(นิยายแปล)ทุกๆโลกดูเหมือนจะไม่ค่อยปกติ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,807 Views

  • 114 Comments

  • 487 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,220

    Overall
    4,807

ตอนที่ 3 : ARC 1 - ep.10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 833
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    17 ม.ค. 62



   " พวกคุณดูเธอไว้ อย่าให้เธอหนีไป " 


   เมื่อจางชิงถูกเหล่าผู้คุ้มกันพุ่งเข้ามาจับตัวเธอไว้ เธอก็พยายามดิ้นรนเพื่อหนีจากการจับกุมของเหล่าบอดี้การ์ด 

   แต่เธอไม่รู้เลย ผู้คุ้มกันมืออาชีพจะยอมให้ผู้หญิงที่อ่อนแอเช่นเธอหลบหนีไปได้อย่างไร


   ผู้คุ้มกันที่รั้งเธอไว้เริ่มรู้สึกรำคาญการดิ้นรนที่ไร้ประโยชน์ของเธอ แม้ว่ามันจะเป็นความจริงที่ว่าพวกเขาได้รับเงินเดือนมาเพื่อปกป้องและช่วยทำงานให้เจ้านาย 

   แต่เจ้านายของพวกเขาไม่เคยปฏิบัติกับพวกเขาอย่างไร้มารยาทมาเช่นนี้มาก่อน และไม่ได้มีอะไรเหมือนผู้หญิงที่ดูเหมือนสุนัขบ้าคนนี้


   เมื่อจางชิงเห็นพ่อบ้านเดินเข้ามา เธอก็แย้มรอยยิ้มอย่างยินดี 


   " ถ้าพวกคุณไม่ยอมปล่อยฉัน ฉันจะสั่งให้พ่อบ้านยิงพวกคุณทุกๆคนทิ้งซะ!!! "



   เมื่อพ่อบ้านเก่าอยู่ใกล้พอที่จะได้ยินสิ่งที่จางชิงเพิ่งพูดไป พ่อบ้านเก่าที่ยังคงโกรธแค้นก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วตบลงไปที่ใบหน้าของเธอ


   " ยัยงูพิษ! "


   " นี่แกกำลังทำอะไร!!!? " 


   จางชิงที่ถูกตบที่ใบหน้าของเธอโดยพ่อบ้านเก่า เธอคำรามอน่างกราดเกรี้ยวก่อนที่เธอจะหันหัวไปมองอย่างช้าๆ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะเห็นใบหน้าอันโกรธเกรี้ยวของพ่อบ้าน 


   " แกกล้าตบฉัน? แกเป็นอะไร? แกเป็นแค่สุนัขรับใช้!! ไม่ใช่ครอบครัวจางของฉัน!... "


   " สุนัขรับใช้? ครอบครัวจางของฉัน? " 


   พ่อบ้านเก่าขัดจังหวะคำพูดของจางชิงด้วยเสียงหัวเราะเย็น ๆ 


   " คุณมีคุณสมบัติอะไร ที่จะได้ใช้นามสกุลนั้นจริงๆ คุณกล้าทำสิ่งชั่วช้าพวกนี้ แล้วก็ยังกล้าเรียกตัวเองว่าจาง? "


   " ฉันเป็นลูกสาวคนโตของจางกั๋วเฉียง!!! คนที่ทุกคนควรดูแลปกป้องแบบนั้นคือฉัน! ฉันเอง! ไม่ใช่น้องชายงี่เง่านั้น!!! " 


   จางชิงดูวิกลจริตเมื่อเธอร้องกรี๊ดเสียงดังว่า


   " พวกแกทุกคนตาบอดเมื่อเห็นไอ้หมอนั่น! "


   " ทำให้เธอสลบและนำกลับไปขังซะ...เราจะปล่อยให้นายน้อยสองได้จัดการเธอด้วยตัวเอง "


