีเข้าไปคุยและลูบท้องโรเซ่ "ดูดิ่ๆ แกเล่นกับผมด้วยคุณ" ว้า...เรียกแทนกันว่าคุณไปอีก 

"ดิ้นใหญ่เลยอะ ว่าไงๆ หิวแล้วเหรอตัวเล็ก" น่าอิจฉาจังครับ

"พอแล้ว" โรเซ่บอกวี 

"แต่จริงๆ มีอย่างหนึ่งที่ไม่ดี" ฮยองแกบอกผม

"อะไรเหรอฮยอง"

"เมียนี่แหละ"

"นี่!" 

"โอ้ย!" โดนโรเซ่ตีแขนเข้าให้เป็นไงล่ะครับ 

"ก็มันจริงอะ" วีบอกโรเซ่ ก่อนจะหันมาบอกผมว่า "ปกติก็หงุดหงิดง่ายอยู่แล้วนะ พอท้องแล้วยิ่งไปกันใหญ่" เม้าท์ระยะเผาขนกันเลยทีเดียว

"นอนนอกบ้านเลยนะ" โรเซ่หันไปเอ็ด แล้วฮยองแกจะทำยังไงล่ะครับ จะสู้คืนหรือเปล่า

"ล้อเล่นแค่นี้เอง ทำหน้ายักษ์เดี๋ยวลูกออกมาหน้าลิงไม่รู้ด้วย"

"หน้าลิงเหมือนคุณน่ะเหรอ" วีฮยองจ้องกลับเลยครับ แต่แกซึมได้ไม่นานหรอก

"ลิงจั้กๆ รักจริงๆ นะคนนี้" มาแต๋ะกันอีก

"เกรงใจเจ้าของบ้านด้วยครับผม" ผมอดไม่ได้จริงๆ ครับ มากุ๊กกิ๊กๆ กันอยู่ได้

"เล่นตลอดเห็นมั๊ยเนี่ย" โรเซ่เอ็ดวี

"ไม่เห็นต้องแคร์มันเลย" แหมไอ้ฮยองคนนี้

"รอนานมั๊ยคะ" ลิซ่ามาแล้วครับ

"ไม่หรอก" ผมบอกลิซ่า

"แล้วมาทำอะไรกันเหรอคะ" ลิซ่าถามสองคนนั้น

"อ้าว แกลืมเหรอ" โรเซ่ว่า ส่วนลิซ่าก็ทำหน้านึกคิด "ฉันบอกแกแล้วนี่ว่าจะมาวันนี้"

"อ๋อ!...ฮิๆ ลืมจริงด้วย"

"โหยน้องลิซ พี่เตรียมท้องมาเลยนะ" 

"ไม่ต้องเห็นแกกินขนาดนี้ก็ได้มั้งฮยอง" ผมแซะวี

"ขอโทษจริงๆ คะ แต่ว่าฉันทำบราวนี่ไว้นะคะ เอาบราวนี่ก่อนได้เปล่า" ลิซ่าเสนอ

"กินของขนมก่อนของคาวเนี่ยนะ" วีฮยองเหมือนจะปฏิเสธครับ "งั้น...ก็ได้" 

"ก็นึกว่าจะไม่กิน" ผมแซว ฮยองแกเลยยักไหล่ตอบ

"แปบๆ นะ" แล้วลิซ่าก็เดินไปหยิบจานบราวนี่ออกมา

"มาแล้วค๊า" ลิซ่าวางจานบราวนี่ลงบนโต๊ะแล้วถามพวกผมว่า "อยากกินอะไรกันคะ"

"ซี่โครงผัดซอสบาร์บีคิว" ฮยองแกเห็นบ้านผมเป็นภัตตาคารหรือไง

"ไม่มีค่ะ" ลิซ่าตอบ

"งั้น...ไก่ตุ๋นโสม" แต่ละอย่างของแก

"นี่ก็ไม่มีค่ะ"

"งั้น..."

