(นิยายแปล)ทุกๆโลกดูเหมือนจะไม่ค่อยปกติ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,734 Views

  • 114 Comments

  • 481 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,147

    Overall
    4,734

ตอนที่ 2 : ARC 1 - ep.9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 827
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    8 ม.ค. 62

เส้าเฉียน - ชื่อจริงนายเอก

จางซีฮุ่ย - ร่างที่นายเอกอยู่

จางชิง - พี่สาว? ของร่างนายเอก

จางชื่อเซวียน - พระเอก?

จางกั๋วเฉียง - พ่อของร่างนายเอก(คนที่สอง)





   เส้าเฉียนเมื่อทำอะไรไม่ได้ในตอนนี้  เขาเริ่มมุดเข้าไปในอ้อมแขนของจางกั๋วเฉียง แล้วเริ่มนึกอีกครั้ง เขามักจะหลงไปกับเที่ยวบินแห่งจินตนาถ้าไม่ได้ทำอะไร และมักจะคิดถึงสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงเสมอ


   " ลุงคนที่สอง ดูแลฮุ่ยน้อยดีๆนะครับ " 


   เมื่อจางชือเฉวียนกล่าวจบ เขาก็หันหลังกลับไป ซักพักเสียงของรถยนต์ก็ดังขึ้น


   " ลูกชายที่รัก พ่อจะปกป้องเธอเอง " 


   จางกั๋วเฉียงพูดพร้อมกับลูบหัวของเส้าเฉียน 


   " แต่ไม่กี่วันนี้ที่เธอหายไป พี่ใหญ่ของเธอก็เป็นห่วงเธอเช่นกัน "


   " อืม...ผมรู้แล้ว ผมจะไปพักผ่อน ราตรีสวัสดิ์ครับพ่อ " 


   หลังจากเส้าเฉียนกล่าวจบ เขาก็กลับไปที่ห้องของเขาและล็อคประตู จางกั๋วเฉียงมองจนกระทั่งเส้าเฉียนปิดประตูเสร็จแล้วก็ส่ายหัว 

   ลืมมันไปเถอะ เรื่องของเด็ก ๆ ก็ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเอง





   ในช่วงกลางดึก เส้าเฉียนถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยน้ำหนักตัวที่กดทับลงมา เขาไม่มีเวลาที่จะเจ็บปวด เมื่อต่อมาเขาได้ถูกริมฝีปากที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์กระกบลงมาบนริมฝีปากของเขา 

   มือของเขาถูกจับรวบขึ้นไปกดอยู่บนหมอน คนที่กดตัวเขาอยู่ได้ใช้มือข้างหนึ่งในการรวบมือทั้งสองข้างเขาไว้ และใช้มืออีกข้างหนึ่งที่เหลือถลกชุดนอนของเขาขึ้น และกอดรัดร่างกายของเขา


   ปฏิกิริยาตอบโต้จากจิตใต้สำนึกของเส้าเฉียนคือการรวมพลังวิญญาณของเขาเพื่อผลักคนที่กดเขาอยู่ออกไป

  อย่างไรก็ตามเขาไม่ทราบว่าทำไม แต่พลังวิญญาณที่อุดมสมบูรณ์ในขั้นต้นของเขากลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีการเคลื่อนไหว เวลานี้เส้าเฉียนเกิดอาการตื่นตระหนกอย่างรุนแรงสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน


   เส้าเฉียนกัดฟันของเขาไม่ยอมให้ลิ้นของอีกฝ่ายเข้าไปในปาก เขาพยายามอย่างหนักที่จะพยายามได้ เพื่อให้ได้รับการปล่อยตัว

   คนที่กดตัวเขาอยู่ เหมือนจะรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ขณะที่มือขวาจับเข้าที่เอวของเส้าเฉียน ก่อนจะเคลื่อนไปกระซิบเบาๆที่ข้างใบหู 


   " ฮุ่ยน้อยคุณชอบพี่ชายใหญ่ไหม? "

.

.

.

   F-CK YOU !!!


