(นิยายแปล)ทุกๆโลกดูเหมือนจะไม่ค่อยปกติ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,754 Views

  • 114 Comments

  • 483 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,167

    Overall
    4,754

ตอนที่ 6 : ARC 2 - ep.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 132 ครั้ง
    16 ม.ค. 62





   " ทำไมถึงรู้สึกเช่นนี้กัน...? " 


   ซ่งดาวผู้ซึ่งกำลังยืนมองพลังงานหยินอยู่หลังหน้าต่างส่ายหัวในขณะที่เขาหัวเราะ เขาคงฟุ้งซ่านจริงๆ เห็นได้ชัดว่าแค่เขาได้เห็นเพียงเงาลางนั้น หัวใจของเขากลับรู้สึกกังวลและทุกข์ 

   มันทำให้เขายิ่งมุ่งมั่นที่จะกำจัดมันก่อนที่จะสร้างความเสียหาย แต่เขาก็ยังลังเลไม่กล้าที่จะก้าวต่อไป เขามีความลังเลตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?


   เขายกเท้าของเขาขึ้นและเดินออกจากร้านไป เมื่อเขาเข้าใกล้บ้านหลังนั้น ระยะทางดั้งเดิมที่พลังงานปกคลุมอยู่คือยี่สิบเมตรขึ้นไป....แต่เขากลับใช้เวลาเพียงสองถึงสามก้าวในการเข้าถึงตัวบ้าน

   ส่วนเส้าเฉียนที่นั่งอยู่ในบ้านนั้น...เขาถูกแช่อยู่ในพลังงานอันหนาแน่นจนถึงระดับที่เขาไม่รู้ว่าคนที่เขาหลบเลี่ยงมาถึงหน้าประตูแล้ว


   เส้าเฉียนดูดซับพลังงานหยินครั้งสุดท้ายลงในร่างกายของเขา และใช้พลังงานวิญญาณของเขาเพื่อปรับแต่งพลังหยิน ก่อนที่จะหมุนเวียนมันไปทั่วร่างกายของเขา 

   หลังจากทำเช่นนั้นเขาก็รู้สึกราวกับว่าการหักห้ามใจของเขาจะพังลง เพราะว่าเขารู้สึกว่าเขาจะสามารถออกจากห้องเล็ก ๆ นี้ได้ตลอดเวลาที่เขาต้องการ...


   เมื่อคิดถึงมัน เส้าเฉียนก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ สองสามวันนี้มันไม่ง่ายเลยที่เขาจะอดกลั้นความต้องการ... 

   ทุกวันเมื่อเขาพยายามที่จะกระโดดออกไปนอกหน้าต่างเขาจะถูกปิดกั้นด้วยสายลม ช่วงเวลาที่เขาสามารถมองเห็นด้านนอก แต่ยังไม่สามารถออกไปข้างนอกได้จริงๆทำให้มันยากที่เขาจะอดทนได้


   ในตอนที่เส้าเฉียนกำลังวางแผนว่าเขาจะไปไหนหลังจากเขาออกจากที่นี่ ประตูห้องก็เปิดออกทันทีและเขาก็มองเห็นว่าชายคนหนึ่งกำลังถือเข็มทิศเดินเข้ามา


   เมื่อเส้าเฉียนเห็นชายคนนั้น เขาก็มึนงงอย่างสมบูรณ์แบบ...สถานการณ์นี้มันยังไงกัน? คนๆนี้มาจากไหนกัน? แต่เขาก็จำได้ว่าเขาซ่อนพลังวิญญาณของเขาไว้แล้วในตอนนี้...

   นอกจากนี้... ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าชายคนนี้มีความคุ้นเคยกับเขาเล็กน้อย? จากนั้นเมื่อเส้าเฉียนคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่าง...เขาก็เกิดความกลัวขึ้น....เขาคงจะไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นใช่ไหม!???


   สำหรับซ่งดาว เมื่อเขาเห็นเด็กหนุ่มนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง เขาก็มึนงงในทันที แต่ในขณะเดียวกัน เมื่อเขาเห็นเด็กคนนี้ ทุกๆเซลล์ในร่างกายทั้งหมดของเขาก็ตะโกนกู่ร้องบอกว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นของเขา!! จับเขาขังเขาไว้!! ครอบครองเขา!!

