Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 106 : PART 100 : มีอารมณ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

V talk...


"จีซู!"

พวกผมรีบวิ่งตามชูก้าฮยองไป แต่ทางค่อนข้างวิ่งยากนิดนึงครับ เพราะมันชัน นี่เราเดินมาจนจะถึงตีนเขาแล้วเหรอครับ

"ฮยอง! วิ่งช้าๆ โว้ย เดี๋ยวก็ได้กลิ้งตกเขาพอดี" จีมินตะโกนบอกชูก้าที่วิ่งหน้าตั้งไปไม่รอใคร 

อะไรจะห่วงกันปานนั้น พวกผมจึงรีบเร่งฝีเท้าตามจนมาถึงสถานที่เกิดเหตุ 

"พี่นี่จริงๆ เลย" เจนนี่ว่าขณะกำลังปัดเศษหิมะ เศษกิ่งไม้ออกให้จีซู โดยมีโรเซ่และลิซ่าช่วยอีกแรง

"เป็นอะไร" ชูก้าฮยองรีบเข้าไปถาม

"ก็ยัยลิซน่ะสิ"

"อ้าว...โทษกันงี้ได้ไง พี่วิ่งสะดุดขาตัวเองเองนะ" ลิซ่าท้วง

"ถ้าแกไม่เจ้าคิดเจ้าแค้น มันก็ไม่เป็นอย่างนี้หรอก" โบ้ยกันไปอีกครับ 

"ทำตัวเองแล้วยังมาโทษคนอื่นอีก ไม่เจ๋งเลย" ลิซ่าว่า

"แกแหละ..."

"พอเลย" ชูก้าฮยองเอ่ยขึ้น

"ใช่ แกพอเลยยัยลิซ" จีซูบอกลิซ่า

"เอ้า!" ลิซ่าเอ่ย

"เธอนั่นแหละพอเลย" ชูก้าฮยองหันไปบอกจีซู แต่เหมือนเธอจะยังไม่รู้ตัวครับ เพราะดันหันไปว่าให้ลิซ่าต่อ

"เธอนั่นแหละพอ...พอ...พี่หมายถึงฉันเหรอ" จีซูหันกลับมาถามชูก้าฮยอง นี่เพิ่งรู้ตัวสินะครับ

"เอ้อ" ชูก้าฮยองตอบหน้านิ่ง

"แล้วทำไมต้องฉันล่ะ" จีซูท้วง แต่โดนชูก้าฮยองจ้องหน้านิ่ง 

"โฮะ...ผิดก็ได้"  จีซูว่าหน้าจ๋อย 

"แล้วเป็นไรมากหรือเปล่า" ชูก้าถามแล้วสำรวจจีซู 

"แค่ถลอกนิดหน่อยค่ะ" จีซูพูดค่อยๆ เหมือนรู้สึกผิด แล้วดูชูก้าฮยองครับ

"ที่ดุก็เพราะเป็นห่วงเธอนั่นแหละ" มีลูบแก้มง้อกันอีก 

เอิ่ม...เบื่อจริงความหวานนี้ ยอมรับเลยว่าผมอิจฉา ก็ผมทำแบบนี้กับยัยนั้นได้ที่ไหนล่ะครับ

ยัยโรเซ่เนี่ยมันน่านัก ทำผมค้างคาใจตลอด ตกลงเมื่อคืนเธอรับรักผมหรือยังครับ ผมอุตส่าห์จูบเธออย่างทะนุทะนอมเลยนะ แต่เธอดันไม่ตอบแถมยังอ้วกใส่ผมอีก แล้วเมื่อเช้าก็ทำเป็นไม่กล้าสู้หน้าผม และตอนนี้ก็ทำเป็นเมินผม ไหนว่าไว้คุยกันใหม่ไงครับ

"ฉันว่าเราหาที่พักกันก่อนดีกว่า รู้สึกตอนนี้อากาศยามเย็นมาแล้ว แถมตะวันกำลังจะตกดินแล้วด้วย" แรปมอนเสนอ

"กูเห็นด้วย กลางป่าแบบนี้หาที่หลบก่อนมืดดีกว่า" จินเสริม

"งั้นก็ไปกัน" ชูก้าฮยองว่า แต่...

"สองคนนั้นไปไหนอะครับ" ผมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าตอนนี้จีมินกับเจนนี่ไม่อยู่แล้ว เมื่อกี้ยังยืนอยู่ด้วยกันเลยนะ

"เอ้อ จริงด้วยว่ะ" เจโฮปว่า

"จีมิน! เจนนี่!" พวกผมช่วยกันร้องเรียก

"จีมิน! เจน..."

"จะร้องกันทำไมคะเนี่ย"

"ยัยเจน!/พี่!" สามสาวร้องขึ้นเมื่อเห็นเจนนี่กับจีมินปรากฏตัวอีกครั้ง

"ชู่ววว! เดี๋ยวก็เป็นจุดสนใจหรอกค่ะ นี่ยิ่งจะเข้าเขตหนาวแล้วด้วย" เจนนี่เอ็ดสามสาวเบาๆ

"แล้วนี่มึงไปไหนมาจีมิน" ผมหันไปถามจีมิน

"กูกับเจนนี่ไปสำรวจมาน่ะ ที่สำคัญ..." จีมินส่งสายตาให้เจนนี่ เหมือนจะส่งไม้ต่อให้เจนนี่เป็นคนพูด

"เราเจอที่พักแล้วค่ะ" เจนนี่ว่า เข้ากันเป็นอย่างดี 'เบื่อ!'