"นั่นก็ไม่มีค่ะ"

"พี่ยังไม่ได้บอกเลย" วีว่า ลิซ่าจึงยิ้มแห้งแล้วบอกฮยองแกว่า "คือบ้านเราเหลือแค่ไข่อะคะ กินเมนูไข่ได้มั๊ยคะ"

"เอ้า!" วีฮยองงงไปเลย

"แล้วแกจะถามพวกฉันเพื่อ" โรเซ่ว่า ลิซ่าจึงยิ้มอายๆ "แกอยากทำอะไรก็ทำไปเลย"

"โอเค งั้นไม่เกินชั่วโมงคะ" แล้วลิซ่าก็เดินกลับเข้าครัวไป

"เดี๋ยวฉันช่วย" โรเซ่จึงเดินตามลิซ่าไป 

ตอนนี้ในห้องนั่งเล่นเลยเหลือแค่ผมกับวีฮยอง แต่ฮยองแกจะจ้องผมอะไรขนาดนี้

"มีไรฮยอง" ผมอดไม่ได้เลยถามออกไป

"มึงผอมลงเปล่านิ่"

"ผมเหรอ"

"เอ้อ"

"ไม่รู้ดิ่ฮยองไม่ได้ชั่งอะ" ผมตอบไป แต่ฮยองแกก็ยังจ้องหน้าผมไม่เลิก

"อะไรอีกฮยอง" ผมถาม 

แล้วคราวนี้ไม่ใช้แค่จ้องแล้วครับ แกยังเอามือมาจับคางผมหันซ้ายหันขวา เดี๋ยวก้มเดี๋ยวเงย

"มึงได้หลับได้นอนบ้างเปล่า ตาดำหน้าหมองหน้าโทรมกว่าผ้าขี้ริ้วอีก" เปรียบเทียบซะผมดูแย่ไปเลย

"ก็นิดหน่อยนะฮยอง คนเราก็ต้องมีเรื่องให้คิดเป็นธรรมดา"

"เรื่องอะไร" ไอ้ฮยองนี่ก็อยากรู้ไปหมด แต่ผมจะลองถามฮยองแกดูแล้วกัน เผื่อคำตอบฮยองแกจะเป็นประโยชน์ในการตัดสินใจของผม

"ฮยองอยากตายไหม"

"เห้ย! กูถามแค่นี้มึงจะเอากูถึงตายเลยเหรอ" วีถามขึ้นหน้าตื่น 

"ไม่ใช่อย่างนั้นฮยอง นี่น่ะคำถามผม"

"คำถามมึง?"

"เอ้อ"

"ถามกูว่าอยากตายไหมเนี่ยนะ มึงบ้าเปล่า ใครเขาก็ไม่อยากตายกันเปล่าวะ หรือมึงอยากตาย" ฮยองแกมองหน้าผมนิ่งก่อนจะทำหน้าตกใจ 

"นี่มึงคิดจะ..." แล้วแกก็กระซิบถามผมว่า "มึงคิดจะฆ่าตัวตายเหรอ"

"ฮยอง!" ผมผลักอกวี "จะบ้าหรือไง ผมก็ไม่อยากตายมึงกันนั่นแหละ"

"อ้าว แล้วมึงจะถามกูทำไม" วีสงสัยจนคิ้วขมวด

"ก็ถามดูเฉยๆ น่ะฮยอง แต่ทำไมฮยองถึงไม่อยากตายล่ะ" ขอถามต่อสักหน่อยเถอะครับ ผมอยากรู้เหตุของฮยองแก

"เอาแบบไหน คำตอบจริงจัง หรือเล่นๆ" คนอะไรมีให้เลือกแบบคำตอบไปอีก

"เอาแบบดีๆ น่ะฮยอง" 

"มึงหันไปดูในครัวดิ่" ในครัวเหรอครับ

"ฮยอง! ไหนว่าจริงจังไง" ผมถาม

"เอ้าไอ้นี่ กูไม่จริงจังตรงไหน" ยังมีหน้ามาถามผมอีกครับ

"ก็ฮยองอยากอยู่เพื่อกินนี่นะ" 



ป้าบ!



