Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 107 : PART 101 : นิมิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Lisa talk...


นี่เรามาเก็บฟืนหรือมาเดทกันแน่คะ ก็จองกุกเล่นเดินคล้องแขนฉันมาตลอดทางเลยอะ ฉันจะเก็บเศษไม้ก็ไม่ได้ เพราะเขาดันจับมือฉันไม่ยอมปล่อย พวกพี่ๆ ได้ด่าเราพอดี

"จะเก็บมั๊ยเนี่ยฟืน" ฉันถามเขา

"เก็บ...แต่ตอนนี่ขอเก็บเกี่ยวความรักสักพักได้เปล่า" เขานี่จริงๆ เลย

"ไม่ได้ เดี๋ยวก็โดนพวกพี่ดุหรอก" ฉันบอกเขา 

"ก็ลองดุดูสิ" ดูเขาตอบ

"จะบอกว่าไม่กลัวว่างั้น" ฉันถาม

"จะบอกว่า...เดี๋ยวผมไปเก็บมาเพิ่มให้ครับ" จองกุกทำท่าสมมุติจนฉันหัวเราะออกมา

"ก็นึกว่าจะกล้า" 

"ก็ไม่ใช่ว่าไม่กล้า แต่เค้ายังอยากมีชีวิตรอดจะได้อยู่กับลิซไปนานๆ ไง" จองกุกว่าแล้วเริ่มเข้ามาคลอเคลียฉันอีกครั้ง

"น้อยๆ หน่อย อยากเยอะๆ" ฉันเตือนเขา

"ถ้าน้อยๆ ก็ไม่ใช่กุกน่ะสิ" เขาว่าแล้วส่งวิ้งค์มาให้ฉัน

"ลิซว่าคนที่เราตามหาเขาเป็นใครเหรอ เราจะไว้ใจเขาได้เหรอเปล่า ถ้าเกิดว่ามันเป็นแผน ถ้าเกิดว่า..."

"อ๊าย!!" 


พรึ่บ!


ฉันหันไปตามเสียงนั้น

"เป็นไรเหรอ มีอะไรหรือเปล่า" จองกุกถามฉัน เขาไม่ได้ยินเหรอคะ

"เสียงพี่จีซู" ฉันบอกเขา แต่จองกุกทำหน้างงอะ

"เสียงพี่เขาเหรอ ไม่นะ" เขาไม่ได้ยินจริงๆ ด้วย ฉันหูแว่วงั้นเหรอ

"สงสัยหูฟาดล่ะมั้ง" เขาบอกฉัน 

"คงงั้นแหละ" ฉันตอบแล้วเราจึงออกเดินกันต่อ และจองกุกก็ยังพูดไปเรื่อย

"ถ้าเกิดว่ามันเป็นแผนของลีนาน พวกเราคง..."

"ระวัง!!"

"จองกุก!"


ตุ้บ!


ฉันพุ่งตัวพาจองกุกหลบออกข้างทางทำให้เราล้มกันไปทั้งคู่

"ลิซ เป็นอะไร" จองกุกถามฉันอย่างสงสัย

"ก็เมื่อกี้..." ฉันหันไปตามต้นเสียง

"..." ทำไมมันว่างเปล่าล่ะ 

ฉันค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง จองกุกจึงลุกขึ้นตาม เขามองฉันอย่างเป็นห่วง

"ไม่สบายหรือเปล่า" เขาถาม

"เปล่า" ฉันตอบ แต่สายตายังมองไปที่พื้นที่โล่งนั้น 

ฉันหูฝาดอีกงั้นเหรอ แต่เสียงมันดังมากเลยนะ เป็นเสียงของจีมินด้วย ไม่งั้นฉันคงไม่พุ่งตัวใส่จองกุกขนาดนี้หรอก

"มีอะไรหรือเปล่า" จองกุกถามฉันอีกครั้ง 

"เปล่า...คงหูฟาดอีกน่ะ" ฉันตอบเขา 

"ลุกไหวนะ" เขาถาม ฉันจึงพยักหน้าให้ จองกุกจึงช่วยดึงฉันลุกขึ้นยืนด้วยกันแต่...


"อ่าห์!!" 


ครั้งนี้มันไม่ได้มาแต่เสียงค่ะ มาเป็นภาพเลย ฉันเห็นภาพของคนหลายคนล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกันเพราะ...

'ดาวกระจาย' พวกเขาโดนดาวกระจายปักเข้ากลางอ

"ท่าน..."


ฉับ!


"เฮือก!" ฉันสะดุ้งเพราะภาพสยองที่เห็น ก็ฉันเห็นชายคนหนึ่งโดนเฉือนคอหอยขาดจนเลือดสาดกระเซ็น

"ลิซ เป็นอะไรหรือเปล่า"

"เปล่า!" 

