มาเฟีย 'จ้าว' ชีวิต [Mafia's King]

ตอนที่ 5 : มาเฟียจ้าวชีวิต ตอน V

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    29 ก.ค. 62


www.facebook.com/RungArunoThay

‘ V ’


“พี่เจอาร์ผมอยากแวะ...Bloomingdale’s...ก่อนครับ” เจอาร์ตอบรับและขับรถไปตามเส้นทางของสถานที่แห่งนั้น

น้ำฟ้าหันไปตามเสียงประตูห้องนอนที่ถูกผลักเข้ามาเพียงแค่เสี้ยวนาทีเธอก็หันกลับอย่างไม่สนใจคนที่เข้ามาใหม่

“นาวา...” อดัมเอ่ยเรียกหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียง น้ำฟ้ายังคงนั่งนิ่งๆ ไม่ใช่ว่าไม่ได้ยินแต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจ

“ฉันเรียกไม่ได้ยินเหรอไง?” คนความอดทนต่ำอย่างอดัม เริ่มจะไม่พอใจ เพราะคนอย่างเขาไม่เคยเจอกับความเมินเฉยของเพศตรงข้าม อดัมเดินมาพร้อมดึงแขนของน้ำฟ้าให้หันมาทางเขา

“ไอ้บ้า!...ฉันเจ็บนะ” น้ำฟ้าร้องออกมาอย่างไม่พอใจ 

“คำก็ไอ้บ้า...สองคำก็ไอ้บ้า...เธอนี้มันไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำบ้างเลยนะ”

“ปล่อยนะ...ฉันเจ็บ” น้ำฟ้าร้องบอกเมื่ออดัมบีบแขนของเธอแรงขึ้น 

“เจ็บ!...ดี...แล้วก็จำไว้ด้วย...ต่อไปนี้เธอเรียกฉันว่าพี่บลู” 

“ไม่!...โอ้ย!...ไอ้บ้า...อื้มมม” น้ำฟ้าพูดได้เพียงแค่นั้นเมื่อปากเธอถูกปิดกลบเสียงที่ไม่น่าฟังด้วยปากหยักของอดัมที่ประกบปากบางที่ดื้อรั้นอย่างรุนแรง น้ำฟ้าพยายามจะขัดขืนแต่แรงที่ต่างกันทำให้ตอนนี้ร่างบางถูกเบียดจนล้มตัวแผ่นหลังสัมผัสกับเตียงนุ่มโดยที่ปากบางและปากหยักยังคงประสานดูดดื่มอย่างไม่เสียจังหวะ

อดัมจากที่รุนแรงเอาแต่ใจเขาก็ผ่อนแรงแปลเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลจนน้ำฟ้าเผลอไปกับสัมผัสนั้นจนตอบสนองกลับอย่างไร้เดียงสา เมื่อลิ้นหนาโลมเลียดูดดื่มน้ำหวานในโพรงปากนั้น มือหนาค่อยๆเลื่อนมาประสานกับมือบางนิ้วทั้งสิบของแต่ละฝ่ายประสานเกี่ยวกันไว้ อดัมอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีกับการสนองกลับการจูบจากหญิงสาว และเมื่อเขาผละลิ้นและปากออกจากปากบางสีชมพู ลิ้นเล็กนั้นกลับตามเขามาและเมื่อลิ้นเล็กเข้ามาในโพรงปาก อดัมดูดเปิดทางให้ลิ้นเล็กนั้น และแลกเปลี่ยนหยิบยื่นความหอมหวานนั้นให้กับเธอ

น้ำฟ้าหลงลืมสิ้นความหมองใจ เธอตกหลุมอารมณ์สวาทที่อดัมมอบให้ อดัมค่อยขยับตัวอย่างช้าๆพร้อมกับมือหนาค่อยๆประคองศรีษะและร่างเล็กให้ตามเขามาด้วยจนกลายเป็นว่าตอนนี้น้ำฟ้าอยู่บนตัวเขาและปากเล็กลิ้นเล็กก็ยังคงอยู่ในโพรงปากของอดัม

อดัมปลดปล่อยปากบางนั้นอย่างช้าๆ น้ำฟ้าหน้าแดงจัดเมื่อสติเริ่มกลับมาอีกครั้ง เพราะอดัมเพียงแค่โอบกอดเธอไว้อย่างหลวมๆ ไม่มีการใช้กำลังบังคับ แต่กลับเป็นเธอเองที่เป็นฝ่ายจูบกลับเขา อดัมยิ้มและมองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวบนตัวเขา 

“พี่บลู...” อดัมเอ่ยอย่างนุ่มนวลย้ำให้หญิงสาวที่ตอนนี้หลบตาเขาเอ่ยเรียกเขาแบบที่เขาอยากได้ยิน

“พี่บลู...” น้ำฟ้าเอ่ยออกมาอย่างที่อดัมต้องการ

“พี่บลู...เรียกเวลาที่เราอยู่ด้วยกันสองคน...โดยเฉพาะเวลาที่พี่อยู่ในตัวนาวา” อดัมพูดออกมาอย่างนุ่มนวลจนตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แต่อะไรก็ไม่รู้ทำให้เขาอยากให้หญิงสาวตรงหน้าเป็นแบบนี้ไปตลอด โดยเฉพาะยามที่เธอเอียงอายหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด

“ปล่อยได้แล้ว...” น้ำฟ้าร้องพร้อมกับดันตัวเองออกจากอดัม แต่ทุกอย่างที่เธอต้องการไม่เป็นไปตามที่เธอต้องการ