"จริงดิ่ งั้นก็เยี่ยมเลย ไปกันเลยมั๊ย" เจโฮปดีด้า

"งั้นตามพวกผมมาฮยอง" จีมินว่า แล้วเดินนำพวกเราไปพร้อมกับเจนนี่ 

ผมว่าผมถือโอกาสนี้

"นี่เธอ..." 

ไปแล้ว!...เธอไปแล้ว 'อะไรวะเนี่ย!' ผมยังไม่ได้เริ่มประโยคเลยนะ ยัยโรเซ่รีบเดินหน้าตั้งหนีผมไปเฉยเลย 'เฮ้อ' ผมควรทำยังไงกับเธอดีล่ะครับ




พวกเราเดินกันมาจากจุดเมื่อกี้ไม่ไกลมากครับแค่ 300 เมตรเองมั้งก็ถึงที่พักที่จีมินกับเจนนี่ว่าแล้ว ทีแรกมองไกลๆ ผมก็นึกว่าเป็นถ้ำครับ แต่จริงๆ แล้วมันเป็นแค่จงอยหินที่ยื่นออกมาพอกำบังเป็นหลังคาให้เราหลบพายุหิมะกันได้

"ฉันว่าเราต้องการฟืนนะคะ เพราะไม่งั้นได้หนาวตายกันแน่" จีซูเอ่ยขึ้น ฟืนงั้นเหรอครับ

"งั้น...มักเน่!" เจโฮปว่า

"ไรอีกฮยอง ผมอีกแล้วเหรอ" จองกุกท้วง

"มึงนั่นแหละ ก็เอาน้องลิซ่าไปด้วย" 

"คะ?" ลิซ่าทำหน้าเหรอหราเมื่อได้ยินเจโฮปพูดอย่างนั้น

"เอ้อ อันนี้ค่อยเข้าท่าค่อยน่าไปหน่อย" มันเป็นมักเน่จริงๆ ใช่มั๊ยครับ สายตากรุ่มกริ้มเจ้าเล่ห์มาก

"ไปกันเลยมั๊ยลิซ" จองกุกว่าแล้วเดินไปคล้องแขนลิซ่า 

ไอ้นี้...ใกล้ได้ใกล้ แต๋ะได้แต๋ะตลอดจริงๆ แล้วผมจะอิจฉามันทำไมเนี่ย! ไม่ได้การณ์ล่ะ ผมว่า...

"เราไปด้วย!" ผมคว้ามือโรเซ่ชูขึ้นด้วยกัน

"หา!...ฉันไม่ไปหรอก" เธอหันมามองหน้าผมอย่างตกใจ แต่สุดท้ายก็รีบหันไปทางอื่น ยัยนี่ทำผมประสาทจะกินจริงๆ เลยให้ตายเถอะ

"นี่ อย่าใจดำได้เปล่า ให้น้องมันไปสองคนมันจะหอบกลับมาได้ไง เราต้องใช้ฟืนตั้งเยอะ" ผมให้เหตุผล แต่คำตอบยัยนี้แทบทำให้ผมคลั่ง

"ก็ฉันไม่อยากไปกับนายนี่นา" 

มันเจ็บจี๊ดไปถึงใจเลย ใจร้ายใจดำจริงๆ ครับ เธอก็รู้ว่าผมชอบเธอแล้วยังมาพูดแบบนี้อีก ฟาดหัวแล้วลากเข้าป่าเลยดีมั๊ย

"งั้นมึงไปกับกูก็ได้"

"ไม่ฮยอง!" ผมบอกแรปมอน ไอ้ฮยองคนนี้ก็ชอบมาขัดเรื่องของผมตลอดเวลา

"ผมจะไปกับยัยนี้ และเธอต้องไปกับฉัน ไม่งั้น..." ผมเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้เธอแล้วกระซิบบอกเธอว่า "ฉันบอกความลับของเธอแน่" 

จริงๆ มันก็คือความลับของเรานี่แหละครับ และเป็นความลับที่โคตรจะน่าอายเลย จริงๆ ผมก็ไม่กล้าพูดหรอกแค่ขู่เธอเท่านั้นแหละ ก็ถ้าใครรู้ว่าผมได้อ้วกเป็นคำตอบผมคงหมุดหัวลงดินแน่ๆ

โรเซ่หันมาจ้องผมเอาเรื่อง แต่สุดท้ายเธอก็เมินหน้าผมไปอย่างไม่พอใจ 'เมินกูอีกล่ะ' มาถึงตอนนี้ ผมว่าผมโคตรคิดผิดเลยที่สารภาพกับเธอ

"งั้นก็รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวมืดค่ำซะก่อน" ชูก้าฮยองว่า 

"งั้นไปแล้วนะฮยอง จะรีบไปรีบกลับ" จองกุกว่าแล้วเดินออกไปกับลิซ่า 

ผมจึงตั้งใจว่าจะเดินตาม แต่ยัยคนที่ผมจูงมืออยู่น่ะสิ เหมือนจะไม่ยอมมาด้วย

"ถ้าเธอไม่ไปกับฉันดีๆ ฉันทำเหมือนเมื่อคืนจริงด้วย" ผมเข้าไปกระซิบบอกเธอ โรเซ่มองบึ้งใส่ผม ยังไม่ยอมไปใช่มั๊ย

"เธออยากให้ฉันทำต่อหน้าคนพวกนี้จริงเหรอ" ผมกระซิบบอกเธอ แล้วค่อยๆ เคลื่อนหน้าเข้าไปหา ทำเหมือนว่าจะจูบเธอจริงๆ


พลั่ก!


