{MARKBAM} ♥ Kindergarten ♥ [Mpreg]

ตอนที่ 9 : 08; Complete 115% {rewrite}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,038
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    20 ม.ค. 60

08;

 

 

         


         

            ถ้าคุณไม่เคยกินเรดบลูแล้วตามด้วยกาแฟแสดงว่าคุณยังไม่ได้ลิ้มรสความเป็นมนุษย์เงินเดือนอย่างแท้จริง เมื่อวานพอแยกจากคุณผู้อำนวยการโรงเรียนเสร็จแล้วผมก็กลับมาปั่นต้นฉบับต่อจนเสร็จและส่งให้สำนักพิมพ์ได้อย่างทันเวลา ช่วงเวลาประมาณตีสองมันคงเป็นเวลาที่ผมควรจะได้พักผ่อนแต่คามิลก็ดันไม่สบายจึงต้องพาไปหาหมออย่างเร่งด่วนแต่ก็ยังดีที่ไม่เป็นอะไรมาก ผมก็เลยถือโอกาสกล่อมลูกนอนแล้วก็นอนที่ห้องด้วยซะเลย

 

 

            ประมาณช่วงสายๆของวันคุณแจ็คสันก็โทรมาบอกผมว่าจะเข้ามาให้คำปรึกษาเรื่องการเลี้ยงน้องคามิล ผมเลยต้องรีบทำอาหารและรีบเอาไปให้น้องคามิลทานแต่การเป็นไข้อ่อนๆทำให้คามิลทานอะไรไม่ค่อยได้แต่คุณหมอบอกว่าถ้าหมั่นเช็ดตัวทานยาตรงเวลาน้องคามิลก็จะหายเอง

 

 

            พอได้เวลานัดผมก็เห็นรถออร์ดี้สีดำมันวาวมาจอดเทียบหน้าบ้าน คนขับรถเปิดประตูมากดกริ่งหน้าบ้าน ผมจึงเดินไปเปิดประตูให้คุณแจ็คสันเอารถเข้ามาจอดข้างในบ้าน วันนี้คุณผอ.แต่งตัวแบบสบายๆอย่างกางเกงขาสามส่วนสีครีมเสื้อยืดสีฟ้าอ่อนกับรองเท้าผ้าใบสีฟ้าพาสเทล รวมๆแล้วทั้งตัวคุณแจ็คสันคล้ายขนมหวานที่เด็กๆชอบ

 

 

“สวัสดีครับคุณแจ็คสัน วันนี้ดูแต่งตัวสบายๆนะครับ” ยองแจเอ่ยทัก

 

 

“ก็นี่มันวันหยุดนี่ครับเลยอยากทำตัวสบายๆบ้าง”

 

 

“แล้วปกติแต่งตัวแบบนี้หรอครับ”

 

 

“อ่า ใช่ครับ มีอะไรหรอ”

 

 

“ดูวัยรุ่นดีนะครับ”

 

 

“ฮ่าๆ อย่าชมแบบนี้สิครับ ผมเขินนะเนี่ย” คุณผอ.แกล้งยิ้มเล็กน้อย

 

 

“บ้านคุณดูน่ารักดีนะครับ อยู่กันกี่คนหรอ” คนหล่อเริ่มถามทันทีเมื่อเดินเข้ามาในตัวบ้าน

 

 

            ภายนอกตัวบ้านสีชมพูสดใส มีระเบียงเล็กๆบนชั้นสองเพื่อให้สามารถเปิดรับลมได้และตกแต่งด้วยต้นไม้มีดอกสีสันสวยงามอย่างพอเหมาะ ถึงจะเป็นบ้านหลังเล็กแต่ก็ดูอบอุ่นและน่ารักอยู่ไม่น้อย

 

 

“ผมอยู่กับคามิลแค่สองคนเท่านั้นแหละครับ” ยองแจพูดยิ้มๆ

 

 

“ทำไมถึงอยู่กันแค่สองคนล่ะครับ แล้วพ่อของน้องคามิลล่ะ” คุณคนหล่อยังไม่หยุดถาม

 