“คงไม่ได้แล้วละ” อดัมเอ่ยออกมาพร้อมกับขยับสะโพกเสียดสีกับเธอ น้ำฟ้าตกใจอย่างเห็นได้ชัดเพราะเธอรับรู้ถึงบางอย่างที่กำลังดุนดันเสียดสีกับจุดที่ไวต่อความรู้สึกซ่านเสียวในตัวเธอ

อดัมไม่ปล่อยให้น้ำฟ้าได้คิดอะไรต่อ เขากดศรีษะเล็กนั้นเพื่อให้ปากบางรับการประกบปากจากเขา ลิ้นหนาเคลื่อนย้ายเข้าสู่โพรงปากเล็กของ   น้ำฟ้าอีกครั้งอย่างง่ายดายโดยที่เจ้าของเปิดทาง เมื่อถูกแลกเปลี่ยนด้วยความนุ่มนวลผสมกับเร้าร้อนโดยที่มือใหญ่ข้างหนึ่งลดต่ำไปที่สะโพกของเธอลูบไล้กดรั้นให้แนบแน่นเสียดสีเบียดกับตัวตนที่กำลังตื่นตัว มืออีกข้างลอดผ่านเสื้อยืดตัวเล็กลูบไล้แผ่นหลังที่เนียนนุ่มมือ

“อื้ม!” น้ำฟ้าร้องในคอเมื่อมือหนาที่อยู่บนแผ่นหลังภายใต้อาภรณ์ทำการปลดตะขอบราตัวน้อย  สติที่เตลิดเริ่มกลับมาทำให้น้ำฟ้าขยับตัวเพื่อถอยห่างการลุกล้ำของอดัม

“อื้อ!” เสียงเล็ดรอดการขัดขืนดังขึ้นอีกครั้ง เมื่ออดัมเปลี่ยนตำแหน่งพลิกตัวให้หญิงสาวไปอยู่ใต้ร่างแทนที่เขา อารมณ์ความต้องการของอดัมได้เดินมาถึงจุดที่ต้องการเธอคนนี้เป็นผู้รับสนองความวาบหวาม 

“ปล่อยนะ” เสียงหวานๆดังออกมาดั่งเสียงกระซิบเมื่อปากบางได้รับอิสระ จากปากหยักที่ตอนนี้เข้าครอบครองยอดเกสรที่ยังมีเสื้อยืดตัวบางขวางกั้น ทั้งกัด ดูดรั้งอย่างเอาแต่ใจของผู้ครอบครอง ร่างหนาไม่รู้สึกใดๆกับมือเล็กที่พยายามผลักไหล่หนาให้ออกไปพ้นตัว 

“อ้า...” เสียงครางจากร่างบางที่ดังออกมาเมื่อมีมือของชายบนร่างล้วงสวนทางเข้าไปในขากางเกงขาสั้นที่เธอสวมใส่และพบเจอดอกกุหลาบที่เริ่มชุ่มฉ่ำจากธารน้ำในตัวที่ไหลออกมาจากการถูกกระตุ้นและเรียกร้อง นิ้วร้ายเริ่มกรีดกรายกลีบดอกที่มีอาภรณ์ทั้งชิ้นเล็กและชิ้นใหญ่ยังอยู่ครบถ้วน แต่หาใช่เป็นอุปสรรคในการพบเจอของนิ้วร้าย

อดัมผละออกจากร่างบางด้วยเวลาอันรวดเร็ว เมื่อความต้องการในตัวเขามันบอกเขาต้องจัดการขั้นต่อไป อดัมปลดเปลื้องอาภรณ์ของตัวเองอย่างรวดเร็ว โดยที่สายตายังคงจับจ้องร่างบางที่ตอนนี้ขยับหนีถอยห่างเขาทันทีเมื่อได้รับอิสระ แต่การเคลื่อนไหวของเธอกลับเป็นไปอย่างเชื่องช้า เพราะเธอตั้งตัวไม่ทันกับอิสระที่ได้รับ

“ไม่....นะ” น้ำฟ้าร้องเสียงหลงพร้อมหลับตาเมื่อชายตรงหน้าเปลือยเปล่าอวดรูปร่างที่องอาจเกินวัยอย่างไม่ต้องให้เธอจินตนาการว่าเขาจะดูดีแค่ไหน อดัมฉวยโอกาสที่เธอหลับตากระโจนเข้าหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

“ไม่ทันแล้ว...” อดัมพูดพร้อมกับถอดเสื้อและดึงบราที่ไร้ตะขอเกี่ยวออกจากเธอ น้ำฟ้าตกใจลืมตามองแต่ทุกอย่างก็สายไปเมื่ออดัมดึงสิ่งปกปิดร่างกายเธอจนไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว 

อดัมช้อนใต้แขนของน้ำฟ้าให้เธอขยับร่างกายมานั่งคุกเข่าแบบเขาหันหน้าเข้าหากัน และรั้งเอวบางให้ขยับเข้ามาจนอกเต่งตึงที่เขาได้สัมผัสมาแล้วครั้งหนึ่งแนบสนิทแผ่นอกกว้าง และด้านล่างแก่นกายที่ขยายเบียดแนบชิดกับหน้าท้องแบนเรียบของเธอ แขนทั้งสองข้างของอดัมล๊อคตัวเธอให้แนบมากยิ่งขึ้น และยิ่งเธอดิ้นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งปลุกอารมณ์ความต้องการของเขามากขึ้นเรื่อยๆทั้งด้านบนและด้านล่าง อดัมโน้มใบหน้าเข้าคลอเคลียโลมเลียใบหูเล็กนั้น ทำให้น้ำฟ้าขนลุกชันไปทั้งตัวจากความสยิวของลิ้น ปาก ฟัน ที่ถูกงัดมาใช้กับเธอ

