(นิยายแปล)ทุกๆโลกดูเหมือนจะไม่ค่อยปกติ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,859 Views

  • 114 Comments

  • 494 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,272

    Overall
    4,859

ตอนที่ 7 : ARC 2 - ep.3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 816
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 132 ครั้ง
    18 ม.ค. 62





   “ ทำไมเธอถึงต้องการผีนั้น ” 


   ใบหน้าของซ่งดาวเปลี่ยนเป็นสีดำ...มันเป็นได้ไหมว่าผีตนนั้นเป็นผีที่ทำตุ๊กตาพอร์ซเลน? ดังนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เหมือนจะค่อนข้างดี? 

   ไม่น่าเป็นไปได้...ตุ๊กตาน้อยเป็นของเขาแล้วในตอนนี้ เขาจะไม่อธิบายให้ฉันเข้าใจได้อย่างไรเกี่ยวกับผีนั้น

   เมื่อเขามองมันใกล้ ๆ เขาก็เห็นว่ามันเป็นผีที่ดูน่าเกลียดและเหมือนปีศาจ


   จากนี้ไปเขาจะไม่ให้ตุ๊กตาของเขาได้มองเห็นเธออีก มันจะสกปรกต่อสายตาเจ้าตัวน้อยของเขาแน่ๆ 

   คราวนี้เขาจะปล่อยเธอให้จากไป อย่างไรก็ตามถ้าเธอกล้าปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกครั้ง เขาจะไม่ลังเลเลยที่จะส่งเธอไปหา เซมซารา(น่าจะแปลว่า วัฏจักรชีวิต)


   “ เธอทำให้ฉันกลัวจนตาย ” 


   ในตุ๊กตาพอร์ซเลน เส้าเฉียนกระโดดอย่างกระวนกระวาย โอกาสของเขากำลังจะหายไปในไม่ช้า 

   ตอนนี้ตัวนำหญิงได้รับบาดเจ็บสาหัส และถ้าเขาให้โอกาสเธอหลุดมือไปซักครั้ง ในอนาคตจากนี้ เขาก็คงจะถูกกำจัดโดยตัวนำหญิงในสักวันหนึ่


   ทันทีที่ซ่งดาวได้ยินว่าเขาตายเพราะผีหญิงอัปลักษณ์ เขาก็รู้สึกโกรธ เขารีบพุ่งตัวตามผีนั้นไป ในใจเขายังคงคิดว่าเขาต้องหาคนที่ทำร้ายตุ๊กตาน้อยและแก้แค้น 

   แต่เขาก็ไม่ได้คาดหวังว่าผีตัวนี้จะส่งตัวเองมาอยู่ตรงหน้าเขา เขาอุ้มตุ๊กตาพอร์ซเลนในมืออย่างมั่นคงก่อนที่จะรีบไล่ตามทิศทางที่ผีนั้นหนีไปนั้น

   และเมื่อเขาคลาดกับผีตัวนั้นในตอนนี้แล้วเขายังจะหาเธอเจออีกเหรอ?





   ดังนั้นมันจึงเป็นเวลาค่ำมากแล้ว เมื่อซ่งดาวได้กลับถึงบ้าน...เขากอดตุ๊กตาพอร์ซเลนแน่นขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ 

   เขาตั้งใจไว้ว่า ครั้งต่อไปที่เขาเห็นผีอัปลักษณ์นั้น เขาจะทำให้วิญญาณของเธอแตกกระจายหายไปอย่างแน่นอน


   เส้าเฉียนไม่ได้คาดหวังตั้งแต่แรกแล้วว่าพวกเขาจะสามารถฆ่าตัวนำหญิงได้อย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่ซีดลงและชุ่มไปด้วยเหงื่อของซ่งดาวเขาก็พลันรู้สึกมีความสุขเป็นพิเศษ

   เขาไม่เคยคาดหวังว่าบุคลิกภาพของผู้นำชายในโลกนี้จะเป็นเช่นนี้...เขาไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าในแผนการดั้งเดิมเขาจะสร้างความสัมพันธ์กับนักแสดงนำหญิงและชายด้วยวิธีนี้หรือไม่?

