Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 104 : PART 98 : เจ้าคือความหวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jennie talk...


"ยันยิงเยา ปั้กกะเป้ายิงฉุบ...ฉุบ...ฉุบ...ฉุบ เยส! รถไฟเจนนี่โดนชนตกรางแล้วครับผม"

"วู้ๆๆ" ดีใจกันเกินไปแล้ว รอบที่สามแล้วนะ!

"เธอไม่เก่งเรื่องนี้เลยสินะ" จีมินที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น 

ไม่จริงนะ! ปกติฉันดวงดีจะตาย ใครๆ ก็รู้ แต่คงสู้คนตรงหน้าไม่ได้ ไม่รู้พี่แกดวงแข็งกว่า หรือดวงซวยสุดๆ จนคนดวงดีอย่างฉันยังต้องยอม

"เราตกลงกันแล้วนะ ว่าถ้าพี่กับโลก พี่ต้องมีของติดไม้ติดมือกลับไปด้วย พี่ชนะสามครั้ง"

"ก็ต้องได้สามชิ้น!" สามหนุ่มเนื้อทองประสานเสียงกัน ฉันไม่น่าตกหลุมพลางเจโฮปเลยจริงๆ 

"รู้แล้วล่ะค่ะ" ฉันว่าอย่างเซงๆ แพ้ใครไม่แพ้ แพ้เจโฮป คงอารมณ์เดียวกับเถียงแพ้ Mored เลยแหละ

"ทำอะไรกันอยู่เหรอ" ฉันหันไปตามเสียงที่คุ้นเคย แต่...ยัยนี่แต่งตัวอะไรของนางเหรอ

"แฟชั่นใหม่เหรอแชยอง"

"ฉันว่าน่าจะไม่สบายมากกว่านะคะ" ฉันค้านแรปมอน ก็โรเซ่นางเล่นสวมแมสใส่แว่นดำ คิดว่าแฟชั่นสนามบินหรือไง

"ก็...ก็ไม่สบายค่ะ" โรเซ่เดินเข้ามานั่งข้างๆ ฉัน

"ไม่สบาย? แกไปทำไรมา" ฉันถาม

"เมื่อคืนฉันเดินตากลมเย็นมากไปหน่อยน่ะ" ใส่แมสพอเข้าใจค่ะ แต่...

"แล้วใส่แว่นตาทำไมอะ" จีมินก็คงสงสัยเหมือนฉัน

"ก็...ลมเย็นมันตีตานิ่คะ" อึกๆ อักๆ สงสัยลมเย็นคงทำนางสมองช้าไปด้ว

"หวัดดีฮยองๆ" 

จองกุกทักมาแต่ไกล เดินมาพร้อมวีซะด้วย และพอโรเซ่เห็นสองคนนั้น อะไรของนางล่ะคะเนี่ย เอาผมมาปิดหน้าตัวเองทำไม จะแปลงร่างเป็นผีซาดาโกะหรือไงกัน

"ทำไรกันเหรอฮยองดูน่าสนุกจังเลย" จองกุกถามเมื่อเดินมาถึง 

"เล่นฮอสรถไฟกันนะ พวกกูชนะไปสามรอบแล้วนะเว้ย" มีความคุยโว

"น้อยๆ หน่อยฮยอง ราหุลฮยองอมดวงพวกผมเฉยๆ หรอก" จีมินแก้ตัวแทนฉัน ทำดีค่ะทำดี

"แล้วนี่..." จองกุกชี้มาที่โรเซ่ ผู้กำลังก้มหน้าก้มตาเป็นผีซาดาโกะอยู่ 'เป็นไรเหรอ' จองกุกใบ้ปาก

"แพ้ลม" ฉันตอบ 

จองกุกเป็นคนถาม แต่ฉันว่าคนที่อยากรู้คือคนข้างๆ นะ เมื่อคืนนี้สองคนนี้ต้องไปทำอะไรกันมาแน่ๆ เลยคะ เพราะวีถามหาโรเซ่ แล้วก็หายไปจากงานกันเลย มาเจออีกทีก็เช้านี้นี่แหละ 

"นี่พี่เลิกหยิบกินได้แล้ว เดี๋ยวก็หมดพอดีอะ" ลิซ่าเดินบ่นให้จีซูมาระหว่างทาง เมื่อเห็นว่าขนมที่อยู่ในถาดโดนหยิบไปกิน

"ฉันแค่ชิมเอง อย่ามาบ่นเป็นยายแก่ได้เปล่า"