“ดูนั้นสิ” อดัมกระซิบแผ่วเบาและให้ศรีษะเล็กหันมาทางเดียวกับเขาที่เขากำลังมองอยู่ มันคือกระจกสะท้อนขนาดใหญ่จากฝาผนังใกล้กับทางเข้าวอล์คอิน น้ำฟ้าหน้าแดงโดยทันที เพราะภาพที่เธอเห็นคือเธอกับเขาเปลือยเปล่าคุกเข่าหันหน้าแนบชิดกัน และเมื่ออดัมเลื่อนใบหน้ามาโลม เลีย ดูด ขบกัดใบหูอีกข้าง ทำให้น้ำฟ้ามองเห็นใบหน้าแสดงอารมณ์เคลิบเคลิ้มของ     ตัวเองกับสัมผัสนั้นของเขา

“นาวาสวยงามมาก” อดัมเอ่ยอีกครั้งอย่างแผ่วเบาเมื่อเขาชำเลืองมองไปในกระจกสะท้อนนั้นทำให้ตาประสานกัน น้ำฟ้าเห็นประกายแห่งความต้องการถ่ายทอดออกมาจากนัยน์ตาเขียวมรกตอย่างชัดเจน 

“อ๊ะ!...” เสียงจากร่างบางเมื่ออดัมโน้มกายทิ้งน้ำหนักจนแผ่นหลังของน้ำฟ้าแนบไปกับเตียงนุ่น อดัมแทรกตัวเข้าระหว่างขาเรียวให้เปิดทางกว้างมากยิ่งขึ้นมือใหญ่จับท่อนแก่นกายที่ขยายตัวเข้าถูไถแยกกลีบดอกกุหลาบ

น้ำฟ้าหันหน้าเสไปมองอีกทางเพราะศึกครั้งนี้เธอแพ้อย่างหมดรูป เธอแพ้ทั้งเขาและแพ้ความต้องการของตัวเองที่มากมายจนไม่สามารถต่อต้านการล่วงล้ำนั้นได้เลย

“อ๊ะ...เจ็บ!” น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่ออดัมขยับแก่นกายเข้าสู่โพรงคูหาสวรรค์เพียงเล็กน้อย มือเล็กที่กางอยู่ข้างลำตัวข้างหนึ่งขยับมาเกาะกุมหน้าท้องแบนราบของตัวเองพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างจับจ้องมองผู้กระทำการที่สร้างความเจ็บให้กับเธอ

“อดทนอีกหน่อยนะ!” อดัมเอ่ยอย่างอ่อนโยนเป็นครั้งแรก เพราะคนอย่างเขาไม่เคยทะนุถนอมผู้หญิงที่จะมาบำบัดความใคร่ของเขา แต่เขามักจะตอบแทนเธอด้วยเซ็กส์ที่เร้าร้อน ดิบเถื่อน ตามแต่อารมณ์จะพาไป และใช่ว่าเขาจะไม่ทรมานเขาเคลือบคลานเข้าสู่ตัวเธอยังไปไม่ถึงครึ่งเธอก็ตอดรัดเขาจนแทบจะปลดปล่อยโดยทันที

อดัมหยุดการเคลื่อนไหว และโน้มใบหน้าลงไปยังอกเต่งตึงที่เย้ายวนเชิญเขาให้เข้าไปสัมผัส น้ำฟ้าร้องครางออกมาเมื่ออดัมขบเม้มดูดอย่างตะกละตะกลาม ดึงความสนใจของหญิงสาวใต้ร่าง 

“อ้า!....” น้ำฟ้าเด้งสะโพกขึ้นดูดดึงแก่นกายที่เหลืออีกครึ่งให้ทะยานเข้าไปอย่างรวดเร็ว เมื่ออดัมเพิ่มความเสียวซ่านให้กับน้ำฟ้าจนร่างบางอดรนทนต่อไปไม่ไหว

“นา...วา...อ้า...พี่บลูจะขยับแล้วนะ” อดัมเงยหน้ามามองใบหน้าหวานที่แดงซ่านจากอารมณ์สวาทเข้าครอบงำ สะโพกหนาเริ่มทำหน้าที่เมื่อใบหน้าหวานตรงหน้าพยักหน้าเป็นการอนุญาต อดัมก็ยังเป็นอดัมผู้ชายอย่างเขาไม่จำเป็นต้องบังคับขืนใจผู้หญิงคนไหน เพราะผู้หญิงของเขาทุกคนล้วนแล้วแต่เต็มใจเดินทางสู่สรวงสวรรค์ดินแดนสวาทที่เขาจะเป็นผู้นำพาเธอเหล่านั้นไป ไม่มียกเว้นแม้แต่เธอคนนี้

อดัมยกขาเล็กให้คล้องกับแขนเขา ยกสะโพกเธอให้สูงขึ้นและขยับสะโพกเพื่อให้แก่นกายของตัวเองเคลื่อนเข้าๆออกๆเสียดสีกับปากทางถ้ำสวาทของเธอ เสียงกิจกรรมเข้าจังหวะของอดัมดังประสานกับเสียงครางของเขากับน้ำฟ้าไม่มีช่องว่างของความเงียบ 

น้ำฟ้าจากความรู้สึกเจ็บก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเสียวซ่านจนเธอไม่อยากให้ความรู้สึกนี้จบลง มือเล็กกางออกกำแน่นกับผ้าปูที่นอน อดัมมองร่างบางที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการกระแทกของเขาสลับกับก้มมองจุดประสานที่เขาเข้าๆออกๆแก่นกายนั้น 