   พ่อบ้านเก่าจ้องมองอย่างโกรธเคืองไปที่จางชิง ราวกับว่าเธอเป็นขยะ


   ผู้คุ้มกันนั้นรำคาญเสียงกรีดร้องของจางชิงอยู่แล้วตั้งแต่ต้น ดังนั้นเมื่อเขาได้รับคำสั่งของพ่อบ้าน 

   เขาก็ได้ยกมือขึ้นและกระแทกจางชิงจนสลบ และลากเธอออกมา ก่อนที่จะโยนเธอเข้าไปในท้ายรถ


   พ่อบ้านเก่าเดินไปที่พี่ชายแฮร์รี่ที่กำลังนั่งคุกเข่าสั่นเทาอยู่ด้านหลังรถในขณะที่ถูกจ้องโดยบอดี้การ์ด 


   " นำตัวชายคนนี้ขึ้นมา...หลังจากพบนายน้อยคนที่สองแล้ว เราค่อยจัดการเขา "


   " ครับ "


    ผู้คุ้มกันตามปกติเขาจะทำเพียงแค่ทำให้สลบ อย่างไรก็ตาม สำหรับพี่ชายแฮร์ดี้ เขาได้รับการดูแลที่ต่างกันออกไป... 

   หลังจากที่ทำให้เขาสลบแล้ว เหล่าบอดี้การ์ดยังคงหักแขนและขาของเขาด้วย ไม่ต้องพูดถึงการที่เขาจะวิ่งได้อีกครั้ง เขาจะไม่สามารถแม้แต่จะคลานด้วยซ้ำ





   การค้นหาไม่ได้ผลลัพธ์ใด ๆ ตลอดทั้งวัน แม้กระทั่งหลังจากที่พวกเขาเพิ่มรัศมีการค้นหาจากสามไมล์เป็นสิบไมล์ แต่ก็ไม่มีสัญญาณที่จะพบเส้าเฉียนเลย


   ในที่สุดนักประดาน้ำก็กลับมาพร้อมเสื้อโค้ทตัวหนึ่ง....เสื้อโค้ทนี้เป็นสิ่งที่เส้าเฉียนชอบสวมใส่เมื่อเขาออกไปข้างนอก





   เหล่าพ่อและลุงๆจางทั้งสาม หลังจากที่ออกไปกราบไหว้บรรพบุรุษของ พวกเขากลับมาได้ยินว่าจางซีฮุ่ยถูกผลักลงไปในมหาสมุทรโดยจางชิง

   เมื่อได้ยินสิ่งนี้จางกั๋วเฉียงก็เป็นลมไป


   ที่พักอยู่ในภาวะตื่นตระหนกในทันที หลังจากที่จางกั๋วเฉียงตื่นขึ้นมาด้วยความยากลำบาก สิ่งแรกที่เขาทำนั้นไม่ใช่การเข้าร่วมค้นหาเส้าเฉียนตามที่ทุกคนกังวล 

   แต่เขากลับไปยังห้องที่ขังจางชิงไว้ เขาดึงตัวจางชิงขึ้นมาแล้วตบลงไปที่ใบหน้าของเธออย่างแรง


   " เธอกล้าทำเรื่องอย่างนี้ได้ยังไง!!!! "


   " คุณพ่อ!! พวกคุณทุกคนตาบอด!! คนที่คุณควรจะชอบมากที่สุดควรเป็นฉัน! ไม่ใช่มัน!!! " 


   จางชิงกุมใบหน้าข้างที่ถูกตบของเธอ และหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของเธออย่างช้า ๆ


   " เธอมันบ้าไปแล้ว!! " 


   จางกั๋วเฉียโกรธจนใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำ เขายกมือขึ้นอยากจะตบจางชิงอีกครั้ง แต่เมื่อเขาเห็นเธอกำลังน้ำตาไหลพราก และร้องไห้สะอึกสะอื้น เขาก็วางมือลง 


   " พี่ใหญ่ ช่วยฉันหาบ้านพักคนชราให้เธอหน่อย ฉันไม่อยากเจอเธออีกเลยตลอดชีวิต "


   " น้องรอง...เธอยังคงเป็นลูกสาวของนายอยู่……" 


   เมื่อจางกัวฟู่ได้ยินคำพูดของจางกั๋วเฉียง เขารู้สึกว่ามันโหดร้ายมากเกินไป หลังจากความผิดทั้งหมด เธอก็ยังคงเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?