   แต่เมื่อความคิดเหล่านี้พุ่งพล่านอยู่ในจิตใจของเขา...เขาก็เข้าระงับพวกมันในทันที...เมื่อเขามองไปที่เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนหน้าต่าง หัวใจของเขาก็จะเจ็บปวด...

   เขาจะรู้สึกราวกับว่าเขาติดค้างเด็กคนนี้...เขาจะรู้สึกว่าเขาห่วงใยคน ๆ นี้มากที่สุด และเขาแค่ต้องการปกป้องคนๆนี้...

   ความรู้สึกนี้รุนแรงเกินไป และเขาก็อดไม่ได้ที่จะเขยิบเข้าใกล้เด็กหนุ่มโดยไม่รู้ตัว


   " หยุดนะ!! " 


   เส้าเฉียนที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ได้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวดว่า 


   " ถ้าคุณยังเข้ามาอีก ฉันก็จะไม่ไว้หน้าคุณแล้ว! "


   เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ซ่งดาวก็ได้สติกลับมา เขามองไปที่ร่างโปร่งแสงที่ดูโดดเด่นนั้น...ดวงตาของเขาหรี่แคบลงเล็กน้อย 


   " ทำไมเธอถึงตาย "


   ใครกันที่เป็นคนที่ใช้ชีวิตร่วมกับเด็กของเขาก่อนหน้าที่เขาจะมา? ถ้าเขารู้เขาจะทำให้คนๆนั้นเสียใจอย่างแน่นอน...


   " ไม่ใช่ธุระอะไรของคุณ รีบๆออกไปจากบ้านฉันซะ ไม่งั้นฉันจะ...ฉันจะดูดพลังหยางของคุณ(พลังชีวิต) " 


   ประสบการณ์ของเส้าเฉียนในโลกแรกทำให้เขามีความรู้สึกที่ขัดแย้งกับตัวแสดงนำ


   " ดูดหยางของฉัน? " [*] 


   หัวใจซ่งดาวกระโดดโลดเต้นขึ้นด้วยความดีใจ พวกเขาเพิ่งพบกัน แต่เขาต้องการที่จะดูดหยางของเขาแล้ว...พวกเขามีความคิดแบบเดียวกันหรือไม่?

   ถ้าหากว่า...ถ้าใช่ เช่นนั้นพลังงานหยางของเขาเพียงเล็กน้อยที่จะเสียไปก็ไม่สำคัญมากเท่าไหร่...


   " ถูกต้อง ฉันจะดูดคุณจนหมดตัวเลย!! "


    เส้าเฉียนจับตุ๊กตาพอร์ซเลนในมือของเขาอย่างแน่นหนาเพราะกลัวว่าบุคคลนี้จะไม่เหมือนคนอื่นและจะโจมตีทันที


   " ทำไมเธอไม่มากับฉันแทนล่ะ และฉันจะหาหยางให้เธอเอง " 


   ซ่งดาวยิ้ม 


   " ตั้งแต่ฉันเข้าลัทธิเต๋า ฉันก็มีอำนาจพอที่จะพาเธอออกจากที่นี่ได้ "


   " ไม่ต้องการ " ขอบคุณ


   เส้าเฉียนพูดไม่ออก เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าบุคคลนี้ใช่ซ่งดาวจริงหรือไม่ แต่ถ้าเขาเป็นซ่งดาวจริง ๆ เขานั้นกลายเป็นคนโง่ตั้งแต่เมื่อไหร่ 

   ต้นฉบับดั้งเดิมไม่ได้บอกว่าซ่งดาวเป็นอัจฉริยะของลัทธิเต๋า และนอกเหนือจากนักแสดงนำหญิงนั้น เขาก็ดูเย็นชาและไม่สนใจใครเลย ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือผี


   " แล้ว...ถ้าฉันจะพาเธอไปที่อื่นแทนล่ะ...ดีไหม? "


   ซ่งดาวไม่ค่อยติดต่อกับคนอื่นมากนัก ดังนั้นเขาจึงไม่คุ้นเคยกับการเอาอกเอาใจคนอื่นนัก... สิ่งที่เขาทำก็มีเพียงแค่ทำตามหัวใจของเขาที่บอกเขาว่าเขาจะต้องอยู่กับคน ๆ นี้ ถ้าไม่เช่นนั้นเขาจะต้องเสียใจอย่างมากในอนาคต