ฉันลืมตาขึ้นมาก็พบว่าจองกุกกำลังจับไหล่ฉันและมองฉันอย่างเป็นกังวล

"ไม่เป็นอะไรแน่นะ แต่เธอดูหน้าซีดนะ ไม่..."

"ไม่เป็นไร ฉันคงอยากนั่งพักสักหน่อยน่ะ" ฉันรีบตัดบทเขา ก่อนจะถามเขาว่า "จะเป็นไรไหมถ้าฉันจะขอรออยู่ตรงนี้"

จองกุกมองหน้าฉันนิ่ง เขาคงกำลังคิดว่าควรจะทิ้งฉันไว้คนเดียวดีไหมอยู่แน่ๆ

"ฉันดูแลตัวเองได้น่า" ฉันบอกเขา

"แต่..."

"งั้นก็รีบไปรีบกลับ" ฉันบอก แต่เขาก็ยังดูเป็นห่วงอยู่เหมือนเดิม

"น้าาาาา เค้าจะนั่งรออยู่ตรงนี้แหละ" ฉันอุตส่าห์อ้อนแล้วนะ

"ฉันจะปล่อยเธอไว้คนเดียวได้ยังไง ยิ่งเป็นแบบนี้ยิ่งไม่ได้" จองกุกพูดสีหน้าจริงจัง คนอะไรดื้อจริงๆ เลย

"น้าาา กุกน้าา ถ้ากุกไม่ไป เราก็จะกลับไปมือเปล่า แล้วก็จะโดนพวกพี่ๆ ดุ กุกก็จะซวย ลิซก็จะโดนแกล้งอีกอะ" 

ฉันแบ๋วไปด้วยมองหน้าจองกุกไปด้วย แต่เขาก็ยังดูไม่ยอมอ่อนให้เลยอะ 'ทำต่อไป'

"นี่...แล้วถ้าพวกพี่ๆ แกล้งลิซนะ ลิซก็จะยิ่งเหนื่อย พอเหนื่อยมากๆ มันก็จะหมดแรง ไปๆ มาๆ กลายเป็นไม่สบายไปใหญ่ แถมอากาศเย็นๆ แบบนี้ อีก ลิซคง..."

"อ่ะๆๆ ก็ได้" จองกุกตอบอย่างไม่ค่อยเต็มใจ 'เยส!'

"แต่ต้องรอที่นี่นะ" เขาสั่งฉัน ฉันจึงยิ้มแล้วรีบพยักหน้าตอบ

"อืมๆ"

"ห้ามหนี"

"อืม"

"ห้ามเถลไถล"

"อืม"

"ห้าม..."

"ไม่ไปไหนแน่นอนค่ะ คุณจองกุก" ฉันรีบปัดจบเพื่อให้เขารีบๆ ไป

"งั้น...ก็ได้ ฉันจะรีบไปรีบกลับ แล้วถ้ากลับมาไม่เห็นเธอล่ะก็..."

"ยอมให้จุ้บหนึ่งทีเลย" ฉันว่า และดูเหมือนจะได้ผล เพราะจองกุกเผลรอยยิ้มน้อยๆ ออกมาแล้ว 'จริงๆ เลย'

"จริงมั๊ย" ยังมีหน้ามาถามฉันอีก

"จริงๆ" ฉันบอก

"งั้นยอมให้หนีเลย" เขายิ้มขำๆ ไหนล่ะความเป็นห่วงของฉัน พูดถึงเรื่องจุ้บก็ลืมห่วงฉันไปเลยนะ

"ไปเลยไป จะรออยู่ตรงนี้แหละ" ฉันรีบดันตัวเขาไป จองกุกถึงยอมเดินไป

"ถ้าเมื่อยก็กลับไปก่อนได้ จะตามไปจุ้บถึงที่เลย" ยังมีหน้าตะโกนมาบอกอีก

"เร็วๆ เลย จะรอ" ฉันตะโกนกลับ 'เฮ้อ กว่าจะไปได้' 

แต่เมื่อกี้มันอะไรกันแน่ ฉันว่ามีบางอย่างผิดปกติกับตัวฉันนะ มันเหมือนฝันลิขิตเลยอะ เพียงแต่ฉันไม่ได้กำลังฝัน หรือมัน...


"ทุกคน!!" 


เสียงเจนนี่ และ...ฉันเห็นแหวนวงนั้น! แหวนที่เจนนี่เคยชูให้เราดู มันกำลังถูกสวมเข้านิ้วของใครคนนึง เขาเป็นใครกัน ฉันยังมองไม่เห็นหน้าเขาอะ  

"ลีนาน..." 