“นาวา...ได้...โปรดมอง...พี่...มองเรา...สิ” อดัมกล่าวออกไปด้วยเสียงที่สั่นพร่า และให้น้ำฟ้ามองตามสายตาเขาที่มองไปยังจุดประสานที่ แก่นกายเขาขยับเข้าออก น้ำฟ้ามองตามสายตานั้นเธอเห็นท่อนแก่นกายขนาดใหญ่ที่ผลุบเข้าผลุบออกในตัวเธออย่างต่อเนื่อง ถึงแม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนานความเสียวซ่านยังคงอยู่ ทำให้เธอต้องยอมรับว่าเธอหลงไหลความรู้สึกแบบนี้

“พี่...บลู...อ้าาาา....นาวา....ไม่ไหวแล้ว...คะ....กรี๊ดดดดดดด” น้ำฟ้ากรีดร้องเปล่งเสียงแห่งความสุขออกมาและยังไม่สิ้นเสียงของน้ำฟ้า  เสียงครางของคนเหนือร่างก็ตามมาติดๆ อดัมเบียดขยี้จุดประสานนั้นหลังจากที่เขาปลดปล่อยน้ำรักเข้าสู่ตัวเธอ ความเร้าร้อนแปลเปลี่ยนเป็นความอบอุ่น จนอดัมโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากของหญิงสาวใต้ร่าง 

น้ำฟ้าหลับตารับความอบอุ่นที่อดัมมอบให้ พร้อมรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าหวานอย่างไม่รู้ตัว และหลงลืมสิ่งที่คิดจะทำชั่วขณะ

“รู้สึกอย่างไรบ้าง?” อดัมเอ่ยถามน้ำฟ้าหลังจากที่เขาถอดแก่นกายและขยับไปนอนข้างๆเธอ ดวงตาแหงนมองเพดาน 

“……” น้ำฟ้าเมื่อได้รับอิสระ ก็ดึงผ้าห่มมาปกปิดร่างกายโดยทันที และเธอก็ไม่ได้ตอบคำถามนั้นของอดัม “คนบ้า!...ใครเขาจะกล้าตอบ” น้ำฟ้าได้แต่คิดในใจ

“ที่ไม่ตอบ...นั้นคือไม่รู้...หรือยังไม่แน่ใจ...พี่จัดให้ได้นะอีกสักสองหรือสาม” อดัมขยับกายนอนตะแคงหันไปทางน้ำฟ้า

“คนหื่นกาม!”

“ครับ” อดัมตอบรับพร้อมรอยยิ้มได้หน้าตาเฉย จนน้ำฟ้าต้องเป็นฝ่ายผลิกตัวหันหลังให้กับเขา

“แล้วคุณ...พอใจหรือยัง?” น้ำฟ้าเอ่ยถามด้วยเสียงที่แผ่วเบา แต่อดัมก็ยังได้ยิน

“พอใจ....อืม!...ก็นาวาแน่นดี...โอ้ย!”  อดัมแกล้งร้องออกมาในตอนท้าย เมื่อน้ำฟ้าหันมาตีที่แผ่นอกกว้างนั้น เมื่อเขาพูดสื่อในทางลามกทำให้เธอต้องอาย 

“ฮ่าๆๆๆๆ” อดัมหัวเราะออกมาอย่างสบายใจมือข้างที่ว่างก็คว้าจับมือเล็กนั้นไว้

“แล้วเมื่อไหร่?.....”

“ฮืม!...อะไร?...คือเมื่อไหร่?” 

“ที่...นาวาจะเป็นอิสระ...จากคุณ” น้ำฟ้าถามออกไป เพราะถ้าผู้ชายตรงหน้าเบื่อหรือไม่ต้องการเธอแล้ว หรือสิ่งที่เธอต้องตอบแทนเขาเรื่องที่เขาเข้ามาขัดขวางการปลิดชีพตัวเองของเธอ

“…….” อดัมเกิดอาการหาเสียงของตัวเองไม่เจอ เขาขมวดคิ้วแสดงถึงความไม่พอใจกับคำถามของเธอ น้ำฟ้ามองใบหน้าที่เหมือนกำลังระงับอารมณ์ความโกรธของชายตรงหน้า ปากบางเม้มเข้าหากันเมื่อเธอรับรู้ถึงบรรยากาศมาคุที่แผ่ขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆออกมาจากชายตรงหน้า

อดัมลุกจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำไปโดยที่ไม่มีเสียงคำตอบกับคำถามของน้ำฟ้า สองมือกำแน่นจนเข้าไปในห้องน้ำประตูถูกปิดเสียงดัง จนร่างบางที่มองตามถึงกับสะดุ้งกับเสียงประตูนั้น เสียงน้ำจากฝักบัวในห้องดังเล็ดรอดออกมา น้ำฟ้าทำเพียงลุกจากเตียงและหยิบเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมาสวมใส่ ดังเดิม  ส่วนเสื้อผ้าของอดัมเธอเก็บขึ้นมาและเอาไปใส่ในตะกร้าในโซน    วอล์คอิน และเดินออกจากห้องนอนไป

“ซู่ๆๆๆๆๆๆๆๆ” เสียงน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัวไหลกระทบใบหน้าและเลยไปยังร่างกายกำยำสู่พื้นและไหลสู่ท่อ 

“เป็นอะไรว๊ะ...จะสนใจทำไม...ผู้หญิงก็แค่ผู้หญิง...จะอยู่จะไปก็ช่างสิว๊ะ...” อดัมบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมคำพูดแค่นั้นถึงทำให้เขาเหมือนคนหายใจไม่ออก และหงุดหงิดไอ้เรื่องความรู้สึกแบบวัยรุ่น รักๆใคร่ๆ ที่มันไม่เคยเกิดขึ้นในตัวเขา เพราะเขาเป็นหัวหน้ามาเฟียแห่ฟิลา-เดลเฟีย ผู้สืบทอดของอีธาน เบนเน็ต ไม่มีทางจะรู้สึกอะไรกับผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้นรวมถึงเธอคนนั้นด้วย

