(นิยายแปล)ทุกๆโลกดูเหมือนจะไม่ค่อยปกติ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,837 Views

  • 114 Comments

  • 493 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,250

    Overall
    4,837

ตอนที่ 5 : ARC 2 - ep.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    9 ม.ค. 62




   เส้าเฉียนที่ได้กลับไปยังพื้นที่ว่าเปล่ายังคงรู้สึกมึนงง ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมนักแสดงนำชายของโลกถึงได้ทำตัวแปลกไป

   ยิ่งไปกว่านั้นแม้แต่เนื้อเรื่องดั้งเดิมก็เปลี่ยนไป เส้าเฉียนไม่สามารถเข้าใจได้ เขาคิดอยู่เป็นเวลานานก่อนที่เขาจะเกาหัวของเขาและตัดสินใจที่จะยอมแพ้กับภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเขา 


   เนื่องจากเขาไม่เข้าใจเขาจึงตัดสินใจไม่คิดอีกต่อไป เขาตั้งใจจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้านักแสดงนำชายและหญิงในทันทีนับจากนี้เป็นต้นไป...ซึ่งนั้นน่าจะช่วยได้...

   ...เขายังไม่อยากเชื่อว่าโลกเปลี่ยนไปเพราะเขา...


   พลังงานที่ระบบได้รับในโลกใบนี้ไม่อาจถือนับว่ามันน้อยได้ ดูเหมือนว่าข้อมูลจะถูกกู้คืนกลับมาเล็กน้อยเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ 


   เมื่อเขามาถึงพื้นที่ว่าเปล่า ระบบก็แจ้งให้เขาทราบหากเขาต้องการเรียกคืนข้อมูล โดยไม่รู้ตัว เส้าเฉียนดันไม่ต้องการให้ระบบกู้คืนตัวตนกลับมา


   แต่อย่างไรก็ตามหากระบบไม่สามารถกู้คืนได้เขาจะไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลได้มากนัก ดังนั้นในที่สุดหลังจากที่เขาหลงทางอยู่พักหนึ่งเขาก็เลือกที่จะซ่อมมัน




   หลังจากระบบเสร็จสิ้นการซ่อมแซมตัวเอง เส้าเฉียนก็สุ่มจับแสงลูกเล็ก ๆ ที่ลอยผ่านหน้าเขาและออกจากพื้นที่ว่างเปล่าไป

   ตอนนี้เขาไม่ต้องการคิดมากเลย ว่าเขาอยากจะไปอีกโลกหนึ่งหรือไม่ เพราะเนื่องจากตอนนี้เขามีเวลามากมายที่เขาสามารถใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย 

   

   ดังนั้นการใช้จ่ายเวลาในโลกอื่นก็ไม่แตกต่างกับการใช้เวลาในพื้นที่ว่างเปล่าเท่าไหร่





   สามารถพูดได้เลยว่า " หลังจากวางแผนแผนการหลายพันแผน พวกเขาก็ตกลงไปในกับดักของตัวเอง " เป็นคำอธิบายที่เหมาะสมที่สุดสำหรับสถานการณ์ที่เส้าเฉียนเผชิญอยู่ในขณะนี้ 

   เมื่อคุณคิดว่าคุณควบคุมได้ แต่ในท้ายที่สุดคุณก็ตระหนักว่ามีใครบางคนคอยติดตามดูคุณอยู่เสมอ...ความรู้สึกแบบนั้นเป็นเรื่องที่น่าวิตก 

   และเมื่อคุณพยายามที่จะสลัดคนบนหลังของคุณ แต่ไม่มีแรงพอที่จะทำเช่นนั้นคุณก็จะเริ่มรู้สึกหดหู่...




   คราวนี้โชคของเส้าเฉียนไม่ได้ดีนัก เมื่อเขาลืมตา สิ่งแรกที่เขาเห็นคือใบหน้าที่เปื้อนเลือด ใบหน้านั้นมีดวงตาเป็นสีขาวทั้งหมด ปากก็เปิดออกอย่างกว้างขวางจนทำให้เขาสามารถมองเห็นด้านในของมันได้อย่างชัดเจน 

   เส้าเฉียนตกใจหวาดกลัวจนเกือบจะกระโดดในขณะที่เขาใช้พลังจิตวิญญาณของเขาเพื่อจัดการให้มันออกไป


   น่ากลัวเกินไปแล้ว แม่-เอ้ย!!


