(นิยายแปล)ทุกๆโลกดูเหมือนจะไม่ค่อยปกติ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,716 Views

  • 113 Comments

  • 480 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,129

    Overall
    4,716

ตอนที่ 4 : ARC 1 - ep.11 (end arc 1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 911
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    25 ม.ค. 62




   " ฉันไม่ได้เห็นคุณพ่อมานานแล้ว " 


   ตัวของเส้าเฉียนสั่นด้วยความกลัว...แต่ในใจเขานั้น...


   ดูเหมือนว่าเขาจะต้องเชื่อว่าเขาถูกกักบริเวณในบ้าน แต่จางชือเฉวียนจะได้ประโยชน์อะไรจากการทำเช่นนั้น? เขาจะไม่เป็นภัยคุกคามต่อเขาใช่มั้ย


   เมื่อเขานึกมาถึงจุดนี้ เส้าเฉียนก็พลันนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ ตอนที่จางชือเฉวียนเมาและจูบเขาอย่างไม่น่าเชื่อ แต่หลังจากนั้นเขาก็ส่ายหัวอยู่ในใจ

   " อย่าได้พูดถึงเขาอีก " 


   จางชือเฉวียยจับคางของเส้าเฉียนและจ้องมองเาไปในดวงตา 


   " ที่รักคุณต้องมองแต่ฉันนับจากนี้ไป "


   " คุณมันบ้า! " 


   เส้าเฉียนโกรธจัดและต้องการเอามือของจางชือเฉวียนออกจากคางของเขา! 

   แต่ก็เหมือนกับก่อนหน้านี้...เขาไม่สามารถรวบรวมพลังวิญญาณของเขาได้ ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม 

   นอกจากนี้ความแข็งแกร่งของร่างกายดั้งเดิมของเขาก็ไม่สามารถทำอะไรจางชือเฉวียนได้อยู่ดี เพราะในตอนนี้ร่างกายของเขายังคงอยู่ในช่วงพักฟื้นและยังไม่ดีขึ้น


   แต่ในทางกลับกันการกระทำของเขาดูเหมือนจะกระตุ้นจางชือเฉวียน 


   การกระทำที่แต่เดิมเคยอ่อนโยน เริ่มหยาบกระด้าง เมื่อมือของเขาจับแก้มทั้งสองข้างของเขาอย่างฉับพลัน บังคับให้เส้าเฉียนเปิดริมฝีปากออกโดยไม่สนใจการดิ้นรนของเขา…….


   " อู๋…… " 


   หลังจากนั้นครู่หนึ่งจางชือเฉวียนก็ถอนปากออกและเขยิบออกห่าง เขาจ้องเขม็งอย่างโกรธเคืองไปที่เส้าเฉียน ก่อนที่จะเช็ดเลือดออกจากปากของเขาอย่างช่วยไม่ได้ 


   " ฉันจะไปเตรียมอาหารเย็น "


   เส้าเฉียนมองจางชือเฉวียนอย่างระมัดระวังในตอนที่เขาหันหลังเดินจากไป 


   จางชือเฉวียนเป็นคนที่น่ารังเกียจจริงๆ เขาเป็นคนที่ชอบความสมบูรณ์แบบ ที่เมื่อพวกเขาตั้งใจทำอะไรบางอย่างพวกเขาจะไม่ยอมแพ้อย่างแน่นอน 


   คนแบบนี้ทำให้เส้าเฉียนรู้สึกปวดหัวจริงๆ


   จางชือเฉวียนใช้เวลาไม่นานในการเตรียมอาหารเย็น และเส้าเฉียนก็กินอย่างรวดเร็ว ก่อนหนีจะกลับไปที่ห้อง และแน่นอนว่าเขาไม่ลืมที่จะล็อคประตูห้องของเขา 


   อย่างไรก็ตามเมื่อล้มตัวนอนลงบนเตียง เขาก็นอนไม่หลับ เขารู้สึกราวกับว่ามีไฟไหม้อยู่ภายในร่างกายของเขา มันเผาไหม้อย่างโกลาหลและไร้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี...และเริ่มครอบงำความคิดของเขา

   ประตูห้องนั้นเปิดจากด้านนอก จางชือเฉวียนเดินเข้ามาในห้องของอย่างช้าๆ เขาเดินมาเปิดโคมไฟข้างหัวเตียงจนแสงสว่างเผยให้เห็นคนที่นอนอยู่บนเตียง...