   เขาไม่รู้ว่าทำไม...แต่เมื่อเขาคิดว่าซ่งดาวจะคอยดูแลตัวนำหญิงในแบบเดียวกันกับเขาและสนิทสนมกับเธอ...จิตใจของเขาก็รู้สึกไม่สบาย


   “ อย่ากังวล ครั้งต่อไปที่ฉันเห็นผีตัวนั้นฉันจะจับเธออย่างแน่นอน ” 


   ซ่งดาววางตุ๊กตาพอร์ซเลนไว้บนโต๊ะของเขา


   “ เธอหิวไหม...ต้องการให้ฉันส่งอะไรให้กินหรือเปล่า "


   “  ไม่หิว ” 


   เส้าเฉียนตอบด้วยน้ำเสียงต่ำและอู้อี้ 


   “ ปล่อยฉันออกจากตุ๊กตาด้วย...มันเล็กเกินไปฉันอึดอัด ”


   ซ่งดาวลังเลเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเอาบ้านหลังเล็ก ๆ ที่ทำจากไม้ไผ่ และเขาก็เริ่มร่ายคาถาและเผามัน 

   เมื่อบ้านไม้ไผ่ขนาดเล็กถูกเผาจนหมด หลังจากนั้นสักครู่มันก็เริ่มโผล่ออกมาทีละเล็กทีละน้อยและในที่สุดมันก็แข็งตัวเพื่อสร้างโครงสร้างที่มีลักษณะเหมือนก่อนที่มันจะถูกเผาไหม้


   “ ได้เลย ฉันจะพาเธออกมา...เธอต้องทำตัวดีๆ ”


    ซ่งดาวขยัยตัวเคลื่อนไหวเจ้าใกล้ตุ๊กตา ก่อนจะชี้นิ้วชี้ของเขาและร่ายมนต์คาถาอีกครั้ง

   ขณะเดียวกันกับที่เขาแตะนิ้วลงบนหน้าผากของตุ๊กตาพอร์ซเลน หลังจากนั้น ลูกไฟที่ส่องแสงสว่างก็ลอยออกมาจากตุ๊กตาและถูกดึงเข้าไปในบ้านไม้ไผ่

   เมื่อมองดูคนตัวเล็กที่ยืนงงอยู่ในบ้านไม้ไผ่เขาหัวเราะออกมาเบาๆว่า


   “ เธอชอบไหม ”


   เส้าเฉียนที่ยืนอยู่ในบ้านไม้ไผ่สามารถมองเห็นแค่ใบหน้าของซ่งดาวได้เท่านั้น


   “ คุณให้บ้านนี้กับฉันเหรอ? ”


   “ อืม เธอชอบมันไหม? ” 


   น้ำเสียงของซ่งดาวมีความกังวลขณะที่เขารอการตอบกลับ


   “ ถ้าคุณไม่ชอบ...ฉันจะหาอย่างอื่นให้คุณ "


   " ไม่จำเป็น...ฉันชอบมันมาก ” 


   โดยไม่รู้ว่าทำไม...เมื่อเห็นซ่งดาวเป็นแบบนี้ เส้าเฉียนก็รู้สึกราวกับว่าเขาดูเหมือนจางชือเฉวียนมาก 

   แต่เมื่อเขานึกถึงตรงนั้น อารมณ์ของเขาก็หม่นลงทันที...พวกเขาอยู่ด้วยกันตั้งแต่เช้าจรดค่ำทุกวันในช่วงสิบปี และถ้าบอกว่าเขาไม่มีความรู้สึกต่อกัน มันก็จะนับได้ว่าเป็นเรื่องโกหก


   “ ถ้าคุณชอบ ก็ถือว่าดี ” 


   ซ่งดาวยิ้มออกมา...เมื่อมองดูตุ๊กตาพอร์ซเลนบนโต๊ะ เขาก็เริ่มคิด หลังจากนั้นเขาหยิบกล่องอันประณีตออกมาจากใต้โต๊ะ และเริ่มร่ายคาถา...

   เขาเปิดกล่องและวางตุ๊กตาพอร์ซเลนลงไปอย่างระมัดระวัง...และหลังจากที่เขาปิดกล่อง เขาก็ไม่ลืมที่แปะยันต์กระดาษอีกชิ้นไว้ข้างบน


   “ …… ” 


   พยานที่เห็นฉากการผนึกตุ๊กตาได้หมดคำที่จะพูด เส้าเฉียนรู้สึกเสียใจ...เขาควรคัดค้านการกระทำของตัวนำชายที่ปิดผนึกตุ๊กตาพอร์ซเลนหรือไม่? 