เขาพูดอะไรสักอย่างเกี่ยวกับลีนานนี่แหละค่ะ แต่ฉันไม่ได้สนใจคำพูดของเขา เพราะใบหน้าที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนเผยให้เห็นตา จมูก ปาก และโครงหน้าที่ฉัน...ฉัน...ฉันว่า...ฉันรู้จักเขา ใช่มั๊ย?

'ไม่จริง...เขา...'


"นี่ไม่ใช่แก" 

พี่จีซูพูดกับใครอะคะ และฉากพื้นหลังก็เปลี่ยนไปแล้วด้วย เหมือนกับจะอยู่คนล่ะเหตุการณ์กับเมื่อครู่เลย


"อ๊ากกก!!" 


และนี่อีก มันอะไรกันแน่ ทำไมฉันเห็นภาพของพวกเราทุกคน...'ไม่นะ' ทุกคนนอนทุรนทุรายอยู่กับพื้นที่เต็มไปด้วย...

'เลือด!' เลือดอย่างนั้นเหรอคะ แล้วที่นั้นมันที่ไหน ทำไมถึง...


"ลิซ่า" 

จู่ๆ ภาพมันก็ตัดมาที่...

'จองกุก'

เป็นจองกุกจริงๆ ด้วยค่ะ เขาคุกเขาอยู่ตรงหน้าฉัน พร้อมกับ...


"ไม่!!" 


ฉันร้องออกมา ดวงตาเบิกกว้าง และหอบหายใจแรง ภาพเมื่อกี้มัน...

"ไม่จริง แค่ขณะจิต ไม่ใช่ความจริง" ฉันบอกตัวเอง แต่ฉันมีฝันลิขิตนะ ฉันถึงกลับซบหน้าลงบนฝ่ามือของตัวเองเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ก็ต้องตกใจเพราะฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ 

"นี่มันอะไรกัน" มันจะเกี่ยวกับพลังนักท่องมิติอะไรนั่นหรือเปล่าค่ะ 

'ความจริง ความฝัน และความตาย' 

ถ้าฉันไปทั้งสามโลกนี้ได้ จะเป็นไปได้มั๊ยว่าทั้งสามโลกกำลังบอกบางอย่างกับฉัน 
ฉันเคยมีความฝันที่กลายเป็นความจริง แล้วเมื่อครู่ล่ะ 

'ภาพนิมิตงั้นเหรอ' 

แล้วนิมิตที่เห็นมันจะเป็นจริงเหมือนฝันได้หรือเปล่า เพราะถ้ามันเป็นจริง...

"ไม่ๆๆ ไม่มีทาง" ฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นจริงแน่ มันต้องมีทางยับยั้งเรื่องพวกนี้ 

'ก็ถ้าการที่เราเจอเขาจะเพิ่มโอกาสชนะสงครามได้ ฉันก็อยากจะทำค่ะ' จู่ๆ คำพูดของเจนนี่มันก็สะกิดต่อมฉั

"เจ้าของแหวนนั้น" ฉันพูดกับตัวเอง 

ถ้านิมิตฉันกลายเป็นจริง และถ้าเขาคือคนที่จะช่วยเราได้ ฉันต้องบอกให้ทุกคนรู้ว่าฉันรู้แล้วว่าเขาคือใคร 

"ลิซ่า!" 

จองกุกมาแล้วเหรอคะ ไปไวมาไวจัง ฉันหันไปหาเสียงนั้น แล้วก็พบกับ...

"เจ้ากา" 

ก็เจ้ากาตัวที่ฉันเห็นบนกำแพงป้อมปราการวันนั้นแหละค่ะ มันเกาะอยู่บนกิ่งไม้ของต้นไม้ต้นเตี้ยต้นหนึ่งไม่ไกลจากฉันมาก

"กากากา" เหมือนมันทักฉันเลยนะคะ

"มาทำอะไรตรงนี้เนี่ย หนาวจะแย่" ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปหามัน มันยืนเกาะกิ่งไม้นิ่งซะด้วย ไม่กลัวฉันเลยแฮะ

"เมื่อกี้เสียงแกเหรอ" ฉันถามมัน

"กากากา" แต่มันเป็นกานิ่คะ มันจะพูดได้ไง ถ้าเป็นนกแก้วก็ว่าไปอย่าง 

แต่ฉันชอบกาตัวนี้จริงๆ นะ อีกาดำตัวใหญ่ ขนดำเงาสวย ตาสีดำวาววับ ถ้ามันเป็นคน มันต้องหล่อ เท่ห์ สแว๊กสุดๆ แบบพวกรุ่นพี่ในค่ายแน่ๆ เลยค่ะ

"จ้ะ กากากา ถ้าเราคุยกันได้ก็ดีสิ" ฉันพูดกับมัน 

เอาอีกแล้วคะ เวลาฉันเห็นกาตัวนี้ทีไร ฉันต้องเผลอจ้องตามันทุกทีเลย และก็เหมือนวันนั้นที่ฉันรู้สึกว่าตาของมันไม่ใช่ตากา แต่เป็น...

