{ Fic Kimetsu no Yaiba } The Poison Demon Slayer

ตอนที่ 2 : ❀‧: 01 - บุปผาแรกแย้ม :‧❀

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    26 ก.ย. 62



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


Related image


❀‧: 01 - บุปผาแรกแย้ม :‧❀
► ซักวันนึง ข้าหวังว่าเราสองจักได้พบกันอีกครา◄











    เมื่อยามสายฝนกำลังโปรยปราย มีร่างของเด็กสาวคนหนึ่งกำลังกางร่มสีสดท่ามเดินผ่านทางระหว่างกลางหมู่ดอกไม้หลากชนิด และผ้าที่ห่อบางอย่างที่ชิ้นใหญ่พอสมควรสะพายไว้ด้านหลัง เธอกำลังวิ่งไปยังที่หมายกับเพื่อนของตนอย่างรวดเร็ว


    "อ้ะ เคย์จัง!"


    สาวผมแกละสีน้ำตาลร้องทักขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนของตนแบกบางอย่างมาด้วยพร้อมกับเพื่อนๆอีกสองสามคนที่นั่งรอยู่ที่ศาลาที่ประดับประดาด้วยเถาวัลและดอกไม้ที่เรื้อยตามธรรมชาติแต่ก็สวยงามพอสมควร มันตั้งอยู่ที่กลางป่ากลางทุ่งดอกไม้หลากหลายชนิด แต่ก็สามารถเดินทางมาที่ทางสวนหลังบ้านเธอได้ไม่นานก็ถึง


    "แฮก แฮก ขอโทษทีนะจ้ะฝนตกพอดีเลยออกมาช้าน่ะ"

    "อื้อ ไม่เป็นไรหรอกทางนี้ก็พึ่งมาได้ไม่นานเอง อีกอย่างเคย์จังก็ต้องแบกโคโตะมาอีกน่ะ"

    "แค่โคโตะเอง แค่นี้สบายๆ"


    เรื่องราวเริ่มแรกของ ฮานาบากิ เคย์ เด็กสาววัยอายุ 14 ปี ในยุคเฮฮัน ปี 799 เธอและพองเพื่อนมักจะชอบยกเครื่องเดตรีมาเล่นกันที่ศาลานี้เป็นประจำ เพราะมันเป็นที่ๆสงบมากๆเวลางานเทศกาลพวกเธอก็จะเป็นคนบรรเลงเพลงเสมอๆ เคย์ มีลักษณะเด่นคือเรือนผมดำขลับแซมด้วยสีขาวเปียสองข้างประดับด้วยโบว์สีแดง ดวงตาข้างขวาสีแดงสดและข้างขวาสีเหลืองอำพันขอบตาสีแดงสดตั้งแต่เกิด ตระกูลเธอขึ้นชื่อเรื่องดนตรีและความสามารถพิเศษอย่างการมีบางอย่างไหลเวียนในร่างกาย


    "วันนี้จะเล่นเพลงอะไรกันดีล่ะ?"

    "ซามิเซ็งพี่น้องมั้ย? ข้าเพลงนี้ข้าว่าเพราะดีนะ"

    "โอ้น่าสนใจดีนะ! ข้าว่าดีมากเลยวันนั้นที่เราไปฟังมันเพราะมากจริงๆ!"


    เด็กสาวและชายคุยกันอย่างออกรสสนุกสนานเกี่ยวกับบทเพลงที่จะเล่นกันจนเริ่มเตรียมเครื่องดนตรีออกมาเล่น


    "ดีเลย ถือโอกาศต้อยรับดอกไม้ดอกนั้นที่เพิ่งโตใหม่ๆแล้วกันนะ!" เคย์ว่าก่อนจะชี้ไปยังดอกไม้ดอกพลับพลึงสีขาวโพลนเด่นๆที่อยู่ใจกลางของทุ่งดอกไม้นี่

    "ว้าวๆ! ดีเลยความคิดเยี่ยม!" เด็กสาวผมแกละเห็นด้วยกับความคิดของเคย์

    "ดอกพลับพลึงสีขาวนั่นก็มีความหมายที่ดีเหมือนกันนะ"


    เด็กชายพูดตอบกลับก่อนจะเริ่มเล่นบทเพลงที่ตกลงกันไว้ต้อนรับดอกพลับพลึงที่พึ่งโตมาใหม่ๆ หรือก็ถือว่าเป็นน้องใหม่ในหมู่ดอกไม้เหล่านี้ก็ได้ โดยที่สัมผัสไม่ได้เลยว่ามีดวงตาสีสดจ้องมองหญิงาวเรือนผมสีผิดแปลกที่กำลังเล่นเพลงด้วยสีหน้าที่มีความสุขกับอยู่
 







    วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เธอมาเล่นเพลงกับโคโตะสุดที่รักของเธอแต่เป็นยามค่ำคืน เธอชอบดอกพลับพลึงนั่นมากๆมันมีสีที่โดดเด่นแต่มันน่าเสียที่เพื่อนๆของเธอมาเล่นยามนี้กับเธอไม่ได้เหมือนทุกๆคืนที่มาไม่ได้อยู่ดี


    "เอาล่ะเจ้าดอกพลับพลึง วันนี้ข้าจะเล่นเพลงให้เจ้าฟังเองนะ!"