"ก็ไปสิ" โรเซ่ผลักตัวผมออกแล้วรีบเดินออกไปก่อนผม

"มึงมันร้าย" จินฮยองแซวผม 

'กูจะเขินทำไมนิ่' ทำเองเขินเองซะงั้น

"อะไรล่ะฮยอง" 

ผมรีบเดินออกมาจากพวกฮยองๆ แล้วรีบเดินให้ทันโรเซ่ เธอเดินไปสมทบกับจองกุกและลิซ่าแล้วครับ

"ผมว่าเราแยกกันหาดีกว่านะ จะได้เร็ว แล้วไปเจอกันที่นู้นเลย" จองกุกเสนอ

"งั้นฉันไปกับยัยลิซ" โรเซ่ว่า คิดจะหนีผมอีกแล้ว

"ได้ไงล่ะ ผู้หญิงสองคนไปเดินกลางป่า มันอันตรายนะครับ" คิดว่าไอ้มักเน่มันจะยอมเหรอ โชคดีจริงๆ ที่ผมมากับมัน

"ไปกับนายอาจจะอันตรายกว่าก็ได้นะ" ลิซาแซวเล่นขำๆ ฮ่าๆๆ ขนาดลิซ่ายังไม่ไวใจมันเลยครับ

"โหย ไม่ต้องรู้ทันกันซักเรื่องก็ได้นะ" มันยังมีหน้ามายอมรับอีกครับ

"ก็เอาตามที่ไอ้กุกมันว่าแหละ พวกเธอจะไปสองคนได้ยังไกัน" ผมออกความเห็น

"แต่ว่า..." โรเซ่เหมือนจะค้าน แต่...

"เอางั้นแหละแก" โดนลิซ่าขัดขึ้นก่อนครับ 'เยส!'

"รีบเก็บรีบกลับ อีกอย่าง ปล่อยสองคนนี้ไปด้วยกัน ดีไม่ดีโดนหมาป่าลากไปขย้ำก่อนพอดี" รู้สึกเหมือนโดนด่าว่าอ่อนยังไงยังงั้นแหละครับ คือลิซ่าเธอเป็นห่วงพวกผมเนาะ ใช่มั๊ย?

"งั้นพวกผมไปทางนี้นะ" จองกุกชี้ไปทางขวา ผมจึงพยักหน้าให้ แล้วสองคนนั้นก็เดินไปด้วยกันอย่าง

'เกลียดจริง!' 

มันจะไม่กระหนุงกระหนิงกันซัก 5 นาทีจะตายมั๊ยครับ เดินคล้องแขนกันไปอยู่ได้ ขัดหูขัดตาเป็นที่สุด ยิ่งเห็นสีหน้าคนข้างๆ มันยิ่งขัดใจ

"เธอไม่อยากมากับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ" ผมถามโรเซ่ผู้ทำหน้าเบื่อโลก

"เปล่า" แล้วเธอก็เดินออกไป เปล่าแล้วทำตัวแบบนี้เนี่ยนะ

"ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมต้องทำแบบนี้" ยังไม่ยอมหยุดเดินอีก 

"ฉันว่าเราแยกกันหาแล้วค่อยกลับมาเจอกัน ไม่เอาดีกว่า...ไปเจอกันอยู่ที่พักเลยแล้วกัน" โรเซ่ว่าแล้วรีบแยกจากผม 

แกล้งทำไม่สนใจผม คิดจะหนีผมอีกแล้วเหรอ ผมยืนนิ่งมองยัยโรเซ่ผู้ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเดินเก็บกิ่งไม้น้อยใหญ่โดยไม่สนใจอะไรเลย ไม่สนใจแม้กระทั่งผม 

"เธอจะทำเมินฉันทำไมถามจริง" ผมถามออกไปตรงๆ และเดินตามเธอไป 

ผมรู้สึกว่าหลังจากที่ผมบอกความในใจกับเธอแล้ว ผมว่าตอนนี้มันเป็นเรื่องง่ายมากเลยจะคุยจะพูดกับเธอตรงๆ แบบนี้

"ฉันไม่ได้เมิน" ตอบแต่ไม่หันหน้ามาหาผมเนี่ยนะครับว่าไม่เมิน

"ถ้าไม่ได้เมิน แล้วทำไม่มองหน้าฉัน" มาดูกันครับว่าเธอจะอ้างว่าอะไร

"ก็ฉันเก็บฟืนอยู่นี่ไง นายก็เลิกพูดมากสักทีได้มั๊ย เสียเวลา" เธออยากเก็บฟืนมากใช่มั๊ย

"ไหนๆ ก็เสียเวลาแล้ว งั้น..."



ฟิ้ววว~



"นี่!" โรเซ่โวยขึ้นทันทีเมื่อเธอเห็นว่าผมคว้าเศษไม้จากมือเธอแล้วโยนทิ้งไปไกล

"ทีนี่เธอจะคุยกับฉันได้หรือยัง" ผมถามเธอแต่ยัยนี้...

'โฮะ!' ยังจะหันกลับไปหาเศษไม้ต่ออีกเหรอ ได้ฟังผมพูดบ้างเปล่าเนี่ย 

'ก็ได้ อยากเก็บฟืนมากใช่มั๊ย' ผมหันซ้ายแลขวา แล้วสายตาก็ไปปะเข้ากับ... 

ผมเดินไปหามัน แล้วยกมันขึ้นมาด้วยแขนทั้งสองข้าง 

'รีบเก็บรีบกลับใช่มั๊ย' ผมเดินไปหาโรเซ่ที่ยังคงตั้งหน้าตั้งเก็บเศษไม้อยู่ก่อนจะเรียกเธอ

"โรเซ่"

"มีอะ...โอ้ย!" โรเซ่ร้องออกมาเสียงดัง ก่อนจะนั่งชันเขาลงกับพื้นหิมะ 

'ซวยแล้ว!' 