น้ำฟ้าเมื่อออกมาจากห้องนอนในแบบที่เธอก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองหลังจากที่พูดประโยคนั้นไปแล้ว แต่เธออยากไปจากเขาผู้ชายที่ขมขืนเธอครั้งแรก ใช่!ครั้งแรกของเธอ เขาบังคับเธอทั้งๆที่เธอไม่เต็มใจ แต่เมื่อสักครู่นั้นมันเป็นการสมยอมจากเธอ “ทำไมเราถึงทำแบบนั้นกัน” น้ำฟ้าพึมพำกับตัวเอง 

“อ๊ะ!” ขณะที่เธอเดินไปเดินมา สายตาเธอก็ไปสะดุดกับกับถุงกระดาษมากมายเกือบสิบถุงวางอยู่บนโต๊ะ น้ำฟ้าเดินเข้าไปใกล้กลุ่มถุงนั้นและชะโงกหน้ามองเข้าไปในถุง เธอก็เห็นเป็นเสื้อผ้ามือเคลื่อนไปตามตำแหน่งของสายตาเพื่อให้ความสงสัยหายไปเป็นเสื้อผ้าของผู้หญิง น้ำฟ้าไปดูถุงอื่นๆ เป็นกระเป๋า รองเท้า และหลายๆอย่างที่ผู้หญิงควรใช้และเมื่อเธอดูป้ายราคาสมองคำนวนราคาเป็นเงินบาท นี้เธอหยิบมาคำนวนแค่สามสี่ชิ้นก็ปาเข้าไปหลายหมื่น และแน่นอนทุกอย่างในนี้ล้วนแล้วแต่ของมีเบรนชั้นนำทั้งนั้น และทุกชิ้นล้วนแล้วแต่สวยงามตามสมัย และขนาดของมันแล้วมันน่าจะเป็นของเธอทั้งหมด

“แกร็ก...” น้ำฟ้าหันไปตามเสียงประตูห้องที่เธอพึ่งจากมาเปิดออกหลังจากเวลาผ่านไปนานกว่ายี่สิบนาที อดัมเดินออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ แต่เส้นผมยังแห้งไม่สนิทเพราะเจ้าของเพียงแค่เช็ดลวกๆเหมือนใช้มือแค่สางๆ แต่ขอบอกว่าเขาดูดีมากเช่นกันในลุ๊คแบบนี้ 

“อุ้ย!...เจ็บนะคะ” น้ำฟ้าร้องออกมาทันที เมื่ออดัมย่างสามขุมตรงดิ่งมาที่เธออย่างไม่มีวอกแวกด้วยสายตาหาความเป็นมิตรไม่ได้ เมื่อมาถึงตัวเธอเขาก็คว้าเข้าที่แขนบางฉุดกระชากเธอให้ลุกขึ้นยืน และลากเธออย่างไม่สนใจว่าเธอจะเดินทันเขาหรือเปล่า

“ปัง!...ปัง!...ปังงงง” เจอาร์รีบลุกจากเตียงนอนเมื่อประตูทางเข้าห้องของเขาถูกทุบหรือเคาะด้วยเสียงที่ดังแต่เขาไม่ได้ลุกแค่ตัว มือหยิบอาวุธในลิ้นชักที่โต๊ะหัวเตียงไปด้วย เพราะนี้ไม่ใช่เหตุการณ์ปกติ ‘ เกิดอะไรขึ้นข้างนอก ’ นี้คือสิ่งที่เขาคิดได้ว่าต้องเกิดเรื่องร้าย เร่งเท้าไปโดยเร็วมุ่งสู่ประตูที่ยังคงเสียงดังจากการกระแทกจากด้านนอก 

“นาย!” เสียงที่หลุดมาจากปากเจอาร์พร้อมกับค่อยๆเปิดประตู เพราะถ้ามีเหตุการณ์ร้ายเกิดขึ้นเขาก็ต้องรอบคอบ แต่ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกคนที่เจอาร์ร้องเรียกใช้มือที่ทุบประตูผลักประตูให้กว้างขึ้น ส่วนอีกมือที่เกาะกุมบีบแขนเล็กของหญิงสาวเหวี่ยงเธอเข้ามาในห้องของเจอาร์อย่างไม่ผ่อนแรง จนน้ำฟ้ากระเด็นไปตามแรงเหวี่ยงเสียหลักล้มในห้องของเจอาร์

“ผมยกให้...อยากจะทำอะไรก็เชิญ” อดัมพูดออกไปด้วยอารมณ์โกรธ พร้อมปิดประตูห้องเสียงดังให้เสร็จสรรพ เจอาร์ที่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นได้แต่ยืนนิ่ง อึ้ง กับภาพตรงหน้าไปชั่วขณะ

“ไม่นะ....ฮือออออ....เปิดประตู” น้ำฟ้าเมื่อประตูปิดลง เธอได้สติรีบลุกเพื่อจะไปเปิดประตูที่ถูกปิดเมื่อสักครู่แต่ประตูก็ไม่ทำตามความต้องการของเธอ เมื่อคนที่อยู่ด้านนอกจับลูกบิดไว้ไม่ให้คนด้านในเปิดออกมาได้ 

อดัมขบกรามแน่น ดวงตาแข็งกร้าวมองที่ประตูอย่างกับว่าเขาสามารถมองทะลุเข้าไปเห็นข้างในได้ มือหนึ่งจับลูกบิดประตูไว้แน่นจนคนที่อยู่ด้านในเปิดไม่ได้ เขาได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญกับเสียงทุบประตูดังออกมา

“…ปัง!....เปิดประตูนะ...ฮือๆๆๆๆ....” ปากก็ร้องคร่ำครวญน้ำตาไหลออกมามากมายปริ่มเหมือนคนจะขาดใจ สองมือเล็กก็ทุบประตูเสียงดังอยู่ตลอดเวลา จนเวลาผ่านไปนานแค่ไหนเธอก็ไม่แน่ใจ สองมือเล็กเจ็บไปหมดแต่ความเจ็บที่ฝ่ามือก็ไม่เท่ากับจิตใจที่เธอรู้สึกกลัวและปวดร้าวใจ เข่าทั้งสองทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนแรงเสียงคร่ำครวญร่ำไห้ดังให้เจอาร์ได้ยินอยู่ตลอดเวลา

เจอาร์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ เขาจัดการกับอาวุธในมือ เซฟให้ปลอดภัยและเน็ปไว้ที่เอว เขาอาจจะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนสองคนตรงหน้า

“…ฮืออออ...พี่บลู...เปิดประตู....อย่าทำแบบนี้....ฮือออ...นาวากลัว” น้ำฟ้าร้องไห้คร่ำครวญหันหน้าไปที่ประตู แต่เสียงครั้งนี้ของน้ำฟ้าเรียกความสนใจจากเจอาร์ได้มากขึ้นกว่าเดิม “ ‘พี่บลู’ อย่างงั้นเหรอ?” เขายิ้มออกมาเมื่อสิ่งที่เขาคิดไว้กระจ่างชัดในวันนี้ ชื่อนี้มีเพียงคนไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่า อดัมที่เป็นเจ้านายและเหมือนเป็นน้องชายเขานั้นมีชื่อเล่นที่นายหญิงนีน่าตั้งให้ และเธอมักจะเรียกลูกชายคนเล็กด้วยชื่อนี้ และเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอผู้นี้จะเรียกอดัมด้วยชื่อนี้ ถ้าเจ้าตัวไม่บอกและอนุญาตให้เรียก

อดัมที่ถอยออกจากประตูห้องของเจอาร์ที่ตอนนี้มานั่งอยู่ที่บาร์เครื่องดื่ม ในมือถือแก้วที่ตอนนี้เหลือแต่แก้วเปล่าเมื่อของเหลวในแก้วได้ถูกส่งเข้าปากและกลืนลงคอไปสองถึงสามครั้ง แต่สายตาจ้องมองที่ประตูห้องของมือขวาที่ตอนนี้ไม่มีเสียงดังให้ได้ยินมาสักพักแล้ว จิตใจของเขาตอนนี้ว้าวุ่นไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเขาถึงโกรธและไม่ชอบใจกับคำพูด ความคิด ความต้องการของผู้หญิงไทยคนนี้ และแน่นอนเขาบอกกับตัวเองว่าไม่ใช่ความรัก เพราะคนอย่างเขาไม่มีทางรักใครแต่ความรู้สึกนี้มันคืออะไร ‘หวง’ คงแค่หวงเพียงเพราะเขายังไม่เบื่อเธอ แต่ที่เขาหงุดหงิดก็คงเพราะเขายังไม่เคยเจอกับผู้หญิงที่ต้องการไปจากเขาก่อนที่เขาจะเบื่อ เพราะตลอดเวลา ‘ต้อง’ เป็นเขาที่เป็นคนบอกให้ผู้หญิงพวกนั้นไปได้เมื่อเขาเบื่อ และคนอย่างเขาไม่เคยใช้ผู้หญิงคนเดิมนานๆ 

“คุณนาวา...”

“อร้ายยยย...อย่าเข้ามานะ...ฮือ...ฮืม...” เจอาร์กล่าวเรียกหญิงสาวที่นั่งเบียดอยู่กับประตู และเขายังไม่ได้พูดอะไร เธอก็ร้องโวยวายออกมาจนเขาต้องถอยหลังกลับไปหลายก้าว เพราะนี้ก็ผ่านมาเกือบชั่วโมงแล้วที่เธอนั่งร้องไห้อยู่ที่เดิม

“ใจเย็นๆ...ครับ...” เจอาร์เมื่อถอยออกมาให้ห่างเธอ พร้อมยกมือขึ้นทั้งสองข้าง

“คุณอย่าทำอะไรฉันเลยนะ...แค่ปล่อยฉันไป...ฉันจะไม่ทำให้คุณรำคาญหู...รำคาญตาเลย” นำ้ฟ้าพูดต่อยืดยาว เพราะถึงเธอจะไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์แต่เธอก็ยังไม่ต้องการเป็นผู้หญิงที่มีผู้ชายมากกว่าหนึ่ง และที่แย่ไปกว่านั้นกลิ่นของผู้ชายคนแรกยังคงอยู่บนเรือนร่างเธอ

“ไม่ต้องกลัวครับ...ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกครับ” เจอาร์รีบพูดออกไปเพราะเขากับอดัมไม่เคยใช้ผู้หญิงคนเดียวกัน และเหตุการณ์ในวันนี้อดัมคงโกรธเธอคนนี้เท่านั้น แต่การกระทำวันนี้ทำให้เขาชัดเจนจนไม่ต้องสงสัยว่าหัวใจที่แข็งกระด้างของเจ้านายได้ถูกลุกล้ำเข้าไปบ้างแล้ว แต่เจ้าตัวจะยอมรับมันหรือเปล่านั้นเขาเองก็ไม่แน่ใจ

“ฮือ...จริงนะ?...” น้ำฟ้าย้ำถามเพื่อลดความกังวลของตัวเอง เพราะเธอยอมรับเลยว่าเธอกลัวมากจริงๆ ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอจะสู้คนตัวโตตรงหน้าได้อย่างไร ถ้าเขาเกิดบ้าเหมือนเจ้านายเขาทำตามคำสั่ง เธอก็คงต้องยอมตายดีกว่าจะต้องกลายเป็นผู้หญิงสำส่อน

“ครับ...”