   " เธอไม่ใช่ทั้งลูกของฉันหรืออายุน " 


   จางกั๋วเฉียงมองดูความเศร้าหมองจางชิงอย่างรังเกียจ


   “ ในปีนั้นอาหยุนต้องการพี่สาวให้ฮุ่ยน้อยดังนั้นเธอจึงนำจางชิงมา ซึ่งตอนนั้นนางเป็นเพียงเด็กสองขวบ....ทำไมตอนนั้นฉันจึงนำสิ่งชั่วร้ายนี้เข้ามาในครบครัวของฉันกัน! ถ้าไม่มีเธอก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับฮุ่ยน้อยของฉัน!! "


   “ พะ…. พ่อฉันผิดไปแล้ว...ฮึก....ฉันขอโทษ...พ่อ!!! ” 


   ในที่สุดจางชิงก็ได้คำตอบ ว่าทำไมพ่อถึงรักน้องมากกว่าเธอ เธอคลานไปข้างหน้าจางกั๋วเฉียง กอดขาเขาเอาไว้ แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก


    " ฉันผิดไปแล้วพ่อ....ฉันจะไม่ทำอย่างนี้อีกแล้ว..ฮืออ...ฉันจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง...ฮึก...จากนี้ไปฉันจะเปลี่ยน!"


   " ฮุยตัวน้อยของฉันหายไปแล้ว!! เธอเปลี่ยนตัวเองแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร!!! " 


   จางกั๋วเฉียงสะบัดเตะเธออย่างไร้ความปราณี ขณะที่เธอกระแทกเข้ากับกำแพงเขาก็เดินออกจากบ้านไป และเขายังคงพูดทิ้งท้ายยืนยันการตัดสินใจที่จะส่งจางชิงไปให้พ้นๆจากสายตาของเขา


   " ฉันทำให้พี่ใหญ่ลำบากแล้ว... "


   สำหรับพี่ชายแฮร์ดี้นั้น การดูแลของจางกั๋วเฉียงที่มีต่อเขานั้นโหดเหี้ยมยิ่งกว่า


   'เขาเป็นคนโยนจางซีฮุ่ยลงทะใช่ไหม!? เช่นนั้นเขาก็จะได้รับประสบการ์ณการอยู่ใต้ทะเลเช่นกัน!!!'


   จางกั๋วเฉียงให้คนของเขาสร้างบาดแผลบนร่างกายของพี่ชายแฮร์ดี้ แม้ว่าแผลพวกนั้นจะไม่ถึงตาย แต่มันก็ทำให้เขาเจ็บปวด 

   เมื่อแผลเหล่านั้นสัมผัสกับน้ำทะเลความรู้สึกที่เกิดขึ้นอาจทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนอยู่ไม่สู้ตาย และเขาจะต้องอึดอัดเพราะหายใจไม่ออกใต้น้ำนั้น

   นอกจากนี้จางกัวเฉียงยังให้คนนำปิรันย่ามาสองตัว เขามองดูปิรันย่าว่ายวนอยู่ในถังอย่างร่าเริง จางกนั้นเขาจึงนำมันใส่ลงในอ่างที่มีพี่ชายแฮร์ดี้ 

   เขามองดูปลาทั้งสองตัวขบคมเขี้ยวของมันลงบนเนื้อของพี่ชายแฮร์ดี้..รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฎขึ้นบนใบหน้าของเขา 

   'ลูกชายของฉันจากไปแล้ว...ฉันจะทำให้แกเสียใจที่แกเกิดมา...เมื่อแกได้รับการถูกกัดกินทีละนิดทั้งเป็น...ความรู้สึกแบบนั้นต้องดีแน่ ๆ'