   ความรู้สึกว่า 'เป็นไปได้อย่างไร' ของเส้าเฉียนโผล่ขึ้นมาทันทีที่เขาได้ยินเสียงของจางชือเฉวียน และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิด ฮุ่ยน้อยของเขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอ้าปากพูดว่า 


   " คุณต้องปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! หรือไม่งั้นฉันก็จะตะโกนให้พ่อช่วย!! "


   " ถ้าคุณไม่กลัวที่จะให้พวกเขาเห็นสิ่งที่เรากำลังทำอยู่...ก็อย่าได้ลังเลที่จะทำเช่นนั้น " 


   จางชือเฉวียนขยับเข้าใกล้ด้านหลังใบหูของเส้าเฉียนและใช้กำลังดูดมัน 


   " และในตอนนั้นคุณสามารถอธิบายให้ลุงคนที่สองฟังเรื่องรอยจูบที่หลังหูของคุณก็ได้นะ "


   " คุณต้องการอะไรจากฉัน " 


   เส้าเฉียนลดเสียงของเขาลงในขณะที่เขาพูดอย่างดุเดือด 


   " อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าตะโกนบอกพ่อของฉัน "


   " ผมชอบคุณ " 

   

   จางชือเฉวียนจูบต้นคอของเส้าเฉียน 


   “ ผมเริ่มชอบคุณตั้งแต่วินาทีที่ผมเห็นคุณ”


   " ...... " 


   เขาไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คนที่สารภาพรักเขาอยู่ตอนนี้ คือตัวนำชายของโลกนี้ โปรดบอกเขาที ว่าเขาควรตอบคำถามแบบนี้อย่างไร แฮชแท็ก เร่งด่วน


   " ฮุ่ยน้อย คุณชอบฉันไหม? " 


   เมื่อจางชือเฉวียนไม่ได้ยินคำตอบใด ๆ จากเส้าเฉียน เขาก็เริ่มกังวลเล็กน้อยก่อนถามย้ำอีกครั้งว่า


   " เธอก็ชอบฉันเหมือนกันใช่มั้ย "


   " คุณคือพี่ใหญ่ของฉัน "


    ดังนั้นมันจึงจะกลายเป็นการกระทำร่วมประเวณีระหว่างพี่น้อง...และเขาก็ยังเป็นเด็กไม่บรรลุนิติภาวะด้วย!!! 

   เขาต้องรีบหยุดมัน บางทีเขาอาจจะต้องไม่ไปหยุดไม่ให้จางชือเฉวียนไปร่วมประเวณีกับจางชิง นี่มันเป็นสิ่งที่แย่ที่สุด เขาควรจะหนีออกนอกประเทศและออกนอกสายตาเขาไป เพื่อให้คุณยังสามารถอยู่ร่วมกับจางชิงได้!


   " ฉันอยากเป็นแฟนเธอ " 


   บางทีจางชือเฉวียนอาจถูกกระตุ้นด้วยคำพูดของเส้าเฉียน เขาจึงพูดขึ้นขณะที่ก้มดมตามลำคอของเส้าเฉียน


   " เด็กดี...กลิ่นของเธอดีมาก "


   คุณยังสามารถได้กลิ่นดีๆจากตัวคุณเอง ไม่ต้องมาดมฉัน ขอบคุณ! เส้าเฉียนออกแรงเตะคนที่กดเขาอยู่ให้ออกจากเตียง แต่เขาไม่รู้ว่ามันเป็นพละกำลังที่เพิ่มขึ้นมาจากความเมาหรือเปล่า แต่มันแข็งแกร่งมากจนเขาไม่สามารถจะหลุดออกมาได้


   " พ่อ…! อืมม!!!? " 


   เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นเส้าเฉียนเปิดปากของเขาและเริ่มโหยหวน อย่างไรก็ตาม มันเแทบจะไม่มีเสียงลอดออกไป เมื่อจางชือเฉวียนปิดปากเขาแล้วกล่าวว่า 


   " ที่รักห้องนี้ค่อนข้างจะเก็บเสียง "


   เมื่อเส้าเฉียนได้ยินดังนั้นเขาจึงค่อยๆหยุดดิ้น เมื่อจงชือเฉวียนเห็นเส้าเฉียนเลิกดิ้นและค่อยๆผ่อนคลายอย่างช้า ๆ 

