Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 115 : PART 109 : เรื่องไม่จริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

V talk...


"อืม" 

ทำไมตาผมมันดูหนักๆ หัวผมมันดูมึนๆ แถมอาการปวดที่ท้ายทอยนี่อีก

"อืม" 

ผมค่อยๆ สะลืมสะลือลืมตาตื่นขึ้น แต่ก็ยิ่งงงงวยเข้าไปใหญ่เมื่อพบว่า "ที่ไหนวะเนี่ย" ผมอยู่ไหนกัน ห้องเก่าๆ เปล่าๆ ที่มีแค่เตียงกับเตาผิง มันร้างๆ ดูวังเวงๆ หรือว่า ผมตายแล้ว! 

ผมตายแล้วงั้นเหรอ? งั้นตอนนี้ผมอยู่ในนรกหรือสวรรค์ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ใช่ทั้งสองนะ หรือว่าผมอยู่ระหว่างทางไปนรกกับสวรรค์ เหมือนอยู่บนที่พักริมทางไรงี้ แต่ผมจะรู้ได้ยังไงว่าผมตายแล้วหรือยังไม่ตาย อะไรที่แยกคนตายกับคนเป็นได้นะ 

ผมลองสำรวจไปทั่วๆ ห้อง มีอะไรน่าจะใช้พิสูจน์ได้บ้างเนี่ย วิญญาณเจ็บปวดเป็นมั๊ยครับ อันนี้ผมไม่ค่อยมั่นใจเลย เพราะงั้นไม่หาเรื่องเจ็บตัวคงจะดีกว่า ตัดช้อยเอาหัวโขกเสา เอาไฟล้นมือ กับชกตัวเองทิ้งไปได้เลย แล้วงั้นวิธีไหนล่ะ แล้วสายตาผมก็ไปหยุดที่กำแพงหิน 

เขาบอกว่าวิญญาณไม่มีร่างใช่มั๊ยครับ พวกเขาถึงทะลุกำแพงได้ 

"เอาวะ" ผมลงจากเตียง แล้ว "ย่าห์!!!" ผมวิ่งไปหาเป้าหมาย



ตึ้ง!



ผมหงายหลังล้มตึงทันทีที่ร่างปะทะกำแพง

"โอ้ย" 

พ่อเจ้าแม่เจ้าที่นี่มันที่ไหน เหมือนมีดาวรอยเต็มหัวผมไปหมดเลย นี่ผมโง่หรือฉลาดน้อยเนี่ย เจ็บตัวกว่าเอาหัวโขกเสาด้วยซ้ำมั้ง แต่อย่างน้อยผมก็รู้อย่างหนึ่งล่ะครับว่า "ยังไม่ตายนี่หว่า" 

ใช่ครับผมยังไม่ตาย แต่อีกสักหน่อยอาจจะตายเพราะอาการช้ำใน แล้วนี่ยัง...

"ตายห่า" ผมอุทานขึ้นเมื่อเอามือไปแตะที่รูจมูกแล้วพบว่ามีเลือดไหลออกมา จมูกผมไม่หักใช่เปล่าครับ

"พวกเจ้าไปเตรียมที่พัก ส่วนทางนี้ข้าจัดการเอง" 

มีเสียงหนึ่งแว่วมาแต่ไกล ทั้งเสียงและสำเนียงไม่คุ้นเลยอะ ผมว่าผมไม่เคยได้ยินเสียงนี้มาก่อนนะ

"ขอรับ" 

แล้วผมก็ได้ยินเสียงคนกลุ่มหนึ่งตอบรับก่อนจะตามมาด้วยเสียงเหมือนคนวิ่งไกลออกไป และ...



ตึกๆๆๆ



มีอีกกลุ่มกำลังเดินมาทางนี้ ถ้ามาทางนี้ก็มาหาผมน่ะสิ แล้วไอ้ข้าจัดการเองเมื่อกี้ล่ะ จัดการใคร เดี๋ยวๆๆ ขอผมระลึกความหลังแปบ ก่อนที่ผมจะสลบไป ผมจำได้ว่า ตอนนั้นพวกผมกำลังอยู่ในวงล้อมของพวกอกาธัซอยู่ใช่มั๊ย และพอตื่นก็มาโผล่ที่นี่คนเดียวอีกแถมมาอยู่ในห้องร้างๆ นี้ แล้วคนอื่นหายไปไหนครับหรือว่าพวกมันฆ่าเรียบไปแล้ว แต่คงไม่หรอกเพราะไม่งั้นมันคงฆ่าผมไปด้วย และถ้ามันจับเราแยกกันแบบนี้ แสดงว่า มันจับเราเป็นเชลยเป็นตัวประกันงั้นเหรอ งั้นก็แสดงว่า ผมคือคนที่มันจะมาจัดการน่ะสิ แล้วมีใครก่อนหน้าที่ถูกกำจัดไปแล้วบ้าง ผมชักเป็นห่วงคนอื่นๆ แล้วสิ



ตึกๆๆๆ



เสียงมันดังใกล้เข้ามาแล้วด้วย 'ต้องทำอะไรสักอย่าง' คิดได้ดังนั้น ผมจึงรีบคว้าผ้าห่มแล้วไปยืนประจำการที่ข้างช่องประตู ถ้าใครโผล่มาคนแรก 'มึงโดนแน่' อย่างน้อยผมต้องทำให้มันชลมุนก่อนที่จะหาทางหนีออกไปล่ะครับ



ตึกๆๆๆ



เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเหมือนเสียงหัวใจผมที่มันเริ่มเต้นแรงขึ้นเลย



ตึกๆๆๆ



สาม!