โดนตบกบาลเข้าเต็มๆ เลยครับ

"อยู่เพื่อกิน__มึงดิ่" ขอเซ็นเซอร์หน่อยนะครับ "กูหมายถึงเมียกู" อ้าว ไอ้ผมก็เข้าใจผิด 

"แล้วก็ลูกกูด้วย" ดูเป็นแฟมิลี่แมนมากๆ ครับ แต่คำตอบของฮยองแกทำให้ผมคิดมากกว่าเดิมไปอีกจนเผลอถอนหายใจออกมา

"เห้อ" และก็เป็นเหมือนเดิม วีฮยองยังคงนั่งจับอาการผมอยู่

"มึงเป็นอะไรวันนี้ ทำตัวแปลกๆ"

"งั้น...ผมถามอีกคำถามได้เปล่าฮยอง" วีมองผมอย่างสงสัย แต่ฮยองแกก็พยักหน้ารับ

"แล้วถ้าฮยอง โรเซ่ แล้วก็ลูกฮยองสามารถตายพร้อมกันได้ ฮยองจะยอมตายมั๊ย"



ป้าบ!!



โอ้พระสงฆ์! ผมไม่น่าถามเลยครับ

"มึงนี่มันปากเสียจริงๆ ลูกกูยังไม่เกิดเลย นี่มึงจะให้ลูกกูตายแล้วเหรอ" หน้าตาฮยองแกบ่งบอกว่าถ้าผมพูดไม่เข้าหูอีกครั้งเดียว คนจะตายจะเป็นผมนี่แหละ

"ขอโทษฮยอง" ผมรีบยกมือขอโทษ "ผมไม่ได้ตั้งใจนะ จู่ๆ ปากมันก็ไปเอง"

"ทีหลังหัดพูดก่อนคิดด้วยนะมึงน่ะ" ชี้นิ้วคาดโทษผมไว้อีก

"ครับผม" ผมรีบรับปาก 

'เฮ้อ!' ในใจผมตอนนี้มันสับสนไปหมดครับ 'ทำไงดีวะ' ในหัวผมก็มีแต่คำๆ นี้ ผมจะทำยังไงดีเมื่ออาหารมื้อนี้จบลง ผมต้องเลือก แต่ผมไม่รู้ว่าผมจะเลือกทางไหนน่ะสิ

'หากว่าเรื่องนี้เกิดกับลีนาน' ผมเข้าใจแล้วครับว่าไดเอียนรู้สึกยังไงตอนที่ผมถาม

'ข้าจะเปลี่ยนใจเขา' และนี่คือคำตอบของเขา ผมอยากจะทำตามเขานะ แต่ว่าให้ผมเปลี่ยนใจลิซ่าเหรอ มันไม่ง่ายเหมือนเปลี่ยนอะไหล่รถยนต์น่ะสิ

"มึงคิดไรอยู่" 

"ฮะๆ เปล่าฮยอง ก็คิดไปทั่วเรื่อยเปื่อยล่ะ" 

"ทำตัวแปลกจริงมึง" ฮยองแกจ้องจะจับผิดผมอีกแล้วครับ แต่ดีที่ครั้งนี้มีคนมาเบรคไว้ก่อน

"เสร็จแล้วนะ มากินได้แล้ว" เสียงโรเซ่แว่วออกมาจากในครัว

"โอเค" วีรีบตอบกลับ "ไปกันเว้ย" แล้วแกก็รีบลุกเดินไปก่อนผม

"เห้อ" ผมถอนหายใจก่อนจะเดินตามไป เวลาของผมมันใกล้เข้ามาแล้วสิ




"ว้า...มีแต่ไข่จริงๆ ด้วย" วีแอบบ่นเมื่อเห็นว่าบนโต๊ะอาหารมีแต่เมนูไข่ ทั้งไข่เจียว ไข่ตุ๋น ไข่พะโล้ และยำไข่ดาว มากินบ้านเขายังเลือกกินอีก

"ไม่พอใจก็ไม่ต้องกินฮยอง" ผมว่าแล้วนั่งบนเก้าอี้ข้างลิซ่า

"มาถึงนี่ไม่กินได้ไง" ฮยองแกว่าขณะนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามเราข้างโรเซ่ 

"แต่คุณไม่ต้องกินนะ เดี๋ยวออกลูกเป็นไข่" ฮยงแกหันไปบอกโรเซ่

"จะบ้าเหรอ ฉันไม่ใช่ไก่สักหน่อย"

"ไหนร้องเจี๊ยบๆ ดิ่"