"ชิมจนอิ่มน่ะสิ" พอลิซ่าเดินมาถึงก็รีบวางจานคัพเค้กลงกลางโต๊ะ แล้วบอกว่า

"ลีนานฝากมาค่ะ พวกพี่คงหิวกันแล้ว เดี๋ยวชาจะตามมาทีหลังนะคะ" ลีนานเหรอคะ

"แล้วพี่ชูก้าไปไหนอะ" จีซูถาม

"รายนั้น ถ้าแดดไม่เลียตูดก็ไม่ตื่นหรอก" จินตอบ

"ขี้เซาจริงๆ เลยพี่คนนี้" จีซูว่าแล้วหยิบคัพเค้กไปอีกชิ้

"พี่จีซู! นี่ชิ้นที่สี่แล้วนะ" ลิซ่าโวยวาย

"ป้าลีนานทำเยอะจะตาย ถ้าหมดแกก็ไปเอาใหม่ดิ" คัพเค้กนี้ฝีมือลีนานเหรอค่ะ

"ชามาพอดีเลย นั่งที่ๆ" จีซูลากลิซ่าไปนั่งเพื่อรอสาวใช้ของลีนานมาเสิร์ฟชา

"ชาผลไม้จากอังกฤษเจ้าค่ะ" สาวใช้ว่าแล้วค่อยๆ รินชาให้พวกฉัน

"ขอบคุณค่ะ" จีซูยิ้มกว้างเหมือนเด็กๆ

"เห็นแก่กิน โอ้ย!" ลิซ่าแซวจีซู แต่ก็ถูกเจ้แกตีแขนเข้าให้

"ขอบคุณค่ะ" โรเซ่รับแก้วมา แต่นางจะกินยังไงล่ะคะ 

ฉันเห็นโรเซ่หยิบแก้วชาขึ้นมา เธอเบี่ยงตัวมาทางฉัน แล้วหันหน้าไปด้านหลังก่อนจะดึงแมสลง แล้วจิบชาไปสองสามอึก แล้วดึงแมสขึ้นตามเดิม ก่อนจะหันกลับไปนั่งท่าเดิมแล้ววางแก้วชากลับที่ คือ...'ลำบากไปมั๊ย!' 

โรเซ่กำลังจะหยิบคัพเค้กขึ้นมาค่ะ แต่ว่า...

"นี่!" 

โรเซ่ร้องขึ้นเมื่อแมlที่ไส่ไว้โดนถอดออกไปอย่างไวจากชายผู้ที่เดินลงทุนอ้อมโต๊ะมาเพื่อขโมยไปโดยเฉพาะ แต่แปลกมากเลยอะที่นางไม่โวยวายต่อ วีรีบเดินกลับไปนั่งที่เดิมโดยมีแมlติดมือไปด้วย

"รำคาญ" เขาว่าก่อนจะนั่ง แต่ยังไม่ทันได้นั่งดี เขาก็ลุกขึ้นมาใหม่อีกครั้ง แล้วยื่นมือข้ามโต๊ะมาหยิบแว่นตาไปจากโรเซ่แล้วนั่งจิบชาสบายใจเชิบ ในขณะที่โรเซ่...นางจะหมุดไปใต้โต๊ะอยู่แล้วค่ะ

"มึงจะแกล้งน้องกูทำไมนิ่" แรปมองหันไปตำหนิวี

"ใครแกล้งฮยอง ก็แค่หวังดี" วีหันไปบอกแรปมอน ก่อนจะพูดกับโรเซ่ว่า...

"ถ้าเธอไม่เงยหน้าขึ้นมากินดีๆ ฉันจะเล่าเรื่องน่าอายของเธอเดี๋ยวนี้แหละ" 

เหมือนคำประกาศิตเลยอะ ก็โรเซ่รีบเงยหน้าขึ้นมาแล้วรีบยัดคัพเค้กกับน้ำชาเข้าปากตัวเอง นางไม่ได้สนใจใครเลย ประหนึ่งว่าโลกนี้มีแค่ นาง คัพเค้ก และชาผลไม้

เอ่อ...นางเคี้ยวบ้างมั๊ยคะนั่น 'เรื่องน่าอาย' แสดงว่ามี something wrong จริงๆ ด้วย 

ฉันหยิบคัพเค้กหนึ่งชิ้นมาจากถาด 'คัพเค้ก' ฉันว่าฉันติดค้างอะไรไว้นะ ฉันจึงค่อยๆ วางคัพเค้กชิ้นนั้นกลับที่เดิม ก่อนจะจีบน้ำชาสักอึกสองอึกแล้วค่อยๆ ลุกขึ้น

"จะไปไหนเหรอ" จีมินถามฉัน

"ไปเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวมานะ" ฉันว่าแล้วเดินออกมา 



ฉันบอกว่าฉันจะมาเข้าห้องน้ำใช่มั๊ยคะ แต่เปล่าหรอก เพราะฉันกำลังจะแวะเข้าอีกห้องนึงต่างหาก

"แต่งอีกนิด เติมอีกหน่อย สวยงาม" ฉันมองเธอผิดไปเหรอคะ

"ทีนี่ก็เตรียมเสิร์ฟ เด็ก..." ลีนานเงียบเสียงลงเมื่อเห็นหน้าฉัน ฉันก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงเหมือนกันแฮะ

"หนูเจนนี่" เธอยิ้มบางๆ ส่งมาให้ 'เฮ้อ' ทำไมฉันเหนื่อยใจตั้งแต่ต้นแบบนี้ล่ะ

"อยากได้อะไรเพิ่มงั้นเหรอ" มันยากก็เพราะเธอเป็นแบบนี้แหละค่ะ ใจดีกับฉันมากไป

"เปล่า...ค่ะ" ฉันตอบ ลีนานดูสงสัย แต่สุดท้ายเธอก็ยิ้มออกมาแล้วถามฉันว่า

"ช่วยข้าแต่งหน้าเค้กหน่อยได้ไหม เดี๋ยวเค้กชุดใหม่ก็สุกแล้ว อีก..." นางหันไปมองเตาอบ "อีก 5 นาที" เธอชวนฉันเหรอคะ

"สาวใช้ข้าทำอะไรพวกนี้ไม่เป็นกันซักคน ก็นานๆ จะมีแขกนอกสายพันธุ์มาสักที พวกนางถนัดดูดเลือดมากกว่าน่ะ อ่อ...ยกเว้นแขกประจำที่ชื่อโอมาน แต่รายนั้นแค่ฝาเนรมิตรก็อยู่ได้ทั้งชีวิตแล้วล่ะ" เธอทำได้ยังไงอะคะ คุยกับฉันโดยไม่ขัดเขินเลย เธอไม่อึดอัดบ้างเหรอ

"ทำไมถึงไม่ใช้ฝาเนรมิตรล่ะ" ฉันลืมอีกแล้ว "คะ"

ลีนานมองฉัน ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า...

"ของสำเร็จรูปแบบนั้น จะสู้สิ่งที่เราสรรสร้างเองได้ยังไง" เธอคิดเหมือนฉันเลยนะคะเนี่ย ว่าแล้วว่าสิ่งประดิษฐ์ของพ่อต้องมีคนไม่ชอบ

"จะช่วยมั๊ย" เธอชวนอีกครั้ง

"ค่ะ" ฉันเดินเข้าไปหานาง ลีนานเอาคัพเค้กชุดใหม่ที่เพิ่งอบเสร็จออกจากเตา แล้ววางไว้บนเคาเตอร์ข้างหน้าฉั

"หนูทำเป็นนะ" เธอถาม 

"ค่ะ" เรื่องแค่นี้สบายมากค่ะสำหรับฉัน 

"ที่นี่คงไม่ได้ทำให้เจ้าอึดอัดเกินไปหรอกใช่มั๊ย" ลีนานถามขึ้นระหว่างที่เรารอให้คัพเค้กเย็นลงก่อน

"ไม่หรอกค่ะ" เธอมองฉันอย่างไม่เชื่อหู 'ก็ได้ๆ'

"จริงๆ ก็นิดหน่อย"

"ข้าก็คิดไว้แล้วล่ะ" เธอว่า หลังจากนั้นเธอก็เอาแต่มองฉัน รู้สึกแปลกๆ แฮะ โดนจีมินจ้องยังไม่เกร็งเท่านี้เลยนะ

"คือ..."

"รู้มั๊ยพ่อเจ้าเป็นผู้ชายที่น่ารำคาญมาก"

"คะ?" จู่ๆ พูดถึงพ่อฉันทำไมกันนะ

"เป็นภาระของสหายอย่างข้าและโอมาน" พ่อฉันเนี่ยนะคะไปเป็นภาระให้คนอื่น

"ฆ่าบาลอร์ ปู่ของเจ้าได้ แต่กลับตกม้าตายเรื่องผู้หญิง" หมายถึงเรื่องแม่ฉันเหรอ

"เจ้าคงไม่รู้ แต่พ่อเจ้ามาที่นี่ทุกวันช่วงแยกทางกับแม่เจ้าใหม่ๆ เพื่อมาระบาย ร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตาย แถมยังล่อไวน์ข้าไปซะเกือบหมดตู้" พ่อฉันเหรอ เป็นตาแก่ขี้เมาช้ำรักน่ะนะ

"แต่การมีสหายแบบพวกเขา มันทำให้ข้าได้รู้จัก มิตรภาพ" นางยิ้มออกมา

"มันแปลกมากเลย เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่หลังจากเราสามคนจับมือเป็นพันธมิตรกัน ข้าถึงพึ่งเข้าใจว่า ความรักไม่ใช่ความเหงา"

"คะ?" เอ๊ะ...ตกลงนางคิดอะไรกับพ่อฉันหรือลุงโรมานอยู่หรือเปล่านะ

"เจ้าเห็นทางเดินนั่นแล้วนิ่" เธอหมายถึงทางเดินที่โรเซ่เล่าให้ฉันฟังใช่มั๊ยคะ

"ข้ามีคนรักตั้งเยอะแยะ เราเข้ากันได้ดีเพราะชอบอะไรเหมือนกัน แต่ไม่มีสักคนเลยที่ทำให้ข้ารู้สึกสบายใจจริงๆ" ตั้ง 49 คนนะคะ จะไม่มีสักคนเลยจริงๆ เหรอ

"พวกเขาพูดจาดี มีหลักการ เป็นสุภาพบุรุษ ชื่นชมและยกย่องข้า ซึ่งข้าก็ชอบนะ หากแต่..." หากแต่...