“ถ้างั้นฉันออกไปจากที่นี้ได้นะคะ” 

“ครับ...แต่เพียงแค่ห้องนี้ครับ...คุณยังไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากที่นี้ครับ” 

“แล้วทำไม...ฉันยังต้องอยู่ละคะ...ก็เจ้านายคุณทำกับฉันอย่างกับฉันเป็น ‘ขยะ’ ” ประโยคหลังน้ำฟ้าพูดออกไปด้วยความเศร้า และแปลกใจว่าทำไมตัวเองรู้สึกแปลกๆ โหวงๆชอบกล ซึ่งเธอเองก็ไม่แน่ใจ

เจอาร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นเพียงแค่ยิ้มและยืนอยู่ห่างๆ น้ำฟ้าค่อยลุกขึ้นยืนและหมุนลูกบิดประตูอีกครั้ง คราวนี้ทุกอย่างง่ายดายเธอก็ค่อยๆเปิดและชะโงกหน้าออกไปมองสิ่งมีชีวิตด้านนอก ทุกอย่างเงียบเหมือนไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นเลย

“นายไม่อยู่หรอกครับ” เจอาร์เห็นท่าทางของน้ำฟ้าแล้วสงสาร         เพราะอดัมออกไปข้างนอกได้สักยี่สิบนาทีแล้ว เพราะเขารับข้อความแจ้งมาตั้งแต่ยี่สิบนาทีก่อน

“เหรอคะ...แหม!...คุณน่าจะรีบบอก...ปล่อยให้ฉันร้องไห้อยู่ได้”    น้ำฟ้าหันมาพูดด้วยแววตาและสีหน้าที่โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด เจอาร์อดยิ้มกับหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้ 

“ครับ...แต่ต่อไปก็ระวังหน่อยนะครับ...อย่าทำให้นายเขาโกรธอีก” เจอาร์ขานรับเมื่อน้ำฟ้ากล่าวขอตัว และย้ำเตือนเธอไปด้วย “ของด้านนอกทั้งหมดนั้นเป็นของคุณครับ” น้ำฟ้าพยักหน้ารับรู้ และก่อนที่เธอจะเดินกลับเข้าห้องนอนของอดัม ก็เดินไปหยิบถุงที่วางไว้มากมายไปด้วย

“เฮ้ย!...” น้ำฟ้าถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง “ไอ้บ้าคอยดูนะ...ถ้าหนีออกไปได้เมื่อไหร่...ได้ลาจากกันถาวรเลย” น้ำฟ้าบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความคับแค้นใจ และเอาของที่ได้มาฟรีโดยที่ไม่ได้ร้องขอจัดเก็บเรียบร้อยตามที่มันควรอยู่

น้ำฟ้าถึงแม้เธอจะถูกเลี้ยงดูมาแบบคุณหนูมีคนคอยทำให้ทุกอย่าง แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำอะไรไม่เป็นตรงกันข้ามด้วยซ้ำ เพราะเธอจะเป็นคุณหนูเฉพาะอยู่บ้านเท่านั้น เธอก็เบื่อๆกับการถูกดูแลจากพี่เลี้ยง น้ำฟ้าจึงมักจะชอบอาสาไปออกค่ายต่างจังหวัดตามแต่ที่มหาวิทยาลัยจะจัด เธอจะสมัครขอไปตลอด

❣️ ❣️ ❣️ ❣️

“ดีใจที่สุดเลยคะที่เจอคุณที่นี้” ลิซ่านางแบบสาวที่มาเที่ยวกับเพื่อนๆ เห็นอดัมนั่งดื่มอยู่คนเดียวเธอจึงขอตัวกับเพื่อนและเข้ามาทักเขา

“ลิซ่า” 

“แหม...อดัมขาทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นละคะ?” ลิซ่าอดน้อยใจไม่ได้ เมื่อชายตรงหน้าทำหน้าเหมือนคนเบื่อโลก

“คุณไปสนุกของคุณเถอะ...อย่ามายุ่งกับผม...ตอนนี้อารมณ์ไม่ดี” 

“อารมณ์ไม่ดี...อย่างคุณเนี๊ยะนะ...ไม่เป็นไรคะ...ให้ลิซ่าอยู่เป็นเพื่อนคุณ...อาจช่วยให้อารมณ์คุณดีก็ได้นะค่ะ” ลิซ่าไม่ใช่แค่พูดแต่มือไม้เธอลูบไปตามแผงอกของอดัมและต่ำลงไปเรื่อยๆ โดยที่อดัมไม่ได้หลบหลีก เขาแค่นั่งเฉยๆ

“แล้วคุณจะใช้วิธีอะไร...เพราะคุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบกินของที่เคยกินแล้ว” 

“อย่าพึ่งด่วนตัดรอนกันแบบนั้นสิค่ะ...ถึงลิซ่าจะเป็นของที่คุณเคยกินแล้ว...แต่นั้นก็นานแล้ว...คุณอาจจะลืมไปแล้ว” ลิซ่ายังคงพูดด้วยอย่างมีความหวังเพราะเรื่องระหว่างเขากับเธอมันผ่านมานานกว่าสองปีแล้ว แต่เธอต้องยอมรับว่าอดัมเป็นผู้ชายที่เธอเองติดใจมาก เธออยากจะสานสัมพันธ์ต่อกับเขา แต่เขาเองที่ไม่ต้องการและด้วยอะไรบางอย่างในตัวเขาทำให้เธอรู้สึกกลัว เพราะเวลาที่เขาบอกว่า ‘ไม่’ นั้นก็คือ ‘ไม่’ 