"เจี๊ยบๆ" แล้วโรเซ่ก็บ้าจี้ถามตามไปอีก

"ทีนี่ก็เป็นไก่แล้ว" แล้วฮยองแกก็เริ่มตักข้าวเข้าปาก

"แค่นี้ก็ยังกล้าเล่นนะคนเรา" โรเซ่มองวีขำๆ 

"อย่าพูดมาก เอ้านี่ไข่ตุ๋น" ตักไข่ให้กันไปอีก ดูแลกันดีเกินไปหรือเปล่าครับ

"ไม่หิวเหรอ"

"ฮะ" ผมก็มัวแต่มองสองคนนั้นจนลืมจานข้าวของตัวเองไปเลย

"นายเป็นไรหรือเปล่า ดูเหม่อๆ นะ" ลิซ่าถามขึ้นอีก ผมจึงส่ายหน้าเป็นคำตอบ ลิซ่าจึงยิ้มน้อยๆ ให้ผม

"กินต่อเถอะ" ผมว่าแล้วตักไข่เจียวให้เธอ

"ขอบใจจ้ะ" ลิซ่ายิ้มกว้าง ผมจึงได้แต่ยิ้มใจดีกลับไป แต่ในใจผมมันเหนื่อยไปหมด





"คราวหน้าสงสัยเราต้องมาฝากท้องที่นี่อีกดีกว่าโรเซ่ ประหยัดกว่าอยู่บ้านตั้งเยอะ"

"แหม ไม่งกเลยนะฮยอง พวกผมก็ต้องกินต้องใช้นะ" ผมว่าให้วี

"พี่น้องพ้องเพื่อน แบ่งๆ กันกิน แบ่งๆ กันใช้สิวะ" ดูฮยองแกตอบ "อีกอย่าง บ้านมึงมีแค่สอง บ้านกูตั้งสามคนนะ ค่าใช้จ่ายกูเยอะ เข้าใจเปล่า" พูดเรื่องลูกอีกแล้วครับ 'เห้อ'

"อย่าเพิ่งอิ่มกันนะคะ" ลิซ่าเอ่ยขึ้น ผมกังวลจัง

"อะไรของแกอีก" โรเซ่ถามขึ้นเมื่อเห็นลิซ่าเดินไปยังตู้เย็นแล้วหยิบเหยือกน้ำออกมา

"น้ำพันซ์สูตรใหม่" ลิซ่าว่าขณะเดินถือเหยือกเข้ามาหาเรา "รับรองว่าดื่มแล้วสุขภาพดี หลับสบาย ขับถ่ายสะดวก หน้าใสปิ้งๆ" และเริ่มรินน้ำใส่แก้วทั้งสี่

"เว่อร์ไปเปล่ายะ" โรเซ่ว่าแต่ก็รับแก้วนั้นไป ในขณะที่วีฮยอง หมดแก้วไปตั้งแต่ตอนไหนครับเนี่ย

"โว้ รสชาติดี ขออีกแก้วด้วย"

"ฮยองพอแล้ว" ผมบอกวีเพราะเริ่มเป็นห่วง

"อะไรของมึง จะงกยันน้ำเลยเหรอ" แล้วฮยองแกก็รับแก้วที่สองมาครับก่อนจะกระดกรวดเดียวหมดอีกครั้ง แล้วยิ้มกวนโอ้ยผม ฮยองแกไม่ได้รู้ชะตากรรมของตัวเองเลยนะ

"นี่จองกุก" ลิซ่าวางแก้วไว้ตรงหน้าผม 

ผมรู้ว่าเธออยากให้ผมดื่ม และผมก็รู้ว่าถ้าผมดื่มแล้วจะเกิดอะไรขึ้น เหตุการณ์มันกำลังจะซ้ำรอยเดิมเหมือนครั้งก่อน ตอนที่ชายเร่ร่อนเข้ามาในบ้านตอนนั้น ผมไม่ได้เอะใจด้วยซ้ำ แค่ปล่อยตัวไปตามสถานการณ์ แต่หลังจากที่เราดื่มน้ำพั้นซ์กันแล้ว ตอนนั้นผมก็ตระหนักว่าผมคิดผิด แต่ถึงผมจะรู้ว่าสิ่งที่จะเกิดหลังผมยกแก้วนี้ขึ้นดื่มคืออะไร ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ เพราะถ้าผมอยากช่วยลิซ่า ผมก็ต้องทนกับความกดดันนั้น เพราะอย่างนี้ ผมจึงยกแก้วน้ำขึ้นมาตรงหน้า 'ขอครั้งนี้เถอะ' ผมคิดแล้วดื่มมันรวดเดียวจนหมด