 

“เชิญเข้ามาในบ้านก่อนดีกว่านะครับ” คนที่ตัวเล็กกว่าผายมือเชิญ

 

 

            พอเข้ามาในบ้านร่างบางก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อไปหยิบน้ำส้มคั้นสดๆที่เพิ่งคั้นไว้รินใส่แก้วสองแก้วเพื่อให้คุณแจ็คสันและตัวเอง

 

 

“น้ำส้มคั้นสดๆครับ”

 

 

“ขอบคุณครับ เอ... ว่าแต่น้องคามิลไปไหนหรอครับ ตั้งแต่เข้ามายังไม่เห็นเลย”

 

 

“พอดีแกป่วยแล้วลงมาไม่ไหวน่ะครับ คุณแจ็คสันอยากคุยกับเค้ารึเปล่าล่ะครับ”

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมอยากคุยกับคุณเรื่องน้องคามิลมากกว่า”

 

 

“คุณมีอะไรจะถามหรอครับ”

 

 

“พ่อของน้องคามิลอยู่ที่ไหนหรอครับ ผมไม่เคยเจอเขาเลย” คนฟังชะงักไปพักหนึ่งก่อนจะตั้งสติตอบคำถาม

 

 

“จริงๆแล้ว ผมก็ไม่รู้หรอกครับว่าพ่อน้องคามิลคือใคร มันเกิดจากความมักง่ายของผมเอง” ยองแจหยุดพูดไปเล็กน้อยก่อนจะเริ่มพูดต่อ

 

 

“ย้อนกลับไปตอนที่ผมยังเป็นวัยรุ่นแสบๆ ผมมีความคิดแบบเดียวกับตอนนี้คืออยากเป็นนักเขียน ผมเลือกเรียนอักษรศาสตร์แทนที่จะเรียนทันตแพทย์แบบที่แม่อยากให้เรียน ท่านจึงบอกให้ผมไปคิดมาอีกทีแต่ผมก็กลับไปมีอะไรกับคนแปลกหน้าในผับ ผมไม่รู้จักเขาและผมก็ไม่รู้ว่าคามิลเป็นลูกใคร..”

 

 

“แต่น่าแปลกนะครับ ที่วินาทีแรกที่ผมรู้ว่าผมท้อง ผมกลับไม่อยากเอาเด็กคนนี้ออกเลย” ร่างสูงเอื้อมมือมาจับมือกับมือเรียว บีบมือเล็กน้อยเพื่อให้กำลังใจ

 

 

“ผมบอกพ่อแม่ทุกเรื่องที่ผมควรจะบอก ผมรู้ว่ามันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น สุดท้ายพ่อผมก็ไล่ออกจากบ้าน ตัดออกจากตระกูลไม่ส่งเสียผมอย่างเก่าภาระทุกอย่างมันเลยถาโถมมาที่ผม สิ่งที่พอจะช่วยผมได้คงเป็นการเขียนนิยาย”

 

 

“มันยากมากในช่วงแรกเพราะผมยังเป็นแค่นักเขียนโนเนมที่ทุกคนไม่รู้จัก ทางสำนักพิมพ์แทบจะไม่เปิดโอกาสให้ผมด้วยซ้ำแต่ผมก็พยายามอ้อนวอนทุกวิธีทางเพื่อที่จะทำให้สำนักพิมพ์ยอมรับหนังสือของผม ไม่นานผมก็ได้ยินข่าวดีหลังจากที่ส่งต้นฉบับไป”

 

 

“เงินก้อนแรกที่ผมได้รับหมดไปกับการเช่าห้องเล็กๆที่ไม่มีแต่ฮีตเตอร์ บางวันก็นอนหนาว บางวันก็ร้อนจนอยู่ไม่ไหว ผมได้แต่กัดฟันทนไปจนแต่งจบเล่มที่สอง ผมเริ่มมีเงินมากขึ้นจนสามารถใช้จ่ายได้สบายมากขึ้น ยิ่งเขียนไปก็ยิ่งมีคนตอบรับมากขึ้น ผมรู้สึกดีใจมาก แต่ยังไม่ถึงหนังสือเล่มที่สาม น้องคามิลก็ถึงกำหนดคลอด ตลอดชีวิตผมไม่เคยคิดว่าจะต้องการใครแต่วันที่น่าดีใจที่สุดผมกลับกลัว กลัวว่าจะเป็นแม่ที่ไม่ดี แล้วมันก็เกิดขึ้นจริงๆ ผมเป็นแม่ที่ไม่ดี”