   จางชือเฉวียนจ้องมองไปที่เด็กหนุ่มที่มีเหงื่อออกท่วมตัว ใบหน้าและใบหูกลายเป็นสีแดง ดวงตาฉ่ำน้ำ 

   เขายกมือขึ้นลูบแก้มใส และมองคนที่ถูใบหน้าเข้ากับมือของเขาอย่างไม่รู้ตัว


   " ที่รัก เธออึดอัดหรือเปล่า? "


   เส้าเฉียนมีประสบการณ์มากมายจากหลายๆโลก แต่เขาไม่เคยพบเหตุการ์ณนี้มาก่อน ราวกับว่าระบบไม่เคยปล่อยให้เขาสัมผัสสิ่งแบบนี้ 

   อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนมันไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น


   เขาไม่สามารถคิดหาเหตุผลอะไรได้ในตอนนี้ เขาเริ่มรู้สึกถึงความต้องการทางเพศที่พุ่งพล่านขึ้นมา.....สถานการณ์เช่นนี้แสดงให้เห็นว่าเขาถูกวางยา 


   เส้าเฉียนพยายามใช้พลังวิญญาณของเขาสกัดกั้นยาให้ออกไปจากร่างกายของเขา 

   แต่ว่าพลังวิญญาณของเขากลับไม่ฟังคำสั่งของเขา ในขณะที่มันเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง 

   เส้าเฉียนรู้สึกว่าใบหน้าของเขาสัมผัสกับบางสิ่งที่เรียบลื่นและเย็น จู่ๆพลังวิญญาณที่ไม่ฟังเขาก่อนหน้านี้ 

   ในพริบตาก็พุ่งหายกลับเข้าไปในร่างกายของเขาทันที ตัณหาที่ควบคุมไม่ได้ห้อมล้อมเขา


   จากนั้นเขารู้สึกว่าตัวเองถูกโอบกอดโดยบางสิ่งที่เย็นๆ ต่อมาเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างจูบคอของเขาทีละเล็กละน้อย

   เส้าเฉียนที่กำลังยุ่งอยู่กับยาในร่างกายก็ปล่อยเสียงครางออกมาโดยไม่รู้ตัว 


   สำหรับคนที่ทำบางสิ่งบางอย่ากับร่างกายเขาอยู่ได้นับเสียงนั้นเป็นสัญญาณในการทำบางสิ่งบางอย่าง……


   หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งสถานที่ที่ไม่มีใครเคยได้สัมผัสมาก่อนของเส้าเฉียน ก็ได้ถูกคนลุกล้ำเข้ามา……


   ในท้ายที่สุด เขาก็ได้หมดสติลง ผู้ชายคนที่กำลังหายใจหอบหนักได้พูดกระซิบอยู่ข้างหูของเขา 


   " ฉันควรจะทำให้นายเป็นของฉันตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว "





   หลังจากเส้าเฉียยสลบไป จางชือเฉวียนก็หยุดเคลื่อนไหว จากนั้นเขาจึงพาเด็กหนุ่มกลับไปที่ห้องของเขา วางเขาบนเตียงอย่างแผ่วเบาก่อนจะเปิดหลอดไฟข้างเตียง 

   เขาเฝ้ามองดูเด็กหนุ่มที่นอนขมวดคิ้วได้อย่างน่าหลงใหล...เมื่อเขาได้รับสิ่งที่เขารอคอย เขาก็รู้สึกราวกับว่าเขากำลังถูกเติมเต็มด้วยบางสิ่ง...

   ความรู้สึกลึกลับยิ่งมีมากขึ้น และยิ่งทำให้ยากที่เขาจะควบคุมตัวเองไม่ให้ทำร้ายฮุ่ยน้อย...


   ดูเหมือนว่าพวกเขาควรจะเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันตั้งนานแล้ว...แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงถูกแยกจากกัน 

   ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมาเขามักจะรู้สึกกังวลและหวาดกลัวอยู่เสมอ แต่เมื่อเขาเห็นฮุ่ยน้อย เขาก็รู้สึกเหมือนเขาได้มีชีวิตจริงๆ เขาจะมีความ อิจฉา โกรธ โลภและมีความสุข 

   ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะสัมผัสฮุ่ยน้อย และเมื่อเขาได้มา เขากลับรู้สึกว่าเขาต้องได้มากกว่านี้



   ....เขาต้องการที่จะได้มากขึ้น....และมากขึ้นอีก…….