"รู้สึกว่าพอหนังท้องตึงหนังตามันก็เริ่มหย่อนนะ" ผมล่ะอยากบอกฮยองแกว่ามันไม่ใช่เพราะฮยองอิ่มหรอก

"กูว่ากู..." คอพับคาโต๊ะไปแล้วครับ

"วี" โรเซ่เขย่าตัววีค่อยๆ "มันใช่เวลามานอน..." สลบไปอีกรายแล้วครับ ผมรู้ว่าทำไมสองคนนั้นถึงเป็นแบบนั้น และผมรู้ว่าอีกไม่ช้าผมคือรายต่อไป และลิซ่า เธอก็รู้ข้อนี้ดี

"ลิซ"

โลกนี้ช่างมืดมนจริงๆ




"ไอ้กุก! ไอ้กุก!" มีเสียงดังเข้ามาในโสตประสาทของผม ผมจำได้ว่านั่นคือเสียงวีฮยอง

"จองกุก! จองกุก!" และนี่ก็เสียงโรเซ่ ผมจึงค่อยลืมตาขึ้นช้าๆ

"ฉันกลัวอะ" เสียงโรเซ่บอกวี 

พอผมลืมตาขึ้นมาเต็มตา ผมก็เข้าใจในทันทีเลยครับว่าเวลาที่ผมต้องเลือกมาถึงแล้ว ผมจำบรรยากาศนี้ได้ บรรยากาศเดิมจากครั้งที่แล้ว สถานที่เดิมห้องมืดๆ ที่มีไฟห้อยเพดานแค่ดวงเดียว มันต่างจากคืนก่อนตรงที่บุคคลที่นั่งอยู่บนเก้าอี้และถูกมัดมือมัดเท้าอยู่นั้นไม่ได้มีแค่คนเดียว ไม่ใช่ชายเร่ร่อน แต่เป็นวีกับโรเซ่ ฮยองของผมและเพื่อนของลิซ่า และเด็กในท้องนั่นอีก

"ไอ้กุก มันเกิดอะไรขึ้น" วีถามผมเมื่อเห็นผมงัวเงียตื่นขึ้นจากพื้น ผมยังไม่ได้ตอบฮยองแกก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในเงามืดซะก่อน

"หลับสบายมั๊ยคะ"

"ลิซ่า" โรเซ่เอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นลิซ่า "แกช่วยพวกเราด้วย ปล่อยพวกเราที" โรเซ่คิดผิดแล้วครับที่บอกลิซ่าอย่างนั้น

"ปล่อยงั้นเหรอ" ลิซ่าพูดหน้าตายก่อนจะหันมาถามผมว่า "ฉันควรทำยังไงนะจองกุก"

"ปล่อยพวกเขาเถอะลิซ่า" ผมบอกเธอขณะค่อยๆ ลุกขึ้น "พวกเขาเป็นเพื่อนและพี่ของเรา พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ" ผมหวังให้คำพูดของผมเปลี่ยนใจเธอได้นะ แต่ผมคงคิดผิด

"เพื่อน พี่ ครอบครัวเหรอ แย่หน่อยที่ฉันจำมันไม่ได้ด้วยซ้ำ" 

เธอพูดออกมาโดยไม่แม้แต่จะคิด ก่อนจะเดินเข้ามาให้ผมพร้อมดาบที่ถูกเปลี่ยนจากกำไร ดาบสองคมปลายแหลมสีเงินยาวสวย แค่คมดาบที่ทาบบนผิวเฉยๆ ก็ทำให้เลือดออกแล้ว

"จะปล่อยพวกเขาดีมั๊ย คำถามนี้ฉันไม่ใช่คนตอบ แต่เป็นนาย" เธอยื่นดาบนั่นมาให้ผม

"นายรู้ว่าต้องทำยังไง" ลิซ่าจ้องตาผม ผมรู้ว่านั่นคือลิซ่าที่ไม่ใช่ลิซ่า รู้มาตลอดเลยล่ะ