'ลิซ่า' มีเสียงดังขึ้นมาในหัวของฉัน ฉันว่ามันมาจากเจ้ากานั่นแหละค่ะ ฉันรู้สึกได้

"แกสื่อสารได้อย่างนั้นเหรอ" ฉันถามมัน

"กากากา" มันร้องเสียงดัง ก่อนที่จะ...

'แค่กับเจ้า ลิซ่า' สื่อสารได้จริงด้วยแฮะ แต่...แค่กับฉันงั้นเหรอ

"เจ้ามาจากไหน" ฉันถามมัน

'จุดกำเนิดของข้าหาใช่เรื่องสำคัญไม่ แต่ข้ามาเพื่อเจ้า'

"เพื่อฉัน?" เจ้ากาตัวนี้เป็นอะไรกันแน่ 

'ข้ามองเห็นความสิ้นหวังในตัวเจ้าลิซ่า' ความสิ้นหวังในตัวฉันเหรอ เรื่องที่ฉันกังวลงั้นเหรอ

'ข้าช่วยเจ้าได้นะ ถ้าหากว่าเจ้าต้องการ' พูดแปลกๆ นะคะ

"เจ้ากา แกจะช่วยฉันได้ยังไง แกเป็นแค่กานะ" ฉันบอกมัน 

'ใจเจ้ารู้ว่าข้าไม่ใช่เพียงกา เหมือนเช่นเจ้าไม่ใช่สามัญ' 

ที่มันพูดก็ถูกค่ะ เพราะมันไม่ใช่ไก่กาอาราเร่แน่นอน ไม่ใช่กาธรรมดาทั่วไปด้วย

"แต่แกช่วยฉันไม่ได้หรอก" ฉันบอกมัน ดวงตาของมันจ้องฉันลึก เหมือนจะหยั่งรู้อารมณ์ความรู้สึกของฉัน

'เจ้าหวาดกลัว' และมันก็เก่งซะด้วย

'นิมิตของเจ้า กำลังทำร้ายตัวเจ้า' มันรู้ว่าฉันมีนิมิตด้วยนะ

'เจ้าอยากแบ่งปันนิมิตกับข้าไหมล่ะ' มันถาม

แบ่งปันนิมิต? คือ ให้ฉันแสดงนิมิตเมื่อกี้ให้มันดูเหรอคะ แต่ฉันว่าเรื่องนี้ไม่ควรมีใครรู้นอกจากฉันนะ

"นิมิตข้า แค่ข้ารู้ก็พอแล้ว" ฉันบอกมัน ฉันเห็นดวงตาของมันไหววูบไปแวบนึง ก่อนจะกลับมาปกติ

'เจ้าเชื่อนิมิตเจ้าได้มากน้อยเพียงใดลิซ่า' มันถามฉันทำไมคะเนี่ย รู้สึกจะเป็นข้อมูลเชิงลึกเกินไปแล้ว

"ข้าไม่จำเป็นต้องตอบหรอก" ฉันบอก

'แต่ข้าเชื่อนิมิตของข้าสุดหัวใจ' 

นิมิตของมันเหรอ กาตัวนี้มีนิมิตเหมือนที่ฉันมีงั้นเหรอ คงไม่หรอกมั้ง มันเป็นแค่กาเองนะ

'การฝึกของเจ้าเป็นไปได้ด้วยดีสินะ' มันพูดถึงเรื่องที่ฉันฝึกกับยายแคสเปียร์สำเร็จแล้วน่ะเหรอคะ มันรู้ได้ไงกัน

'ใช่ ข้าเห็น เพราะงั้นวันนั้นข้าจึงไปแสดงความยินดีกับเจ้า' งั้นที่ฉันเจอมันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญสินะ

"เจ้าต้องการอะไร" ฉันถามมัน เพราะตอนนี้ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิคะว่าฉันจะไว้ใจมันได้ไหม

'ข้าไม่ได้ต้องการอะไร ข้าแค่อยากจะช่วยเจ้า บางทีนิมิตของเจ้ากับข้า อาจเป็นเรื่องเดียวกันก็ได้' มันว่า 

ถ้านิมิตของฉันเป็นเรื่องเดียวกันกับของมันจริงๆ และถ้ามันอยากจะช่วยฉัน

"เจ้าจะช่วยข้ายังไง" ฉันถาม

'อิสระในตัวเจ้าลิซ่า เจ้าจะไม่เจ็บปวดกับความจริงแสนโหดร้าย' 

พูดอะไรซับซ้อนเข้าใจยากจังเลย ตกลงมันดีไม่ดีกันแน่ นี่ฉันต้องตีความอีกแล้วใช่มั๊ยเนี่ย

'ข้ารู้เจ้ายังไม่เชื่อใจข้า ถ้าเช่นนั้น...' 

