มาเฟีย 'จ้าว' ชีวิต [Mafia's King]

ตอนที่ 8 : มาเฟียจ้าวชีวิต ตอน VI (ต่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 608
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    29 ก.ค. 62

“เรื่องอื่นแกไม่ต้องสนใจ...แค่แกทำตามคำสั่งของฉันเท่านั้นก็เป็นพอ” น้ำฟ้ามองนายบวรน้ำตาไหล เธอไม่เข้าใจเลยทำไมเธอถึงรู้สึกว่าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อ เขาไม่เคยรักเธอเลยต่างกับพี่ชายที่เป็นลูกติดคุณแขไขแม่เลี้ยงของเธอ ที่พ่อรักยิ่งกว่าเธอกับพี่บดินทร์ที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกของท่าน

น้ำฟ้าเดินจากมาด้วยความเสียใจ ถึงแม้เธอจะมีความเป็นอยู่ที่ดีมากมายในสายตาของคนนอกเธอถูกเลี้ยงดูอย่างกับไข่ในหิน แต่ตลอดเวลาเธอกลับรู้สึกว่าเธอเหมือนหัวเดียวกระเทียมลีบในบ้านหลังนี้ตั้งแต่ที่พี่บดินทร์ได้ออกจากบ้านหลังนี้ไปเมื่อเจ็ดปีก่อน

“ตาเขตต์...คุณพ่อกำลังคุยกับทนายอยู่...อีกไม่นานมรดกของยายน้ำจะเป็นของแกทั้งหมด” น้ำฟ้าเท้าหยุดชะงัก เมื่อกำลังเดินกลับห้องแต่กลับไปได้ยินแม่เลี้ยงคุยโทรศัพท์กับว่าที่เจ้าบ่าวในอนาคตของเธอ 

“มรดก?” น้ำฟ้าไม่เข้าใจว่าเธอมีมรดกอะไร ก็ในเมื่อทุกอย่างเป็นกรรมสิทธิ์ของคุณพ่อเขาจะยกให้ใครก็ได้ไม่เห็นต้องดึงเธอเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเลย 


น้ำฟ้าได้แต่มองตัวเองในกระจกโดยมือข้างขวาถือแหวนที่เธอพึ่งจะถอดออกจากนิ้วข้างซ้ายและวางไว้ที่ขอบอ่างล้างหน้าและเดินเข้าห้องอาบน้ำ

อดัมหันกลับไปมองเมื่อประตูห้องนอนเปิดออกพร้อมกับหญิงสาวที่แต่งตัวเรียบร้อยด้วยเสื้อคอเตาแขนยาวสีน้ำเงินกับกางเกงขายาวเข้ารูปสีขาวพร้อมกระเป๋าใบเล็ก และเมื่อเขามองเลยไปที่มือข้างซ้ายถึงกลับคิ้วขมวดเมื่อนิ้วนางข้างซ้ายว่างเปล่า

“นายครับ...ไปเถอะครับ” อดัมชะงักเท้าที่กำลังจะย่างเข้าไปหา    น้ำฟ้าเพื่อที่จะถามเอาคำตอบต่อข้อสงสัย แต่เสียงของเจอาร์ดังขึ้นมาซะก่อน อดัมเดินนำไปยังประตูด้วยอารมณ์ที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงก่อนหน้านี้ 

เมื่อทั้งสามเข้ามาอยู่ในลิฟท์อดัมและน้ำฟ้าต่างมองกันไปคนละทาง เจอาร์ได้แต่ยืนมองคนทั้งสองอยู่เงียบๆ เพราะสิ่งที่เขาเอ่ยออกไปก่อนหน้านี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เมื่อสายตาของผู้เป็นนายเปลี่ยนไปตอนที่มองหญิงสาวที่ออกมาจากห้อง เขาจึงตั้งใจพูดเพื่อขัดจังหวะผู้เป็นนาย เพราะสายตาแบบนั้นเขารู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เจอาร์นั่งประจำหลังพวงมาลัยโดยทันทีเมื่อทั้งสามเดินมาถึงรถ อดัมเปิดประตูให้น้ำฟ้านั่งข้างหลังส่วนตัวเขามานั่งข้างหน้าเคียงข้างเจอาร์ ตลอดการเดินทางภายในรถไม่มีเสียงพูดคุยต่างก็ตกอยู่ในความคิดของตัวเอง

“อดัม เบนเน็ต เขาคือหัวหน้ามาเฟียแห่งฟิลาเดลเฟีย     ผู้หญิงคนนี้เธอคิดว่าเธอเป็นใครกล้าปฎิเสธไมตรีที่เขาไม่เคยคิดจะให้ใคร ‘อวดดี’ ” สองมือของอดัมกำแน่นพร้อมขบกรามแน่น   ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของน้ำฟ้ามองออกไปทางหน้าต่างรถอย่างเลื่อนลอยไปตลอดการเดินทาง 

“ลงมา!” อดัมเอ่ยเรียกให้น้ำฟ้าลงจากรถ เมื่อเจอาร์จอดรถที่ประตูทางเข้าสตูดิโอถ่ายแบบที่เขาต้องมาถ่าย ซึ่งวันนี้เขาต้องถ่ายกับสินค้าที่เป็นนาฬิกาแบรด์ดังกับคอลเล็คชั่นใหม่

น้ำฟ้าทำตามอย่างว่าง่ายก้าวลงจากรถและไปยืนอยู่ข้างๆชายที่ส่งเสียงแบบไม่เต็มใจเรียกเธอ และเมื่อน้ำฟ้าลงจากรถเจอาร์ก็เคลื่อนรถออกไปหาที่จอดใต้อาคารดังกล่าว

น้ำฟ้าเดินตามหลังอดัมในทันทีโดยรักษาระยะห่างในระยะที่เหมาะสม โดยที่เธอไม่มีเสียงพูดอะไรเลยตั้งแต่ออกจากที่พักมา อดัมไม่แม้แต่ชำเลืองมองหญิงสาวที่เดินตามหลัง เพราะเขายังรู้สึกได้ว่าน้ำฟ้ายังคงเดินตามมาเป็นปกติ ไม่มีทีท่าจะหาทางหลบหนีเลย ใช่! เรื่องนี้แปลกมาก ว่าทำไมจู่ๆหญิงสาวจึงเปลี่ยนไป 

“สวัสดีคะ...คุณอดัม” เจ้าหน้าที่ทีมงานของกองถ่ายออกมาและกล่าวทักทายอดัมทันที และเดินนำพาอดัมไปยังห้องแต่งตัว

“เธอมากับผม...มีอะไรก็บอกไว้กับเธอได้เลยครับ” อดัมเอ่ยบอกกับเจ้าหน้าที่ ที่เหมือนจะถามว่าเธอเป็นใคร และเมื่อได้รับรู้ตามที่อดัมแจ้ง     เจ้าหน้าที่ก็หันไปกล่าวสวัสดีน้ำฟ้าเช่นกัน เพราะในความเข้าใจของเจ้าหน้าที่ น้ำฟ้าก็คงเป็นผู้ดูแลหรือผู้จัดการส่วนตัวของนายแบบคนนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

12 ความคิดเห็น