ตึกๆๆๆ



สอง!



ตึกๆๆๆ



หนึ่ง!



ตึกๆๆๆ



"ย่าห์!" 

ผมกระโจนคลุมผ้าห่มใส่บุคคลคนแรกที่เดินเข้ามา และเกาะตัวเขาไว้แน่นจนเขาเซไปด้านข้างและทรุดตัวนั่งลง 

'มึงเสร็จกู'



ตุ้บๆๆ



ผมทุบร่างนั้นไปเป็นชุดเลยแหละครับ แต่เขาทนมากเลยนะ ไม่ร้องสักแอะ 'ทึกใช่มั๊ย'



ตุ้บๆๆ



รัวไปให้เหมือนตีกลองเลยแล้วกัน

"ไอ้วี" ใครมันเรียกผมครับเนี่ย



ตุ้บๆๆ



"ไอ้วี!" เสียงมันคุ้นๆ อยู่นะ ด้วยความสงสัยผมจึงเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียง

"พวกฮยอง" ใช่แล้วครับ พวกเมมเบอร์ของผมเอง พวกเขาอยู่ที่นี่ ดีเลยครับ

"พวกฮยอง มาจัดการไอ้นี้เร็ว"



ตุ้บๆๆ



"กูว่ามึงพอเฮอะ" เจโฮปว่าหน้าตาหวาดหวั่น 

"ฮยองอย่าป๊อดเว้ย มันคนเดียวเราเป็นฝูง"



ตุ้บๆๆ



"ไอ้วีๆ มึงลุกเลย ลุก!" แรปมอนเข้ามาลากตัวผมลุกขึ้น

"ฮยอง! จะมาห้ามผมทำไม เดี๋ยวมันก็ลุกมาฆ่าเราหรอก" ผมบอก แต่หน้าตาพวกฮยองผม "เป็นอะไรกันเนี่ย" ทำหน้าตื่นๆ กลัวๆ หวั่นๆ จนผมอดถามไม่ได้

"มึงจะได้ตายจริงๆ ก็คราวนี้แหละ" จินฮยองพูดค่อยๆ อะไรล่ะครับ หรือว่า...

ผมมองพวกเมมเบอร์แต่ละคน 'อ่อ' ผมรู้สาเหตุแล้วครับ

"จีมิน ไอ้จีมิน มันล่ะสิ" ผมว่า

"ใช่ที่ไหนล่ะฮยอง" ไอ้กุกหันมาบอกผม ก่อนจะเดินไปหาร่างนั้น "ลุกไหวมั๊ยครับ" จองกุกเข้าไปพยุงร่างที่ถูกผมคลุมด้วยผ้าห่มเอาไว้

"ข้าไหวอยู่แล้ว" เอ๋...เหมือนจะไม่ใช่จีมินอย่างที่ผมคิดนะ

"ใครวะฮยอง" ผมถามพวกเมมเบอร์ค่อยๆ

"เดี๋ยวมึงรู้แล้วจะหนาว" เจโฮปว่า 

หนาวจริงครับ ตอนนี้เริ่มรู้สึกหนาวๆ แล้วล่ะ ก็ถ้าไม่ใช่ไอ้จีมินแล้วมันใครล่ะครับ มันเหมือนว่าผมจะเจอของจริงเข้าให้แล้วอะ และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงครับ เมื่อเจ้าของร่างนั้นลุกขึ้นและดึงผ้าห่มออกจากตัว เผยให้เห็นชายรูปร่างสูงใหญ่ หุ่นดีกล้ามแน่น แต่น่าตาดีน้อยกว่าผมหน่อยนึง

"ไม่น่าเชื่อว่าข้าต้องมาเจ็บตัวซ้ำซ้อนแบบนี้" เขาว่า

"ใครวะฮยอง" ผมกระซิบถามพวกฮยองๆ

"ไดเอียน" ชูก้าฮยองว่า แต่...

"ไดเอียนไหนวะฮยอง เรารู้จักด้วยเหรอ" ผมถามกลับ เราเคยรู้จักเขาด้วยเหรอครับ ผมนึกไม่ออก อาจเพราะผมยังมึนๆ อยู่ก็เป็นได้

"ดูเธอร์ ไดเอียน ดับป์" ชูก้าฮยองเสริม

"ดูเธอร์ ไดเอียน ดับป์" ผมเริ่มทวน ชักคุ้นๆ ขึ้นมาแล้วสิครับ "ดูเธอร์ ไดเอียน ดัป์ ดูเธอร์ ได..." 