   สิ่งที่ถูกที่เส้าเฉียนต่อยได้ส่งเสียงกรีดร้องแหลมออกมา ก่อนที่มันจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย 

   เส้าเฉียนยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อเย็น ๆ ที่หน้าผากของเขา และจากนั้นเขาก็เริ่มมองสถานการณ์ของเขาให้ใหญ่ขึ้น 'เขา' กำลังนอนอยู่บนเตียงและสิ่งที่เขาเพิ่งเห็น…มัน...ไม่น่าใช่มนุษย์...ใช่ไหม?



   เมื่อเขาคิดถึงตรงนี้ เส้าเฉียนก็พูดอะไรไม่ออก เขาสามารถหาสถานที่ต่างๆ ที่เขาต้องการได้ 

   แต่เขากลับทำการสุ่มจับโลก...และเขาก็โชคดีที่พบโลกที่หลอกลวงนี้...นี่คือโลกเหนือธรรมชาติ


   โลกที่ผีอยู่รวมกับมนุษย์


   นักแสดงนำชายของโลกนี้เป็นนักขับไล่ของลัทธิเต๋า....ใช่...คุณไม่ได้อ่านผิดเขาเป็นหมอผีที่ต้องจับผี และนักแสดงนำหญิงนั้นเป็นผีอายุร้อยปีที่อยู่มาอย่างโง่งม...จำได้แค่การแก้แค้นเท่านั้น ก่อนหน้านั้นร้อยปีเธอได้คลาดกับศัตรูของเธอ...

   และเมื่อคลาดกัน เธอก็ยังคงไม่รู้ว่า เมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนศัตรูของเธอได้ตายไปแล้วและไม่ได้กลายเป็นผี ดังนั้นเธอจะหาเจาเจอได้อย่างไร?



   อย่างไรก็ตามหลังจากได้รับรู้เรื่องนี้ ผีตัวนี้กลับไม่เชื่อ และเธอดันคิดว่าถ้าเธอไม่สามารถพบศัตรูของเธอได้อีก เธอก็จะตามหาทายาทของศัตรู และคิดว่าถ้าเธอสามารถสืบเชื้อสายของบุคคลนั้นได้...เธอก็จะสามารถแก้แค้นได้...


   ตรรกะที่ไร้สาระนี้...เธอเป็นผีโง่หรือไง!! เธอคิดถึงแต่การแก้แค้นจนไม่รู้ตัวใช่ไหม!? หากคุณทราบว่าคุณสามารถหาลูกหลานของศัตรูคนนั้นเพื่อแก้แค้นได้ คุณฆ่าพวกเขาแก้แค้นไปเลยไม่ดีกว่าหรือ!!? คุณจะไปสืบเชื้อสายให้ศัตรูของคุณทำไม!!! คุณจะอ้างว่าสับสนไม่ได้! ฉันคิดว่าวิธีแก้ปัญหามันก็เป็นทางตรงนะ...


   ในโลกนี้ร่างของเส้าเฉียนถูกเรียกว่า'ชูลี่'


   เรื่องแรก เจ้าของเดิมที่โชคร้ายนั้นหวาดกลัวว่าเขาจะนำพาผู้หญิงที่เขารักไปสู่ความตายด้วยกัน แต่ด้วยเพราะเขาไม่สามารถปลดปล่อยความโกรธที่เดือดพล่านในใจเขาได้ในยามที่เขาตายลง เขาจึงกลายเป็นผี...