"หากแต่ข้าไม่แน่ใจว่า พวกเขาเหล่านั้นรักในสิ่งที่ข้าเป็น หรือแค่หลงใหลในตัวข้า"

"แล้วมันเกี่ยวกับพ่อฉันยังไงเหรอคะ" ก็เธอพูดเรื่อง ความรักกับความเหงานี่นา ฉันก็เลยต้องสงสัยเธอไว้ก่อน

"เพราะทั้งสองคนนี้ทำให้ข้ารู้ว่า ที่ข้าคบชายตั้งมากมาย มันเป็นเพียงเพราะข้าเหงาหาใช่รักไม่ อาจจะเข้าใจยากซักนิด พูดง่ายๆ คือ ตั้งแต่ข้ารู้จักพวกเขาชีวิตข้าก็มีสีสันขึ้น เราแบ่งปันความคิด ความฝัน แบ่งปันเรื่องราวชีวิต เรื่องราวที่แตกต่างไปจากที่ข้าเคยฟัง มันทำให้ข้าไม่เหงา ไม่ต้องการรัก จริงๆ แล้วที่ผ่านมาข้าอาจต้องการเพียงแค่สหายก็ได้" เธอว่า 

"คุณไม่เคยมีเพื่อนเหรอคะ" ฉันถาม เพราะเธอดูชีวิตเหง๊าเหงานะ

"แล้วเจ้ากล้าไว้ใจแวมไพร์มั๊ยล่ะ" ลีนานถามฉันด้วยสายตาจับจ้อง สายตาแวมไพร์มันดูลึกลับจริงๆ นะคะ

"สังคมข้า เราหยิ่งพยอง มีคนจ้องเก้าอี้ข้าอยู่เยอะแยะ  ถ้าข้าจะไว้ใจใครสักคนก็คงเป็นตัวข้าเอง เพราะถ้าข้าพลาดเพียงครั้ง ไม่ใช่แค่ตำแหน่ง แต่ชีวิตข้าก็จะถูกสังเวยไปด้วย

ชีวิตช่างสตรองยิ่งนัก ฉันว่าฉันฟังเรื่องของเธอมามากพอแล้วล่ะ ฉันอยากพูดเรื่องของฉันบ้างแล้ว เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า

"คือ..." 

"เค้กเย็นพอดีเลย" ลีนานว่าแล้วหยิบครีมสองหลอดใหญ่ขึ้นมา เมื่อกี้นี้ฉันกำลังจะพูดนะคะ ขัดกันแบบนี้ได้ยังไง เอาใหม่ก็ได้

"คือ..."

"ถ้าจะขอโทษข้า ข้าว่าช่วยข้าทำอันนี้ดีกว่านะ" ลีนานว่าแล้วยื่นหลอดครีมอันหนึ่งมาให้ฉัน ตกลงว่าเธอรู้ว่าฉันมาหาเธอทำไมสินะ

"ฉันขอโทษค่ะ" ฉันว่าแล้วโค้ง 90 องศาให้เธอ ก่อนจะพูดต่อว่า "ขอโทษที่เข้าใจคุณผิด โปรดรับคำขอโทษจากฉันด้วยนะคะ"  

"ช่างเถอะ ใครๆ ก็ทำผิดกันได้ เมื่อเจ้ารู้จักยอมรับ ข้าก็ผมให้อภัย" ทำไมง่ายจังล่ะ

"คุณไม่โกรธฉันเหรอค่ะ" ฉันถามเพราะไม่มั่นใจว่าเธอไม่คิดอะไรจริงๆ เหรอ

"เอาจริงๆ เราก็ผิดกันทุกคนนั่นแหละ แต่ถ้าถามว่าใครเป็นคนเริ่ม...คงต้องโทษเจ้าโอมาน" ประโยคสุดท้ายเธอกระซิบบอกฉันค่ะ เธอมีอารมณ์ขันแบบแปลกๆ นะคะ

"ขอบคุณนะคะ ที่ไม่โกรธฉัน" ฉันบอกเธอ

"หวังว่าต่อไปนี้คงไม่มีใครหาว่าข้าไปเป็นชู้รักของใครอีกนะ" เธอแซวฉันงั้นเหรอ

"จะไม่มีแน่ค่ะ ถ้าคุณลดเสน่ห์ลงมาบ้าง" ฉันว่า

"ยากอยู่นะเรื่องนี้ ฮึๆๆ" เธอหัวเราะอย่างพอใจ จนฉันต้องยิ้มตาม

"ช่วยข้าดีกว่า" นางยื่นหลอดครีมมาให้อีกครั้ง

"ค่ะ" ฉันรีบรับไว้ แล้วลงมือสรรสร้างผลงาน 

ระหว่างทำ ลีนานก็เล่าเรื่องของตัวเองให้ฉันฟังเยอะเลยค่ะ ตั้งแต่เรื่องที่ว่านางรักษาศีล แต่ก็ไม่ครบ 5 ข้อ เพราะขาดข้อ 1 กับข้อ 5 แล้วยังเรียกว่ารักษาศีลอยู่ใช่มั๊ย