   จนกระทั่งวันนี้...เมื่อเขารวมเป็นหนึ่งกับฮุ่ยน้อย...เขากลับไม่เคยรู้สึกว่ามันสมบูรณ์มาก่อน

   มันเป็นความจริงที่ว่าเขาไม่ต้องการออกจากร่างของฮุ่ยน้อย มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เขารู้สึกสมบูรณ์และปลอดภัย 

   เขารู้ว่าสิ่งนี้ไม่ถูกต้อง แต่เขาไม่ต้องการที่จะควบคุมตัวเอง....นับจากนี้ไปเขาจะทำตามความคิดของตัวเอง...


   จางชือเฉวียนไม่ได้นอนหลับ เขาเพียงแค่นอนมองใบหน้าที่หลับไหลของ เส้าเฉียนอย่างเงียบ ๆ 

   เมื่อแขนของเขาเริ่มปวดเมื่อย เขาขยับตัวเล็กน้อย....และเมื่อแสงแดดเริ่มส่องเข้ามาในห้องเขาก็เอื้อมมือไปปิดหลอดไฟข้างเตียง 

   เขาลุกขึ้นจากเตียง และเปิดผ้าม่านออกกว้าง ปล่อยให้แสงยามเช้าส่องไปที่ชายหนุ่มที่หลับไหลอยู่บนเตียง


   จางชือเฉวียนเอนตัวลงนอนลงข้างเส้าเฉียน ขยับกอดให้เส้าเฉียนซุกเข้ากับอกของเขา...จิตใจของเขายุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ ในขณะที่เขาคิดว่า เมื่อฮุ่ยน้อยตื่นขึ้น เขาจะตอบสนองอย่างไร เขาจะทำอะไรรุนแรงหรือเปล่า?


   ในเรื่องนี้จางชือเฉวียน ไม่ได้คิดจริงจังเกินไป ยังไงฮุ่ยน้อยก็ไม่สามารถหนีออกจากสถานที่แห่งนี้ได้ และถ้าเขาอยู่ที่นี่ตลอดไป วันหนึ่งฮุ่ยน้อยอาจจะยกโทษให้เขาก็ได้


   เส้าเฉียนตื่นขึ้นมาทันทีที่แสงดวงอาทิตย์ส่องบนมาใบหน้าของเขา แต่เมื่อเขาจะขยับ ร่างกายของเขาก็รู้สึกเจ็บปวดจนแทบทนไม่ได้ 

   จากนั้นเขาก็นึกถึงความทรงจำเมื่อคืนที่ผ่านมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าจางชือเฉวียนจะใช้ยากับเขา

   และยิ่งกว่านั้น เขาไม่เคยคิดเลยว่าเมื่อพลังวิญญาณของเขาสัมผัสได้ถึงจางชือเฉวียน มันก็จะหดหาย กลับเข้ามาในทันที...


   เขาไม่ได้ลืมตาเพราะเขาไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับจางชือเฉวียนอย่างไร จิตใจของเขาจินตนาการได้ว่าชายคนหนึ่งที่ค้นพบว่าเขาเพิ่งถูกละเมิดจะตอบสนองอย่างไร เขาจะไม่สามารถจะทำได้ 

   เพราะในความทรงจำของเขา เขาไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางเพศใด ๆ กับผู้ชายเลย....ไม่แม้แต่จะพูดถึงผู้ชาย ก็ควรพูดว่าเขาไม่เคยกับผู้หญิงมาก่อน...


   ดังนั้นหลังจากที่เขามีความสัมพันธ์กับจางชือเฉียน จิตใจของเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะปฎิยัติตัวอย่างไร ในทางตรงกันข้ามเส้าเฉียนรู้สึกว่าคุณธรรมและความซื่อสัตย์ของเขาได้หายไปหลังจากเขาข้ามผ่านโลกมากมาย


   จางชือเฉวียนรู้สึกว่าการหายใจของคนในอ้อมแขนเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาก็บีบไหล่ของเส้าเฉียนเบาๆ


   " เด็กน้อย ถ้าเธอตื่นขึ้นแล้ว ทำไมถึงไม่ลืมตา? "


   เส้าเฉียนยังไม่ได้คิดว่าจะเผชิญหน้ากับจางชือเฉวียนอย่างไร นอกจากนี้เมื่อจางชือเฉวียนพูดขึ้น เขาก็ตกใจกลัวอย่างรุนแรงและสะดุ้ง

   ร่างกายของเขาก็อดไม่ได้ที่จะแข็งทื่อ แต่ต่อจากนั้นร่างของเขาก็ถูกวางไว้บนเตียงอย่างนุ่มนวล 