   " เราไม่ได้รู้จักกัน และนอกจากนี้ ฉันเป็นผีนะ " 


   ดังนั้นเราจึงไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่จะต้องอยู่ด้วยกัน นอกจากนี้เรายังเป็นศัตรูกันอีกด้วย 


   เมื่อซ่งดาวได้ยินเส้าเฉียนพูดว่าพวกเขาไม่รู้จักกัน เขาก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก เขายังรู้สึกอีกว่าพวกเขาควรจะเป็นคนที่รู้จักกันมากที่สุด แต่ทำไมเด็กคนนี้ถึงคอยปฏิเสธเขาอยู่เสมอ

   แต่มันก็ใช้ได้...แม้ว่าตอนนี้ตุ๊กตาพอร์ซเลนตัวน้อยของเขาจะไม่ชอบเขา...ตราบใดที่พวกเขาอยู่ด้วยกันเป็นเวลานาน พวกเขาก็จะพัฒนาความรู้สึกต่อกันและกันเอง


   " ในอ้อมแขนของเธอ ตุ๊กตาตัวนั้นทำจากขี้เถ้าหรือเปล่า...ใครเป็นคนสร้างมันกันนะ...มันช่างสวยงามจริงๆ " 


   ซ่งดาวไม่ได้กดดันต่อในหัวข้อของความคุ้นเคย เขาชี้ไปที่ตุ๊กตาพอร์ซเลนในมือโปร่งแสงของเส้าเฉียนและเปลี่ยนคำถามของเขา พลังหยินบนร่างกายของตุ๊กตาและร่างกายของหนุ่มน้อยนั้นเหมือนกัน

   ดังนั้นจึงไม่ยากที่จะคิดได้ว่าตุ๊กตาตัวนี้มีความสัมพันธ์กับเด็กน้อยของเขา...มันจะต้องมีใครบางคนที่ช่วยให้เขาสร้างตุ๊กตาขึ้นมาได้...

   การที่ต้องนึกว่าเถ้าถ่านของคนของเขาถูกคนอื่นสัมผัส ทำให้เขารู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ


   " คุณต้องการอะไร? " 


   เส้าเฉียนถือตุ๊กตาพอร์ซเลนอย่างแน่นหนา ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความระมัดระวังขณะที่เขาจ้องเขม่นไปที่ซ่งดาว 


   " อย่าแม้แต่จะคิดที่จะแย่งตุ๊กตาของฉัน!! " 


   ด้วยเครือข่ายของลัทธิเต๋าที่ไม่มีที่สิ้นสุด หากตุ๊กตาตกอยู่ในมือของบุคคลในนั้น เช่นนั้นเขาจะยังคงมีอิสระได้อีกหรือไม่?


   " อย่าเข้าใจผิด " 


   เมื่อซ่งดาวได้ยินคำพูดเหล่านี้เขาก็เกิดความกังวลขึ้นมา


   " ฉันไม่ได้มีความตั้งใจอย่านั้นเลย...ฉันแค่รู้สึกว่ามันสวยงามมากเท่านั้น "


   เมื่อเส้าเฉียนได้เห็นสีหน้าเป็นกังวลของซ่งดาว เขาก็รู้สึกว่าเขาควรเร่งการกู้คืนข้อมูลของระบบอย่างเร่งด่วน และหลังจากนั้นก็ให้ระบบตรวจสอบและเก็บกวาดสิ่งที่เกิดขึ้นกับคนที่ทำตัวไม่เหมือนกับต้นฉบับ...


   เมื่อซ่งดาวมองเห็นพลังที่ล้อมรอบร่างกายของเด็กหนุ่มแยกย้ายกันไปอย่างสมบูรณ์เขาก็โยนยันต์ 'ยับยั้งผี' ที่เขาถือเอาไว้ในมือขวาที่ซ่อนอยู่ข้างหลังตลอดเวลานี้ไปยังเส้าเฉียน


   เส้าเฉียนผู้ซึ่งกำลังสนสัยซ่งดาวอยู่ ก็ได้เห็นการกระทำของเขาและพยายามหลบ แต่ใครจะรู้ว่าในช่วงเวลาสำคัญนั้นเขากลับไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย 