"นายรู้ว่าต้องทำยังไง" เธอพูดอะไรครับ

"หมายความว่ายังไงลิซ" ผมถามลิซ่าด้วยความสงสัยเมื่อเธอยื่นดาบมาให้ตรงหน้า

"เลือกว่านายจะปล่อยใคร ฉัน หรือว่า เขา" 

ผมมองไปที่ชายเร่ร่อนคนนั้น คนที่แต่งตัวมอซอ เขาโดนมัดมือมัดเท้า สายตาหวาดกลัว เขาตัวสั่นไปทั้งตัว เสียงสวดมนตร์ที่ดังอย่างต่อเนื่องจากปากของเขา เขาน่าสงสารครับ 

"เลือก? ทำไมฉันต้องเลือก" ผมถาม

"เพราะฉันอยากให้นายเลือก" เธอยัดดาบใส่มือผม สายตามีอำนาจที่มองมาแบบนี้ ผมจำมันได้ดีเลยแหละ "เลือกฉัน แล้วฆ่าเขา"

"ฮะ" ผมต้องหูฝาดไปแน่ๆ "ทำไมฉันต้องฆ่าเขาด้วย" ผมหันไปมองชายเร่ร่อนที่เริ่มทำตัวหดเมื่อได้ยินสิ่งที่ลิซ่าพูด

"งั้นก็ฆ่าฉันถ้านายเลือกเขา"

"ว่าไงนะ" ประโยคเมื่อกี้ทำเอาผมช็อคไปเลย "ฆ่า...ฆ่าเธอ ฆ่าเธองั้นเหรอ ฉันทำไม่ได้ลิซ"

"งั้นก็ฆ่าเขา" เธอบอกผมสายตาจับจ้อง ตอนนี้ผมทั้งสับสนแล้วกังวลไปหมด ผมไม่รู้เลยว่าผมควรทำยังไง

"ฉัน...ฉัน..."



ชึ้บ!



"ลิซ!" ผมร้องออกมาเมื่อลิซ่าใช้มีดสั้นจ่อที่คอตัวเอง "อย่านะลิซ" ผมปราบเธอ

"ถ้านายไม่อยากให้ฉันตาย ก็ฆ่าเขาซะ" ผู้ชายคนนั้นเขาไม่ใช่คนเลวร้ายนะครับ เขาไม่ใช่พวกอกาธัซด้วย เธอจะให้ผมฆ่าเขาอย่างนั้นเหรอ

"แต่เขา...เขาน่าสงสาร ลิซ!" ผมร้องออกมาอีกครั้งเมื่อลิซ่าจ่อมีดลงไปที่คอตัวเองจนมีเลือดซึมออกมา "ลิซ..."

"เลือก!" เธอบอกเสียงแข็งสายตาแน่วแน่แสดงว่าเอาจริง "เลือกจองกุก นายต้องเลือก"

ลิซ่า หรือ ชายเร่ร่อนคนนี้น่ะแหละ ถึงผมจะรู้จักลิซ่ามาหลายเดือนแต่เธอที่ผมเห็นตอนนี้กลับเหมือนคนแปลกหน้าเช่นเดียวกับชายเร่ร่อน แต่ใจผมก็รู้ว่ายังมีลิซ่าคนดีคนเดิมของผมอยู่ในนั้น เลือก 'เธอ' หรือว่า 'เขา' เป็นคุณ คุณจะเลือกใคร สำหรับผม มันยากนะ แต่ถ้าให้ผมเลือก ผมคงเลือกคนที่ผมรักครับ เพราะงั้น...ผมเลือกลิซ่า

ผมมองตาเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาชายเร่ร่อนที่ไม่มีทางสู้ ชั่วขณะหนึ่งผมคิดอยากเปลี่ยนใจเพราะแววตาหวาดกลัวของคนตรงหน้า

"อย่าเลยๆ ไว้ชีวิตผมเถอะ" 

เขากำลังกลัวผม หรือกำลังกลัวตาย หรือว่าทั้งสองอย่าง ผมเดินเข้าไปหาเข้าอีกจนได้ระยะที่ใกล้พอ ผมจึงหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

"ขอร้องๆๆ ขอร้องล่ะคุณ ผมยังไม่อยากตาย ถึงผมจะเป็นแค่คนเร่ร่อนไร้บ้าน แต่ผมยังไม่อยากตาย ได้โปรดๆๆ อย่าฆ่าผมเลย ไว้ชีวิตผมเถอะ" 

น้ำตาผมตื้นขึ้นมา ผมไม่มีทางเลือกจริงๆ ถ้าผมไม่ทำคนที่ต้องตายก็คือลิซ่า 

"ผม..." 