จู่ๆ เจ้ากาก็กางปีกออกค่ะ ปีกใหญ่ที่ไม่เหมือนปีกกาเลย แต่ให้ความรู้สึกเหมือนคนที่กำลังอ้าแขนรอฉันมากกว่า

'ข้าจะให้เจ้าดูนิมิตของข้า' นิมิตของมันเหรอคะ ที่ว่ามันอาจเป็นเรื่องเดียวกันกับนิมิตของฉันน่ะเหรอ

'ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ข้าจะให้ใครดู แต่เจ้าคือคนที่ข้าเลือกลิซ่า เพราะข้าเชื่อใจเจ้า' 

ฉันควรทำยังไงดีเนี่ย แต่ถ้านิมิตของมันเป็นเรื่องเดียวกันกับของฉันจริงๆ นั่นก็จะแสดงว่าเรื่องที่ฉันเห็นมันมีโอกาสเกิดขึ้นจริงได้เหมือนกัน

'มาเถิด ไม่มีอะไรที่เจ้าต้องกลัว' 

ฉันมองตาเชิญชวนคู่นั้นของมัน ดวงตาลึกลับที่เหมือนมีมนตร์สะกด แรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้ฉันค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาวงปีกนั้นช้าๆ

'อย่าเข้าไปนะ' เสียงในหัวดังเตือนฉัน แต่ใจฉันมันกลับอยากรู้นี่นา ฉันแค่อยากมั่นใจในนิมิตของตัวเอง ถ้ากาตัวนี้จะทำให้ฉันมั่นใจอย่างนั้นได้ ฉันก็อยากจะลองดู

'เข้ามาเถอะลิซ่า' เจ้ากาเชื้อเชิญฉัน 

ฉันค่อยๆ เดินตามสายตาของมันเข้าไปหาตัวมัน จนกระทั่งฉันยืนหยุดที่ระยะใกล้ตัวมันที่สุด และมันก็ค่อยๆ โอบปีกรอบตัวฉัน แล้วบอกกับฉันว่า

'เจ้าเลือกถูกแล้ว' ก่อนที่ฉันจะ...


"อ๊าย! ช่วยด้วย ช่วยเราด้วย!" 


ภาพของอกาธอนปรากฎขึ้นให้ฉันเห็น พวกเขากำลังโดนไฟแห่งสงครามทำลายล้าง ทุกอย่างรอบตัวฉันมอดไหม้ไปหมด ที่เห็นมีแค่ควัน ไฟ และกลิ่นคาวเลือด 
ทั้งอกาธอน อกาธัซ และพวกตัวเย็นนอนตายเป็นศพเกลื่อนพื้นอยู่เต็มไปหมดเพราะผลแห่งสงคราม 

"ยัยลิซ" 

ฉันหันไปเห็นโรเซ่ค่อยๆ เดินเข้ามาหา ใบหน้าเต็มไปด้วยฝุ่นและเลือด พร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม มือที่สั่นกำดาบแน่นและหันมาทางฉัน 

'ทางฉัน?' 

เธอไม่ได้คิดอย่างนั้นใช่มั๊ยคะ แต่ก่อนที่เธอจะได้ทำตามที่ฉันคิด เธอก็...


จ้วก!


'เฮือก!' 

โรเซ่โดนแทงข้างหลังทะลุถึงหัวใจด้วยดาบเล่มงาม ดาบนั้นถูกดึงกลับพร้อมด้วยร่างของเธอที่ล้มลงบนพื้น 

'ไม่นะ' น้ำตาฉันไหลรินออกมา 

'ใครกัน!' ใครกันนะที่ฆ่าเธอ แล้วฉันก็ได้คำตอบ

'คาร์เมน' ฉันกำหมัดแน่น แต่คาร์เมนหันมาส่งยิ้มให้ฉันแล้วพูดว่า...

"เจ้าเลือกถูกแล้ว" 

ฉันเลือกถูกแล้วเหรอ 'เลือก?' เลือกอะไรกัน หรือว่า...'ไม่นะ' ฉันหันมองดูรอบๆ ตัวอีกครั้ง ฉันจะออกจากนิมิตนี้ไปได้ไงกัน 

'ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว สั่งจากใจที่เชื่อมจากจิต' ฉันกำลังจะทำตามที่คิด แต่เหมือนนิมิตนี้จะรู้ทันฉัน เพราะมัน...

'อะไรกัน' จู่ๆ เหตุการณ์ในนิมิตเมื่อครู่ก็สลายไปค่ะ และมันก็...