   แต่หลังจากคิดไปครู่หนึ่งเขาก็ตัดสินใจที่จะลืมมันไป ตราบใดที่ตัวนำฝ่ายชายไม่ได้ขู่เขาอีก เขาก็โอเคที่จะมอบตุ๊กตาพอร์ซเลนตัวนั้นให้





   มันก็เป็นเช่นนี้ที่เส้าเฉียนและซ่งดาวได้ใช้เวลาสองสามวันอย่างสงบ ถ้าหากไม่นับการที่ซ่งดาวเขียนบางอย่างลงบนโต๊ะที่วางบ้านที่เขาสิงอยู่ด้วยเหตุผลใดก็ตามที่เขาไม่รู้...

   และรวมถึงทุกคืนที่เมื่อเขาออกไปข้างนอก เขามักจะต้องนำเส้าเฉียนไปด้วย.....เขาก็คงจะถือได้ว่าเป็นคนดี...ละมั้ง?


   อย่างไรก็ตามวันเหล่านั้นก็อยู่ได้ไม่นาน ไลฟ์สไตล์ของคนสองคนที่ดูสงบนิ่งก็ถูกรบกวนด้วยข้อมูลชิ้นหนึ่ง 

   อาจเป็นเพราะตุ๊กตาลายถูกปิดผนึกไว้ แต่ซ่งดาวก็ไม่กลัวว่าเส้าเฉียนจะหนีไปอีกแล้ว ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้เส้าเฉียนทำตัวตามสบายในบ้าน...

   เส้าเฉียนจึงมักจะดูโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นเพื่อบรรเทาความเบื่อของเขา และทุกครั้งที่เส้าเฉียนออกมา ซ่งดาวก็มักจะปกปิดรูปภาพ ซงกู(เทพความตาย)ที่มีในบ้านเสมอ

   ขณะที่ซ่งดาวกำลังสงสัยว่าเขาควรจะจัดการปลาที่ยังมีชีวิตในมือของเขาด้วยวิธีไหน เขาก็ได้ยินคนที่ดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่นตะโกนเรียกเขา เขาจึงโยนปลาลงน้ำไปก่อนที่จะรีบวิ่งไปหาเจ้าของเสียงด้วยความดีใจ


   “ มีอะไรเหรอ? ”


   “ ดูข่าวสิ่ ”


   เส้าเฉียนบุ่ยปากไปทางทีวี 


   “ ตอนข่าวบอกว่าวิธีการที่คนสองคนเสียชีวิต นั้นแปลกเหมือนกัน ดวงตาของพวกเขาเป็นสีดำ ใบหน้าของพวกเขาแลดูหวาดกลัว และกระเพาะของพวกเขาก็ยังดูเหมือนระเบิดหายไปด้วย ”


   หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์ที่วางไว้ด้านข้าง ให้กับซ่งดาว


   “ ฉันถ่ายรูปไว้ ดูสิ่ ”


   ซ่งดาวรับโทรศัพท์มาดู และเมื่อเขาเห็นมันดวงตาและใบหน้าของเขาก็เย็นยะเยือกขึ้รทันที


   “ ก่อนอื่น พวกเขากลัวจนตาย...และหลังจากนั้นพลังงานหยางของพวกเขาก็ถูกดูดซับไว้ ”


   “ แต่ถ้าแค่ดูดซับพลังหยางของพวกเขา ปกติแล้วพวกเขาจะไม่ตายอย่างนี้ใช่มั้ย? ”


   หลังจากอยู่กับซ่งดาว มาถึงสองสามวันและได้รวบรวมความรู้สากลจากเขา เส้าเฉียนก็เข้าใจโลกนี้แล้วในระดับนึง

   ผีในโลกนี้มีไม่มากนักที่จะดูดซับพลังหยางในคราวเดียว เพราะด้วยการฝึกฝนดูดซับพลังหยินก็สามารถช่วยให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นได้เช่นกัน...