 

 

“น้องคามิลคงต้องเหงามากๆเพราะแกไม่ค่อยมีเพื่อนเลยวันๆเธอเอาแต่นั่งเฝ้าผมเขียนนิยาย ถึงแม้ว่าเราจะนั่งข้างๆกันแต่ผมก็ไม่สามารถให้ความรักกับเค้าได้อย่างเต็มที่ ผมเป็นแม่ที่แย่จริงๆ” น้ำตาของคนเป็นแม่ไหลเอ่อลงมาเต็มกรอบหน้าสวย ในหนึ่งหยดน้ำตามาจากทั้งความสุขและความเศร้า

 

 

“คุณทำได้ดีแล้ว ทำได้ดีที่สุดแล้วครับ” นิ้วหยาบๆของผู้ชายที่วันๆจับแต่ปากกากำลังเช็ดน้ำตาอย่างอ่อนโยนให้กับคุณแม่ยังสาว

 

 

“ผมเกลียดตัวเองที่ทำให้คามิลต้องมาลำบากแบบนี้ ทุกครั้งที่น้องพูดถึงพ่อของเขา ผมก็ไม่รู้จะตอบยังไง” คนเป็นแม่โผกอดคนที่อยู่ตรงหน้าราวกับอยากจะระบายทุกอย่างออกมาให้หมด ให้มันช่วยเยียวยาความทุกข์ในใจที่ตนเองได้รับ

 

 

“ต่อไปนี้ถ้าคุณไม่มีเวลาดูแลคามิล คุณบอกผมนะ ผมจะช่วยคุณเอง” พอได้ฟังเรื่องทั้งหมดแจ็คสันเองก็รู้สึกทึ่งในตัวของยองแจมากเพราะยองแจเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่เลี้ยงลูกคนเดียวมาได้ถึงแปดปี

 

 

“ขอบคุณคุณแจ็คสันมากนะครับ ที่ดีกับผมขนาดนี้” ร่างเล็กเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกขอบคุณ

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะผมเอ็นดูน้องคามิล”

 

 

“คุณดูมีความสุขเวลาพูดถึงงานเขียนของคุณนะครับ” คุณผอ.สังเกตได้ว่าเวลาคุยกันเรื่องงานเขียนแล้วคนตัวเล็กจะดูมีความสุขเป็นพิเศษ

 

 

“ใช่ครับ ผมมีความสุขกับมันมากเหมือนกับเวลาเห็นน้องคามิลโตขึ้นในทุกๆวันเลยแหละครับ”

 

 

“จริงๆแล้ว มีหลายอาชีพมากเลยนะครับที่ทำเงินได้มากกว่านี้ ทำไมคุณไม่ลองทำดูล่ะครับ”

 

 

“เพราะว่าความจริงก็คืองานเขียนมันตีค่าด้วยเงินไม่ได้ไงครับ” คนพูดยิ้มน้อยๆ

 

 

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ” คุณผอ.ยังคงสงสัย

 

 

“ก็เพราะว่างานเขียนเป็นงานที่ใครๆก็เขียนได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำให้คนอ่านรู้สึกว่ามันมีคุณค่าได้ กว่าจะได้หนังสือแต่ละเล่มผมต้องใช้เวลาเพื่อที่จะจมดิ่งไปกับสิ่งที่ผมเขียน ถ้าคนอ่านอ่านแล้วไม่เกิดภาพภายในสมองอย่างละเอียด ถ้าอ่านแล้วไม่รู้สึกถึงอารมณ์ ถ้าอ่านแล้วไม่เข้าใจความนัยที่อยู่ ผมถือว่าหนังสือเล่มนั้นยังมีพลังไม่พอให้คนอ่านรู้สึกถึงมันได้”