'ไม่!!!' 


ฉันกรีดร้องในใจเมื่อรู้สึกว่าร่างของฉันเหมือนกำลังลอยเคว้งและไหลวนลงสู่ใจกลางโลก ฉันกำลังดำดิ่งไปในความมืด ดำดิ่งลงไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ฉันอยู่ที่ไหน ฉันกำลังทำอะไร และเกิดอะไรขึ้นกับฉัน มันทำอะไรกับฉันกันแน่ ทำไมฉันถึงกลัวจังเลย


'ไม่นะ!'


"ลิซจ๋า"


'จองกุุก!'



Jungkook talk...


"ลิซจ๋า" 

ผมร้องเรียกเธอเมื่อเห็นว่าผมเดินใกล้ถึงจุดที่เธอรออยู่แล้ว

"ลิซ...อ้าว ไปไหนเนี่ย" ผมว่าแล้วมองไปทั่วบริเวณ

"ไปยืนทำอะไรอยู่นู้น" ผมพูดกับตัวเอง เมื่อเห็นลิซ่ายืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นเล็กๆ ต้นหนึ่งครับ ผมบอกให้รอที่นี่ไม่ใช่เหรอครับ 'หึๆๆ เข้าทางกุกล่ะ'

"ลิซจ๋า" 

ผมค่อยๆ เดินเข้าไปหาเธอและเรียกเธอเสียงหวาน แต่ลิซ่าไม่ยอมหันหน้ามาเลยแฮะ หลับอยู่หรือไงเนี่ย

"ใครกันนะบอกว่าจะรออยู่ตรงนั้น แต่กลับมาตรงนี้แทน สงสัยคงอยากโดนทำโทษ"

ขนาดผมพูดแบบนี้เธอยังไม่หันมาเลยอะ เป็นอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย

"ลิซ" ผมเรียกเธออีกครั้ง

"..." แต่เธอก็ยังเงียบอยู่ดี ผมจึงจับไหล่เธอและหมุนตัวเธอกลับมาช้าๆ แล้วกธพบว่า...

"ลิซ! ทำไม..." 

ผมตกใจนะครับเนี่ย เกิดอะไรขึ้นกับเธอครับ ทำไมมีคราบน้ำตาติดอยู่ที่แก้มทั้งสองข้างด้วย ผมจึงใช้มือข้างหนึ่งค่อยๆ เช็ดน้ำตานั้นออก

"ใครทำอะไรเธอ หรือมันเป็นเพราะฉันที่ทิ้งเธอให้อยู่คนเดียว มันเป็นเพราะฉันใช่มั๊ยลิซ บอกฉันมาสิ"

"เปล่า ไม่มีใครทำอะไรทั้งนั้น และไม่ใช่เรื่องของนาย" 

ไม่ใช่เรื่องของผม คือไม่ใช่เพราะผมใช่มั๊ยครับ แต่ถึงเธอจะพูดแบบนี้แต่ผมก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี

"ไม่สบายใช่มั๊ย" ผมถาม

"..." แต่ลิซ่าไม่ตอบครับ แถมไม่ยอมมองหน้าผมอีก

"โกรธฉันเหรอ"

"เรากลับกันได้ยัง" เธอพูดขึ้นมา โกรธอะไรผมหรือเปล่าครับเนี่ย

"อื้อๆ กลับกันเถอะ ฉันเกือบฟืนมาเยอะเลย" ผมว่าแล้วยิ้มให้เธอ แต่ลิซ่าไม่ยิ้มตอบแถมรีบเดินไปก่อนผมอีก

"แปลกจัง" ผมพูดกับตัวเองก่อนจะรีบเดินตามเธอไป

"ลิซจ๋า รอด้วย!"



"..." 

เดินกันอยู่สองคนแต่ทำไมผมรู้สึกเหมือนมาเดินคนเดียวก็ไม่รู้ วังเวงพิกล คงเป็นเพราะคนข้างๆ ผมนี่แหละ เดินตีหน้านิ่งไม่พูดไม่จามาตลอดทาง ต้องเกิดอะไรขึ้นกับลิซ่าแน่ๆ เลยครับ แต่เกิดอะไรขึ้น เรื่องนั้นผมก็ไม่รู้ครับ ผมจะลองเสี่ยงถามเธออีกครั้งก็แล้วกัน

"เมื่อกี้นี้...ลิซร้องไห้ทำไมเหรอ" ผมถามไปด้วยจับอาการเธอไปด้วย แต่ลิซ่านิ่งมากเลยครับ

"แค่ฝุ่นเข้าตาน่ะ" เธอว่า คำตอบนางเอกแบบนี้ผมควรทำยังไงต่อดีครับ

"อ่อๆ งั้น..." ทำไงดีครับ

"งั้น...จำที่เราคุยกันก่อนหน้าได้เปล่า" ผมว่าแล้วยิ้มกว้าง ลิซ่าหันมามองผมสายตาสงสัย