   หลังจากผ่านไปครึ่งเดือนการค้นหาเส้าเฉียนก็หยุดลงทีละน้อย แม้แต่จางชือเฉวียนซึ่งกำลังค้นหาจางซีฮุ่ยก็ยังได้รับคำสั่งให้หยุด 

   แต่ต่อมาเขาก็ส่งมอบ บริษัทให้กับจางซีจุน ลูกชายของอาของเขา จางกัวเจี้ยนและจากไป 

   มีเพียงไม่กี่คนในครอบครัวก็พบข้อความบนโต๊ะของเขาหลังจากที่เขาจากไป

   ครอบครัวคิดว่าจางชือเฉียนเป็นเหมือนลุงคนที่สองของเขา ที่พยายามไปค้นหาตามโรงพยาบาล ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้คิดมาก อย่างไรก็ตามนั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้น...







   ตอนนี้จางชิงพร้อมกับพี่ชายแฮร์ดี้ไม่ใช่คนเดียวที่รู้สึกเสียใจ


   ทันทีที่เส้าเฉียนลืมตาขึ้น เขารู้สึกเสียใจทันที ในขั้นต้นเมื่อเขาล่วงลงจากหน้าผา...เขาสันนิษฐานว่าเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน 

   และหลังจากที่เขาเสียชีวิตจางชิงก็จะถูกฆ่าตายด้วย ด้วยวิธีนี้เขาสามารถใช้เติมพลังงานระบบได้ในเวลาเดียวกันกับที่เขาสามารถกลับไปที่พื้นที่ว่างเปล่า


   อย่างไรก็ตามหนึ่งพันสมมติฐานหรือแม้กระทั่งหมื่นสมมติฐาน ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะเกิดขึ้นจริงในการปฎิบัติ เขาไม่คิดว่าเมื่อเขาตกลงไปในทะเลหัวของเขากระแทกกับแนวปะการัง……


   แม้ว่าการกระแทกจะไม่ได้แรงมาก แต่มันก็เพียงพอแล้วที่จะกระแทกให้สติเขาหลุดออกมาจากร่าง 

   เส้าเฉียนที่หมดสติอย่างแน่นอนไม่มีทางที่จะดึงสติของเขาและกลับสู่ห้วงอวกาศที่ว่างเปล่าได้ 

   ดังนั้นในที่สุดเมื่อเขาตื่นขึ้นมา เขาเห็นคนที่เขาไม่ควรและไม่อยากจะเห็น


   " ที่รักคุณตื่นแล้วเหรอ? " 


   จางจื่อซวนที่ลาออกจาก บริษัท และตอนนี้ควรเดินทางไปต่างประเทศรีบกดกระดิ่งข้างเตียง


   หลังจากนั้นไม่นานหมอสองสามคนรีบเข้ามา

   และหลังจากที่พวกเขาตรวจร่างกายของเส้าเฉียนแล้ว พวกเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขาพูดกับจางชือเฉวียนเบา ๆ ว่า


   “ ตอนนี้เขาก็ตื่นขึ้นมาแล้ว และไม่มีปัญหาใด ๆ มีเพียงคอและเส้นเสียงของเขาที่ต้องการเวลาพักฟื้น และแขนของเขาไม่สามารถยกของหนักได้ในอนาคต "


   " ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ ทึกอย่างถือว่าดี " 


   จางชือเฉวียนหัวเราะในขณะที่เขาพูดว่า


   " เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันทำให้พวกนายยุ่งกันมาก ดังนั้นฉันจะเสนอจำนวนเงินสองเท่าที่เราตกลงกันเพื่อชดเชย "


   " นายท่านจางเป็นคนใจกว้าง " 


   นายแพทย์พยักหน้ายิ้ม และออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ในเวลานี้นายจ้างของเขาต้องการที่จะมีเวลาส่วนตัวกับผู้ป่วยของเขา


   " มันดีมากที่คุณตื่นแล้ว " 