   นอกจากนี้เขายังไม่สามารถรวบรวมพลังวิญญาณของเขาได้เช่นเดียวกับตอนที่พลังวิญญาณสัมผัสโดนจางชือเฉวียน ดังนั้นเขาจึงได้แต่จ้องมองยันต์ด้วยตาที่เบิกกว้างเท่านั้น เมื่อเขาโดนมันกระทบเข้ากับตัวเขา เขาก็รับรู้ได้ถึงความมืด...ดูเหมือนว่าเขาจะถูกเก็บไว้ในอะไรบางอย่าง


   เมื่อประสบความสำเร็จในการจู่โจม ซ่งดาวก็รีบพุ่งตัวไปข้างหน้าเพื่อคว้าจับตุ๊กตาลายครามไม่ให้หล่นกระแทกพื้น เขารู้สึกผิดนิดหน่อยขณะที่ถูตุ๊กตาพลางหัวเราะแห้ง ๆ 


   " อย่าโกรธฉันนะ...ฉันเพียงแค่อยากจะพาเธอออกไป "


   เมื่อถูกซ่งดาวคว้าจับไว้ได้ เส้าเฉียนก็ต้องการที่จะขยับหลบ แต่นอกจากการได้รับรู้ว่าความอิสระถูกทำลายอีกครั้ง เขาก็พบว่าเขาไม่สามารถขยับร่างกายได้

   ในขณะนี้ เขาก็ตระหนักได้ว่าเขาถูกขังอยู่ในตุ๊กตาพอร์ซเลน และแม้กระทั่งในช่วงเสี้ยววินาทีที่เขาล่วงหล่น เขาก็สงสัยว่าตุ๊กตาตัวนี้จะแตกเป็นเสี่ยง ๆ หรือไม่?

   หลังจากนั้นเขาก็ต้องรู้สึกดีใจอีกครั้งหลังค้นข้อมูลจากระบบ...โชคดีที่วิญญาณของเขาไม่ได้ถูกนับว่าเป็นร่างกายจริงๆ ดังนั้นถ้าตุ๊กตากระเบื้องแตกมันจะไม่เป็นอันตรายกับเขามากนัก


   โชคดีที่ซ่งดาวไม่ยอมให้เขาล่วงลงบนพื้น และยังทำแม้แต่การถูตุ๊กตาพอร์ซเลนอย่างไร้เหตุผลทันทีที่เขาจับได้...


   " คุณต้องการอะไรจากโลกเนี้ย!! " 


   เส้าเฉียนรู้สึกเพียงว่าเขาเป็นโศกนาฏกรรมที่ยังมีชีวิตอยู่ เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่เขาถูกจับอีกครั้งแล้ว โชคของเขาช่าง'ดี'เกินไปจริงๆ ที่สามารถเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้อยู่เสมอ...


   " ไม่ต้องกังวลไป...ฉันไม่ใช่คนเลวร้าย... " 


   ซ่งดาวคิดว่าเด็กหนุ่มกลัว เขาจึงใช้มือลูบไล้ตุ๊กตาพอร์ซเลนอย่างระมัดระวังและอ่อนโยน ในขณะที่เขาเริ่มออกเดินเขาก็ไม่ลืมที่จะหยิบของที่เขาลืมไปแล้วบนพื้นขึ้นมา


   " ฉันแค่อยากจะพาคุณออกไปจากที่นี่จริงๆ ที่ๆฉันอยู่มันสวยกว่านี้ และยิ่งไปกว่านั้น มันใหญ่กว่าที่นี่มาก....เธอจะต้องชอบมันแน่นอน "


   "……" 


   ฉันไม่ได้อยากจะรู้เลยสักนิดว่าคุณพักอยู่ที่ไหน...ฉันรู้สึกเสมอว่าเมื่อใดก็ตามที่ฉันพบกับคุณ มันไม่เคยจะมีอะไรดีๆเกิดขึ้น...