ผมมองหน้าพวกฮยองๆ ผม สายตาพวกฮยองแกบอกว่า 'เอ้อ' นั่นทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่า 'ไม่ต้องเอ้อก็ได้' ผมจึงหันไปมองเขาคนนั้นอย่างช้าๆ รู้สึกคอแห้งนะครับ

"ข้าเองไดเอียน" แนะนำตัวเองไปอีก ผมล่ะอยากบอกว่า 'กูรู้แล้ว แค่นี้กูก็กลัวแล้วครับ' 

"ครับ สวัสดี" แต่ที่ผมสงสัยก็คือ "เราดีกันแล้วเหรอฮยอง" ผมกระซิบถามแรปมอน ผมสลบไปวันเดียวแต่โลกมันหมุนเร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ

"เดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง" แรปมอนกระซิบบอกผม

"เจ้าดีขึ้นแล้วใช่ไหม" ไดเอียนถามผม

"ครับๆ" ผมดีขึ้นแล้วล่ะครับ แต่เขาน่ะไหวมั๊ยครับ เสื้อที่บริเวณท้องกับแขนมีรอยเหมือนไหม้ๆ ด้วยอะ รวมทั้งรอยสีแดงวงน้อยๆ ที่เปื้อนที่อก เกิดอะไรขึ้นตอนที่ผมหลับไปบ้างเนี่ย รู้สึกตกข่าวเกินไปแล้ว

"งั้นก็ดีแล้ว" แต่หลังจากที่ไดเอียนตอบ

"..." 

มันก็เงียบแบบนี้แหละครับ ผมทนความอึดอัดแบบนี้ไม่ได้หรอก นี่เริ่มจะปวดหัวตุบๆ ขึ้นมาอีกแล้ว

"แล้วพวกแบล็คพิ้งค์ล่ะครับ" ผมถามขึ้น

"อยู่เฝ้าโรเซ่น่ะ" จินฮยองว่าอะไรนะครับ

"โรเซ่? โรเซ่เป็นไรฮยอง" 

"..." 

เงียบกันแบบนี้ผมชักใจไม่ดีแล้วดิ่ และยิ่งใจเสียเพราะประโยคต่อมา

"นางอยู่ในที่ที่ดีแล้วล่ะ" 

ฮะ! ไดเอียนว่าอะไรดีๆ นะครับ 'ที่ที่ดี' มันความหมายเดียวกับ 'ที่ที่ชอบ' เปล่าครับ

"หมายความว่าไง" ผมร้อนใจนะครับ

"ข้าขอโทษด้วย"

"ขอโทษ? ขอโทษทำไม เกิดอะไรขึ้นกับโรเซ่" ผมถามไดเอียน 

"..." 

แต่กลับได้ความเงียบมาเป็นคำตอบ คิดจะเงียบก็เงียบเลยเหรอ

"ฮยอง!" ผมหันไปทางพวกฮยองๆ "เกิดไรขึ้นกับโรเซ่" แต่ก็เหมือนเดิมครับ

"..."

"เป็นใบ้กันหรือไงวะ" ผมชักจะมีน้ำโหแล้วนะ "ตกลงจะไม่มีใครบอกผมใช่มั๊ยว่าโรเซ่เป็นอะไร" ผมเริ่มโวย

"คืองี้นะมึง..." แรปมอนจะเว้นช่วงเพื่ออะไร รู้มั๊ยว่าผมจะประสาทแดกอยู่แล้ว "ตอนที่มึงโดนหวด แชยองจะวิ่งเข้าไปช่วย แต่ว่า..." 

"แต่อะไรฮยอง!" ผมไม่ไหวแล้วนะครับ

"แต่..."

"ฮยอง! แต่อะไรก็พูดๆ มา อยากลีลาได้เปล่าวะ"

"แต่น้องถูกยิง ธนูปักที่อกขวาล้มลงไปต่อหน้าต่อตาพวกกู"

"ว่าไงนะฮยอง" ตาผมเริ่มร้อนผ่าวๆ

"กูเสียใจด้วยว่ะวี" แรปมอนวางมือบนบ่าผม เสียใจงั้นเหรอ หมายความว่า...

"ไม่จริงอะฮยอง" ผมค่อยๆ ปัดมือแรปมอนออก  "ไม่จริง" แล้วก้าวถอยหลังไปที่ประตู

"โรเซ่ยังไม่ตาย ผมรู้ว่าเธอยังไม่ตาย" นี่ผมกำลังหลอกตัวเองอยู่ใช่มั๊ย

"พวกกูก็อยากให้มันเป็นอย่างนั้น" จินฮยองพูดอะไรของแกครับ

"มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว เพราะเธอยังไม่ตายไง" ผมรู้ว่าผมกำลังเสียใจ และเสียใจมากด้วย จนเริ่มกลั้นน้ำตาตัวเองไว้ไม่อยู่

"วี กูเข้าใจมึงนะ"

"ฮยองเข้าใจผมเหรอ" ผมหันไปพูดกับเจโฮป "ไม่เว้ย ฮยองไม่เข้าใจหรอก ในที่นี่ไม่มีหรอก ไม่มีใครเข้าใจผมได้ดีกว่าตัวผม เพราะถ้าพวกฮยองเข้าใจ พวกฮยองจะรู้ว่ามันเจ็บแค่ไหน ผมเสียใจขนาดไหน แม้โอกาสลาผมยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ" เราเพิ่งคบกันได้วันเดียวเอง 'ฝันดี ไอ้บ้า' นี่มันฝันร้ายชัดๆ

"ฮยอง ผมว่า..."

"เธออยู่ไหน" ผมพูดขัดจองกุก "โรเซ่อยู่ไหน"

"..." ผมเหลืออดแล้วนะ

"ผมถามว่าโรเซ่อยู่ไหนไง!"