   แค่คิดว่าเขาจะไม่ได้พบฮุ่ยน้อยแล้ว ทำให้เขาเกิดความกลัวขึ้น เมื่อเขาตามชาวประมงที่เดินนำเขาไปที่คลินิกสุขภาพในพื้นที่ และเห็นเด็กน้อยของเขาตัวซีดนอนอยู่บนเตียง

   เขาไม่กล้าแม้แต่ยื่นมือออกมาตรวจดูว่าเด็กน้อยของเขากำลังหายใจอยู่หรือไม่ เขากลัวจริง ๆ ว่าสิ่งที่เขาจะสัมผัสจะเป็นร่างเย็นเยียบไร้วีแววของชีวิต


   โชคดีที่สวรรค์มีเมตตา แม้ว่าสภาพของฮุ่ยน้อยในตอนนั้นจะไม่ได้ดูดี แต่เขาก็ยังพยายามที่จะช่วยชีวิตฮุ่ยน้อยไว้ และในที่สุดก็ช่วยชีวิตเขาได้


   คิ้วของเส้าเฉียนหงิกงอ...พลังงานของระบบยังไม่เต็มสมบูรณ์ 


   ดูเหมือนว่านักแสดงนำหญิงจะยังไม่ตาย และสถานการณ์ของเขาในตอนนี้ดูไม่ดีนัก


   " ที่รัก ถ้าคุณรู้สึกไม่สบายตรงไหน คุณต้องบอกฉัน " 


   จางชือเฉวียนเอื้อมมือออกมาคลึงลงหัวคิ้วของเส้าเฉียนอย่างเบาๆ อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเห็นเส้าเฉียนขยับหลบมือของเขาเล็กน้อย มือของเขาก็หยุดชะงัก

   แม้ว่ามันจะยังแตะลงที่กึ่งกลางหน้าผากของฮุ่ยน้อย แต่ในใจของเขากลับว้าวุ่นไปหมด ตอนนี้หากฮุ่ยน้อยไม่ต้องการให้เขาสัมผัส...เขาเขาควรทำอย่างไร? 

   ไม่มีใครรู้ว่าฮุ่ยน้อยยังมีชีวิตอยู่...ในขณะนี้ฮุ่ยน้อยเป็นของเขาทั้งหมด


   เส้าเฉียนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับจางชือเฉวียน ดวงตาของเขาดูเหมือนว่าสามารถแผดเผาคนเพียงได้แค่มอง ทำให้เส้าเฉียนเกิดรู้สึกท่วมท้นขึ้นมาเล็กน้อย เขารู้สึกคุ้นเคยกับดวงตาคู่นั้น?


   " ที่รัก กลับไปนอนพักซักครู่เถอะ "


   จางชือเฉวียนดึงผ้าห่มบาง ๆ ขึ้นคลุมร่างของเส้าเฉวียนจนถึงอก


   " พี่ใหญ่จะอยู่กับคุณ...ไม่ต้องกลัว "


   เมื่อเส้าเฉียนเห็นรอยยิ้มของจางชือเฉวียน เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง 

   ยิ่งกว่านั้นเขาตื่นมานานแล้ว แต่เขากลับไม่เห็นสมาชิกครอบครัวจางคนอื่นๆ เลย ทุกอย่างทำให้ดขารู้สึกผิดปกติเล็กน้อย 

   อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาก็ไม่มีพลังเพียงพอที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ร่างกายนี้ยังอ่อนแอและต้องการการพักฟื้นอยู่ และเขาก็ไม่ต้องการที่จะสิ้นเปลืองพลังงานกับการคิดเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ในตอนนี้




   เส้าเฉียนอยู่ที่นี่เป็นเวลาประมาณหนึ่งเดือน แต่ก่อนหน้านี้เมื่อสองวันก่อนแพทย์ที่ทำท่าทางราวกับว่าได้รับการปลดปล่อยจากภาระอันหนักอึ้งได้บอกจางชือเฉวียนว่า ลำคอและเส้นเสียงของร่างกายจางซีฮุ่ยหายดีแล้ว และสามารถออกไปพักฟื้นอย่างเงียบ ๆได้แล้ว