   และเมื่อเขาเห็นว่าตัวเขาไม่ดิ้นรนอีกต่อไปเขาก็ค่อยๆผ่อนแรงที่จับเขาไว้อย่างช้า ๆ อย่างไรก็ตามเขายังคงกดลงบนร่างของเส้าเฉียน โดยไม่แสดงอาการว่าเขาจะลดกำลังลง


   เส้าเฉียนรอโอกาสนี้มาตลอด เมื่อเขาได้ยินเสียงลมหายใจของจางชือเฉวียนค่อย ๆ ผ่อนออกและมือที่จับไว้กับเขาก็รู้สึกผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์เขาก็ยกขาของเขาและถีบ 

   ใช้ประโยชน์จากความตกใจของจางจือซวนจากความเจ็บปวดเขารีบลงจากเตียงเปิดประตูแล้ววิ่งไปที่ห้องของจางกั๋วเฉียงและเคาะ


   " มีอะไรเหรอลูก? " 


   เมื่อจางกั๋วเฉียงที่ง่วงนอนเปิดประตูและเห็ยเส้าเฉียน เขาก็ยิ้ม


   " ฉัน…ฉันต้องการนอนที่นี่วันนี้ " 


   เส้าเฉียนหันหลังกลับและมองไปที่ห้องของเขา แต่ไม่เห็นจางชือเฉวียนตามออกมา และเริ่มสงสัยว่าเขาใช้แรงมากเกินไปในการถีบของเขาหรือไม่?


   " โอเค " 


   หลังจากจางกั๋วเฉียงปล่อยให้เส้าเฉียนเข้ามาเขาก็ปิดประตู 


   " ดูเหมือนว่าเราไม่เคยนอนด้วยกันมาก่อน "


   สำหรับจางชือเฉสียนที่อยู่ในห้องของเส้าเฉียนมันไม่ใช่ว่าเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เพราะความเจ็บปวด แต่เพราะเขายืนอยู่ที่ทางเข้าประตูฟังพ่อและลูกชายพูด 

   เมื่อเขาได้ยินเสียงปิดประตูของจางกั๋วเฉียง ใบหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนเป็นมืดมน ที่รักของเขาจะนอนกับผู้ชายคนอื่น ดังนั้นเขาจะพอใจได้อย่างไร


   เขาต้องคิดแผนว่าจะแยกที่รักของเขา ออกจากครอบครัวนี้ได้อย่างไร เขา

ต้องคิดอย่างรอบคอบ





   จางชือเฉวียนต้องการโอกาสที่จะแยกเส้าเฉียนออกจากครอบครัวของเขาอย่างสมบูรณ์ เขาไม่เคยคิดเลยว่าโอกาสจะมาถึงในไม่ช้า ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเส้าเฉียนได้เดินไปรอบ ๆ เพื่อให้ 'โอกาส' ที่ 'พี่ชายแฮร์ดี้' จะได้จับเขาได้


   อย่างไรก็ตามเส้าเฉียน ไม่ได้คาดคิดว่าถึงเขาจะออกไปหลายวัน แต่ 'พี่ชายแฮร์ดี้' กลับไม่ได้เคลื่อนไหวใด ๆ 

   ตามที่เขาคิด อย่างไรก็ตามสุดท้าย ใครบางคนในครอบครัวก็ไม่สามารถรอได้ จึงใช้ข้ออ้างที่จะพาเส้าเฉียนเข้าไปในรถที่มี 'พี่ชายแฮร์ดี้' ซุ่มรอเส้าเฉียนอยู่ รอใช้ผ้าเช็ดหน้า เพื่อปกปิดปากและจมูกของเขาทำให้เขาหมดสติ


   เคล็ดลับเล็กน้อยแบบนี้เส้าเฉียนไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรเลย เมื่อเขาเปิดประตูรถเขาได้ดมของเหลวทางการแพทย์ที่มีกลิ่นฉุนเส้าเฉียนก็ต่อต้านทันทีจนถึงจุดที่เขาเชื่อฟังปล่อยให้พวกเขาปิดปากและจมูกก่อนที่จะนอนหลับสนิท