   " ถ้าเธอตื่นแล้ว ก็ลืมตาขึ้น "


   เปลือกตาของเส้าเฉียนขยับ แต่เขาไม่ได้ลืมตา....เขาต้องคิดถึงความสัมพันธ์ของเขากับจางชือเฉวียนอย่างรอบคอบ

   แม้กระทั่งคิดว่าการจัดระเบียบความคิดของตัวเองใหม่ก่อนที่จะเขียนโปรแกรมใหม่ทั้งหมดและวางไว้ในที่เดิม....ทางเขาจะแก้ไขปัญหานี้ได้หรือไม่


   เมื่อจางชือเฉวียนเห็นการเคลื่อนไหวที่หยาบคายของเส้าเฉียน มันไม่สามารถพูดได้ว่าเขาไม่ผิดหวัง แต่เขาก็โล่งใจเช่นกัน ปฏิกิริยาของเด็กน้อยของเขาไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เขาจินตนาการเอาไว้....


   " เด็กดีฉันจะพาเธอไปทำอาหารกินกัน "


    จางชือเฉวียนเลือกที่จะพาเส้าเฉียนไปด้วย ตอนนี้เขาไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นในใจของฮุ่ยน้อย 

   และไม่กล้าปล่อยให้เขาอยู่ในห้องคนเดียว เขาจะต้องไม่คลาดสายตาเพื่อให้รู้สึกสบายใจอยู่เสมอ...





   หากพลังงานของระบบไม่เต็ม เส้าเฉียนก็ไม่สามารถจากไปได้ 


   เส้าเฉียนรู้สึกราวกับว่าทุกอย่างอยู่นอกเหนือการควบคุมของเขา ตั้งแต่ที่เขาพบกับจางชือเฉวียน เขารู้สึกราวกับว่าเกือบทุกอย่างจะไม่สามารถควบคุมได้ 

   ความรู้สึกแบบนี้ไม่ใช่ความรู้สึกที่ดี ดังนั้นเส้าเฉียนจึงตัดสินใจว่าเมื่อเขากลับไปที่พื้นที่ว่าเปล่าของระบบ เขาจะต้องตรวจเช็คระบบที่ไม่คุ้นเคยนี้อย่างแน่นอน





    เป็นเวลาสิบปี....เส้าเฉียนที่อยู่ในโลกนี้ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา จางชือเฉวียนเข้มงวดมากเกี่ยวกับการไม่ให้เขาได้พบเจอใคร 

   แม้ว่าในบางครั้งเขาจะพาเชาเชี่ยนออกไปเดินเล่น แต่มันก็แค่ภายในสวนหลังบ้านของวิลล่าเท่านั้น อาหารที่พวกเขากินทุกวันก็ถูกส่งถึงแค่ประตูหน้าด้วย


   ดังนั้นในสิบปีนี้ นอกจากจางชือเฉวียน เส้าเฉียนก็ไม่เคยเห็นคนอื่นเลย...มันก็ถือเป็นโชคดีที่หลังจากข้ามผ่านหลาย ๆ โลก...ความคิดของเส้าเฉียนนั้นก็แข็งแกร่งขึ้น....

   ถ้าไม่เช่นนั้นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้เขาคงจะเป็นบ้า และได้รับความทุกข์ทรมานจากโรคสตอกโฮล์ม*แน่ๆ


   เนื่องจากเส้าเฉียนกำลังจะเกลี้ยกล่อมจางชือเฉวียน เพื่อให้พาเขาออกไปเดินเล่น

   เขาพลันได้ยินเสียงของระบบที่บอกว่าพลังงานของเขาเต็มไปแล้ว และเขาจะต้องการอะไรอีก นอกจากร้องไห้ด้วยน้ำตาแห่งความปิติ 

   หลังจากรอมาหลายปี ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือนให้เขาทราบว่ามันเต็มไปด้วยพลังงาน


   จางชิงกระโดดลงมาจากหลังคาบ้านพักด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าซีดขาวของเธอ


   ......ในที่สุด.....โล่งอกไปที....


   เส้าเฉียนมองไปที่เมนูระบบที่แจ้งให้เขาทราบถึงพลังงานอย่างเต็มรูปแบบ และได้เริ่มดึงเอาสติของเขาออกจากโลกนี้ ก่อนที่เขาจะมองไปที่จางชือเฉวียนผู้อ่านหนังสือของเขาเป็นครั้งสุดท้าย...