แล้วก็เรื่องราวความรักเปื้อนเลือดของนาง ฉันก็คิดว่านางคงไม่เคยมีรักแท้หรอกค่ะ คงเป็นแค่ความเหงาจริงๆ เพราะงั้นนางคงไม่ปล่อยให้พวกเขาตายอย่างนั้น (Special PART 10:อกาธา) 

รวมถึงเรื่องชายปริศนาที่มาเคาะระเบียงห้องเธอกลางดึก ผู้มาพร้อมของขวัญชิ้นหนัก ฉันถามว่าใครและเขาเอาอะไรมาให้ เธอก็ไม่ยอมบอกค่ะ บอกแต่ว่าเขาคนนี้เป็นรักแรกพบของเธอ ดูเธอจะชอบเขาจริงๆ นะ เพราะเธอเล่าไปก็ยิ้มไปด้วย แถมสายตาคิดถึงคำนึงหานี้อีก   

ฉันเหลือคัพเค้กอีกสองชิ้นก็จะเสร็จแล้วล่ะ แต่ว่า...

"นายหญิง" คนสนิทของลีนานวิ่งเข้ามา

"ว่าไงโรนิน"

"แคสเปียร์กลับมาแล้วครับ พร้อมสารฉบับใหม่" สารฉบับใหม่? ลีนานตีหน้านิ่ง ก่อนจะถามโรนินว่า...

"คนอื่นมากันยัง"

"ท่านโรมาน และคณะเดินท่านจากอกาธอนรออยู่ห้องประชุมแล้วขอรับ" 

"ให้คนมาดูขนมนี้ต่อด้วย ไปกันเถอะเจนนี่" เธอบอกโรนิน ก่อนหันมาบอกฉันแล้วเดินนำออกไป เหมือนมีเรื่องอะไรเลยค่ะ

ฉันเดินตามหลังลีนานไปติดๆ เมื่อถึงห้องประชุม ทุกคนดูสงบนิ่งมากเลยอะ มีอะไรกันงั้นเหรอ ฉันเดินเข้าไปนั่งตรงที่ว่างระหว่างจีซูกับโรเซ่ ส่วนลีนานเดินไปนั่งข้างลุงโรมาน ผู้กำลังอ่านสารหน้าเครียด

"ลักซ์ว่ายังไง" ลีนานถามลุงโรมาน

"คาร์เมนเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ไม่กี่วันคงถึงอกาธอน" ลีนานนิ่งไปเมื่อลุงโรมานพูดจบ

"เร็วกว่าที่ข้าคิดซะอีก" เธอว่า

"นางก็เป็นแบบนี้แหละ คงเตรียมกองทัพมาพร้อมแล้วแน่ๆ" ลุงโรมานว่า

"แล้วอย่างนี้เราจะทำยังไงต่อไปคะ" จีซูถามขึ้น

"ข้าคงต้องให้พวกเจ้ากลับอกาธอนก่อน ส่วนทางนี้ ข้ากับลีนานจะเตรียมกองทัพเพื่อไปสมทบให้เร็วที่สุด" ลุงโรมานบอก

"งั้นหนูอยู่ที่นี่กับพ่อนะ" จีซูร้องขอ

"ไม่ได้! พวกมันอาจมาถึงเราก่อน มันอันตรายเกินไปถ้าหากเจ้าต้องอยู่ที่นี่จีซู" 

"แต่พ่อคะ"

"เชื่อพ่อเจ้าเถอะ" ลีนานเอ่ยขึ้น

"กลับไปอกาธอน" เธอบอกจีซู แต่ตามองมาที่ฉัน สายตาแปลกๆ ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าเหมือนคำนี้ที่เธอบอก จะไม่ได้หมายความตามนั้น 'เธอจะบอกอะไรฉันกันแน่นะ'

"ไปเก็บของ แล้วออกเดินทางตอนนี้เลย เจ้าไปกับเด็กๆ ด้วยแคสเปียร์" ลุงโรมานสั่ง

"ไปกันเถอะเด็กๆ ของยาย ไปเก็บข้าวของ เตรียมเสบียงให้พร้อม ทานข้าวให้อิ่ม แล้วรีบกลับไปที่ปลอดภัยกันดีกว่าเนาะ" ยายแคสเปียร์ลุกขึ้นแล้วเร่งพวกฉัน เราจึงทยอยลุกขึ้นทีละคนสองคนอย่างงงๆ 