"ปีกตะวันตก" ขอบคุณพระเจ้าที่ยังมีคนบอกผม ไดเอียนนั่นเอง

"ห้องพักกายทางปีกตะวันตก" 

ห้องพักกาย? คือห้องอะไรครับ คงไม่ใช่ห้องดับจิตใช่มั๊ย ไม่รู้แล้ว ผมต้องไปดูให้เห็นกับตา ผมหมุนตัวกลับหลังแล้วรีบออกวิ่ง

"ไอ้วี!/ฮยอง!" 

เสียงพวกเมมเบอร์ตะโกนไล่หลังมา แต่ผมไม่สนใจหรอกนะ เพราะเรื่องเดียวที่ผมสนใจคือ...

"โรเซ่!" ปีกตะวันตกมันใช่ทางนี้หรือเปล่าครับเนี่ย

"โรเซ่!"

ระหว่างทางที่ผมวิ่งผ่านมามีแต่ห้องเปล่าๆ เต็มไปหมดเลยนะครับ แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าโรเซ่อยู่ไหน แล้วไอ้ห้องพักกายนี่อีก ที่นี่ก็ไม่ใช่น้อยๆ ด้วยสิ

"โรเซ่!" 

แต่ในขณะที่ผมกำลังตามาเธออยู่นั้น 'เอ๊ะ...กลิ่นนี้' ผมจำกลิ่นน้ำหอมเธอได้นะ ผมมาถูกทางแล้วครับและเธอคงอยู่ใกล้นี้ ผมจึงรีบวิ่งตามกลิ่นไป ใจก็หวังว่าขอให้ได้เจอเธอเหมือนคืนวันนั้น ถึงแม้ผมจะรู้ทั้งรู้ว่าการเจอเธอครั้งนี้ เราคงไม่ได้ยืนอยู่ท่ามกลางสวนกุหลาบแล้ว ผมแค่อยากเจอเธอ อยากเห็นหน้าเธออีก 'โรเซ่'

"พี่จีซู! ใครบอกให้เอาดอกกุหลาบไปกินเล่นแบบนั้นล่ะคะ"

เมื่อกี้ผมเกือบวิ่งเลยไปแล้วครับ ถ้าไม่ได้ยินเสียงเมื่อครู่

'ห้องพักกาย' ผมมาถึงแล้วจนได้ และในห้องผมเห็นดอกกุหลาบสีแดงมาจากไหนก็ไม่รู้อยู่เต็มไปหมดโดยมีจีซูกับลิซ่ากำลังช่วยกันจัดวางมันไว้รอบๆ เอ่อ...รอบๆ อ่างหรือบ่ออะไรซักอย่างที่ผมก็ไม่แน่ใจ

"ทำอะไรกันน่ะ" ผมถามขึ้น สองคนนั้นจึงหันมาทางประตูที่ผมยืนอยู่

"อ้าววี มาก็ดีแล้ว มานี่ๆ มาช่วยพวกฉันจัดดอกไม้ให้โรเซ่กัน ยัยนี้จะได้หลับสบาย" จีซูเรียกผม ผมจึงเดินเข้าไปหา 

แต่เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะครับ อะไรสบายๆ ผมฟังไม่ถนัด 'ไปสบาย? ไปสบายงั้นเหรอ' แล้วยังยิ้มกันอยู่ได้ยังไงกัน และเมื่อผมเดินเข้าไปใกล้ ผมก็เห็นเธอ 

'โรเซ่' 

ทำไมเธอเป็นแบบนั้นครับ มันเป็นวิธีการเก็บศพแบบใหม่หรือไง ผมเห็นเหมือนร่างของโรเซ่ถูกฝัง จริงๆ พูดว่าฝังก็ไม่ถูก เพราะยังมีส่วนหน้าของเธอโผล่มาให้เห็น มันเหมือนกับว่าร่างเธอถูกวางไว้ในบ่อสี่เหลี่ยมแล้วถูกเททับด้วยอะไรสักอย่างที่ดูเหมือนลักษณะจะแข็งๆ คล้ายน้ำตาเทียนสีขาวแล้วเหลือแค่ส่วนหน้าโผล่มาให้เห็นว่าเป็นเธอ พวกเขาทำอะไรกับเธอ

"ไม่รู้สึกอะไรกันเลยหรือไง" ผมถามน้ำเสียงจริงจังจนสองคนนั้นมองผมอย่างงงๆ

"รู้สึก? ต้องรู้สึกอะไรงั้นเหรอ" จีซูกำลังทำให้ผมฉุนขาดนะ

"พวกเธอไม่รู้สึกเสียใจบ้างหรือไงที่เห็นเพื่อนเป็นแบบนี้" ผมถามอย่างมีอารมณ์แล้วเธอทั้งสองก็หันไปมองหน้ากัน และลิซ่าก็เป็นคนตอบออกมาว่า...