   “ พี่ชายแฮร์ดี้เขาหลับแล้วเหรอ? ” 


   จางชิงยืมมองผ่านกระจกมองหลังของรถเพื่อดูเส้าเฉียนที่เบาะหลัง


   “ ยามีประสิทธิภาพดีมาก เขาต้องหลับแน่นอน ” 


   ชายหนุ่มผู้ผอมเพรียวออกมาจากท้ายรถโดยบังเอิญโยนเส้าเฉียนออกจากที่นั่ง


   " จางชิง จริง ๆ แล้วฉันไม่คิดว่าคุณเป็นคนโหดร้ายแบบนี้ แม้แต่น้องชายตัวเล็กของคุณเอง คุณก็ยังไม่ยอมให้ "


   " เขาไม่เคยปฏิบัติต่อฉันในฐานะพี่สาวของเขา " 


   จางชิงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา 


   " แต่เดิมฉันขอให้คุณพาเขาออกไปเกเรไปรอบ ๆ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะตื่นขึ้นทันทีทันใดกลายเป็นทารกที่เชื่อฟัง "


   " ในวันนั้นฉันบอกให้มันไปขโมยของ แต่เดิมวางแผนจะให้ตำรวจจับตัวเขาไม่คิดว่าจริง ๆ แล้วเขาไม่ได้ไป" 


   พี่ชายขนโต้เถียง 


   “ เด็กคนนี้ไม่โง่เขาอาจจะรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ”


   " อะไรนะ? ฉันต้องการให้เขาตาย " 


   ใบหน้าของจางชิงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เนื่องจากเธอไม่ต้องการให้มันเข้าคุกที่สะดวกสบาย เธอต้องการที่จะส่งมันไปที่นรก


   " ผู้หญิงก็มีพิษเช่นนี้ " 


   พี่ชายแฮร์ดี้มีใบหน้าที่ซับซ้อนขณะที่เขามองจางชิง แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีเงินได้อย่างไรและเขาก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเกลียดน้องชายของเธอมากขนาดนั้น 

   อย่างไรก็ตามเขาได้รับเงินของเธอแล้ว เขาจึงต้องทำเรื่องนี้ให้ดี เขาหวังได้เพียงว่าในชีวิตหลังความตายจ่างซีฮุยจะไม่ได้เจอผู้หญิงที่มีพิษเช่นนั้นอีกแล้ว





   เมื่อจางชือเฉวียนได้หวนกลับบ้านหลังทำงานเสร็จ เขาก็ได้ยินจากแม่บ้านว่าจางชิงพาจางซีฮุ่ยออกไปข้างนอก หัวคิ้วของเขาผูกด้วยกันอย่างรวดเร็วทันทีที่เขาขมวดคิ้ว 


   ทุกคนในที่พักทราบถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ดีของพี่น้องคู่นี้พวกเขาจะยอมปล่อยให้ทั้งคู่ออกไปด้วยกันได้อย่างไร 

   แต่ในบ้านนอกเหนือจากพ่อบ้านเก่าแล้ว ก็ไม่มีใครสามารถควบคุมพวกเขาได้ ดังนั้นวันนี้เนื่องจากพ่อบ้านเก่าไม่ได้อยู่บ้านถ้าทั้งคู่ต้องการออกไปข้างนอกก็ไม่มีใครสามารถหยุดพวกเขาได้


   เมื่อจางชือเฉวียนไม่ได้เห็นเส้าเฉียน มันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดมาก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาเส้าเฉียน 

   แต่ในท้ายที่สุดเขาก็ได้รับเสียงที่ระบุว่าโทรศัพท์ที่เขาโทรหาไม่ได้เปิดอยู่ จากนั้นเขาจึงโทรหาจางชิงและได้รับเสียงเดียวกัน


   จางชือเฉวียนเริ่มรู้สึกอย่างสังหรณ์ใจว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เขารีบพาคนไปหารถที่จางชิงกำลังขับอยู่ ในเวลานี้เขารู้สึกโชคดีที่รถของครอบครัวเขาติดตั้งอุปกรณ์ติดตาม