มันกะทันหันเกินไปหรือเปล่าคะ ยัยคาร์เมนอยากยึดดาวอกาธาขนาดนี้เลยเหรอ ฉันกับจีซูลุกขึ้นเป็นคนสุดท้าย ฉันต้องลากจีซูออกมาด้วยโดยมียายแคสเปียร์ช่วยดันเธออีกแรง เพราะจีซูเหมือนยังไม่อยากไปเลยอะ แต่ก่อนที่จะพ้นประตูห้อง ฉันหันกลับไปหาลุงโรมานกับลีนานอีกครั้ง ลุงโรมานกำลังพูดถึงเรื่องการรวมพลให้ลีนานฟัง ลีนานเงยหน้าขึ้นมาทางฉันเมื่อเห็นว่าฉันมองอยู่ เธอก็มองตอบ เธอดูเหมือนมีอะไรอยากจะพูดกับฉันจริงๆ นะคะ

"ไปเร็วค่ะ" ยายแคสเปียร์ดันฉันกับจีซูออกมานอกห้อง

"เสร็จแล้วเจอกันที่ห้องโถงนะจ้ะ!" ยายแกตะโกนบอกคนอื่นๆ ที่กำลังจะแยกย้ายกันกลับห้อง

"หลานสองคนก็ด้วย ให้เร็วให้ไว" ผลักไสไล่ส่งกันอย่างนี้จะอยู่ทำไมล่ะคะ

"มาเร็วพี่จีซู" ฉันลากจีซูคนหน้างอมาด้วย



"เร็วๆ ค่ะ เข้าห้องพี่ไปได้แล้ว" ฉันมาส่งจีซูที่หน้าห้อง แน่ะ! ยังไม่ยอมเข้าไปอีก


แอ๊ด!


ฉันเปิดประตูให้เลยนะ

"เข้าไปค่ะ" ฉันดันพี่แกเข้าไปในห้อง แต่นางดันเกาะขอบประตูไว้ ต้องให้ออกแรงอีกแล้ว 'ฮึ้บ!'


พลั่ก!


ฉันผลักจีซูเข้าไปในห้องอย่างสุดแรง จนพี่แกเกือบหัวคะมำ 'so sorry นะพี่' ก่อนจะ...


ปัง!


ปิดประตูไม่ให้พี่แกออก

"เก็บของด้วยนะคะ" ฉันว่าก่อนจะเดินกลับห้องตัวเองที่อยู่ไม่ไกล



ฉันพับเก็บข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นใส่กระเป๋า

"คงครบแล้วมั้ง" ฉันคงไม่ได้ลืมอะไรนะ


ก๊อกๆๆ


ใครมาเคาะประตูล่ะคะ

"ประตูไม่ได้ล็อคค่ะ" ฉันว่าแล้วรีบปิดกระเป๋า


กิ๊ก!


เสียงล็อคกลอนนิ่คะ ฉันมองไปที่ประตู

"คุณ"

"เจนนี่"

"คุณมีธุระอะไรกับฉันงั้นเหรอคะ" เธอพยักหน้าให้ฉันก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ว่าแล้วเชียวว่าเธอต้องมีอะไรในใจ

"ช่วยตามหาคนให้ข้าที" นางว่าอะไรนะคะ

"คน? ใครเหรอคะ" ฉันถาม ก็จู่ๆ จะให้ฉันตามหาใครทำไมกัน

"เจ้าของแหวนนี่" เธอยื่นแหวนวงหนึ่งมาให้ฉัน แหวนโลหะสีดำรูปหัวกระโหลกของสัตว์ชนิดหนึ่ง 'อีกา นี่มัน...'

"อกาธัซ?" เธอให้ฉันตามหาเจ้าของแหวนที่เป็นชาวอกาธัซงั้นเหรอ

"ใช่ เป้าหมายของเจ้าไม่ใช่กลับอกาธอน หากแต่เป็นสิ่งที่อยู่ในมือเจ้า" เจ้าของแหวนวงนี้เนี่ยนะ เชื่อได้จริงๆ เหรอคะ นี้อกาธัซนะ

"ทำไมฉันต้องทำด้วยล่ะคะ"

"ก็ถ้าเจ้าอยากจะรักษาชีวิตเจ้า ครอบครัวเจ้า และคนของเจ้า จงตามหาเขา" เขาที่ว่าดูสำคัญขนาดนั้นเชียวเหรอ

"แล้วทำไมคุณไม่ไปเอง" ฉันถาม ลีนานดูลำบากใจที่จะตอบนะ แต่ในที่สุดนางก็ตอบฉันว่า...

"ข้ากลัวเกินกว่าจะทำได้" กลัวอะไรกันนะ

"ฉันจะเชื่อคุณได้ยังไงกัน" ฉันถาม

"ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าข้าถือศีล" ถือศีล 60 เปอร์เซ็นนะเหรอ

"ข้าไม่ถนัดเรื่องพูดปดมดเท็จอยู่แล้ว" เธอว่า

"แล้วฉันจะหาเขาเจอได้ยังไงกันคะ อกาธัซไม่ใช่เล็กๆ นะ" ฉันถาม

"จงไปยังส่วนที่หนาวเหน็บที่สุด" ส่วนที่หนาวเหน็บที่สุดเหรอ 'เขตหนาว' แต่ถ้าเราไปเขตนี้...