ผมไม่ได้ตั้งใจนะ คือ ผมตั้งใจส่งต่อไม้ท่อนใหญ่ให้เธอ อันนี้ผมยอมรับ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจปล่อยมันให้ตกลงไปทับเท้าเธอแบบนั้นนะ ใครบอกเธอรับไม่ดีเองล่ะ แต่ผมก็รู้สึกผิดอะ

"เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" ผมก้มลงไปถาม

"ไม่ต้องมาถามเลย โอ้ยยย...เจ็บเป็นบ้า" โรเซ่ว่าแล้วพยายามจะผลักท่อนไม้ท่อนนี้ออกไป

"โอ้ย!" เธอร้องออกมาอีกครั้ง

"ฉันขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ เดี๋ยวฉันช่วย" ผมบอกเธอแล้วรีบยกท่อนไม้นั้นออกให้

"อยู่กับนายแล้วเจ็บตัวตลอดเลย" เธอว่าให้ผม ก่อนจะจับดูเท้าตัวเอง

"โอ้ย" หน้างอเลยครับ และดูเหมือนเธอจะพยายามถอดรองเท้า แต่ดูจะถอดลำบากนะครับ ผมว่า...

"นี่! จะทำอะไร" โรเซ่ร้องขึ้นเมื่อเห็นว่าผมรีบดึงขาออกมาวางไว้ที่ตักผม

"อยู่นิ่งๆ แล้วเธอจะไม่เจ็บตัว" ผมว่า ก่อนจะค่อยๆ แก้เชือกรองเท้าออกให้หลวมก่อน เธอจะได้ไม่เจ็บเวลาที่ผมถอดมันออก 

ผมค่อยๆ ถอดรองเท้าออกให้เธอช้าๆ อย่างระวัง แค่ทำอะไรให้เธอแค่นี้ผมยังตื่นเต้นเลยอะ แต่มันก็รู้สึกดีที่ได้ทำนะ

"เจ็บเหรอเปล่า" ผมถามขณะที่ถอดรองเท้าให้เธอ แต่...

"..." โรเซ่ไม่ตอบผมครับ เป็นอะไรอีกล่ะ 

ผมจึงหันหน้าไปมองเธอ แล้วก็พบว่า...เธอมองผมอยู่เหรอ? ผมไม่ได้คิดไปเองนะ แต่เธอมองผมอยู่จริงๆ ครับ แต่พอเธอรู้ตัวว่าผมหันมามองเธอถึงรีบแสร้งไปมองทางอื่น 

'ฮึ' ผมว่าผมพอมีหวังนะ

"เจ็บหรือเปล่า" ผมถามเธออีกครั้ง โรเซ่จึงพยักหน้าน้อยๆ ให้ผม 

ผมว่าก็น่าจะเจ็บล่ะครับ ก็รอยแดงเป็นทางขนาดนั้น แถมยังบวมขึ้นแล้วด้วย ผมว่าปล่อยไว้อีกหน่อยมันต้องช้ำแน่ๆ เลย ทำไงดีล่ะครับ แต่เรานั่งอยู่บน...

"โอ้ยๆ เย็นๆๆๆ" 

โรเซ่พยายามสะบัดเท้าออกขณะที่ผมใช้หิมะประคบเท้าเธออยู่ แต่เพราะผมล็อคขาเธอ เธอจึงทำไม่สำเร็จ

"เย็นๆๆ พอแล้ว" โวยวายจริงๆ เลย

"เดี๋ยวก็ได้เจ็บอีกหรอก" ผมเอ็ดเธอ

"เจ็บไม่กลัว กลัวผิวไหม้มากกว่า เย็นจะตายอยู่แล้ว" เธอว่า เรื่องนี้ผมก็ลืมคิดไปจริงๆ ด้วย งั้น...

"เดี๋ยวๆๆ นายจะทำอะไร" โรเซ่ถามขึ้นเมื่อเห็นผมกำลังโกยหิมะจำนวนหนึ่งใส่ผ้าคลุมตัวเอง

"ประคบให้เธอไง" ผมบอก

"เดี๋ยวผ้านายก็เปียกหรอก" เป็นห่วงผมด้วยเหรอ 'ฮุๆ'

"เดี๋ยวมันก็แห้งน่า" ผมว่าแล้วใช้ผ้าห่อหิมะก่อนจะเอาไปประคบเท่าให้เธออีกรอบ

"ดีขึ้นยัง" ผมถามเธอ 

"อืม" โรเซ่พยักหน้าค่อยๆ แต่ไม่ยอมสบตาผม 

"ฮึ" ผมเผลอยิ้มน้อยๆ ออกมาจนได้

"ยิ้มทำไม" เธอเอ่ยขึ้น "หัวเราะเย้าะฉันเหรอ" เธอถามต่อ

"เปล่า แต่เธอน่ะ...น่ารักดี" ผมบอกเธอ และดูเหมือนคำว่า 'น่ารัก' ของผมจะทำให้เธอเขินล่ะมั้ง เพราะโรเซ่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาไม่มองผมเลย

"อะไร...เธอเขินฉันเหรอ" ผมแกล้งถาม แล้วดูโรเซ่ตอบ

"ใครเขินกันเล่า ฉันเนี่ยนะเขินนาย" ปากบอกว่าไม่เขิน แต่อาการมันไม่ใช่นะ ตอบแต่ไม่มองหน้าคนพูดเนี่ยนะครับ

"ไม่เขินแล้วทำไมต้องหลบตาฉัน"

"หลบที่ไหน" โรเซ่รีบเงยหน้าขึ้นมา ไม่เขินใช่มั๊ยครับ

"อืม..." 