   พวกเขาพาเส้าเฉียนไปทำกายภาพบำบัดเล็กน้อยก่อนที่เขาจะถูกย้ายออกไป


   มันเพิ่งถูกโอนจากวิลล่าหนึ่งไปยังวิลล่าอื่น เมื่อเส้าเฉียนถูกย้ายไปเขาก็ 'หลับ' 

   เขาไม่ทราบว่าวัตถุประสงค์ของจางชือเฉวียนคืออะไรเมื่อ เพราะเมื่อเส้าเฉียนถูก 'ปล่อยตัว' เขาก็ใช้ยากล่อมประสาทนี้กับเขา

 เส้าเฉียนก็ได้ให้ความร่วมมือในการ 'หลับ' เช่นกัน ดูเหมือนว่าตอนนี้จางชือเฉวียนจะกำจัดความจริงใจทิ้งทั้งหมด 

   แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของจางชือเฉวียนในการทำสิ่งนี้


   เมื่อสภาพแวดล้อมถูกเปลี่ยนไปเป็นสภาพแวดล้อมใหม่ภายใต้ข้อตกลงของจางชือเฉวียน เส้าเฉียนก็ยอมไปฟื้นฟูร่างกายของเขา

   และเนื่องจากร่างกายของเส้าเฉียนยังเด็กอยู่ การฟื้นฟูสมรรถภาพร่างกายจึงมีความสำคัญ 

   อย่างไรก็ตาม หมอบอกเขาว่าขาของเขาจะสามารถเดินได้ แต่เขาก็จะไม่สามารถทำกิจกรรมอื่น ๆ เช่นวิ่งหรือกระโดดได้อีก...


   เส้าเฉียนใช้พลังวิญญาณเล็กน้อยเข้าปกคลุมทั้งสองขาเมื่อเขาไปถึงสถานบำบัดกล้ามเนื้อ 

   เขาคาดไม่ถึงว่ากล้ามเนื้อของขาทั้งสองข้างนั้นอยู่ในสภาพเสียหายอย่างหนัก แบบนี้เขาไม่สามารถแม้แต่จะเดิน!! ไม่ต้องพูดถึงวิ่งหรือกระโดดเลย


   แพทย์ที่จางชือเฉวียนได้เชิญมานั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญชั้นนำของโลกทั้งหมด

   มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาไม่เห็นอาการบาดเจ็บที่เห็นได้ชัดนี้ ดังนั้นเขาจึงเดาได้ว่าจางชือเฉวียนไม่ต้องการให้ขาของเขาถูกรักษา 


   แต่ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น?


   " พี่ใหญ่ ฉันไม่สามารถที่จะออกแรงที่ขาได้ "  


    เส้าเฉียนนอนอยู่บนเตียงได้บ่นกับจางชือเฉวียน ผู้ซึ่งกำลังช่วยเขานวดขา เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการจะออกแรง แต่ขาของเขาดูเหมือนจะไม่ตอบสนองต่อคำสั่งจากสมอง


   " ที่รักคุณเพิ่งจะหายดี และนั่นคือเหตุผลทั้งหมด " 


   จางชือเฉวียนรับรู้ถึงอุณหภูมิผ่านชุดนอน...เขานวดลงไปทีละน้อยและเมื่อมือของเขามาถึงขอบกางเกง...