    เมื่อจางชือเฉวียนได้ยินเสียงเรียกของเส้าเฉียน เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว และเมื่อเขาเห็นคนข้างๆเขาหลับตา เขาก็ดึงร่างของเส้าเฉียนให้มาอยู่ในอ้อมแขน

   เมื่อเขารู้สึกว่าร่างกายที่กอดอยู่นั้นค่อนข้างจะเย็น...เขาถอดเสื้อของเขาออกก่อนที่จะโอบล้อมคนนั้นด้วยความพยายามที่ไร้ประโยชน์ 


   " เด็กน้อยคุณหนาวไหม? "


   แต่คนที่เขาถามนั้น ไม่สามารถส่งเสียงตอบเขาได้ตามปกติ....จางชือเฉวียนกอดร่างของเส้าเฉียนไว้ และรอจนกระทั่งร่างกายที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาเย็นลงอย่างสมบูรณ์...

   ก่อนที่จะปิดตาของเขาลง ของเหลวสีใสลื่นไถลผ่านแก้มของเขา หยดลงลงนิ้วมือของเขาและลงบนพื้นดิน....


   เขาอุ้มร่างกายที่สูญเสียความอบอุ่นไปแล้ว เดินโซเซกลับไปที่ห้องของเขา...

   และหลังจากเขาวางคนลงบนเตียง เขาก็หยิบโทรศัพท์ที่ไม่มีใครเคยใช้มาสิบปีที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เตียง 

   หลังจากเขียนที่อยู่ของเขาส่งให้ตระกูลจางแล้ว เขาก็โยนโทรศัพท์ลงบนพื้นก่อนที่จะเขียนคำพูดสุดท้ายของจางซีฮุ่ยบนกระดาษ แล้ววางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียง...


   เอาสูทสองชุดที่ซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้าออกมา


   เขาสวมสูทสีขาวที่มีขนาดเล็กกว่าเล็กน้อยให้กับร่างเย็นชืดบนเตียง 


   ส่วนเขาก็สวมสูทสีดำอีกชุด 


   จากนั้นเขาจึงหยิบขวดยานอนหลับที่ถูกขังอยู่ในตู้เสื้อผ้าออกมา


   กลืนมันลงไปพร้อมกับน้ำ ยืนหยัดอยู่กับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของเขา ก่อนที่เขาจะนอนลงบนเตียงและกอดร่างในชุดสีขาวนั้นไว้


   ...แม้แต่ความตาย...ฉันก็จะไม่ปล่อยให้คุณจากไปคนเดียว...


   ...ที่รัก...เราอยู่ด้วยกันมานานแล้ว...หากคุณไม่ได้อยู่กับฉันคุณจะต้องไม่ชินกับมันแน่นอน...ดังนั้นอย่าเดินเร็วนัก และรอฉันอยู่บนท้องถนน ฉันจะไปกับคุณเพื่อเดินข้ามแม่น้ำเหลือง**ด้วยกัน





   เมื่อตระกูลจางบุกเข้าไปในบ้านพักทีถูกส่งมาจางจางชือเฉวียนที่หายตัวไปเป็นเวลาสิบปี 

   พวกเขาก็พบชายสองคนนอนกอดกันบนเตียงในห้อง 

   อากาศในเวลานี้มากคนสองคนบนเตียงดูซีดเซียวและน่าเกลียด แต่กลับไม่มีกลิ่นแปลก ๆ

   กลุ่มคนที่รีบเร่งเข้ามา เมื่อได้เห็นภาพนี้ พวกเขาไม่สามารถหยุดน้ำตาของพวกเขาได้...





   ตอนนี้พวกเขาควรจะโทษใคร? 


   พวกเขาควรจะตำหนิจางชิงในเวลานั้นที่ทำร้ายจางซีฮุ่ย? 


   หรือพวกเขาควรจะตำหนิจางชือเฉวียนผู้ซึ่งซ่อนจางซีฮุ่ยไว้หนึ่งทศวรรษ? 


   หรือบางทีพวกเขาควรจะตำหนิความรู้สึกผิดปกติที่จางชือเฉวียนมีต่อน้องชายของเขาหรือไม่?...




   ท้ายที่สุด...พวกเขาก็ควรที่จะเคารพคนตาย...ตอนนี้คนเหล่านั้นได้หายไปแล้ว...ดังนั้นหากพวกเขาต้องการที่จะตำหนิใครสักคน...พวกเขาจะสามารถตำหนิใครได้...