   แต่ผลลัพธ์ที่ได้นั้นไม่ดีเลย ตำแหน่งของรถถูกแสดงว่าอยู่ในเขตชานเมืองที่ห่างไกล และตามทิศทางของรถดูเหมือนว่ามันกำลังมุ่งหน้าไปที่หน้าผาที่ติดทะเล 

   สิ่งนี้ทำให้จางชือเฉวียนเป็นกังวลมากขึ้น เขาไม่กล้าคิดถึงความเป็นไปได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเด็กน้อยของเขา ไม่เช่นนั้นเขาอาจจะบ้าไปแล้วก็ได้


   ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเขาก็จะตัดผู้หญิงคนนั้นออกเป็นชิ้น ๆ





   เส้าเฉียนตื่นขึ้นมา และรู้สึกว่ารถยังอยู่บนท้องถนน และเขาก็ได้ยินเสียงของมหาสมุทร ในใจเขาหัวเราะ 

   พวกเขาต้องการที่จะโยนเขาลงไปในมหาสมุทร เพื่อเป็นอาหารของฉลามหรือ? พวกเขาคิดว่าวิธีนี้จะไม่ทิ้งร่องรอยการตายของเขาหรือไง?


   จางชิงยังไร้เดียงสาเกินไปหรือเปล่า? หรือความหึงหวงก็ทำให้เธอคิดอย่างนั้นหรือ?


   รถหยุดและเส้าเฉียนก็ถูกดึงออกมา ในตอนนี้เขาก็แสร้งทำเป็นตื่นขึ้นมา 


   " วู้~...พี่สาว ตอนนี้พาน้องชายมาอยู่ที่ไหนเนี่ย "


   " น้องชาย...คุณชอบที่นี่หรือไม่? " 


   จางชิงถูกครอบงำโดยความหึงหวงเธอก้มลงมาและบีบแก้มของเส้าเฉียน เธอดูเหมือนกำลังเป็นบ้า 


   " น้องชายตัวเล็กของฉัน จากนี้ไปเธอจะอยู่ที่นี่ใช่ไหม? "


   " จากนั้นก็ให้พี่ใหญ่ชือเฉวียนซื้อมัน " 


   เส้าเฉียนทำราวกับว่าเขาไม่เห็นสถานการ์ณปัจจุบันของเขา ได้ตอบจางชิงโดยตรง 


   " แต่พี่ใหญ่ชือเฉวียน กล่าวว่าถ้าฉันต้องการบ้านพักตากอากาศวิวทะเล เขานั้นก็ไม่อยากซื้อเลย แต่เขาคิดจะสร้างและพัฒนามันโดยตรง "


   " หุบปาก!!..หุบปากให้ฉัน! " 


   พี่ใหญ่ชือเฉวียน! พี่ใหญ่ชือเฉวียน!! นี้มันเริ่มเรียกลูกพี่ลูกน้องในลักษณะนี้เมื่อไหร่! 

   เห็นได้ชัดว่าลูกพี่ลูกน้องที่พี่ชายชอบนั้นควรจะเป็นเธอ คนที่เขาสนิทก็ควรจะเป็นเธอเช่นกัน!! แต่เจ้าตัวร้ายกาจตัวนี้ก็ดันพาพี่ชายไปกับมันด้วยเสมอ!!!


   ด้านข้างพี่ชายแฮร์ดี้ได้ยินทุกอย่างที่เส้าเฉียนพูด และเมื่อการสนทนาเปลี่ยนไปเป็นเรื่องของเงินดวงตาของเขาก็เปล่งประกาย 

   ดูเหมือนว่าเงินของจางชิงจะยังเหลืออยู่อีก หลังจากเรื่องนี้เขาจะคอยมาข่มขู่เอาเงินจากจางชิงไปแน่นอน




   คำพูดของเส้าเฉียนนั้นตั้งใจหรือไม่? บุคลิกภาพของพี่ชายแฮร์ดี้เป็นคนโลภและไม่รู้จักพอ ตราบใดที่มีกำไรสำหรับเขา เขาจะพุ่งเข้าตะครุบมันทันที 