   สถานการณ์ที่พลังของคนจะถูกดูดซับไว้อย่างสมบูรณ์ในครั้งเดียวจนทำให้เกิดความตายก็นับวาาไม่เคยเห็นมานานหลายปี 

   ไม่ใช่ว่าผีไม่เข้าใจกฎ...แต่นั่นเป็นเพราะมันไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เนื่องจากอิทธิพลภายนอก ตัวอย่างเช่น……


   เส้าเฉียนและซ่งดาวคิดถึงตัวอย่างเดียวกัน...ตัวนำหญิงที่ได้รับบาดเจ็บในตอนนั้น....


   “ คุณต้องจัดการมันหรือไม่? ” 


   ...ซ่งดาวเป็นหมอผีผู้นับถือลัทธิเต๋า...ผีชนิดนี้ที่ทำร้ายชีวิตของผู้คน เขาก็ไม่ควรปล่อยพวกเขาไป...ใช่ไหม ;)


   “ ถ้ามันเป็นผีผู้หญิงที่บาดเจ็บจริงๆ...มันก็เกี่ยวข้องกับฉัน ” 


   ลัทธิเต๋าให้ความสนใจกับชะตากรรมที่ถูกสั่งห้าม...หากสาเหตุของการตายนี้คือผีผู้หญิงที่บาดเจ็บจริง ๆ แล้ว มันนับเป็นความผิดของเขา เขาเพียงต้องไปและ จัดการผลของการกระทำของเขาให้จบ...


   “ โอเค ฉันจะไปกับคุณ ”


   เส้าเฉียนหันไปพูดกับซ่งดาว


   “ ถ้าเป็นเธอจริงๆละก็นะ... "


   “ แน่นอน ”


   เขาไม่สบายใจที่ตุ๊กตาน้อยจะอยู่บ้านคนเดียว...ผีตัวเดียวและไม่มีใครอีกแล้ว ดังนั้นการนำเขาไปอยู่เคียงจ้างกัน มันก็จะทำให้เขาสบายใจ...





   ดังนั้นหนึ่งคนหนึ่งผี จึงได้ออกเดินทางไปยังสถานที่เกิดเหตุ....ในเวลาเดียวกัน....ใบหน้าของตัวแสดงนำหญิงดูงดงามเมื่อเธอหรี่ตาลงอย่างมึนเมา...

   ความรู้สึกที่ถูกห่อหุ้มไว้ในพลังงานหยาง มักจะทำให้ผู้คนรู้สึกมึนเมาและลุ่มหลงเป็นอย่างมาก

   และหลังจากดูดซับพลังงานหยาง...พฤติกรรมของพวกเขาจะเปลี่ยนไปไม่น้อย....

   พวกเขาจะก้าวร้าว และมักจะเอาแต่ต้องการหานักบวชเพื่อพลังงานที่มากขึ้น....และนั้น คือเหตุผลที่พวกผีมักจะเอาแต่ดูซับพลังงานจากแสงจันทร์เพียงอย่างเดียว....


   ดังนั้นตัวนำหญิงจึงออกเดินทางอีกครั้ง โดยไม่ได้รับรู้ถึงคนสองคน...เธอเพียงต้องการดูดซับพลังงานหยางของผู้คนให้มากขึ้น เพื่อที่เธอจะได้กลับไปสู่ช่วงเวลาที่แข็งแกร่งที่สุดของเธอ 

   ในตอนนั้น เธอจะซึมซับและกลืนคนที่ทำร้ายเธออย่างแน่นอน...ทำให้เขาไม่สามารถกลับชาติมาเกิดหรือเป็นผีหลงทางได้อีก...นอกจากนี้ผีตัวเล็ก ๆ ที่ทำร้ายเธอ...เธอก็ไม่ปล่อยมันไปเช่นกัน...


   ซ่งดาวพาเส้าเฉียนไปที่โรงเก็บหลักฐาน เขาเคาะสองครั้งก่อนที่จะเปิดประตูและเข้าไป แต่เมื่อเขาเห็นว่ามีคนอยู่ข้างใน เขาก็ขมวดคิ้ว


   “ พวกคุณมาทำอะไรที่นี่ ”


   " อะไร? คุณยังได้รับอนุญาตให้มา แต่เราไม่ได้เหรอ? อาจาร์ฝึกงาน ”


   ก่อนที่พวกเขาจะเข้าไปในโรงเก็บศพ ก็พบว่ามีคนสามคนอยู่ในนั้นก่อนแล้ว... 

