[Yaoi] Say Bye #ไหนบอกจะไป

ตอนที่ 2 : Good Luck.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ก.ย. 63

 

 

 

Good Luck :)

08.30 am.

‘มึงๆรู้ข่าวยัง’

‘ข่าวไร’

‘ก็พี่เบนซ์น่ะสิ เขาเลิกกับแฟนแล้ว’

‘จริงดิ’

‘เห็นได้ข่าวว่าแฟนเขามีคนใหม่’

ผมนั่งก้มหน้าฟังบทสนทนารอบๆตัวผม 

อย่าย้ำกันได้ไหม

“เฮ้ย!เบนซ์”

ผมเงยหน้ามองตามเสียงที่เรียกผม ก็พบกับสาวสวยมาดดี ยืนมองผมด้วยสายตาเป็นห่วงพร้อมกับเพื่อนผมอีกสองคน

ใช่เธอคือพี่สาวของผมเอง

ไบร์ท

ไบร์ท เป็นชื่อที่พ่อตั้งให้ ด้วยความที่เข้าใจผิดว่าได้ลูกชาย แล้วอีกอย่างไบร์ทมีผิวที่ขาวซีดตั้งแต่เกิดเลยเป็นไบร์ท ที่แปลว่าแสงสว่าง

เลยทำให้ไบร์ทต้องมีชื่อนี้ต่อไป แม้รู้ว่าเป็นเพศหญิงแล้ว

ส่วนผม เบนซ์ ได้มาจากพ่อที่ขับรถเบนซ์มาดูแม่ที่โรงพยาบาล และให้มันคล้องกับพี่ เลยกลายเป็นเบนซ์

“เบนซ์ กูได้ข่าวแล้วนะ”

“อือ ตามนั้นแหละ”

“อีเหี้ย กูจะไปกระทืบมัน กล้าดียังไงมาทำให้น้องกูเสียใจ”

ผมคว้าแขนของไบร์ทเอาไว้พร้อมส่ายหัวเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไรพร้อมห้ามปราม ไบร์ทรักผมมากแค่ไหนผมรู้ เพราะผมก็รักไบร์ทมากเหมือนกัน ก็เรา…

เหลือกันสองคนพี่น้องแล้วหนิ

ไบร์ทยังคงเป็นไบร์ท อารมณ์ร้อนแล้วก็ห้าวเหมือนเดิม

“เบนซ์ มึงโอเคป่าวว่ะ”

“ไม่เลยว่ะ”

ปอนด์นั่งลงตรงข้ามผมแล้วถามขึ้น พร้อมกับยิ้มที่นั่งลงตรงข้ามพร้อมหันไปพูดให้ไบร์ทสงบลง

“เออๆกูไม่ไปละ”ไบร์ทพูดพร้อมทิ้งตัวลงนั่งข้างผม"เบนซ์"

“ว่าไง”

“กูไม่รู้นะ ว่ามึงคิดอะไรอยู่ แต่ถ้ารู้สึกแย่เมื่อไหร่…”

“…”

“กลับมาบ้านได้นะ พี่จะอยู่กับเบนซ์ตลอด”

ไบร์ทหันมาสบตาผมทันทีที่พูดจบ

ไม่รู้เมื่อไหร่ที่ผมทิ้งผู้หญิงคนนี้ แล้วออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ทิ้งให้พี่จมอยู่กับความเจ็บปวดเพียงคนเดียว ในขณะที่ผม ออกมาหาความสุขโดยที่เบื้องหลังนั้นมีแต่ความเจ็บปวด

ผมมัวแต่ไล่ตามความรักที่ผมต้องการ

โดยไม่ได้หันกลับไปมองเลยว่า มีคนพร้อมจะให้ความรักกับผมได้ทุกเมื่อ

โดยที่ผมไม่ต้องร้องขอความรักจากเขาเลย

ผมขอโทษนะพี่

“เบนซ์ อย่าร้อง”

ไม่รู้ทำไมน้ำตาผมถึงไหล แค่ผมจ้องมองเข้าไปในดวงตาของคนข้างๆทำให้ผมรู้เลยว่าเธอเจ็บปวดแค่ไหน

พี่สาวผมเจ็บปวดแค่ไหน

“เฮ้ๆไม่ร้องสิ โอ๋ๆ”ไบร์ทหันมากอดผมพร้อมลูบหัวปลอบทำให้ผมยิ่งรู้สึกผิด

เหลือกันอยู่แค่สองคนพี่น้อง

ผมละเลยความรู้สึกพี่ผม ทำเหมือนพี่เป็นของตาย

ขอโทษจริงๆ

ผมน่าจะเชื่อฟังพี่ตั้งแต่แรก

น่าจะอยู่กับพี่ให้มากกว่านี้

“ไบร์ท ไม่มีเรียนเรอะ”ผมปาดน้ำตาตัวเองเงยหน้าถามเจ้าของหน้าสวยที่กำลังยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน 

“มีแต่น้องพี่เศร้าขนาดนี้ ใครมันจะมีกะจิตกะใจเรียน”

“ไปเรียนเถอะ ผมไม่เป็นไร”

“โอเค งั้น….”ไบร์ท ลุกขึ้นความกระเป๋าเป๋ตัวเองก่อนจะพูดลา"พี่ไปเรียนก่อนนะ มีอะไรก็โทรมา ไปนะปอนด์ ยิ้ม"

“บายๆครับพี่ไบร์ท”

“ไปดีๆนะไบร์ท”

ไบร์ทหันมายิ้มให้ผมก่อนจะวิ่งกลับคณะตัวเอง อย่างเร่งรีบ ไบร์ทเรียนสถาปัตย์ส่วนผมเรียนบริหาร 

เดี๋ยวนะ!?

สถาปัตย์มันห่างจากที่นี้ตั้งเยอะนะ

“ไอปอนด์ พี่กูมาได้ไงว่ะ”

“ไม่รู้อ่ะ กูเห็นพี่ไบร์ทหน้าคณะ เลยแวะไปทักพี่แกก็เลยให้พามาหามึง”

“เหี้ย! พี่กูจะกลับไปไงว่ะ”

พวกผมสามคนมองหน้ากันก่อนจะ"เชี้ยยยย"ตะโกนพร้อมกันดังลั่น

ยัยนั้นวิ่งมาเหรอ

เพราะถ้าเอารถมา นางต้องมาจอดตรงฟุตบาทแถวนี้แล้วฃ

“กูพาไปส่งทันไหมว่ะ”

“ไม่ทันว่ะเบนซ์”ปอนด์พูดพร้อมตบบ่าผมสองสามที เราทั้งสามนั่งคุยไปเรื่อยเพื่อไม่ให้ผมรู้สึกเศร้า

รู้สึกดีขึ้นเยอะเลยแหะ

“เอ่อ..ขอโทษนะครับ”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น