   ในช่วงก่อนหน้านี้ ที่เส้าเฉียนข้ามมิติมาโลกนี้ครั้งแรก เขาก็กลายเป็นผีไปแล้ว...นอกจากนี้เขายังเป็นผีที่ติดอยู่ในบ้านหลังนี้ด้วย 

   ทุกวันสิ่งที่เขาสามารถทำได้คือนอนอยู่บนเตียงด้วยความโง่งม หรือไม่ก็ทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากระบบ เช่น 'คุณควรอาบแดดภายใต้แสงอาทิตย์' 'วันนี้แสงจันทร์มีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษคุณควรเดินไปอยู่ใกล้ๆกับหน้าต่าง' 'เจ้าผีขี้เกียจ จงลุกขึ้นมาออกกำลังกาย'


   ในตอนแรก ดส้าเฉียนพิจารณาที่จะยกเลิกงานที่ไร้สาระเหล่านี้...ปล่อยให้ผีที่เพิ่งตายไปอาบแดดใต้ดวงอาทิตย์...คุณคิดว่าคุณเป็นใคร!? แต่ด้วยระบบที่ควบคุมเขาอยู่...เขาจะมีทางเลือกอะไร? 

   ดังนั้นหากระบบบอกให้เขาอาบแดด เขาก็จะต้องอาบแดดเท่านั้น แสงแดดส่องเข้ามาในร่างกายของเขาก่อนที่พลังหยิน*ของร่างกายของเขาจะเริ่มระเหยออกไปปล่อยเสียงดังฉ่าๆ… เส้าเฉียนได้คิดว่าเขากลายเป็นบาร์บีคิวไปแล้วในตอนนั้น...


   ในช่วงกลางวัน เขาถูกบังคับให้ตากแดดจนแห้ง และในเวลากลางคืนเขาก็ยังถูกบังคับให้อาบแสงจันทร์เพื่อกู้คืนพลังหยิน...ในตอนแรกเขารู้สึกว่าระบบมีความแค้นกับเขาดังนั้นมันจึงอยากให้เขาทำซ้ำไปซ้ำมา...




   ในอนาคต บ้านหลังนี้จะกลายเป็นบ้านผีสิง และเนื่องจากมีคนไม่มากที่จะเต็มใจที่จะเข้าใกล้บ้านหลังนี้...ด้วยเสียงเล่าลือที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดจึงทำให้ตัวแสดงนำชายตกใจ

   ในขณะที่เขามาขับไล่ผีที่นี่ เขาก็นำตัวแสดงนำหญิงมากับเขาด้วย...


   เมื่อตัวแสดงนำหญิงเห็นเขาเข้า เธอก็ล้มตัวลงไปร้องห่มร้องไห้ที่พื้นและกอดขาตัวเองชาย บอกว่าเขาเป็นลูกหลานคนที่ฆ่าเธอ ชายคนนั้นเป็นคนชั่วช้า และลูกหลานเขาก็เป็นผีชั่วช้าเช่นกัน...

   ด้วยการร้องห่มร้องไห้เช่นนี้ช่างดูน่าสงสาร แต่ทำไมเธอไม่คิดถึงความจริงเลย ว่าทำไมเธอถึงจะต้องฆ่าเด็กไร้เดียงสาคนนี้? ใครที่ทำร้ายเขาและไม่ยอมให้เขากลับชาติมาเกิด โดยกักตัวเขาไว้ในพื้นที่สี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็กๆนี่!!?


   หลังจากนั้นน่ะหรือ? ...หลังจากนั้นผีที่ไม่มีแรงแม้แต่จะฆ่าไก่และยัง'ต้องได้'รับ'ความสุข'จากแสงแดดและแสงจันทร์ ก็ตกใจกลัวเมื่อตัวนำชายนำเครื่องรางออกมา

   ในช่วงนี้การบรรยายในต้นฉบับก็ไม่ได้รับความสนใจ แต่เขาก็ยังโกรธอยู่ดี ในตอนนั้นเขาอยากจะตวาดด่ากราดถึงบรรพบุรุษของระบบเป็นอย่างมาก 

   เขาทนทุกข์ทรมานมานาน (อาบแสงอาทิตย์) และในที่สุดโดยไม่ต้องมีการบรรยายแม้แต่บรรทัดเดียวจากต้นฉบับ เขาก็จะแค่จากไปเนี้ยนะ!!????


   อีกครั้งที่เส้าเฉียนรู้สึกหมดอารมณ์ที่จะทำเรื่องนี้ แต่เมื่อเขานึกถึงใบหน้าของเขาที่เขามองเห็น เขาก็รู้สึกว่าเขาสามารถเลี่ยงตัวนำชายได้ นั้นแหละ มันเป็นสิ่งที่เจ๋งมากจริงๆ เขารู้สึกว่าเขาฉลาดมาก!!