   คนที่เอ่ยปากเรียกอาจาร์ฝึกงานซ่ง เมื่อเห็นเส้าเฉียน แสงแวววาวก็ปรากฎขึ้นในดวงตาของเขา


   “ อาจาร์ฝึกงาน...ผีของคุณนี้ช่างน่ารักเกินไปแล้ว เราจะแลกเปลี่ยนกับคุณได้อย่างไร ”


   คนที่พูดคำเหล่านี้ดูเหมือนจะใส่ใจในการปรากฏตัวของเขา...มีเพียงเส้าเฉียนที่เห็นความชั่วช้าหลังเปลือกตาที่กระพริบทับปิดมันไป

   ความชั่วร้ายแบบนี้ทำให้เขารู้สึกไม่ดี เขาเหมือนถูกจ้องมองด้วยงูพิษทำให้เขารู้สึกไม่สบายอย่างจริงจัง 

   เส้าเฉียนมองเห็นว่าใบหน้าของตัวนำชายนั้นเย็นชาขึ้นทันที...บุคคลนี้เป็นสัตว์เดรัจฉานในเสื้อผ้าของมนุษย์...เขาคิดสรุปชายคนนั้นได้ในทันที

   เส้าเฉียนเพียงอยากจะสอนบทเรียนให้กับบุคคลนั้นอย่างลับ ๆ แต่ซ่งดาวที่ยืนเคียงข้างเขา กลับทนไม่ไหวที่จะเห็นวิธีที่การจัดการนี้...

   มันกล้ามองตุ๊กตาของเขา มันไม่แม้แต่จะมองว่าเขาเป็นคนต่ำช้าแบบไหน แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังกล้าที่จะจ้องมองสิ่งที่มีค่าของเขา?


   “ คุณเป็นคนแบบไหนกัน?...กล้าพูดกับฉันในฐานะอาจาร์หรือไม่ ”


   ใบหน้าของซ่งดาวแสดงความเหยียดหยามออกมา


   “ ฉันเคยพูดก่อนหน้านี้แล้ว...ว่าถ้าฉันได้ยินคุณเรียกฉันอย่างนั้นอีกครั้งฉันจะดึงลิ้นของคุณออก และจะทำลายแกนพลังงานของร่างกายคุณด้วย "



----------------------

   ขอโทษสำหรับการหายหัวครับ ผมรู้สึกว่ามันแปลยากจนไปไม่เป็นเลย 55555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 132 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #65 sukanyaza (@nooaedekza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 12:59

    พยายามเข้า สู้ๆนะ
    #65
    0
  2. #61 กาหลงฝูง (@mirageormiracle) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 17:05
    รอน้าาา
    #61
    0
  3. #60 boyflower (@boyflower) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 01:33

    รออ่านจ้า
    #60
    0
  4. #59 Saku442274 (@Saku442274) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 21:37

    ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านน่ะค่ะ^ ^
    #59
    0
  5. #58 MIW001 (@MIW001) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 18:41
    สู้ๆค่ะไรต์ โย่วโย่ว
    #58
    0
  6. #57 miwasakiasunuki (@miwasakiasunuki) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 17:43
    ไรต์สู้นะคะ
    #57
    0
  7. #56 spong.ka (@spongka) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 17:17
    พระเอกช่างหวงน้อง

    ขอบคุณค่า ชอบความขี้หวงนี้
    #56
    0
  8. #55 NOT2RUE (@nickixx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 15:31
    ฉันกลัวพระเอกเรื่องนี้เหลือเกินค่ะพี่
    #55
    0
  9. #54 DHmoon (@DHmoon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 15:06
    หืมมมหวงแรง
    #54
    0
  10. #53 Hnontaopuy (@aquae) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 14:33
    แปลและเรียบเรียงได้เข้าใจ แม้บางส่วนจะดูไม่เกลา แต่ว่าก็รู้สึกว่าเป็นแนวทางเต๋า คงแปลยากมากจริงๆค่า สู้ๆนะคะ อิอิ
    #53
    0
  11. #52 PIP'3 (@-pit-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 14:12

    ขอบคุณมากเลยค่ะ
    #52
    0
  12. #51 ppterakk (@eve--sakunrat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 13:33
    สนุกค่ะ สู้ๆนะคะ
    #51
    0