"ถ้าเราเจอไดเอียนล่ะคะ" ฉันถาม 

"เจ้าจะเจอคนที่เจ้าควรเจอ" เอ้า...ตอบไม่ตรงคำถามเลย

"เชื่อข้า...กองทัพของคาร์เมนถูกฝึกมาอย่างดี แค่อกาธอนกับทาธารัสอาจจะต้านไม่อยู่ เราต้องการกำลังเพิ่ม...นี่สาร" 

เธอยืนม้วนสารมาให้ฉัน แต่...เอ๊ะโอ! ไหนมีกุหลาบเหมันสีแดงผูกติดมาด้วยล่ะ ฉันรับมาอย่างสงสัย

"ชะตาของพวกข้า ขึ้นอยู่กับเจ้าเจนนี่" ทำไมรู้สึกหนักอกหนักใจอย่างนี้ล่ะคะ เรื่องนี้นอกจากเราแล้วมีใครรู้บ้างนะ

"ลุงโรมานรู้เรื่องนี้มั๊ยคะ" ฉันถาม

"ไม่ เรื่องนี้มีแค่ข้ากับเจ้า เขาต้องการปิดเป็นความลับ" เขา? เขาไหนอีก 

โอ่ย...ทำไมใครต่อใครถึงชอบทิ้งปริศนาไว้ให้ฉันจังนะ ฉันไม่ใช่นักสืบสาวมือพระกาฬนะคะ แล้วฉันจะทำยังกับพวกฉันที่เหลือล่ะ แถมมียายแคสเปียร์อีก 

"เจ้าคือความหวังของเรานะ" เธอเข้ามาจับมือฉัน 

"อย่าทำให้เราผิดหวัง" เธอว่าก่อนจะเดินออกไป...ไปแล้ว! แล้วฉันต้องทำไงเนี่ย!

ปล่อยให้ฉันคิดเรื่องนี้คนเดียวได้ไงกัน ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าฉันจะมีโอกาสไปเหยียบอกาธัซ แค่มาทาธารัสฉันก็ว่าเรามาไกลแล้วนะ เพราะฉันไม่เคยออกนอกกำแพงมาก่อนเลย

ฉันมองแหวนกับสารที่อยู่ในมือ แหวนหัวกะโหลกของอีกาแบบนี้ ชัดเจนเลยว่าเขาคนนั้นเป็นอกาธัซแน่ๆ นี่แหละที่คิดยาก ส่งสารให้กับศัตรูงั้นเหรอ หรือว่า...'ไม่ใช่ศัตรู?' หรืออำนาจอาจมีสองฝ่ายเสมอ

'เฮ้อ...คิดให้ดีเจนนี่'


ก๊อกๆๆ


ใครมาอีกล่ะคะ

"คุณหนู เสร็จหรือยังคะ" 

'ยายแคสเปียร์!' 

"ยายเข้าไปนะ" เข้ามาเหรอคะ! ฉันรีบยัดสารใส่ในกระเป๋าเป้ และเก็บแหวนไว้ในกระเป๋ากางเกงอย่างไว


พล้าง!


ฉันยืดตัวตรงแล้วรีบสะพายกระเป๋าเอาไว้ แกคงไม่ทันเห็นว่าฉันทำอะไรหรอกนะ

"มีอะไรหรือเปล่าคะ คุณหนูดู..."

"ไปกันได้ยังคะ" ฉันรีบตัดบท

"อ่อ ยายก็มาตามนิ่แหละ คนอื่นรอกันอยู่แล้ว" 

"งั้นไปกันเลยนะคะ" ฉันรีบเดินนำยายแคสเปียร์ออกมา

'ฮู้~ เกือบไปแล้ว' แต่ 'ฉันจะจัดการยายแคสเปียร์ยังไงดีเนี่ย!'



ฉันเดินคิดเรื่องที่ลีนานพูดมาตลอดทางที่เดินไปห้องโถง ลีนานบอกว่าฉันเป็นความหวังใช่มั๊ยคะ แต่ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองได้ภาระเพิ่มมาอีก ภาระหนักๆ เฮ้อ...เหมือนแบกเขาทาธารัสทั้งลูกไว้บนบ่าเลย 

'ชะตาของพวกข้าขึ้นอยู่กับเจ้า เจนนี่' 

ฉันกำชะตาของพวกเขาไว้งั้นเหรอ ถ้าฉันทำชะตาพวกเขาขาดล่ะ นรกคงอ้าแขนรับฉันแน่ๆ 'เฮ้อ!'