"พวกเราก็ต้องเสียใจสิคะ"

"ก็ต้อง ก็ต้องงั้นเหรอ ฉันนึกว่าพวกเธอเป็นเพื่อนกันซะอีก" สองคนนี้จะยืนงงกับคำพูดของผมอีกนานมั๊ยครับ "ถ้าเป็นเพื่อนกันจริง เราไม่ยิ้มร่าแบบนี่หรอกนะเวลาที่เพื่อนกำลังทุกข์"

"รุ่นพี...ไม่สบายหรือเปล่าคะ" ลิซ่าลุกขึ้นยืนพร้อมกับดอกกุหลาบหนึ่งกำมือที่ยังจัดไม่เสร็จ ทำให้จีซูต้องยืนขึ้นตามแล้วถามผมว่า "นั่นสิ นายโอเคเปล่าเนี่ย ไปพักก่อนมั๊ย" 

ถามผมว่าสบายดีมั๊ย โอเคมั๊ยงั้นเหรอ

"ถามตัวเองดีกว่ามั๊ย" พอได้ยินผมพูดแบบนี้พวกเธอหน้าเหวอไปเลย 

"ถามตัวเอง...ว่าพวกเธอสบายมากมั๊ย โอเคแค่ไหน ที่มีความสุขในวันที่เพื่อนตัวเองมีแต่ทุกข์ ไม่ใช่สิ ตอนนี้โรเซ่คงไม่รู้สึกอะไรแล้วด้วยซ้ำ หรือไม่เธออาจจะดีใจก็ได้ที่เธอหลุดพ้นจากเพื่อนแบบพวกเธอ"

"พี่ว่าอะไรนะคะ" ลิซ่าถามผมสีหน้าเอาเรื่อง

"แล้วดอกไม้นี่" ผมแย่งดอกกุหลาบเหล่านั้นมาจากมือเธอ แล้วกำมันแน่น "ไม่จำเป็นแล้ว เธอไม่ต้องการ!" ผมว่าและเขวี้ยงกุหลาบลงบนพื้น

"เฮือก!" ทำเอาจีซูกับลิซ่าสะดุ้งไปเลย

"ยัยลิซ" จีซูพูดค่อยๆ แล้วเข้าไปเกาะแขนลิซ่า เธอคงกลัวผมมั้งครับ ก่อนจะมีคนฉุนขาดเหมือนผม

"พี่ทำบ้าอะไรของพี่ฮะ" จะใครล่ะ ก็ลิซ่าไง

"ยัยลิซ" จีซูส่ายหน้าบอกลิซ่า

"ฉันไม่ไหวแล้วนะพี่" ลิซ่าหันไปบอกจีซู ก่อนจะหันกลับมาพูดกับผมว่า "จู่ๆ ก็มาด่าเรา มาโวยวายใส่ คิดว่าเป็นรุ่นพี่แล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ ถามจริงนะ พี่เป็นบ้าหรือเปล่า หัวล้มกระแทกพื้นหรือไง"

"ออกไป"

"ฮะ" ลิซ่าสตั้นไปเมื่อผมออกปากไล่เธอ

"พวกเธอออกไปได้แล้ว" ลิซ่าจองหน้าผมนิ่งเลยแหละ ส่วนจีซูบอกผมว่า...

"ฉันว่าเรามีเรื่องเข้าใจผิดกันนะวี" แต่ผมไม่มีอารมณ์มาฟังเหตุผลอะไรแล้วครับ

"หุบปาก...แล้วออกไปซะ" 

มันฟังดูแรงใช่มั๊ยครับ ก็คงแรงจริงๆ แหละเพราะจีซูรีบเอามือปิดปากมองผมตาโต ส่วนลิซ่าคงอยากชกผมเต็มทนแล้ว เพราะเธอกำหมัดซะแน่น และก็เป็นอย่างที่ผมคิดจริงๆ

"มันจะมากไปแล้ว" 

ลิซ่าง้างหมัดขึ้นครับ ส่วนผมยืนรอรับหมัดนั่นไม่หนีไปไหนเลยแหละ แต่ก่อนที่หมัดของเธอจะปะทะหน้าหล่อๆ ของผม มันก็มีคนเข้ามาขวางก่อนครับ

"ลิซ!"

"นายมาห้ามฉันทำไม" ลิซ่าโวยวายขึ้นเมื่อจองกุกคว้าแขนห้ามเธอไว้ก่อน 

"ฮยองแกไม่ได้ตั้งใจน่ะ"

"ไม่ได้ตั้งใจแต่ด่าเราเป็นฉากๆ แบบนี้เนี่ยนะ"

"ลิซ..." แล้วไอ้กุกมันก็กระซิบอะไรกับลิซ่าไม่รู้ครับ 

"อะไรนะ" ผมได้ยินลิซ่าอุทานแว่วๆ ก่อนที่จองกุกจะพูดขึ้นว่า "ให้เวลาฮยองแกหน่อย"

ลิซ่ามองผมนิ่ง ผมรู้ว่าเธอยังไม่พอใจผมอยู่ แต่เธอก็บอกผมว่า "เพราะฉันเห็นแก่โรเซ่หรอกนะ เชิญค่ะ" เธอหลีกทางให้ผมเพื่อให้เดินเข้าไปที่บ่อนั่น ไปหาโรเซ่

ทำไมกันนะ พอมาถึงจุดนี้ ผมถึงไม่อยากก้าวเดินไปข้างหน้า ผมไม่อยากรับรู้ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ถ้าผมมีพลังเหมือนที่โรเซ่มี ผมอยากจะย้อนเวลากลับไป ย้อนกลับไปตั้งแต่วันนั้น วันที่ผมหอบห่อยาไปหาเธอ ย้อนกลับไปถามเธอว่า...