ผมกำลังจะพูด แต่แววตาของชายตรงหน้าทำให้ผมชะงักไป สายตาอ้อนวอนปนความหวาดกลัวทั้งน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาที่ไหลอาบแก้มที่เปรอะเปื้อนมอมแมมของเขา ผมจะฆ่าเขาลงได้ยังไง ตอนนี้มือที่ผมจับดาบอยู่มันสั่นไปหมด

"ฆ่าเขาซะ" ลิซ่าเดินเขามากระซิบที่ข้างหูผมและจับมือที่สั่นของผมไว้ให้นิ่ง

"อย่านะ ได้โปรดๆ ได้โปรดเถอะ"

"ฆ่าเขา!"

"ผมขอโทษ!"



ฉับ!



ผมปล่อยดาบในมือที่เปื้อนเลือดลงไปกับพื้น เลือกจากปากบาดแผลของชายเร่ร่อนค่อยๆ หยดบนพื้น 

'เขาตายแล้ว' 

นั่นคือสิ่งเดียวที่ผมรับรู้ ผมถึงกับเข่าอ่อนทรุดตัวคุกเข่าลงบนพื้น น้ำตาผมมันไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ผมฆ่าคนบริสุทธิ์ ผมคือฆาตรกร

"นายมันโง่" ผมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปตามเสียงนั้น ลิซ่ามองผมพร้อมรอยยิ้มเหยียด ก่อนเธอจะว่า "โง่ที่ปล่อยฉัน ลาก่อนที่รัก" เธอยิ้มเหี้ยมก่อนที่จะง้างดาบขึ้นสูงและ...



ฉับ!



นั่นแหละครับคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งก่อน และครั้งนี้มันก็ยากยิ่งกว่า เพราะผมรู้จักทุกคนดีเลยล่ะ ทั้งวีฮยอง โรเซ่ และลิซ่า

"ทางเลือกของฉันคืออะไร" ผมถามลิซ่าขณะที่ยื่นมือไปรับดาบมา เธอยิ้มบางก่อนบอกผมหน้าเรียบว่า

"ฉัน หรือ พวกเขา"




.........จบ PART 111.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1601 Thack_patsarin (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 11:55

    ไรท์ใจร้ายนะ แรกๆปูเรื่องของมักเน่ปีศาจลิซกุกมาซะฟินเฟร่อ หวานหยดย้อยราวน้ำผึ้งเดือนห้า แต่มาหักมุมให้ทั้งสองเจอปัญหาที่จองกุกไม่สามารถตัดสินเลือกทางเลือกดีๆที่ดีพอให้ทั้งสองคนและคนอื่นๆปลอดภัย

    #1,601
    0
  2. #1237 OnpailinTudvon (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 09:54
    ขอให้จบแบบมีควาสุขหน่อยยยนะสงสารร
    #1,237
    0
  3. #1236 SestalReal (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 23:30
    เมื่อไหร่คู่นี้จะเจอกับความสุขสักทีอ่าาาา
    #1,236
    0
  4. #1235 Aern5555 (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 22:32
    คู่นี้เศร้อ่ะ
    #1,235
    0
  5. #1234 allymary (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 17:59
    สงสารกุกกับลิซทำไมมันเศร้าอย่างงี้ T_T รอค่าา
    #1,234
    0
  6. #1233 allymary (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 17:58
    ถ้าวีกับเซ่ อยากให้มีลูกกันจริงๆ โอ็ยดีน่ารักก
    #1,233
    0
  7. #1232 0983250277 (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 17:11
    มาต่ออีกกก
    #1,232
    0
  8. #1231 Sudaphon_pop (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 16:41
    ????????????????????????
    #1,231
    0
  9. #1230 Njwwwwwwww (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 16:21
    งงหน่อยๆอ้ะค่ะ เเต่สนุกมาก
    #1,230
    0