   แต่มันยังดีไม่สุดอยู่ดี เส้าเฉียนก้มมอง 'ตัวเอง' นอนอยู่บนเตียงก่อนที่จะมองร่างกายที่โปร่งแสงของเขาก่อนจะถอนหายใจอีก


   ...ครั้งนี้เขายังคงเป็นผีจริงๆ...


   ร่างนี้จะถูกค้นพบภายในเจ็ดวันโดยเจ้าของบ้าน เนื่องจากกลิ่นเหม็น ศพถูกส่งไปให้โรงเก็บศพตรวจสอบสาเหตุการตาย และได้รับการประกาศว่าเสียชีวิตจากการติดเชื้อในสมองอย่างกะทันหัน 

   บ้าบอ!! ฉันคนนี้ ที่มีร่างกายที่แข็งแรงและชั่วโมงการทำงานปกติจะเสียชีวิตจากการติดเชื้อในสมอง!!? เป็นเพราะคลินิกแพทย์ของคุณมีหมอที่เคยเป็นสัตวแพทย์ที่เปลี่ยนงานมาทำหรือไง?


   ครั้งนี้ เส้าเฉียนไม่ได้วางแผนให้ใครมองเห็นร่างกายของเขา ดังนั้นเขาจึงใช้พลังวิญญาณของเขาทันทีและเปลี่ยนร่างที่นอนอยู่ให้เป็นกองขี้เถ้า 

   หลังจากนั้นเขาก็อบมันทีละน้อยเพื่อทำเป็นตุ๊กตาพอร์ซเลน** เมื่อมองไปที่ตุ๊กตาพอร์ซเลนสีขาวอวบอ้วนน่ารักน่าชัง 

   เส้าเฉียนชอบมันมากจริงๆ งานฝีมือของเขาช่างดีเหลือเกิน ลองดูตุ๊กตาเครื่องลายครามที่เขาทำไว้ไม่มีข้อบกพร่องสักชิ้นเดียว




   แต่ต่อมา เมื่อมีใครบางคนนำตุ๊กตาพอร์ซเลนที่ไร้ตำหนิมา เส้าเฉียนก็อยากจะย้อนเวลากลับไปและตบตัวเองในอดีตจนตาย ปล่อยมือของคุณ!! อย่าทำตุ๊กตาพอร์ซเลนนี่!!

   เส้าเฉียนเล่นกับตุ๊กตาพอร์ซเลนในมือ ขณะนั่งข้างหน้าต่างดูดซับพลังหยินจากแสงของดวงจันทร์ 

   ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เด็กตัวน้อยๆก็ไม่สามารถที่จะกลายเป็นผีได้ในทันทีด้วยการหายใจเพียงครั้งเดียว 

   แต่วันนี้เป็นวันที่พลังงานหยินหนาแน่นที่สุดเนื่องจากเป็นวันที่สิบห้าของเดือนที่เจ็ด***

   ประตูของดินแดนเบื้องล่างจะเปิดออกและผีจำนวนนับพันจะออกมา พลังงานหยินจะลอยออกจากท้องฟ้าและเข้าปกคลุมโลก นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เด็กคนนี้กลายเป็นผีในทันที


   ตอนนี้ เส้าเฉียนกำลังใช้พลังวิญญาณของเขาและพลังหยินร่วมกันเพื่อปรับปรุงร่างกายของเขาทีละนิดละนิด

   เขาไม่ต้องการเป็นผีที่ถูกผูกมัดติดกับที่แห่งนี้อย่างแน่นอน ถ้าเขาอยู่ที่นี่ตลอด ก็จะเป็นการรอให้ตัวนำชายและหญิงมาและกำจัดเขาใช่ไหมล่ะ

   เขาอยากจะดูดซับพลังหยินให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาเอง


   แผนนั้นเปลี่ยนแปลงบ่อย เส้าเฉียนนั้นสามารถชะล่าใจได้เพียงสองวันก่อนที่เขาจะถูกจับได้ เขาคิดว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ดีเพราะตัวนำชายและหญิงจะไม่มาที่นี่ในขณะนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ทำอะไรเพื่อปกปิดพลังวิญญาณที่อยู่รอบตัวเขา 