 

 

“งานเขียนที่อ้างอิงใช้ความรู้มันง่ายกว่าสิ่งที่เราจินตนาการขึ้นมาเองเพราะการจินตนาการขึ้นมาเองคนเขียนก็ยังไม่เคยเห็นจริงแต่ต้องเขียนให้คนอ่านเห็นจริง มันยากว่าไหมครับ”

 

 

“อา..เข้าใจยากจัง” ร่างสูงพูดพร้อมยกนาฬิกา ตอนนี้ก็บ่ายกว่าแล้ว เผลอคุยยาวซะได้แถมยังไม่ได้คุยกับน้องคามิลก็ต้องไปทำงานต่อแล้ว

 

 

“มีอะไรหรอครับ” ร่างเล็กถาม

 

 

“ผมต้องไปทำงานต่อแล้ว ยังไงถ้าคุณอยากจะฝากน้องคามิลไว้กับผมวันไหนคุณก็โทรมาเบอร์นี้นะครับ” ร่างสูงยัดกระดาษใบเล็กๆใส่ในมือของร่างเล็ก

 

 

“สำหรับวันนี้ขอบคุณนะครับ”

 

 

“แล้วเจอกันใหม่ครับ”

 

ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่ทำให้รู้สึกว่างเปล่าและเงียบเหงาเสียจริง เที่ยงคืนแล้วเมฆดำก็เคลื่อนมาปกคลุมดวงจันทร์จนมืดมิดขุ่นมัวไปทั้งดวงเช่นเดียวกับจิตใจที่ขุ่นมัวของจินยอง เขาคิดแล้วคิดอีกเกี่ยวกับเรื่องการหย่าของเขาและเจบีแต่ความอดทนมันก็มาถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน เขาร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตาให้ไหลแล้วมันหมดไปแล้วจริงๆ

 

 

            มีหลายครั้งที่คนอื่นมักจะสงสัยว่าทำไมจินยองถึงขี้หึงและคิดมากนัก คำตอบมันง่ายนิดเดียว มันก็เพราะว่าโลกนี้มีเจบีเพียงคนเดียว เขาไม่อาจทำใจได้หากต้องใช้ร่างกายของคนรักร่วมกับผู้หญิงคนไหนที่เจบียังไปเกี่ยวข้องด้วยอยู่ เขาไม่อาจทำใจได้ที่ต้องเป็นคนเลี้ยงดูลูกน้อยอยู่คนเดียวโดยปราศจากการใยดีจากคนเป็นพ่อทั้งๆที่น้องกูวอนเกิดจากความรักจากทั้งเขาเองและเจบีแท้ๆ

 

 

            ฟางเส้นสุดท้ายกำลังจะขาดหลังจากได้ยินเสียงเปิดประตูบ้าน ร่างบางที่นั่งรอคนรักที่ไม่อาจเรียกว่าคนรักได้อีกต่อไป ดวงตาที่แดงน้อยๆเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้จากเวลาการรอคอยที่ยาวนานมองไปยังสามีของตัวเอง สูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด ก้าวไปช่วยสามีถอดสูทนอกออกให้ สูดดมแก้มหอมกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนอื่นผ่านแก้มคนรัก ยิ้มให้น้อยๆอย่างจริงใจ

 

 

ถือเป็นการทำให้ครั้งสุดท้าย...