   เมื่อซ่งดาวไม่ได้ยินเสียงจากตุ๊กตา เขาก็คิดว่าเด็กน้อยของเขากำลังให้ความเห็นชอบกับความคิดของเขาไปโดยปริยาย...และใจที่ซบเซาของเขาก็พองฟูขึ้นทันที


   หลังจากการปัดเศษฝุ่นออกจากตัว เขาก็เดินออกจากบ้านหลังเล็กๆนั้น เมื่อเดินข้ามสวนสาธารณะใกล้ ๆ เขาก็พลันรู้สึกถึงพลังปีศาจ พุ่งตรงมายังพวกเขา 

   เขาพลันทำการป้องกันตุ๊กตาพอร์ซเลนในอ้อมแขนโดยไม่รู้ตัว เขาถอยกลับไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว มือของเขาหยิบกระดานกระจกแปดเหลี่ยมขึ้นมาถือ ในขณะที่เขาเผชิญหน้ากับต้นตอของพลังงานปีศาจ


   เส้าเฉียนผู้ซึ่งถูกขังอยู่ในอ้อมกอดของซ่งดาวไม่ได้มองเห็นสิ่งที่พุ่งเข้ามากีดขวางเส้นทางของพวกเขา...แต่อย่างไรก็ตาม เขายังคงสามารถรู้สึกได้ว่าพลังงานปีศาจที่พุ่งตรงมานั้น ดูเหมือนคุ้นเคย...

   แต่ต่อเมื่อเขาได้ยินเสียงกรีดร้องที่ทะลุทะลวงพุ่งเข้าสู่แก้วหูของเขา ก็ทำให้เขาจำได้ในทันทีว่านี่...นี่ไม่ใช่นักแสดงนำหญิงที่ถูกเขาต่อยกระเด็นไปในทันทีที่เขาตื่นขึ้นมาใช่ไหม? จริงๆ แล้วเธอออกจะงี่เง่า เพราะแทนที่เธอจะเริ่มการโจมตีอย่างลับๆที่ซ่งดาว เธอกับมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ?


   ในความเป็นจริง เขาไม่สามารถตำหนิตัวแสดงนำหญิงได้ เธอนั้นรู้หลักการของการแสวงหาโชคและหลีกเลี่ยงความหายนะ 

   ในวันปกติเมื่อเธอพบเข้ากับคนที่มีพลังงานของลัทธิเต๋า เธอก็จะหลบซ่อนตัว แน่นอนว่าถ้าคนที่เธอเจอเป็นแค่คนที่มีพลังงานดีกว่าคนทั่วไป แต่ก็ไม่ได้น่าประทับใจจนเกินระดับ เธอก็จะพุ่งเข้าใส่ในทันที...ในคำอื่น ๆ สามารถกล่าวได้ว่าตัวนำหญิงเป็นผีที่ชอบรังแกคนอ่อนแอกว่าแต่หวาดกลัวความแข็งแกร่ง...


   แต่วันนี้...ไม่มีใครสามารถตำหนิการกระทำที่ผิดพลาดของเธอได้อย่างแท้จริง 

   เหตุที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นก็เพราะว่า ซ่งดาวหวาดกลัวว่าพลังหยางจากร่างของเขาจะทำร้ายตุ๊กตาพอร์ซเลนในอ้อมแขน เขาจึงเก็บมันกลับไปทั้งหมด และยิ่งกว่านั้น แม้แต่เข็มทิศที่เขามักถืออยู่เสมอก็ยัวถูกเก็บไว้ในกระเป๋าของเขาเช่นกัน 

   เช่นนี้เขาจึงดูเหมือนเด็กปกติที่สวมเสื้อยืดพร้อมกับกางเกงยีนส์และถือกระเป๋าเป้สะพายหลัง และเพราะว่าในอ้อมแขนของเขาเขายังถือตุ๊กตาพอร์ซเลนที่มีพลังงานหยินไหลออกมา...จากภาพดังนี้...ใครจะไม่สับสนระหว่างคนกับผี!


   ดังนั้นผีอายุร้อยกว่าปีที่มีดวงตาฝ้าฟางที่เคยฉลาดคู่หนึ่งจึงพุ่งเข้าใส่พวกเขา

   ...อะไร? เหตุผลที่เธอโจมตีซ่งดาว? เป็นเพราะสองถึงสามวันมานี้เธอได้จับตาดูสถานที่แห่งนี้ เพื่อคอยหาโอกาสที่จะแก้แค้นคนที่ชกเธอ และหลังจากนั้นเธอก็จะกินวิญญาณตัวน้อยที่ได้ดูดซับพลังงานหยินไปเป็นจำนวนมาก