ผมค่อยๆ พิจารณาเธอใกล้ๆ โรเซ่สบตาผมนิ่ง หนาวจนตัวแข็งหรือไง 'ยัยป้าเซ็งเอ้ย'

"...ไม่เขินจริงด้วย" ผมบอกต่อหน้าเธอระยะใกล้

"ก็บอกแล้ว" เธอย้ำเสียงแข็ง สายตาแน่วแน่ แต่เหมือนฝืนตัวเองเลยนะ

"โอเค..." ผมจ้องหน้าเธอ 'ฮึ' เห็นหน้ายัยนี้แล้วมันตลกจริงๆ ครับ

"...แต่เธอก็ยังน่ารักอยู่ดี" ผมว่า แต่...


โป้ก!


"โอ้ย! เจ็บนะว้อย" 

ผมโวยขึ้นและเอามือถูหน้าผากตัวเองหลังจากที่โรเซ่เอาหัวโหม่งผม แต่พอหันไปมองเธอ 'ยัยโง่เอ้ย' 

"โอ้ย" โดนกรรมตามสนองเป็นไงล่ะครับ

"ถนัดทำตัวเองเจ็บนะเธอ" ผมว่าและกำลังจะเข้าไปดูอาการของเธอ แต่ว่า...

"จะทำไร!" อะไรล่ะครับ เล่นโพล้งขึ้นมาจนผมตกใจชะงักไปเลย แถมยังรีบตั้งการ์ดขึ้นมาอีก อะไรของยัยนี้ครับเนี่ย

"กลับไปที่เดิมของนายเลย" แล้วเธอก็ดันตัวผมออกมา ผมก็เลยต้องถอยออกมานั่งที่เดิม 

โรเซ่ทำหน้างอและลูบๆ ถูๆ หัวโนๆ ของตัวเอง ส่วนผมน่ะเหรอ เป็นไอ้บ้าวีไงครับ ผมก็ได้นั่งมองเธออยู่อย่างนี้ เหมือนกลัวว่าเธอจะหายไปไหน จนโรเซ่เริ่มรู้ตัวว่าถูกมอง

"มองอะไร" เธอถาม

"มองคนน่ารัก" ผมตอบ แล้วดูยัยนี้

"หยุดล้อเล่นซักทีได้มั๊ย" ไม่เชื่อผมอีก 

"เธอมันสมองปลาทองหรือไงนะ ก็ฉันบอกไปแล้วว่าฉันชอบเธอ แล้วฉันจะล้อเล่นทำไม" แล้วพอผมพูดแบบนี้


โผล้ะๆๆ


"โอ้ยๆๆ" ผมร้องขึ้นเมื่อโรเซ่ปาหิมาใส่ผม เข้าหน้าเข้าตาเข้าเสื้อผมหมดแล้ว

"หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลย" เธอว่า


โผล้ะๆๆ


"โอ้ยๆๆ แสบนะว้อย" รู้สึกหน้าชาไปแล้วด้วย ผมจึงเอาแขนขึ้นบังหน้าตัวเอง


โผล้ะๆๆ


เธอจะไม่หยุดใช่มั๊ยครับ


โผล้ะๆ...


"หยุด!" ผมรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ โรเซ่จึงชะงักไป

"ถ้าเธอเขินก็บอกกันดีๆ ก็ได้" ผมบอกเธอ

"ฉันไม่ได้เขิน" โรเซ่ว่าเสียงแข็งแล้วพยายามจะหนีการเกาะกุมของผม แต่ผมจะยอมให้ยัยผู้ร้ายปากแข็งหนีไปได้ไงครับ

"ถ้าไม่ได้เขิน..." ผมมองหน้าเธอ โรเซ่มองผม วันนี้ผมต้องได้คำตอบนี้จากเธอ

"...งั้นก็มาคบกัน" 

ผมรู้ว่าคำถามมันไม่เกี่ยวกันกับประโยคแรกเลย แต่ผมอยากรู้ใครจะทำไมล่ะ แล้วดูยัยโรเซ่สิ มองต่ำ สายตาวอกแวก เหมือนคิดอะไรอยู่ในใจ 

'เธอควรคิดเรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วไม่ใช่เหรอ!' ยัยนี้ทำผมประสาทเสียจริงๆ เลย

"ว่าไง จะคบไม่คบ" ผมเร่ง 

"..." ใบ้กินหรือไงเนี่ย โอเค...ผมคงต้องใช้แผนเมื่อคืน

"ค่อยตอบฉันหลังจากนี้ก็ได้" ผมว่าแล้วค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้เธอ มือข้างหนึ่งยึดแขนเธอไว้ ส่วนอีกข้างยันพื้นเพื่อทรงตัว 

"นี่จะทำอะไร หยุด! นายวี" โรเซ่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นผมทำแบบนั้น 

เอาสิครับ ถ้าเธอไม่ตอบผมก็ไม่หยุดหรอกนะ ผมจึงค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปใกล้เธออีก

"นี่!" 