   นิ้วก้อยของเขาแตะลงบนผิวเรียบลื่น จางชือเฉวียนราวกับไฟฟ้าช็อต เขาถอนมือของเขาออกอย่างรวดเร็ว


   " โอ้... "  


   อยู่ๆเส้าเฉียนก็พึ่งนึกขึ้นได้


   " ฉันคิดถึงพ่อ ฉันไปหาเขาได้…… "


   " ไม่ "  


   เส้าเฉียนยังไม่ทันจะพูดจบเขาก็ถูกขัดจังหวะโดยจางชือเฉวียนที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด


   " ทำไมเธอถึงต้องการออกไปข้างนอกอยู่เสมอ? "



   มันเป็นเหมือนทุกครั้ง....ทำไมเขาต้องการออกไปข้างนอกเสมอ? ในตอนแรกถ้าไม่ใช่เพราะเขา ฮุ่ยน้อยจะยังรอดอยู่เหรอ? จ่างชือเฉวียนรู้สึกราวกับว่าเขาถูกแบ่งออกเป็นสองคน....

    ครึ่งหนึ่งของเขาร้องบอกให้เขาครอบครองจางซีฮุ่ยซะ ทำให้เขากลายเป็นของเขาโดยสมบูรณ์ แต่ขณะเดียวกัน อีกครึ่งนึงของเขาก็ร้องบอกเขาว่าอย่าทำร้ายให้ฮุ่ยน้อยให้เจ็บไปมากกว่านี้....




---------------


  ตอนนี้ก็พยายามเกลาภาษาอยู่ และก็ลองปรับสรรพนามดูบ้างอีกเล็กน้อย แต่ผมยังคิดนะว่าการใช้ ฉัน-คุณ = การรักษาระยะห่างหรือการพูดแบบสุภาพอยู่ดี ผมเลยอยากให้ลองอ่านตอนนี้ที่ได้ลองแก้เรื่องสรรพนามแล้ว แต่ถ้ายังคิดว่าขัดๆก็เม้นต์บอกได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะกลับไปแก้ให้อีกครั้ง


  ถึงจะบอกในหน้าแรกไปแล้ว แต่ก็กลัวจะไม่เห็นกัน เลยเอามาบอกไว้ตรงนี้อีกที


   เรื่องนี้ผมจะพยายามอัพในวัน จันทร์-ศุกร์ ให้อย่างน้อย 2 ตอนครับ
ส่วนเสาร์อาทิตย์มีเรียนพิเศษกับงานพาร์ทไทม์ อาจจะไม่ได้อัพ 
ขอบคุณครับ



ตะกี้ผมพึ่งอัพตอนนี้ไป แล้วก็ได้ไปลองดูตอนหน้ามา....เตือนไว้ก่อนเลยแล้วกัน มี rape และ strockholesyn drome...


อ่อ แล้วก็ตอนหน้าจบ arc 1


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #46 El Dorado Bz (@loli-bee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 09:16
    พี่ไม่ต้องการแบ่งฮุ่ยน้อยกับใคร
    #46
    0
  2. #37 ununchuahong (@ununchuahong) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:07
    หึงแม้กระทั้งพ่อเขา ถามจีงงงงง
    #37
    0
  3. #12 spong.ka (@spongka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 13:23
    ขอบคุณที่แปลให้อ่านต่อนะคะ
    #12
    1
    • #12-1 Muffin_Kun (@Muffin_Kun) (จากตอนที่ 3)
      5 มกราคม 2562 / 22:59
      ปลุกความเป็นยันในตัวคุณ...
      ไว้อาลัยแด่ฮุ่ยน้อย..
      #12-1
  4. #11 NOT2RUE (@nickixx) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 22:09
    สู้ๆครับบ
    #11
    0
  5. #10 เรื่อยๆลอยๆ (@100943) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 19:06
    พระเอกตอนนี้...เราชอบแบบ
    อยากซ่อนเธอไว้ไม่อยากให้ใครเห็น
    #10
    0
  6. #9 Treerainbow (@treerainbow) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 16:56

    เรื่องภาษาค่อยๆฟัฒนาไปจ้า

    ขอบคุณที่แปลนะ

    สู้ๆจ้าเป็นกำลังใจให้ แค่อย่าทิ้งเป็นพอ

    #9
    0
  7. #8 ApMobile (@ApMobile) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 16:51

    ทำไมพระเอกถึงน่ากลัวจัง แต่ก็ฟินนนน
    #8
    0