------------------

*โรคสตอกโฮล์ม เป็นโรคที่ตัวประกันจะเกิดความรู้สึกผูกพันธ์กับคนร้ายที่ลักพาตัวและกักขัง ทำให้รู้สึกต้องพึ่งพาคนร้ายตลอดเวลา

**แม่น้ำเหลือง คือแม่น้ำแห่งความตายของจีน คั่นระหว่างโลกคนเป็นกับโลกคนตาย

------------------

ตอนนี้ก็ จบ ARC 1 แล้วนะครับ 

ก็ขอขอบคุณทุกๆคนที่มาเม้นท์ให้กำลังใจและก็ติชมนะครับ

ผมก็ขอรับไว้ด้วยความยินดี และจะปรับแก้กันใน ARC ต่อๆไปครับ ขอบคุณครับ และก็ขออภัยที่วันนี้ลงช้านะครับ 


#เพิ่มเติม#

ผมไปลองอ่าน Arc 2 มาแล้ว อยากจะบอกว่าแค่ตอนแรกก็ยากแล้วคับ T^T



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #113 ขอเวลาซุ่ม (@tomoyo001) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:19
    อาร์คแรกก็ดาร์กขนาดนี้แล้ว อาร์คต่อไปไม่ดำมิดเลยหรอ ฮือออ เตรียมตับให้พร้อม
    #113
    0
  2. #105 Chayeanalie (@ningkanut) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:22
    โอยยยยย ทำไมกดดันกันขตาดเน้
    #105
    0
  3. #47 El Dorado Bz (@loli-bee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 09:25
    โลกหน้าพระเอกอย่าจิตแบบนี้ได้ไหม งืออออ
    #47
    0
  4. #44 miwasakiasunuki (@miwasakiasunuki) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 09:35
    จิตมากกกก
    #44
    0
  5. #38 ununchuahong (@ununchuahong) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:17
    น้องกลายเป็นคนไม่มีความรู้สึกเสียแล้ว
    #38
    0
  6. #29 at2017 (@at2017) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 14:41
    รู้สึกเศร้าๆ แต่ก็ยังไม่ชอบพระเอกอยู่ดี
    #29
    0
  7. #28 Mercurymom (@Mercurymom) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 12:01
    รอสนุกมั๊กๆ
    #28
    0
  8. #23 AARRP (@AARRP) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 12:04

    สุดยอดของความยัน โลกต่อไปขอให้น้องโชคดีนะลูก

    #23
    0
  9. #22 NOT2RUE (@nickixx) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 22:40
    นี่มันยันของแท้เลยอะ ฮือ
    #22
    1
    • #22-1 Mercurymom (@Mercurymom) (จากตอนที่ 4)
      10 มกราคม 2562 / 12:01
      มันเข้มมากยันสุดๆ
      #22-1
  10. #21 SeMai (@poper-83) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 15:18
    TTฮื่ออออรอโลกที่2ขอให้มีความหวานหน่อยเถิดเศร้า
    #21
    0
  11. #20 Treerainbow (@treerainbow) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 12:31

    ความยึดติดและความจิตของพี่ท่านช่างน่ากลัว

    ขอบคุณท่แปลให้อ่านจ้า รอจ้าสู้ๆ

    #20
    0
  12. #19 Krataituaglom (@Krataituaglom) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 08:36
    พี่ท่านลดความจิตลงหน่อยได้หรือไม่ เกินไป๊ แปลดีค่ะ ชอบๆๆ
    #19
    0
  13. #18 นักอ่าน...lnwcool (@lnwcool) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 23:25

    สู้ๆนะค่ะ

    #18
    0
  14. #17 Rynge (@ryneyz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 23:23
    โอ้ยยย ขอบคุณมากค่ะ ที่แปลให้อ่าน แอบเศร้าตอนท้าย แต่พอคิดว่าพี่แกต้องตามนายเอกไปต่อแน่นอน เลยรอลุ้นความจิตของคุณพี่ท่านต่อไป 555
    #17
    0
  15. #16 Ploy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 22:00

    ขอบคุณคะ

    #16
    0
  16. #15 MIW001 (@MIW001) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 21:59
    เอ๋~~~~
    #15
    0
  17. #14 เรื่อยๆลอยๆ (@100943) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 21:49
    น้ำตาซึมนิดๆ
    #14
    0
  18. #13 ApMobile (@ApMobile) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 21:48
    ขอบคุณค่ะ
    #13
    0