   เมื่อประตูสู่อาณาจักรเบื้องล่างเปิดออก วิญญาณส่วนใหญ่ที่เดินไปรอบ ๆ จะเป็นผีทั่วไปที่ไม่สามารถออกจากโลกมนุษย์ได้ และไม่ต้องการความสามารถมากนัก และจำเป็นจะต้องได้รับพลังงานระหว่างงานเทศกาล


   ดังนั้นเมื่อผีจำนวนมากที่เห็นสถานที่แห่งนี้ ที่ซึ่งพลังงานหยินดูเหมือนจะถูกดึงดูดเข้าไปพวกเขาทุกคนหันไปในทิศทางตรงกันข้ามทันทีพวกเขาทั้งหมดคิดว่าผีระดับสูงกำลังฝึกอยู่ที่นั่นและไม่กล้ารบกวน 

   อย่างไรก็ตามความจริงที่ว่าผีเหล่านี้ไม่กล้ารบกวนก็ไม่ได้หมายความว่ามนุษย์ก็จะไม่กล้ารบกวนเช่นกัน...


   ซ่งดาวมองผ่านหน้าต่างบนชั้นสามจากที่ไกลๆ และเมื่อเขาเห็นการเคลื่อนที่ของพลังหยิน ทำให้ดวงตาของเขาหรี่แคบลง ด้วยเหตุนี้ทำให้ใบหน้าของเขาที่ดูเฉียบคมและโดดเด่นของเขา ยิ่งโดดเด่นขึ้นไปอีก เนื่องจากดวงตาที่แคบของเขาทำให้เขาดูรวดเร็วและดุร้ายยิ่งขึ้น


   พลังหนินที่กำลังเคลื่อนที่อยู่นี้มีความหนาแน่นสูงมาก เขากลัวว่า พลังหยินชนิดนี้จะเป็นของผีอายุ 100 ปีเท่านั้น และหากเขาไม่ได้กำจัดมัน ความเสียหายที่เกิดขึ้นย่อมไม่เล็ก 

   แต่เมื่อเขามองเห็นเงาที่ปกถูกคลุมด้วยพลังหยินนั้น...หัวใจของเขากลับเจ็บปวด ความรู้สึกแบบนี้ราวกับว่าหัวใจของเขาถูกบีบและฉีกกระชาก


   ...ทำไมเขาถึงรู้สึกเช่นนี้กัน...






--------------

*

阴 - หยิน / พระจันทร์ / หญิง / ความตาย / พลังด้านลบ

阳 - หยาง / ดวงอาทิตย์ / ชาย / การมีชีวิต / พลังด้านบวก

(ในปรัชญาและของศาสนาจีน) มีหลักการอยู่สองหลักการ คือหนึ่งลบมืดผู้หญิง คือ (หยิน) และหนึ่งบวกสว่างผู้ชาย คือ (หยาง) เป็นสิ่งที่มีผลต่อชะตากรรมของสิ่งมีชีวิตและสิ่งต่าง ๆ



**ตุ๊กตาพอร์ซเลน



***วันเทศกาลผีจีน


-------------


   ขออภัยที่เมื่อวานไม่ได้ลงนะครับ 55555 พอดีว่าเนื้อหามันค่อนข้างจะยากไปหน่อย ผมที่ยังไม่มีประสบการ์ณเริ่มเรื่องก็แทบจะไปไม่เป็นเหมือนกันครับ 55555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #30 at2017 (@at2017) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 14:50
    ระบบมาแล้วคือน่ารักมากกก ชอบภารกิจอาบแดด
    #30
    0
  2. #27 Muffin_Kun (@Muffin_Kun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 07:16
    เรื่องนี้ตัวนำหญิงตรรกะป่วยกันทุกคนเลย
    #27
    0
  3. #25 ApMobile (@ApMobile) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 17:01
    ขอบคุณค่ะ
    #25
    0
  4. #24 Jjj111 (@JantakanKitjakan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 16:35
    สนุกมากค่ะ
    #24
    0