"แน่ะ จำไม่ได้ล่ะสิ" ผมว่า แต่ลิซ่าก็ได้แค่มอง สายตาแบบนี้...'คงไม่มั้ง' ผมคิด

"ก็ที่ลิซบอกกุกไว้ไง ว่าถ้ากุกกลับมาแล้วไม่เจอลิซนั่งอยู่ที่เดิม ลิซต้องโดนลงโทษด้วย...จูจุ้บ"  ผมบอกเธอแล้วทำท่าประกอบ แต่ลิซ่าไม่ยอมเล่นกับผมเลยอะ

"ก็ได้ๆ ไม่เล่นแล้วก็ได้" ผมกำลังจะหันกลับไปทางข้างหน้าอีกครั้งครับ แต่ว่า...


o_O


ลิซ่า...คือ...ลิซ่า เธอดึงตัวผมไปจูบครับ จูบนะ ไม่ใช่จุ้บเหมือนที่เราตกลงกันไว้ ผู้หญิงคนนี้ชอบทำให้ผมแปลกใจอีกแล้ว ผมกำลังจะจูบตอบแหละ แต่ว่า...

"พอใจยัง" เธอถอนจูบไปก่อนน่ะสิ เซงจริงๆ เลย จูบผมฝ่ายเดียวแบบนี้ ผมเสียหายนะครับ

"ก็บอกแล้วว่าอย่าทำตัวแมนเกินฉัน" ผมว่าให้เธอ แต่ลิซ่า...

"ไร้สาระจริง" ด่าผมแล้วก็เดินไปเลย 

'อ้าว...แล้วที่จูบเมื่อกี้' เธอไม่มีอารมณ์ค้างแบบผมหรือไงน

"ไร้สาระจริง" ผมว่าล้อเลียนเธออยู่คนเดียว แล้วเดินตามหลังเธอไป แต่พอมองจากเธอด้านหลังตอนนี้ ทำไมผมรู้สึกเหมือนว่าบริเวณรอบๆ มันแคบลง ระยะห่างระหว่างเธอกับผมก็ยาวขึ้น เหมือนทางเดินที่สว่างกำลังถูกความมืดเข้าคืบคลาน มันเหมือนกับ...จู่ๆ ผมก็ขนลุกขึ้นมาเมื่อนึกถึงมัน 

'ไม่จริงหรอก ไม่ใช่อย่างที่มึงคิด' ถึงผมจะบอกตัวเองแบบนี้ แต่ใจผมกลับไม่ใช่เลย ผมแค่...'กลัว'

"นี่" ลิซ่าหันกลับมาหาผม

"จะมาได้ยัง" เธอยืนรอผมอยู่ทางข้างหน้า

"พวกพี่ๆ รออยู่นะ เร็วๆ" เธอว่าแล้วควักมือเรียกผม

"อื้อ" ผมตอบเธอ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหา

"ทำไม คิดอะไรอยู่เหรอ" เธอถามผมเหรอครับ เมื่อกี้ยังซึมๆ อยู่เลยนะ

"เปล่า" ผมตอบ แต่ลิซ่ามองผมด้วยสายตาหยั่งลึก สายตาแบบนี้ สายตาที่ผมเคยเห็น

"นายโกหก" เธอว่า

"จริงๆ แล้ว ฉันแค่เป็นห่วงเธอน่ะ" ผมบอกลิซ่า ผมเป็นห่วงเธอจริงๆ นะครับ ยิ่งตอนนี้ผมยิ่งเป็นห่วง

"ฉันเป็นห่วงเธอจริงๆ นะลิซ่า เธอรู้ใช่ไหม" ผมมองลึกลงไปในตาคู่นั่น มองลึกลงไปให้ถึงใจเธอ

"จำที่ฉันสัญญาได้มั๊ย" ผมมองหน้าสวยๆ ที่มองผมอย่างตั้งใจ

"ที่ฉันสัญญาว่าจะรักและเชื่อใจเธอ จะปกป้องและดูแลเธออย่างดีที่สุด จะไม่ทำให้เธอต้องร้องไห้หรือเสียใจอีกต่อไป เรื่องนี้...ฉันพูดจริงนะ" ผมยืนยันคำสัญญานั้นกับเธออีกครั้ง

"เป็นอะไรเนี่ย จู่ๆ ก็ดึงดราม่า" เธอแซวผม

"ระวังจะแก่กว่าวัยนะ" เธอว่าแล้วยิ้มขำ

"เป็นคนรักของเธอไง" ผมบอกแล้วยิ้มกลับไปให้ ลิซ่ายิ้มกว้างก่อนจะพูดว่า...