'เราหนีไปด้วยกันมั๊ย หนีจากโชคชะตาอันโหดร้ายนี้ หนีไปในที่ที่เราไม่ต้องกลายเป็นตัวตลกของคนอื่น หนีไปยังโลกของเรา ที่ที่เราจะเป็นตัวเราอีกครั้ง หนีไปกับฉันมั๊ย โรเซ่' ถ้าผมถามและเธอตอบตกลงตั้งแต่วันนั้น บางครั้งเธออาจจะมีชีวิตที่สดใสกว่านี้ก็ได้

ผมเดินเข้าไปใกล้บ่อนั้นจนมาหยุดที่ข้างบ่อแล้วค่อยๆ นั่งลง ผมนั่งมองใบหน้านี้ ใบหน้าของเธอ โรเซ่นอนหลับตาพริ้มปากสีชมพูซีดหน่อยๆ ใบหน้าที่เคยสดใสตอนนี้กลับซีดเซียว มันเหมือนว่าเธอป่วยหนักแต่ใจผมรู้ว่าเธอไม่ใช่แค่ป่วย แต่เธอตายแล้ว

"หนาวมั๊ย" 

ผมว่าขณะที่ใช้มือไล่สัมผัสหน้าเธอช้าๆ มือผมมันสั่น คอผมมันจุก รู้มั๊ยว่าแค่คำสองพยางค์เมื่อกี้ มันพูดออกมายากเหลือเกิน ผมอยากให้ไอ้น้ำตาบ้าๆ ของผมเป็นแบบนั้นบ้างจัง

"เธอกลัวหรือเปล่า" 

ผมควรทำยังไงดี ใจผมมันเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ผมรู้สึกเหมือนหมดแล้วทุกสิ่งเลย ผมอ่อนแอใช่มั๊ยครับ

"ฉันรู้...ว่าเธอไม่เคยกลัวโรเซ่ แต่เธอรู้มั๊ยว่าฉันกลัว ฉันโคตรกลัวเลย กลัวที่จะไม่มีเธอ เธอทิ้งฉันไปแบบนี้ได้ยังไง ยัยคนใจร้าย" 

ผมห้ามน้ำตาตัวเองไม่ได้จริงๆ ตอนนี้ผมไม่อายหรอกนะที่ต้องร้องไห้ต่อหน้าพวกฮยองหรือพวกรุ่นน้อง เพราะผมเก็บความเสียใจนี้ไว้ไม่อยู่แล้ว ถ้าผมไม่ปล่อยมันออกมา ผมคงขาดใจตายแน่ๆ

"มันเจ็บมั๊ย ตอนที่โดนธนูปักอก...มันเจ็บมากใช่มั๊ย เธอมันโง่จริงๆ จะมาเจ็บตัวเพราะฉันอีกทำไม" ตอนนี้ผมก็คงเหมือนโดนธนูสักพันดอกทิ่มแทงไปหมด

"ขอโทษ" ผมยังจำคำพูดของเธอได้นะ "ไหนเธอบอกให้ฉันพูดมันเป็นร้อยครั้งพันครั้งไง มาอยู่ฟังฉันก่อนสิ" 

"ไอ้วี" ผมรู้ว่าพวกฮยองแกเป็นห่วงผม แต่ผม ผม...

"ฉันจะพูดได้ไงวะถ้าคนฟังมันไม่อยู่แล้ว ฉันจะพูดได้ไง พูดกับอากาศเหรอ พูดกับนก พูดกับไม้ พูดกับก้อนหินที่ไหนวะ ฉันจะพูดได้ไง ถ้าไม่ใช่กับเธอ โรเซ่"

"ไอ้วี คือว่า..."

"ไม่ต้องฮยอง" ผมปรามแรปมอนที่เข้ามาแตะไหล่ผมไว้ 

"พวกกูขอโทษนะ" ฮยองแกว่าแล้วถอยหลังออกไป ฮยองแกจะมาขอโทษผมทำไมล่ะครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษทุกคนที่เป็นสาเหตุให้เธอต้องตาย

"โรเซ่" มันเจ็บปวดใจนะครับที่จะเห็นเธอเป็นครั้งสุดท้ายแบบนี้ 

"ฉันขอได้มั๊ย" นี่จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมจะขอเธอ "ขอให้เธออย่าลืมฉัน แม้ว่าใจเธออยากจะลืมแค่ไหน ขอให้เธอยังรักฉัน แม้ว่าเธออยากเกลียดฉันมากเท่าไหร่ ขอให้เธอคิดถึงฉัน แม้เราต้องยืนคนล่ะฝั่งฝันกันแล้ว และสุดท้าย..." ผมต้องทำใจให้ได้ใช่ไหมครับ "ขอให้ฉันได้รักเธอ เหมือนอย่างที่เธอรักฉัน" 

ผมมองหน้าของเธอ แล้วภาพของโรเซ่ก็แวบเข้ามาเป็นฉากๆ ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หน้าตาซึนๆ กวนโอ้ย คำด่า คำแซว เหมือนทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเพียงเมื่อวานเท่านั้นเอง

"ฉันขอได้มั๊ย โรเซ่" แล้วผมก็ก้มหน้าร้องไห้อยู่ข้างๆ บ่อนั้น ผมควรทำยังไงดี ผมต้องทำอะไรต่อไป ผมไม่รู้ ผมไม่รู้แล้วจริงๆ ใครจะให้คำตอบผมได้บ้าง

"ไม่" ผมหูฝาดไปหรือเปล่าครับเนี่ย

"ฉันไม่อนุญาต" เสียงนี้สะกิดใจผม จนผมต้องกลับไปมองใบหน้าเมื่อกี้

"โร..."