'ตอบสิๆ ไม่ตอบฉันก็ไม่หยุด' ผมคิด 

โรเซ่พยายามจะเอนตัวไปด้านหลังครับ อยากเอนก็เอนสิ ผมก็ตามไปได้อยู่ดี

"หยุดเดี๋ยวนี้เลย!" เธอว่าขณะที่ร่างของเธอกำลังเคลื่อนลงเรื่อยๆ จนกระทั่งหลังเธอติดพื้น 'หึๆ ยัยโง่'

"นายวี! นี่! หยุดเลยนะ นายจะทำอะไรฮะ" โวยวายๆ 'โวยวายไปเถ๊อะ' ผมก็โรคจิตเนาะ ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ

"เธอชอบแบบนี้ก็ไม่บอก" ผมแกล้งถามเธอ

"ชอบบ้าอะไรเล่า!" เธอพยายามดันตัวผมออก แต่ผมเป็นผู้ชายนะ แรงเล็กๆ แบบผู้หญิงของเธอเหรอจะต้านผมได้ 

"เอาไงดีโรเซ่ ฉันชักมีอารมณ์แล้วด้วย" ผมแกล้งพูด

"มีอารมณ์?" เธอทำตาโต แล้วโวยวายขึ้นเมื่อคิดอะไรได้

"มีอารมณ์ อารมณ์อะไรของนาย ไอ้วี ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต" 


ตุ้บๆๆ


โรเซ่ตีอกผมใหญ่เลยครับ 'กูเจ็บ!'


หมับ!


ผมรีบรวบข้อมือเธอไว้

"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ นายมันไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ไอ้หื่นกาม ไอ้..."

"ฉันจะหื่นให้มากกว่านี้อีก ถ้าเธอยังไม่หยุดด่าฉัน ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าใต้ผ้าคลุมหนาๆ ชุดบางๆ นี่ เธอจะซ่อนรูปเหรอเปล่า" 

ผมบอกเธอพร้อมส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปให้ ผมก็ชักรู้สึกว่าตัวเองหื่นเหมือนที่เธอว่าแล้วเหมือนแหละ

"นายมัน ไอ้...ไอ้..."

"เอาดิ่ๆ ไอ้อะไร ถ้าด่าฉันอีก ฉันปิดปากเธอแน่ คงไม่ต้องถามหรอกนะว่าจะปิดด้วยอะไร...ม๊วฟ" ผมทำท่าส่งจูบไปให้เธอ 

"นาย..."

"แสดงว่าต้องการ ได้เลยเดี๋ยวจัดให้" ผมว่าพร้อมกับเคลื่อนหน้าไปใกล้ๆ เธอ

"นี่ ก็หยุดแล้วไง ก็พอได้ยัง นี่!" ยัยนี้หลับตาแม้มปากแน่นเลยครับ ตลกจริงๆ

"งั้นก็ตอบฉันมา ว่าเธอจะเอาไง ถ้าชอบฉันก็คบ ถ้าไม่ชอบก็ไม่ แค่นั้นแหละ" ผมถาม

ถ้าเกิดยัยนี้ดันตอบไม่ขึ้นมา ผมจะทำยังไงนะ ติดหน้าตายแล้วบอกเธอว่าล้อเล่นเหรอ ไม่รู้แหละ เธอว่าไงค่อยว่ากันแล้วกัน

"..." ยัยนี้...หลับไปแล้วหรือไง!

"ลืมตา" ผมออกคำสั่ง

"..." เอ่อนะ 

"ลืม...ตา" แล้วผมก็ใช้มือถ่างตาเธอเอง ช่วยไม่ได้ครับ บอกดีๆ แล้วไม่ทำเอง
"
โอ้ยๆๆ ลืมๆๆ ก็จะลืมอยู่ไง ปล่อยได้แล้ว" เธอว่า ผมจึงปล่อยมือจากตาเธอ ยัยโรเซ่จ้องผมเอาเรื่องเลยครับ

"ตกลงเอาไง จะคบไม่คบ" ผมถามอีกครั้ง

"..." ยัยนี่มันน่านัก

"ตอบมา" ผมเร่ง

"ฉันไม่ตอบ" หืมมม...จะเอางี้ใช่มั๊ยครับ

"เธอจะไม่ตอบก็ได้นะ" ผมว่าแล้วค่อยๆ...

"นี่...นี่...นี่นายจะทำอะไร" 

โรเซ่ถามขึ้นอย่างตื่นๆ เมื่อเห็นผมปลดผ้าคลุมตัวเองออก แล้วแกล้งจ้องเธอเหมือนสิงโตเห็นเหยื่อ 'หึๆๆ'

"ก็แค่ร้อน" ผมว่าแล้วเริ่มปลดกระดุมเม็ดแรกออก

"ร้อนบ้าร้อนบออะไร หนาวจะตาย แล้วนี่...นาย นาย นายจะทำอะไร จะถอดเสื้อเพื่อ" ยัยโรเซ่โวยวายใส่ผมใหญ่เลยครับ

"ฮะ...เธอว่าไงนะ" ผมแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินที่เธอพู

"ฉันถามว่านายจะถอดเสื้อทำไม"

"อ่อ...เธอก็ร้อน อยากถอดบ้าง ได้ๆๆ" ผมว่าแล้วแกล้งทำเป็นจะปลดสายเสื้อคลุมเธอออก

"จะบ้าเหรอ นายหูหนวกหรือไง นี่!" ผมปลดเสื้อคลุมเธอออกแล้วนะครับ

"ไอ้บ้า ไอ้วี ไอ้โรค..."


พรึ่บ!


"อ๊าย!" 