   ใครจะรู้ว่าเธอจะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เมื่อผีตัวเล็กๆ ถูกเด็กหนุ่มจับ ในขณะนั้นนักแสดงนำหญิงกลับตื่นเต้นมาก...มันก็เหมือนกับว่าเขากำลังจะส่งอาหารให้เธอโดยตรง! ดังนั้นเธอไม่ได้คิดให้รอบคอบก่อนที่เธอจะพุ่งเข้าหาพวกเขาทันที


   ในที่สุด ผีร้อยปีที่ถูกชกต่อยและเพิ่งฟื้นสภาพมา ก็ได้รับบาดเจ็บมากยิ่งขึ้นจนถึงระดับที่พลังหยินส่วนใหญ่ของเธอได้กระจัดกระจายหายไป ด้วยผลจากกระดานกระจกแปดเหลี่ยม 

   การสูญเสียเช่นนี้ แม้ว่าเธอจะดูดซับพลังหยินจากแสงจันทร์ทุกวัน แต่ก็ยังไม่สามารถที่จะยืนยันได้ว่าเธอจะสามารถฟื้นตัวได้ภายในหนึ่งปีหรือมากกว่านั้น


   " เอ๊ะ! เอ๊ะ!? เอ๊ะ!!!? แล้วผีนั่นล่ะ!? "


   เส้าเฉียนที่มองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นข้างหลังเขา เขาทำได้เพียงแค่เศร้าสลดใจในอ้อมกอดของซ่งดาวเมื่อเขาพูดว่า 'จับเธอ!'





---------

[*] ในความหมายของผู้แต่ง

เส้าเฉียนได้เกล่าวว่า - [吸你阳气]

吸 - ความหมายที่นี่คือ 'ดูดซับ'

阳 - ความหมายที่นี่คือ 'หยาง' หรือที่เป็นพลังชีวิต

你 - ของคุณ

气 - ความหมายที่นี่คือ 'พลังงาน'

มันจึงหมายถึงจะดูดซับพลังงานชีวิตของคุณ


ในขณะที่ซ่งดาวตีความว่า - [吸我阳气]

吸 - ความหมายที่นี่คือ 'ดูด'

阳 - ความหมายที่นี่คือ 'ชาย (ความเป็นชาย...)'

我 - ของฉัน

气 - ความหมายที่นี่คือ 'พลังงาน'

มันจึงหมายความว่า ดูด /---/ ของฉัน...


---------------


OMG พระเอกจะหื่นไปไหน....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 132 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #50 ppterakk (@eve--sakunrat) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 12:27
    รอนะคะ
    #50
    0
  2. #49 why-why (@gasil) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 12:02
    ภัยสังคม ตำรวจ!!!
    #49
    0
  3. วันที่ 14 มกราคม 2562 / 16:26
    อ่านไปอ่านก็ติดงอมแงมเลย5555
    #48
    0
  4. #43 Muffin_Kun (@Muffin_Kun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 09:13
    นี่สินะการคุยคนละเรื่องเดียวกัน

    ตัวเอกชาย.. ไปเตะบอลบ้างนะ
    #43
    0
  5. #42 rattawadee48 (@rattawadee48) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 17:28
    รอคอยเจ้าค่ะ!
    #42
    0
  6. #41 Mercurymom (@Mercurymom) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 00:07
    พระเอกนายเป็นเอามาก
    #41
    0
  7. #40 Mercurymom (@Mercurymom) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 00:01
    พระเ​อกเว้ยดูดหยางคนละแบบกับที่นายคิดเว้ยยยน้องหนีไปด่วนนนนนนน
    #40
    0
  8. #39 PIP'3 (@-pit-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:42

    ขอบคุณค่ะ!!
    #39
    0
  9. #33 apple_mania (@plekung34894) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 18:09
    อะไรคือการที่เราตีความหมาย "ดูดพลังหยาง" เป็นแบบเดียวกับพระเอกทันทีที่อ่าน ={}=
    #33
    0
  10. #32 MIW001 (@MIW001) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 17:11
    คิดไม่ดี และเป็นคนที่มุ่งมั่นกับการจับของที่ชอบไว้กับตัวเอง
    #32
    0
  11. #31 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 16:28
    ต่อให้แปลเป็นไทยว่า ดูดหยาง เราก็ยังคิดไม่ดีเหมืิอนพระเอกอะ555555
    #31
    0