 

 

“เจบีดื่มน้ำอะไรก่อนไหม” ร่างบางถามด้วยความห่วงใย

 

 

“ไม่ล่ะ ง่วง ขอไปนอนก่อนนะ” ร่างสูงผละออกจากร่างบาง

 

 

“แจบอม เราอยากคุยด้วยนะ” คำเรียกชื่อที่แปลกไปทำให้ร่างสูงคิ้วกระตุกเล็กน้อย ทุกครั้งที่จินยองเรียกเขาแบบนี้มันมักจะมีเรื่องที่เขาไม่อยากจะฟังพ่วงมาอยู่ในหัวข้อสนทนาด้วยอยู่เสมอ

 

 

“เรื่องอะไร” เสียงทุ้มถามในน้ำเสียงไม่ได้บอกถึงความใส่ใจแต่ภายในใจกลับสะท้านด้วยความกลัว

 

 

“จินยองว่าเราหย่ากันเถอะนะ...” เขากลั้นใจพูดคำที่ยากมากที่สุดออกไป ทั้งๆที่ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะได้พูด

 

 

ก่อนหน้าที่จินยองท้องมันเคยดีกว่านี้ไม่ใช่หรอ ?

 

 

“อะไรนะ นายรู้ไหมว่านายพูดอะไรออกมา!” เสียงทุ้มตะโกนลั่นทำให้ลูกน้อยที่นอนอยู่ในเปลร้องไห้จ้าเสียงดังแต่ทั้งคนเป็นพ่อและคนเป็นแม่ก็ยังคงไม่ก้าวไปไหนเพราะว่าอยากคุยกันให้รู้เรื่องก่อน

 

 

“ให้ความทรงจำระหว่างเรามันจบแค่นี้เถอะนะ ขอให้มันเป็นฝันดีที่มีแต่ความสุข เนียร์จะขอจำมันไว้ อย่าให้มันยืดเยื้อจนเหลือแต่ความเจ็บปวดเลยนะ” ร่างบางพูดทั้งน้ำตา ไหล่เล็กกำลังสั่นไหว ไม่มีใครเคยมองเห็นว่าไหล่เล็กๆนี้ต้องแบกรับความรู้สึกมากมายเอาไว้ขนาดไหน

 

 

“พี่รักนายนะ ทำไมนายพูดแบบนี้” ร่างสูงยังคงใช้เสียงตะโกน

 

 

“พี่บอกว่าพี่รักเนียร์แต่ทุกวันที่กลับดึก ทุกครั้งที่มีกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงอื่น ซูจี เยรินแล้วก็คนอื่นๆ มันหมายความว่ายังไงครับ”

 

 

“พี่ไม่ได้ยุ่งกับซูจีแล้ว”

 

 

“แต่พี่ก็ไม่ได้เลิกยุ่งกับคนอื่นใช่ไหมครับ?”

 

 

“...”

 

 

“พี่มีลูกกับเนียร์แล้วนะ ถึงเราจะไม่ได้แต่งงานกัน แต่มันไม่ได้แปลว่าพี่เป็นของเนียร์หรอครับ พี่เคยคิดถึงน้องกูวอนบ้างไหม แกขวบหนึ่งแล้วนะครับ พี่ควรกลับบ้านมาเล่นกับลูกบ้าง เราควรมีfamily time ด้วยกันบ้างไม่ใช่หรอครับ”

 

 

“....”

 

 

“หรือพี่ไม่เคยแคร์เรื่องพวกนี้เลย หรือพี่ไม่เคยสนใจเรื่องลูกของเราเลย หรือว่าพี่ไม่เคยรักผมเลย เราคบกันมาเกือบแปดปีแล้วนะครับ ผมทนมาเยอะแล้ว” เสียงทุ้มหวานสะอึกสะอื้นและขาดห้วง หัวใจของเขามันเหมือนถูกบีบรัดให้คล้ายกับหยุดเต้น

 

 

“...พี่ขอโทษนะเนียร์” ร่างสูงพูดอะไรไม่ออก ทำได้เพียงเอ่ยคำขอโทษไปเท่านั้น เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าจินยองคิดอะไรมากมายถึงเพียงนี้

 

 

เขาผิดเองที่คิดถึงแต่ตัวเอง เขาเอาแต่คิดว่าตัวเองไม่พร้อมกับการต้องมารับผิดชอบชีวิตของใคร เขาเพียงแค่รักจินยองมากแต่ก็ยังไม่รู้วิธีการเป็นแฟนที่ดี ตลอดแปดปีที่คบกับจินยอง เขายอมรับว่าเขามักจะแอบนอกกายจินยองเสมอๆแต่เพราะจินยองเป็นคนที่ดีเกินไปจึงไม่เคยพูดอะไรเลยแต่ครั้งนี้มันคงมากมายเกินไปจริงๆสินะ