"ฉันไม่อนุญาตเพราะฉันไม่คิดจะลืมนาย ไม่คิดจะเกลียดนาย และที่สำคัญ..." ผมเสียใจจนเกิดภาพหลอนไปหรือเปล่าครับที่เห็นโรเซ่ลืมตาและพูดได้ด้วย

"ฉันยังไม่ตาย เพราะงั้นเรายังไม่ได้ยืนคนล่ะฝั่งฝันไอ้บ้า" 

"ไม่จริงอะ" เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย

"อ้าว นี่นายอยากให้ฉันตายจริงๆ ใช่มั๊ย" พูดเป็นต่อยหอยแบบนี้

"ไม่อะ" ผมสับสนนะครับ

"ไม่อะไรฮะ"

"แล้วที่ไอ้พวกฮยอง..." ใครมันบอกผมกันนะ 'ไอ้พวกฮยอง!' 



ฉิ้ง!



พอผมหันหน้าไปหาพวกเมมเบอร์ พวกนั้นก็หันไปชมนกชมไม้กันใหญ่เลยครับ 'ไอ้พวกฮยอง!'



ฉิ้ง!



ผมหันไปหาไดเอียน เขาดูสะดุ้งนิดหน่อยครับก่อนจะบอกผมว่า "ข้าก็ต้องผูกมิตรเอาไว้ก่อน พวกเขาขอ ข้าก็ปฏิเสธไม่ได้" มันจี๊ดครับมันจี๊ด

"ไอ้พวกฮยอง!"

"กูก็ใจะบอกมึงแล้วไง แต่มึงปฏิเสธเอง" 

"นั่นเรียกว่าจะบอกเหรอฮยอง" ผมว่าแรปมอน "ไมไม่บอกชาติหน้าเลยวะ" คนพวกนี้มันจริงๆ เลย 

"แล้วพวกเธออะ" ผมหันไปหาจีซูกับลิซ่า

"พวกเราไม่รู้เรื่องนะ ไม่งั้นยัยลิซไม่ขึ้นขนาดนี้หรอก ใช่มั๊ยแก" จีซูหันไปถามลิซ่า

"ใช่ค่ะ" ลิซ่ามองแรงใส่ผม ได้ยินแบบนี้เล่นเอาผมไปไม่เป็นเลยครับ ก็เล่นด่าพวกเธอเอาไว้ซะเละขนาดนั้น

"ขอโทษนะ" ทำได้แค่ยกมือขอโทษแหละครับ 

"ฉันว่าคนที่ควรขอโทษไม่ใช่นายหรอก แต่เป็นคนพวกนี้ต่างหาก" จีซูชี้ไปที่พวกฮยองๆ ผม

"ทำไมเป็นพวกฉันล่ะ" 

"ไม่ต้องมาโวยเลยนะพี่ชูก้า ฉันไม่นึกเลยนะว่าพี่จะเอากับคนอื่นเขาด้วย ถ้าเกิดว่าวีสติแตก แล้วไล่เอามีดมาแทงพวกฉันสองคนจะทำไงล่ะคะ ใครจะรับผิดชอบ"

"บ้านใคร ใครก็รับผิดชอบแล้วกัน"

"อ้าว เป็นความผิดข้างั้นเหรอ" ไดเอียนทำหน้างงๆ เมื่อโดนชูก้าฮยองโบ้ยความผิดให้

"ยังไม่ยอมรับความผิดตัวเองกันอีกนะคะ"

"ใช่ๆ ยัยลิซ" 

"เออๆๆ ความผิดพวกฉันเองแหละ จบยัง" ชูก้าฮยองตอบหน้าตาย กวนตีนมากเลยครับ แกล้งผมแล้วจะไม่ขอโทษกันสักคำเลยเหรอฮยองพวกนี้

"ไม่โว้ย" ผมโวยขึ้น "ไปเอาดอกไม้มาขอขมาผมเลย"

"ขอขมาใช่มั๊ย" จินฮยองว่าแล้วเดินมาทางผม แกหยุดก้มหยิบดอกกุหลาบขึ้นมาก่อนครับ ก่อนจะเดินมาหยุดที่ตรงหน้าผมแล้ว...

"โอ้ย!" ไอ้ฮยองแกเอาดอกกุหลาบตีหัวผมครับ

"ขอขมาๆ มึงแหละทำให้พวกกูเป็นห่วง"

"โอ้ย!" ตามมาด้วยแรปมอน

"ใช่ แถมทำน้องกูเจ็บตัวอีก"

"โอ้ย!" เจโฮปก็เอาด้วยเหรอ

"แถมทำกูกลัวไปด้วย"

"โอ้ย! อะไรวะฮยอง" เอาครับ เอากันให้พอ

"และทำให้กูถูกด่าอีก" ไอ้โดนจีซูด่า มันเป็นเพราะชูก้าฮยองแกตอบกวนตีนไม่ใช่เหรอครับ

"เดี๋ยวๆๆ" ผมรีบร้องปรามจองกุกผู้ที่กำลังถือดอกกุหลาบมาหาผม "มึงก็จะเอาด้วยเหรอ" ผมถามมัน 

"เปล่าฮยอง" โล่งไปทีครับ แต่คำตอบต่อไปของมันน่ะสิ "ผมแค่จะถาม กุหลาบดอกนี้...ฉันขอได้มั๊ย" มันล้อเลียนผมครับ