   จากนั้นแพะที่จะถูกจับเพราะเขา โดยทั่วไปจะเป็นพนักงานรับฝากเงินสดอัตโนมัติของธนาคาร 

   จางชิงร่วมมือกับบุคคลดังกล่าว แน่นอน...นั้นจะนำความพินาศมาสู่เธอ


   " การพูดคุยกับเขามีประโยชน์อะไรบ้าง? เธอเพียงแค่โยนเขาลงไปก็พอแล้วแล้ว "


   พี่ชายแฮร์ดี้ดึงท่อเหล็กออกจากท้ายรถแล้วเหวี่ยงไปที่หัวของดส้าเฉียน แต่เส้าเฉียนนั้นจะไม่มีสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดเลยหรือ? 

   ในทันทีที่ท่อเหล็กของพี่ชายแฮร์ดี้ถูกเหวี่ยงลงมา เส้าเฉียนก็ล้มตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ท่อเหล็กพุ่งเฉียดไหล่ของเขาก่อนที่จะกระแทกกับพื้น


   "อีลูก×ระ×รี่! มึงกล้าหลบ? " 


   พี่ชายมีขนด่าอย่างดุเดือด ก่อนจะเหวี่ยงท่อเหล็กไปยังเส้าเฉียนอีกครั้ง เวลานี้เส้าเฉียนกลิ้งไปด้านข้างทันที 

   และเมื่อเขาลุกขึ้นได้เขาก็ออกวิ่ง ในขณะนี้เองที่การตามมาของจางชือเฉวียนพร้อมกับผู้คุ้มกันของเขาก็มาถึงในที่สุด


   เมื่อเส้าเฉียน เห็นจางชือเฉวียนกับผู้คุ้มกันรีบเร่งมา เขาก็แอบเล็ดรอดและตกลงไปในมหาสมุทร 

   ขณะที่พี่ชายแฮร์ดี้กำลังจะไล่ตามเขาไป เขาก็พลันเห็นรถที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้จากในระยะไกลเขารู้สึกหวาดกลัวทันที


   เขาเหวี่ยงท่อเหล็กในมือของเขาออกไปแล้ววิ่งไปที่รถ แม้ว่าพี่ชายแฮร์ดี้เป็นคนโลภและไม่รู้จักพอ แต่เขาก็รู้จักดูสถานการณ์ เมื่อเขาเสียเปรียบแบบนี้เขาจะหนีไปอย่างแน่นอน 


   แต่ก็นั้นแหละ เขาจะสามารถหนีได้หรือไม่ เมื่อตอนที่มือของพี่ชายแฮร์ดี้เพิ่งแตะเข้าที่ประตูห้องคนขับเมื่อเขาได้ยินเสียงปืน พร้อมกับรูที่ประตูใกล้กับมือของเขา 

   คราวนี้พี่ชายแฮร์ดี้ไม่กล้าขยับอีก เขาหมอบลงบนพื้นร่างสั่นสะท้านขณะวางมือเหนือหัว


    " ยังไม่ไปหาเขาให้ฉันอีก!!! " 


   จางชือเฉวียนลงจากรถอย่างรีบร้อนขณะที่เขาวิ่งไปยังสถานที่ที่เส้าเฉียน หล่นลงไป เขาเหวี่ยงเสื้อคลุมของเขาออกก่อนที่จะกระโดดลงสู่ทะเล 

   อย่างไรก็ตามผู้คุ้มกันที่มาพร้อมกับเขาจะปล่อยให้หัวหน้าของพวกเขากระโดดลงไปในมหาสมุทรงั้นหรือ?