"ถ้าเราเป็นคนรักกัน งั้น...ให้ฉันช่วยนะ" เธอว่าแล้วจะเข้ามาหอบฟืนช่วยผมครับ แต่ผมรีบเบี่ยงฟืนที่ผมเก็บมาไปทางอื่นก่อน

"ทำไมล่ะ" เธอว่าแล้วทำสีหน้าสงสัย

"ฉันบอกแล้วว่าฉันจะปกป้องและดูแลเธอเอง เพราะงั้นเรื่องแค่นี้ สบายมาก" ผมว่าแล้วยิ้มอบอุ่นไปให้เธอ

"แต่ฉันรู้สึกไม่ดีนี่นา เหมือนกินแรงนายยังไงไม่รู้" เธอว่าแล้วทำหน้ารู้สึกผิด

"อยากช่วยใช่มั๊ย" ผมถามเธอ ลิซ่าจึงรีบพยักหน้ารับ

ผมชอบรอยยิ้มของเธอมาตลอดจนกระทั่งตอนนี้ผมก็ยังชอบมันอยู่ รอยยิ้มสดใสที่ไม่เคยเปลี่ยน ถึงแม้...

"งั้นแค่ช่วยยืนข้างๆ ฉัน ไม่จากฉันไปไหนได้ไหม" ผมบอกเธอน้ำเสียงจริงจัง 

ลิซ่ามองหน้าผมนิ่ง เธอมองลึกเข้าไปในตาผม เหมือนกับที่ผมมองเธอ เราสองคนเหมือนกำลังหาคำตอบของกันและกันเลยครับ แต่อาจติดตรงที่ว่า คำตอบที่เธอหากับคำตอบที่ผมหาคงไม่ได้ใช้ตอบคำถามเดียวกัน

"ได้สิ" ลิซ่าเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มและพูดต่อว่า "ฉันจะยืนอยู่ข้างนาย จนวันสุดท้ายของชีวิต"

"ขอบใจนะลิซ" ผมฝืนยิ้มตอบเธอเหมือนกัน 'ลิซ่า'

"เราเดินต่อกันมั๊ย ดูเหมือนฟ้าจะมืดแล้ว" ลิซ่าชี้ให้ผมดูท้องฟ้า 

'ตายห่า!' 

จริงๆ ด้วยครับ พวกฮยองๆ ได้ด่าพวกผมแน่ๆ หวังว่าวีกับโรเซ่จะกลับไปรับหน้าก่อนพวกผมแล้วนะ ไม่อย่างนั้นล่ะก่อน ผมโดนพวกฮยองแกยำแน่ๆ

"ไปกันเถอะ" ผมว่าแล้วเราก็ออกเดินอีกครั้ง

ลิซ่ากลับมาคุยจ้ออีกครั้ง หลังจากที่อาการซึมๆ ของเธอดีขึ้นแล้ว เราคุยเล่นกันไปตลอดทางกลับที่พักเลยครับ เธอหัวเราะ ยิ้มอย่างมีความสุข เป็นลิซ่าในแบบที่ผมรู้จัก เห็นเธอมีความสุข ผมก็มีความสุขนะ เพียงแต่...ความสุขนั้นจะคงอยู่กับเราไปได้นานแค่ไหนกัน

'ลิซ่า'



.........จบ PART 101.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1597 Thack_patsarin (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 22:16

    ขอให้ทั้งหมดที่ลิซ่าเห็นเป็นเพียงแค่ฝันด้วยเถิด ขอให้ชาวอกาธอนได้รับชัยชนะ แต่!! สงสัยอยู่อย่าง คือ ลิซถูกเปลี่ยนหรอ??

    #1,597
    0
  2. #1489 pofaiwipada (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 03:57
    ลิส..ถูกเปลี่ยน?
    #1,489
    0
  3. #1191 ncttwice (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 18:44
    ไม่ใช่ลิซซ่าใช่ไหมไรท์ ใครสิงร่างลิซ่า
    #1,191
    0
  4. #1185 PapaDuckz (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 22:17
    อยากอ่านต่อแล้ววววว ค้างมากค่ะ5555
    #1,185
    0
  5. #1184 Kamonkan (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 21:18
    รู้สึกมันแบบสีหม่นๆยังไงไม่รู้ใจคอไม่ดีแล้วสิเฮ้อ~~~ต่อค่ะ
    #1,184
    0
  6. #1183 fresh-- (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 18:39
    รอค่าาา
    #1,183
    0
  7. #1182 allymary (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 17:26
    รอค่าาา
    #1,182
    0
  8. #1181 Njwwwwwwww (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 10:59
    ดราม่ากำลังจะมาแล้วสิน่ะ เตรียมใจแปป
    #1,181
    0