"มาแล้วจ้ะ!" ยายแคสเปียร์ร้องบอกคนอื่นๆ แต่ไกล ทันทีที่เท้าฉันแตะห้องโถง 

ฉันรีบติดหน้านิ่งให้ดูเหมือนปกติที่สุด พวกนั้นต้องไม่รู้ว่าฉันกำลังคิดมาก คิดเยอะ และคิดหนักจนหัวจะแตกอยู่แล้ว 

"ลุกๆๆ เด็กๆ ของยาย กลับบ้านเรากันเถอะ" ยายแคสเปียร์กระตุ้นพวกฉัน คนอื่นๆ ที่นั่งรอฉันอยู่จึงลุกขึ้นตามแกว่า

"ตามยายมาเลย" แกเดินนำพวกฉันออกไปก่อน พวกฉันถึงค่อยๆ เดินตามไป ที่ประตูทางออก

"เฮ้อ" ฉันเผลอถอนหายใจ เมื่อเห็นจากไกลๆ ว่าใครยืนรออยู่ที่ประตูทางออก

"เป็นไรเหรอ ไม่สบายหรือเปล่า" จีมินถามขึ้น ฉันจึงรีบส่ายหน้า

"เปล่าๆ แค่..." แค่ไรดีนะ 'คิดๆๆ'

"แค่ยังไม่พร้อมเจอหน้าพ่อกับพี่น่ะ" นี่คงเป็นเหตุผลที่เข้าท่าที่สุดแล้วล่ะ

"ไม่เป็นไร ฉันจะเอาใจช่วย" จีมินยิ้มใจดีส่งมาให้ ฉันจึงยิ้มตอบ

"อย่าพาเด็กเถลไถลที่ไหนนะแคสเปียร์" ลุงโรมานที่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูวังสั่งยายแคสเปียร์

"ข้ารู้น่ะท่าน จะตรงดิ่งกลับอกาธอนเลย ไม่แวะที่ไหนแน่นอน" ยายแคสเปียร์รับคำ ไม่แวะที่ไหนเหรอคะ 'ฮึๆ จะทำไงดี!'

"หวังว่าพวกเจ้าจะเดินทางถึงที่หมายอย่างปลอดภัย รักษาเนื้อรักษาตัว เพราะพวกเจ้าคือความหวังของเรา อนาคตแห่งอกาธา" ลีนานบอกพวกฉัน 

คนอื่นคงคิดว่ามันเป็นแค่คำอวยพร แต่ฉันเข้าใจความหมายแฝงนั้นดี เธอเพียงแค่ย้ำภารกิจของฉัน

"ค่ะ/ครับ" ฉันไม่ได้ตอบเธอเหมือนคนอื่นๆ แค่ยืนนิ่งมอง เธอก็มองฉันเหมือนกัน สายตาเหมือนรอคำตอบจากฉันอยู่ ฉันต้องตัดสินใจแล้วใช่มั๊ย

"แล้วพวกข้าจะรีบตามไป" ลุงโรมานว่า

"พ่อต้องรีบตามมานะคะ" จีซูดูเหมือนจะงอแงอีกแล้วค่ะ

"แน่นอนลูกรัก" ลุงโรมานลูบหัวจีซูเบาๆ

"ข้าฝากน้องด้วยนะยุนกิ" ลุงแกบอกชูก้า 

"ครับ" ชูก้ารับคำ

แลดูอบอุ่นเหมือนครอบครัวเดียวกันเลยอะ แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่ฉันจะมาอิจฉานะ เพราะ...

"จงไปเถิด อย่ามั่วชักช้า" ลีนานเอ่ยขึ้น แววตาสุดท้ายมาหยุดอยู่ที่ฉัน เธอต้องการคำตอบใช่ไหม เฮ้อ...ก็ได้ค่ะ คำตอบของฉันคือ...

"เราจะไปถึงให้เร็วที่สุด" ฉันบอก แล้วเธอจึงเผยรอยยิ้มออกมา

"ท่านทำถูกแล้วคุณหนู" เธอว่า ฉันทำถูกแล้วจริงๆ ใช่มั๊ยคะ

"ถ้างั้นเราขอตัวนะท่าน ลาล่ะท่าน" ยายแคสเปียร์โค้งทำความเคารพลุงโรมานกับลีนาน พวกฉันจึงทำตาม

"ไปกันเด็กๆ" แล้วยายแคสเปียร์ก็เดินนำเราออกไปสู่พื้นหิมะด้านหน้าอีกครั้ง เอาล่ะ...

'ฉันกำลังไปหาแก...อกาธัซ'



.........จบ PART 98.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1162 Preaw (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 12:58
    ต่อค่าาา
    #1,162
    0
  2. #1161 Kamonkan (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 09:56
    สนุกมากกกกต่อค่ะอยากอ่านแล้ว
    #1,161
    0
  3. #1160 -wa-ya- (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 02:10
    มีคนปริศนามาอีกแล้ววว กำลังสนุกเลยค่ะ รอติดตามตอนต่อไปนะคะ ลุ้นมากเลย เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1,160
    0
  4. #1156 ♡Roes_L.A. (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 00:03
    รอค่าาาาา มาเร็วๆนร้าาา
    #1,156
    0
  5. #1155 fresh-- (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 17:23
    รอค่าาาาาา
    #1,155
    0
  6. #1154 allymary (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 16:51
    รอค่าา
    #1,154
    0