   มีผู้คุ้มกันสองสามคนเข้าจับกุมบอสของพวกเขา แล้วพยายามกล่อมบอสของเขาด้วยเหตุผล


   " บอสน้ำที่นี่ลึกเกินไป เราได้ติดต่อให้ไปเรียกนักดำน้ำมาแล้ว หากคุณกระโดดลงไปตอนนี้ เมื่อตอนที่เราหาเขาพบแล้วเขาจะไม่ได้รับความสะดวกสะบายนะครับ จะดีกว่าไหมหากคุณคอยอยู่บนนี้ เตรียมการดูแลเขาแล้วปล่อยให้นักดำน้ำทำหน้าที่ของพวกเขา? "


   อย่างไรก็ตามจางชือเฉวียนก็ดูเหมือนจะไม่ได้ยินคำพูดของผู้คุ้มกัน ต่อสู้ดิ้นรนอย่างดุเดือด ใบหน้าของเขาดูดุร้ายดุจปีศาจจากนรก 

   แต่สุดท้ายเขาเป็นคนเพียงคนเดียว ในที่สุดความแข็งแกร่งของเขาก็หมดลง ไม่ว่าเขาจะพยายามอย่างไร ไม่สามารถหลุดพ้นจากการจับกุมของผู้คุ้มกันได้


   ไม่นานหลังจากนั้นพ่อบ้านก็พาผู้ชายกลุ่มนึงมาด้วยกัน เมื่อเขาเห็นจางชือเฉวียนผู้ซึ่งได้รับการคุ้มกันจากผู้คุ้มกันหลายคนเขา เหล่าชายหนุ่มพวกนั้นก็รีบกระโดดลงน้ำไปอย่างรวดเร็ว 


   " นายน้อยไม่ต้องกังวล นายน้อยสองจะต้องไม่เป็นไร กระผมได้เตรียมนักดำน้ำเพื่อมาตามหาเขาแล้ว "


   วันนี้เขาออกไปจัดการงานและเมื่อเขากลับมาแม่บ้านก็ได้แจ้งให้เขาทราบว่านายน้อยคนที่สองและพี่สาวของเขาได้ออกไปแล้ว 

   นอกจากนี้ นายน้อยหนึ่ง ก็พาคนไปไล่ตามพวกเขา แม่บ้านพูดพึมพำและพูดพึมพำไม่หยุดอย่างเป็นกังวล ดังนั้นในที่สุดพ่อบ้านก็ต้องค้นหาสถานการณ์ส่วนใหญ่จากผู้คุ้มกันของจางชือเฉวียน


   เมื่อเขาได้ยินว่าเส้าเฉียนตกลงไปในมหาสมุทร พ่อบ้านเก่ารู้สึกว่าท้องฟ้ากำลังหมุนสายตาของเขาก็ค่อนข้างดำ 

   แม้ว่าเขาจะไม่รู้จักนายน้อยคนที่สองนานนัก แต่เขาชอบเด็กคนนั้นจริงๆ อย่างไรก็ตามในตอนนี้ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินว่านางมารร้ายได้พานายน้อยสองมาที่มหาสมุทร และยังทำแม้กระทั่งผลักเขาลงสู่มหาสมุทร……


   พ่อบ้านเก่าคนนั้นอยากจะเชื่อว่านี่เป็นความคึกคะนองของคนคุ้มกัน และพวกเขาเคยคิดว่าเมื่อพวกเขามาถึง คนคุ้มกันคนใดบอกเขาว่าพวกเขาล้อเล่นกับเขา ก่อนเขาจะล้อเลียนพวกเรา 

   แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ ความจริงก็คือความจริง ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนความจริงที่ว่านายน้อยคนที่สองถูกผลักลงสู่มหาสมุทรได้


   " ท่านพ่อบ้านแล้วหญิงสาวนางนั้นล่ะ? " 


   เมื่อผู้คุ้มกันเห็นผู้จัดการเรื่องราวของบ้าน ก็รีบเจ้าไปถามหาวิธีรับมือ ยกให้เขาเป็นแกนนำการจัดการหลายๆสิ่งหลายๆอย่างทันที

   ตอนนี้เขาไม่สามารถมองไปที่เจ้านายที่ทั้งหมดของใจอยากจะกระโดดลงหานายน้อยคนที่สอง


   ดังนั้นเมื่อเขาเห็นว่าพ่อบ้านมาถึง เขาก็ถอนหายใจโล่งอกทันที อาจกล่าวได้ว่าในที่สุดพวกเขาก็มีหัวหน้าอีกครั้ง 