    เธอว่าด้วยใบหน้าที่ยิ้มร่าก่อนที่จะเริ่มชรรเลงดนตรีอย่างละเอียดอ่อนที่ถ่ายเทออกมาจากความรู้สึกของเธอ ความยินดี มุนคือความรู้สึกที่เธอมีให้ต่อดอกพลับพลึงสีนวลที่เพิ่งเบ่งบานไม่นานมานี้ นานเข้าเธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาจากมุมมืดก็ชายตามองดู

    เธอเห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าห่างกันแค่ไม่กี่เมตร ชุดกิโมโนหรูโทนสีมืดครึ้ม เรือนผมสีดำหยัดศก ดวงตาสีสด แววตาสัตว์ป่าที่สบตาเข้ากับดวงตาสองสีของเธอขอบตาสีสดที่เป็นแต่กำเนิดเช่นเดียวกับดวงตา

    ยามเมื่อสบตากันนั้นเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก รู้สึกแปลกกระหลาดเสียจริง . . .


    " . . . ไพเราะ . . . "

    "หืม?"

    "เป็นการบันเลงที่ไพเราะดี . . . ข้าชอบมันนะ"


    เสียงทุ้มที่น่าหลงไหลดังขึ้นกว่าเมื่อครู่ หญิงสาวยิ้มอ่อนให้กับกิริยาของชายหนุ่มตรงหน้าหัวเราะในรำคอเล็กน้อย


    "ขอบคุณ ข้าบันเลงให้กับดอกพลับพลึงดอกนั้นน่ะ แล้วก็ข้ามักจะมาเล่นยามนี้บ่อยๆ"

    "งั้นหรือ . . . "




    วันแล้ววันเล่า หลังจากคืนนั้นทุกๆคืนทั้งสองก็พบกันบ่อยขึ้นบ่อยขึ้น จนมีความสนิทสนมกันมากขึ้น บางวันชายหนุ่มก็นำของเล็กๆมามอบให้เธอซึ่งเธอก็ชอบมันมาก เธอก็ให้กำไลข้อมือที่ทำเองให้เขาเช่นกันและเขาก็ชอบมันเหมือนกัน


    แต่คืนนี้กลับต่างออกไป


    เรือนผมของเธอที่เคยแซมสีขาวนวลเล็กน้อยก็เริ่มแซมเยอะมากขึ้น ดวงตาสีอำพันกลาวเป็นสีสดเหมือนกับอีกข้าง คำถามมากมายวนเวียนในหัวของเขา


    เกิดอะไรขึ้นกับนาง?


    "หมอบอกข้าว่ามันเป็นอาการป่วยที่ไม่สามารถรักษาได้น่ะ หรือไม่ก็เป็นอาการป่วยของตระกูลน่ะ"


    เธออธิบายเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ มันเป็นกรณีที่เกิดขึ้นได้ยากมากซึ่งอาจจะถือว่าเธอโชคไม่ดีก็ได้ อาการของเธอเริ่มทรุดลงเพื่อนๆก็มาเยี่ยมเธอบ่อยขึ้น รวมถึงเขาที่มักจะปรากฏตัวยามราตรี และวันสุดท้ายก็มาถึง . . . 





    "ไม่เอาสิ . . . เจ้าอย่าจากข้าไปเลย . . . "


    เขาเอ่ยเสียงเศร้ามือของเขานำมือของเธอมาแตะที่โครงใบหน้างามของเขา ดวงตาสีสดจ้องอย่างเศร้าหมองที่หญิงสาว ร่างหายของเธอแทบไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่ เรือนผมสีขาวโพลน ดวงตาสีสดที่สบตาอีกฝ่าย ถึงร่างกายจะป่วยเพราะพิษโรคแต่ดวงตาอ่อนโยนยังไม่หายจากไปจากเขา


    "ท่าน---- ข้าคิดว่ามันคงถึงเพลาของข้าแล้วล่ะ ดอกพลับพลึงดอกนั้นข้าขอให้ท่านนำมาวางที่หลุมศพข้าทีนะ . . . มันจะเป็นคำสัญญาให้เราได้เจอกันสักพบชาตินึงแน่ๆ"

    "อา . . . ถึงวันนั้นเจ้าจะต้องเป็นของข้าเท่านั้น . . . "













    To be continued . . . 






S
N
A
P
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

32 ความคิดเห็น

  1. #30 calamalchang (@calamalchang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 15:45

    ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ผู้ชอบในเหตุการ์ณนี้คือมุซันแน่ๆ!!

    #30
    0
  2. #16 Hyperion-kub (@Naiinuttych) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 18:05
    อห.//ก้าวขาลงเรือมุซันเงียบๆ
    #16
    0
  3. #14 65h56 (@65h56) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 16:17
    มุซันแน่ๆ // อยู่เรือมุซันก่อน 555
    #14
    0
  4. #13 cake08234 (@cake08234) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 20:24

    ชอบค่ะ
    #13
    0
  5. #12 Light_Star (@Light_Star) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 09:35

    ..........//อยู่ในกำลังก่อสร้างเรือมุซัน
    #12
    0
  6. #11 ยูกิซามะ (@tean555555) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 09:28

    มุซันแน่ๆอะกรี๊ดดดดดดดดดด
    #11
    0
  7. #10 NamikoMeiko_AaM (@NamikoMeko_lm) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 06:14
    กรี้ด!!!รักแรกของมุซัน(?)
    #10
    0
  8. #9 **Music** (@fhcy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 23:59
    มันคือปมใช่ม่ะ?
    #9
    0