โรเซ่ร้องออกมาเมื่อถูกผมกดไหล่ลงพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

"นายจะทำอะไร" โรเซ่ถามผมหน้าตื่น 

"นี่ยังต้องถามอีกเหรอ" ผมตอบ โรเซ่จ้องหน้าผมใหญ่เลยครับ 'หึๆๆ' 

"เธอคิดว่า..." ผมว่าผมเริ่มคิดไปไกลจริงๆ แล้วล่ะ

"ผู้หญิงกับผู้ชาย...อยู่กันกลางป่ากลางเขา..." ผมพูดไปด้วยเอามือเกลี่ยผมเธอไปด้วย มันตลกจริงๆ นะครับเวลาเห็นหน้าตื่นๆ ของยัยนี้

"แถมอากาศหนาวๆ แบบนี้...เธอว่า...เราควรทำอะไรกันดี" ผมจ้องตาเธอ โรเซ่จ้องผมตาโตเลยครับ

"นาย...นาย...นายไม่กล้าทำหรอก" เธอว่า ผมไม่กล้าทำจริงเหรอ? 

"ลองดูก็ไม่เสียหายนะ" ผมว่าแล้วค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปหาเธอ

"นี่!"


สู้ด!


ผมสูดกลิ่นน้ำหอมที่คอข้างขวาของเธอ แต่จมูกผมไม่ได้โดนคอเธอนะ ผมไม่ได้หื่นถึงขั้นนั้น อย่าคิดกันไปไกล

"กลิ่นเหมือนเดิมเลย" ผมกระซิบบอกเธอค่อยๆ

"นายวี!" เธอพยายามจะขัดขืนอีกแล้วครับ มือโดนล็อคอยู่แบบนี้ ขัดได้ก็ขัดไปเลย 

"แล้วข้างนี้..." ผมว่าก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนหน้ามาที่คออีกข้าง แต่ว่า...

"คบๆๆ คบก็ได้" เธอพูดจริงเหรอครับ 

"ว่าไงนะ" ผมถามเธอ แต่โรเซ่ไม่มองหน้าผมอีกแล้ว

"ก็คบไง"

"ว่าไงนะ" ผมถามย้ำ

"ก็บอกว่าคบไงเว้ย!" ฮาร์ดคอร์จริงๆ เลย 'เยส!'

"เธอแน่ใจนะ" ผมแกล้งถามต่อ

"ตอนนี้ชักจะไม่แน่ใจแล้ว...ว๊าย! นาย!" ผมใช้โอกาสนี้หอมแก้มเธอไปฟอดหนึ่ง

"นายมันชอบฉวยโอกาสจริงๆ เลย" เธอว่าให้ผม แต่ถามว่าผมสนไหม บอกเลยว่า 'Don't care' 

ผมปล่อยมือจากข้อมือของเธอ และทันทีที่เธอเป็นอิสระ เธอก็รีบพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง แล้วปัดเศษหิมะออกจากตัว ผมก็เลยต้องลุกตาม 

"แล้วยังเล่นอะไรไม่รู้เรื่อง เกิดแข็งตายขึ้นมาจะทำไง" โรเซ่ว่าให้ผม

เธอหนาวเหรอครับ คงเป็นเพราะ...'ผ้าคลุม' ผมมองเห็นผ้าคลุมที่ถูกปลดออกที่พื้นจึง...

"นายนี่นะ..." โรเซ่กำลังจะพูดอะไรไม่รู้ครับ แต่เธอก็ต้องนิ่งอึ้งไปเมื่อเห็นว่าผมพุ่งตัวเข้าไปหาเธอในระยะประชิด ดูๆ ไป มันเหมือนว่าผมจะกอดเธอนะ  แต่ไม่ใช่หรอก 

"นาย...ทำอะไร" เธอถามข้างหูผม ผมไม่ได้กอดเธอนะ แต่จริงๆ แล้วผมแค่...

"ถ้าหนาวก็ใส่ไว้" ผมว่าแล้วสวมเสื้อคลุมให้เธอ เมื่อกี้ผมแค่เอื้อมมือไปหยิบเสื้อคลุมที่อยู่ด้านหลังเธอแค่นั้นแหละครับ 

โรเซ่มองหน้าผมแปบๆ ก่อนจะทำเฉไฉไปทางอื่น

"ฉันก็หนาวเหมือนกันนะ" ผมบอกเธอ เธอจึงหันมาหาผมแล้วถามว่า

"แล้วไง" ถามแค่นี้!

"เสื้อคลุมฉันอยู่นี้" ผมชี้ไปที่ผ้าคลุมของผมที่อยู่บนพื้น แล้วมองโรเซ่เพื่อหวังว่าเธอจะทำให้บ้าง แต่โรเซ่ก็คือโรเซ่ครับ

"ฝันไปเถอะ" เธอว่าแล้วพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่เธอลืมอะไรไปหรือเปล่าครับ

"โอ้ย!" ก็ลืมว่าตัวเองเจ็บอยู่น่ะสิ ก็เลยต้องหล่นตุ้บนั่งลงกับพื้นตามเดิม

"ฉันว่าฉันรีบเก็บฟืนแล้วกลับไปหาคนอื่นดีกว่า" ผมคว้าเสื้อคลุมแล้วรีบลุกขึ้นยืน

"นี่! แล้วฉันล่ะ" โรเซ่รีบถาม

"เธอว่าแยกกันหาไม่ใช่เหรอ" ผมแกล้งพูด

"นายนี่มันใจร้ายจริงๆ ทิ้งผู้หญิงที่คบด้วยไว้กลางป่าเนี่ยนะ" ผู้หญิงที่คบด้วยเหรอครับ 'ฮึ' ผมค่อยๆ คุกเข่าลงต่อหน้าเธอแล้วบอกว่า...

"เธอก็ใจร้ายเหมือนกันนั่นแหละ ทิ้งแฟนตัวเองให้หนาวตายได้ไงกัน ใจ..."


พรึ่บ!


ผมกำลังจะพูดว่าใจร้ายครับ แต่โรเซ่รีบคว้าเสื้อคลุมจากมือผมไปแล้วคลี่มันออก ก่อนจะบอกผมว่า...