 

 

“ให้โอกาสพี่ได้ไหม แค่ครั้งสุดท้าย ขอครั้งสุดท้ายจริงๆ” ร่างสูงกอดเอวบางไว้แน่น น้ำตาลูกผู้ชายอกสามศอกรินไหลลดลงไหล่เล็กที่กำลังสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่ ที่เขาหายไปหลายวันก็เพราะว่าต้องการหลีกเลี่ยงการพบหน้ากับจินยอง เขากลัวว่ามันจะทำให้จินยองบอกเรื่องที่เขาต้องการหย่ากับผม ผมยอมรับว่าผมเป็นคนเห็นแก่ตัวและไม่ยอมเผชิญหน้ากับปัญหาแต่เพราะผมรักเขาและผมก็ยังคงเห็นแก่ตัว มันทำให้ผมไม่อยากเจอเขา

 

 

            จินยองดีใจที่แจบอมยังรักเขาอยู่แต่จินยองก็กลัวการเสียใจอีกเช่นกัน มีคนเคยกล่าวไว้ว่าเมื่อถึงจุดสูงสุดของความอดทน คนเรามักจะไม่ยอมอ่อนข้อให้มันอีกและเลือกที่จะสนใจแต่ตนเองเพียงเท่านั้น แต่ถึงมีคนกล่าวไว้อย่างนั้นจินยองก็คิดว่ามันไม่จริง เขายังรักและพร้อมให้อภัยเจบีทุกครั้งที่เจบีขอโทษ เขายังไม่เคยเจอจุดสูงสุดของความอดทนเสียที ความรักมันทำให้เขางมงายเช่นนี้นี่เอง

 

 

“ครั้งสุดท้าย”

 

 

“...”

 

 

“ทำให้จินยองมั่นใจที”

 

 

 