"ไอ้กุก!" ผมกะจะเตะตูดมันสักหน่อย แต่มันรู้ทันเลยวิ่งหนีผมไปหลบหลังจีซูกับลิซ่า

"ฮ่าๆๆ" ตลกกันจัง

"คุยกันจบหรือยังคะ" เกือบลืมโรเซ่ไปเลยครับ "ฉันออกไปได้ยังคะเนี่ย อึดอัดจะตายอยู่แล้ว ขยับไปไหนไม่ได้เลย"

พอได้ยินโรเซ่พูดแบบนี้ไดเอียนก็ร้องขึ้นมาว่า "แคสเปียร์!" แคสเปียร์เหรอครับ 

"โอ้ยๆๆ ปวดเมื่อยไปหมดเลย เจ้าขังคาในไหได้ไงกัน" 

"คุณยาย!" พวกเราตกใจกันจริงๆ นะครับที่เห็นแก 

"ไปไหนมาค่ะเนี่ย" จีซูถามขึ้น แต่ยายแคสเปียร์ทำหน้าอารมณ์บ่จอยพร้อมชำเลืองไปทางไดเอียน 

"ถามเจ้านั้นดูสิคะ"

"เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ" จีซูถามไดเอียน 

จากที่ไดเอียนเล่ารู้สึกว่าตอนที่เกิดเรื่อง ยายแคสเปียร์แกจะพยายามหนีไปตามคนมาช่วยครับ แต่ระหว่างทางหนีเกิดโดนจับได้ซะก่อน ก็เลยถูกลูกน้องไดเอียนจับขังไว้ในไห ผมก็ว่าอยู่ว่าแกหายไปไหนถึงเพิ่งโผล่มา นึกว่าหนีหายกลับอกาธอนไปแล้ว

"ขอโทษด้วย ก็ตอนนั้นข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้ามาดีหรือมาร้าย" ขนาดไม่รู้นะครับ ถ้าเกิดว่าพวกผมมาร้าย จะเหลือชีวิตรอดกันมั๊ยครับเนี่ย

"แสดงว่าข้าเป็นอิสระแล้วใช่ไหม" ยายแคสเปียร์ถามไดเอียน ไดเอียนจึงพยักหน้าให้ 

"ขอบคุณสวรรค์ แต่เจ้าอยู่ข้างเราจริงเหรอ" ยายแคสเปียร์ยังคงถามไดเอียนไม่เลิก จนมีคนเริ่มทนไม่ไหว เพราะเป็นคนเดียวที่ติดอยู่ในบ่อ

"โอยยย! ค่อยคุยกันได้มั๊ยคะ หนูอยากออกไปแล้ว" โรเซ่โวยขึ้น

"นั่นน่ะหน้าที่เจ้า" ไดเอียนบอกแคสเปียร์

"ก็ได้" ยายแคสเปียร์รับคำสั่ง "หลานสองคนอยู่ช่วยยายด้วย ส่วนหนุ่มๆ เชิญจ้ะ" ยายแคสเปียร์บอกจีซูกับลิซ่าอยู่ต่อแต่ไล่พวกผมออกไปเหรอครับ

"ผมขออยู่ไม่ได้เหรอครับ ผมเป็นห่วงอะ" ผมบอกยายแคสเปียร์

"นั่นดิยาย ผมก็ห่วงน้องผม" แรปมอนเสริม

"งั้นข้าขออยู่ด้วยคน ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าสาวๆ สมัยนี้รูปทรงองค์เอวเป็นยังไง" ไดเอียนว่าไรนะครับ

"รูปทรงองค์เอวอะไรเหรอ" เจโฮปคงสงสัย หรือว่าตอนนี้ที่โรเซ่กำลังนอนอยู่นั้น เธอกำลัง...กำลัง...ผมว่าต้องใช่แน่เลย

"เห้ย! ไปรอข้างนอกเว้ย"

"อะไรของมึง" ชูก้าว่าให้ผม หลังจากที่เห็นผมดันพวกเมมเบอร์กับไดเอียนออกมานอกห้อง

"หรือว่า" ดูจินฮยองแกทำหน้า 

"จินตนาการไปไกลแล้วฮยอง อย่ามาคิดลึกนะเว้ย"

"ใช่ใช่มั๊ย ใช่ใช่มั๊ยไดเอียน" ฮยองแกยังมีหน้าไปถามไดเอียนอีก 

"พวกเจ้านี่นะ" ไดเอียนได้แต่เดินยิ้มออกไป

"ผมว่าใช่ว่ะฮยอง" ไอ้กุกว่าขณะที่เราเริ่มเดินตามไดเอียนไป 'หืม! ไอ้พวกโรคจิต'

"ไม่ใช่โว้ย!!!"




.........จบ PART 109.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1599 Thack_patsarin (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 11:19

    โห้ วีฮยองปูเรื่องดราม่ามาตั้งแต่ต้น สุดท้ายดันตกม้าตายเพราะโดนเหล่าฮยองแกล้ง

    #1,599
    0
  2. #1225 Aern5555 (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 09:51
    ชอบตอนนี้มากกกก
    #1,225
    0
  3. #1224 allymary (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 19:22
    ชอบตอนนี้ๆๆๆๆๆ 555 แรกดราม่าตอนหลังคือไร55สนุกค่า ชอบๆ ชอบคู่นี้ รอค่า
    #1,224
    0