   พวกเขาไม่กล้าเคลื่อนไหวทำอะไรส่งเดชกับหญิงสาวที่ร่ำไห้ส่งเสียงดังด้านข้าง ดังนั้นพวกเขาจึงรอได้เพียงคนที่สามารถออกคำสั่งได้จริงๆ


   " พวกคุณจับตาดูนายน้อยหนึ่งด้วย "


   เมื่อพ่อบ้านได้ยินชื่อของจางชิง ตาของเขาก็พลันเย็นชาขึ้นทันที

   ครอบครัวจางทั้งหมดให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่อความสัมพันธ์และความชอบธรรมของพวกเขา

   ไม่เคยมาก่อนที่จะมีสิ่งที่โหดร้ายและไร้ศีลธรรมเช่นนี้ปรากฏขึ้นในหมู่พวกเขา เขาจะทำให้เธอต้องชดใช้ 

   ขอให้เธอสวดอ้อนวอนให้นายน้อยที่สองรอดอย่างใจจดใจจ่อเถอะ เพราะถ้าหากนายน้อยสองไม่รอด เขาจะทำให้เธอรู้สึกเสียใจที่เธอเกิดมา



--------

ตอนนี้แปลแล้วสับสนเรื่องพ่อบ้านกับแม่บ้านมากๆ ใน google บอกเป็นแม่บ้าน แต่ย้อนไปดูผู้แปลเก่าแปลเป็นพ่อบ้านในบริบทเดียวกันซะงั้น....ดังนั้นขอยึดเป็นพ่อบ้านตามผู้แปลเก่านะครับ จะได้ไม่สับสนกัน


และใช่ ตอนนี้เหมือนมีเซอร์วิสล่ะ!!!


ขอบคุณทุกๆคนที่ติดตามนะครับ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #63 MashiroJP (@MashiroJP) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 06:52
    พี่ใจเย็นก่อนน้องแค่นอนกับพ่อ
    #63
    0
  2. #36 ununchuahong (@ununchuahong) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 21:55
    พี่ใหญ่ที่ไม่ได้อยากเป็นพี่ใหญ่5555
    #36
    0
  3. #6 Krataituaglom (@Krataituaglom) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 19:23
    ยัง งงๆ นิดหน่อยค่ะ แต่ก็ขอบคุณที่แปลให้อ่านค่ะ รอติดตามต่อไป สู้ๆนะคะ
    แนะนำ เวลานายเอกพูดกับผู้ใหญ่ให้ใช้ ‘ผม’ ดีกว่านะคะ ใช้ ‘ฉัน’ มันจะแปลตรงตัวเกินไป
    #6
    0
  4. #4 NOT2RUE (@nickixx) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 15:38
    น่าสงสารนางเอกเหมือนกันนะ สภาพแวดล้อมไม่ว่าจะน้องชาย หรือพ่อ ที่นางว่าไม่ว่าใครก็ให้ความสำคัญกับน้องชายมากกว่า มันชวนให้รู้สึกแย่จริงๆ แต่ก็นั่นแหละ ไม่ว่าจะเหตุผลอะไรนางก็ไม่ควรทำตัวร้ายกาจแบบนี้ มันไม่จำเป็นจริงๆอะ มันผิดมากๆ นางอาจจะเป็นลูกเลี้ยงเลยถูกปฏิบัติแบบนี้หรือเปล่า ถ้าเป็นจริงๆสิ่งที่พ่อทำก็ไม่ถูก ไม่ว่าจะเป็นลูกแท้หรือลูกไม่แท้ก็ควรให้ความรักกับเขาบ้าง นางเลยกลายเป็นแบบนี้ไป เฮ้อ.. สงสารเว้ย อยากจับมาดัดนิสัยทั้งนางและน้องชายนางจริงๆ
    #4
    1
    • #4-1 NOT2RUE (@nickixx) (จากตอนที่ 2)
      3 มกราคม 2562 / 15:39
      ขอบคุณที่แปลนะคะ พัฒนาต่อไปนะ
      #4-1
  5. #3 luzia atiria (@opung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 15:37
    การเลือกใช้สรรพนามยังไม่ดีค่ะ ;;
    #3
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(