-100-

Rewrite 22.50 20/01/17

O W E N TM.
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

684 ความคิดเห็น

  1. #674 praew-yyy (@praew-yyy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 07:04
    งืออออออ น้ำตาไหลไปแล้วววว
    #674
    0
  2. #644 march03 (@sataangg) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 11:37
    ร้องไห้เลย
    #644
    0
  3. #621 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 10:54
    ยองแจก็รันทดสุดหัวใจ จินยองก็เชือกเส่นสุดท้าย ใครให้มากกว่านี้อีก
    #621
    0
  4. #601 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 17:49
    ไม่ยอมได้เปล่าให้ไปเริ่มใหม่เลย คนนิสัยไปดีกลับไปที่0เลย
    #601
    0
  5. #580 HMKY_ELF (@muk2727) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 03:07
    อยากให้บีกลับไปเจ้าชู้แล้วพอกลับบ้านมาก็ไม่เหลือจินยองกับลูกิกแล้วจัง...สมอ่ะ รู้สึกบียังไม่เจ็บเท่าไร
    #580
    0
  6. #515 MBY_626 (@miraculous_626) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 00:07
    พี่บีอย่ากลับไปทำแบบเดิมอีกนะ
    #515
    0
  7. #506 Micky P.bear (@soen) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 18:14
    ครั้งสุดท้ายนะบี๋มองเนียร์บ้างรักไม่ใช่แค่ความรู้สึกนะ อยู่ด้วยกันมานานแล้วตอนนี้พี่ต้องพร้อมนะครัช
    #506
    0
  8. #504 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 23:25
    งื้อน้ำตาแตกเลยทีเดียว
    #504
    0
  9. #481 Bbowsnow (@bbowbowyy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 10:25
    สงสานเนียร์อ่ะ ถ้ารักกันตั้ง8ปี น่าจะผ่านอะไรกันมาเยอะ บีน่าจะเข้าใจเนียร์มากกว่านี้นะ หน่วงแทน TT แจ็คแจน่ารัก
    #481
    0
  10. #478 Mark's (@jatuthip-9397) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 09:48
    เรารอลูกอีกคนเป็นของแจ็คสันค่ะส่วนพาร์ทบีเนียร์นี่ ไม่มีอะไรจะพูดจริงๆ
    #478
    0
  11. #472 คุณลม (@lovefanxing) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 03:51
    เฮลโล่ว์ พี่บีแปดปีเชียวนะพี่ ใช้เวลาทำใจแปดปีเชียวนะ เนียร์ต้องใช้เวลาเพื่ออดทนและให้อภัยตั้งแปดปี เป็นเรารักแค่ไหนก็ไม่ทนอ่ะ ยอมรับเลยว่ารักตัวเองมากกว่าแน่ๆอ่ะ
    #472
    1
  12. #470 p5chpn (@praeoror) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 02:00
    ชอบพาร์ทบีเนียร์มากกกก><
    #470
    0
  13. #469 Nest Wongvijidsin (@wongvijidsin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 02:00
    พี่บีได้โอกาสแล้วก็ทำให้มันดีหล่ะ
    #469
    0
  14. #468 Freiler (@Freiler) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 01:52
    หน่วงสองคู่อีกคู่ก็โครตละมุน อยากจิครายจิมๆ
    #468
    0
  15. #464 PetalStory (@PetalStory) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 01:16
    ไม่อยากจิเชื่อใจพิเชรบีย์
    #464
    0
  16. #458 Fleur Rose (@spash) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 00:34
    ไม่ม่าเลยยยย แต่เจบียังทำอีก อย่าหวัง
    #458
    0
  17. #457 minoteamiry (@antl-shawol) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 00:24
    กำลังคิดอยู่ว่าแจ็คเป็นพ่อป่าว แต่พออ่านทอล์กแล้ว...อ่าวววว ไม่ใช่ว่ะ 555
    #457
    0
  18. #450 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 23:58
    เจบี ครั้งนี้ก็ทำตัวดีๆด้วยยย
    #450
    0
  19. #449 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 23:53
    ฮือ แจ็คสันไม่ใช่พ่อแท้ๆน้องคามิลก็ไม่เป็นไรค่ะ ไว้น้องคนที่สองให้แจ็คสันเป็นพ่อแท้ๆก็ได้เนอะ... บีเนียร์นี่แบบ...เราเป็นเนียร์เราคงไม่ทน เนียร์เป็นคนดีจริงๆ
    #449
    0
  20. #448 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 23:53
    ฮือ แจ็คสันไม่ใช่พ่อแท้ๆน้องคามิลก็ไม่เป็นไรค่ะ ไว้น้องคนที่สองให้แจ็คสันเป็นพ่อแท้ๆก็ได้เนอะ... บีเนียร์นี่แบบ...เราเป็นเนียร์เราคงไม่ทน เนียร์เป็นคนดีจริงๆ
    #448
    0
  21. #447 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 23:51
    น้องแจน่าสงสารรร สู้ๆนะน้องแจ ไว้จะให้พี่แจ๊คสันไปดามใจนะจ๊ะ ส่วนเนียร์ใจแข็งเข้าไว้เอาคืนให้พี่มันรู้สึกบ้างงงแต่ก็ไม่ต้องเยอะนะ 555 ส่วนมาร์คแบมคิดถึงแล้วนะกลับมามุ้งมิ้งให้ดูหน่อยยยยย
    #447
    0
  22. #377 Fleur Rose (@spash) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 02:18
    แจน่าสงสาร ว่าแต่ผู้ชายคนนั่นมันแกป่าวคุณ ผอ.
    #377
    0
  23. #364 pimpimpim1a (@pimpimpim1a) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 16:38
    แจ๊ครึเปล่าคะ คุณพ่อน้องอ่ะ ^^
    #364
    0
  24. #363 Aernny9397 (@Aernny9397) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 11:34
    หืมมม? เอ็นดูคามิลหรือแม่คามิลคะคุณผอ. 555
    #363
    0
  25. #362 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 21:35
    ยองแจน่าสงสารนน
    #362
    0