"ขยับเข้ามาสิ" เธอว่า 

ทำหน้ายากไปอีก ที่ทำนิ่เพราะกลัวผมทิ้งไว้กลางป่าสินะ แต่จะทำเพราะอะไรก็ช่างเถอะ แค่เธอทำให้ก็โอแล้ว 

ผมจึงค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปหาเธอ แล้วส่งยิ้มน้อยๆ ไปให้ แต่ยัยโรเซ่ดันมองดุผม

"นึกว่าจะไม่ทำให้ซะแล้ว" ผมบอกเธอในขณะที่เธอพาดเสื้อคลุมอ้อมคอผม ทำให้ตัวเราอยู่ใกล้กันจนผมได้กลิ่นน้ำหอมของเธอ

"หอมจัง" ผมบอกเธอแล้วส่งยิ้มไปให้ โรเซ่จ้องผมนิ่ง ก่อนที่จะ...

"โอ้ยๆๆ แคกๆๆ เจ็บ โอ้ย แคกๆๆ หายใจไม่ออก แคกๆๆ" 

ผมรีบโวยวายก็ยัยนี้เล่นมัดสายผ้าคลุมรัดคอผมจนแน่น เล่นเอาผมหายใจไม่ออกเลย

"พอๆ แคกๆๆ พอแล้วๆ ยอมๆๆ" ผมโวยวายให้เธอหยุด พอได้ยินว่ายอม โรเซ่ถึงปล่อยมือจากสายผ้าคลุม

"แคกๆๆ จะฆ่ากันหรือไงเนี่ย" ผมว่าแล้วใช้มือลูบคอตัวเองก่อนจะมัดสายผ้าคลุมใหม่อีกรอบ 

"ถ้าฆ่าได้ก็ดี" เธอว่าอะไรนะครับ ฆ่าได้ก็ดีใช่มั๊ย 'ได้!'

"นี่! นายวี! วางฉันลงเลยนะ" โรเซ่โวยวายขึ้นเมื่อผมรีบช้อนตัวเธอขึ้นมาแล้วยืนขึ้น

"ก็จะกลับด้วยกันไง ทำไม แค่นี้กลัวเหรอ" ผมว่าแล้วโยนตัวเธอขึ้น

"นี่! ไอ้บ้า อย่ามาเล่นสนุกได้มั๊ย ว๊าย!" ผมโยนเธอขึ้นอีกครั้ง โรเซ่จึงโอบคอผมแน่น 'หึๆๆ'

"โอบฉันไว้แน่นๆ ล่ะ ไม่งั้นฉันปล่อยเธอจริงด้วย" ผมบอกกวนๆ โรเซ่จ้องผมเขม็ง

"ว๊าย! นายวี!" ฮ่าๆๆ ไอ้ผมก็เป็นบ้า มีความสุขบนความทุกข์ของยัยโรเซ่

"ถ้าทำอีกทีฉันโกรธจริงๆ นะ" เธอว่าเอาเรื่อง

"โอเค"

"ว๊าย! นายวี!"

"ฮ่าๆๆ ล้อเล่นๆ" ผมหัวเราะ ส่วนโรเซ่ชี้หน้าคาดโทษผมไว้ ประมาณ 'ถ้านายทำอีก นายตาย!'

"กลับกันเถอะ" ผมว่าแล้วอุ้มเธอเดินกลับที่พัก แต่จะกลับเฉยๆ เหรอครับ ผมว่าถ้ากลับเฉยๆ ก็ไม่ใช่ผมน่ะสิ

"ว๊าย! นายวี!!!!"





.........จบ PART 100.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1316 KanyathitSakda (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 08:57
    เค้าคบกันแล้วค่าาา ดีใจ
    #1,316
    0
  2. #1180 Kamonkan (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 18:19
    จุดพลุคบกันแล้วโว้ยยยยยยจะคอยดูกุกลิซน้าสนุกมากๆเลยไรท์ถึงจะตอนที่ร้อยแล้วแต่ก็ไม่เคยเบื่อที่จะเข้ามาอ่านเพราะมันสุกไงต่อค่ะต่อ
    #1,180
    0
  3. #1179 allymary (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 18:05
    ชอบคู่นี้น่ารักกกก ยินดีด้วยค่าครบ 100 ตอน ไรท์ได้เก่งมากๆเลยคะไม่เบื่อด้วย ต่อไปก็ขอคู่นี้เยอะๆน้าาา
    #1,179
    0
  4. #1178 fresh-- (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 17:57
    รอค่าาา
    #1,178
    0
  5. #1177 G_0520 (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 12:45
    อีกอย่าง ยินดีด้วยนะคะไรท์ ตอนที่ 100 แล้ว เย้!! ยังไงก็สู้ๆ นะคะ รีดเป็นกำลังใจให้ ???
    #1,177
    0
  6. #1176 G_0520 (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 12:36
    ไรท์ทำให้รีดเบนหัวเรือ ไท์ต้องรับผิดชอบ ส่งวีเซ่มาเดี๊ยวนี้ 555+
    #1,176
    0
  7. #1175 -wa-ya- (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 12:31
    ว่าแล้วเชียวยัยจีซู ว่าแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ???? คู่วีเซ่นี่คนอ่านปาดเหงื่อ สักทีนะสักที ไม่เดินอ้อมอ่าวละ
    #1,175
    0
  8. #1174 Natthipron (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 11:08
    งื้ออ วีเซ่ น่ารักอ่าาาา รีบต่อน้าาา ชอบมากกกอ่า
    #1,174
    0