“แสดงให้ดูหน่อย...ว่าผมควรจะกินต่อมั้ย” อดัมพูดพร้อมกดศรีษะของลิซ่าให้ลงต่ำไปยังเป้าหมายที่มือเรียวของเธอวางทิ้งไว้อย่างจงใจ

️ ❣️ ❣️ ❣️ ❣️

“นาย!” เจอาร์ให้เสียงเมื่อคนที่เขารออยู่กลับเข้าอีกครั้งก็เลยเที่ยงคืนมาเกือบสามสิบนาที

“ทำไมพี่ยังไม่นอน”

“คุณอดัมก็รู้กฎดีนะครับ...ว่าจะต้องไม่เกินเที่ยงคืน” เจอาร์กล่าวย้ำและการที่เจอาร์เอ่ยเรียกชื่อ ‘คุณอดัม’ เพราะเป็นเรื่องสิเรียสมากจริงๆ คนทั่วไปที่อยู่ภายใต้ของแก็งจะเรียกว่าท่านอดัม แต่สำหรับเจอาร์แล้วเขาเรียกเพียงแค่ ‘นาย’ เพราะนี้เป็นกฎที่เขากับอดัมต้องปฎิบัติ คือ ถ้าอดัมออกไปไหนเพียงลำพังจะต้องกลับหรือแจ้งให้เจอาร์รู้ภายในเที่ยงคืนของวันนั้น เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นจะได้แก้ไขทัน

“ผมขอโทษครับ” อดัมเข้าใจดี เพราะถ้าตัวเขาเป็นอะไรไปนั้นหมายถึงเจอาร์บกพร่องต่อหน้าที่ และแน่นอนโทษของคนที่บกพร่องต่อหน้าที่ คือ ‘ตาย’ สถานเดียว 

“แล้วอีกเรื่องหนึ่งครับ...ที่นายทำกับคุณนาวามันจะไม่หนักไปเหรอครับ...เธอตกใจกลัวมาก” 

“…….” อดัมกลับไม่มีความเห็นกับเรื่องนี้ “แล้วเธอเป็นอย่างไรบ้าง?” 

“น่าสงสาร” อดัมหันไปมองมือขวาอย่างไม่อยากเชื่อ ตั้งแต่รู้จักกันมาเขาไม่เคยเห็นเจอาร์จะสนใจผู้หญิงของเขาเลยสักคน แค่ความสนใจยังไม่เคยมีให้  นี่เขารู้สึกสงสารเธอเลยอย่างนั้นเหรอ

อดัมเพียงกล่าวขอตัวและเดินเข้าห้องไป ปล่อยให้เจอาร์ได้แต่มองตามพร้อมส่ายหน้า ในความอารมณ์ร้อนของเจ้านายทำให้เขานึกไปถึงคำพูดของนายหญิงนีน่า    “เจอาร์น้าขอฝากอดัมด้วยนะ...เด็กคนนี้เป็นคนอารมณ์ร้อน แต่เขาไม่ใช่คนที่ชอบวางอำนาจถึงแม้เขาจะมีมันอยู่ในมือ อดัมเป็นคนแข็งนอกอ่อนใน แต่ความอ่อนในของเขามันค่อนข้างจะอยู่ลึกมาก เขาจะมีให้กับเฉพาะบางคนเท่านั้น”

“แกร็ก” อดัมปิดประตูห้องนอนของตัวเองอย่างแผ่วเบา พร้อมล๊อคประตูเรียบร้อย เขาเองก็ค่อนข้างแปลกใจที่ตัวเองสามารถเปิดเข้ามาอย่างง่ายดาย เพราะตอนแรกคิดว่าคนที่เข้ามาก่อนหน้านี้อาจจะล๊อคห้องเลยก็ว่าได้ เมื่อเขาเดินมายืนที่ปลายเตียงมองร่างบางใต้ผ้าห่มที่ตอนนี้หลับสนิทอย่างไม่รู้ตัวว่ามีคนยืนมองอยู่ และทำให้เขานึกไปถึงตอนที่เขาอยู่กับลิซ่า

“ลิซ่าจะทำให้อดัมลืืมไม่ลงเลย”   ลิซ่ากล่าวออกมาอย่างมั่นใจ สองมือเรียวก็เริ่มปลดตะขอกางเกงชายตรงหน้าที่กางแขนเอนหลังพิงพนัก เพื่อให้หญิงสาวที่นั่งคุกเข่าแสดงฝีปากของตัวเอง ในที่นั่งในผับที่มีเพียงมูลี่เป็นริ้วๆกั้นบริเวณที่เขานั่ง เนื่องจากอดัมเลือกนั่งที่เป็นส่วนตัวจึงทำให้ลิซ่าสามารถทำในสิ่งที่เธอเสนอได้อย่างไม่ต้องกังวลว่าใครจะเห็น เพราะในนี้นอกจากแสงไฟสลัวๆ คนที่นี้ก็ไม่มีใครสนใจใครกันต่างก็มาเที่ยวหาความสุขของตัวเองกันทั้งนั้น

“อ๊ะ!” ลิซ่าร้องอุทานออกมาเมื่อปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีสดใสกำลังจะครอบครองสิ่งที่เธอเอาออกมาจากกางเกง แต่จู่ๆอดัมก็ผลักเธอออกและเก็บสิ่งที่ลิซ่าต้องการไว้อย่างเดิม 

“โทษนะ...ผมเปลี่ยนใจและขอตัว” อดัมพูดเพียงแค่นั้นก็ลุกจากเก้าอี้และเดินจากไปอย่างไม่ลังเล ทิ้งไว้แต่หญิงสาวที่มองตามอย่างเหวอๆและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น 


“ยายแม่มด...” อดัมกล่าวออกมาอย่างหงุดหงิด เพราะที่เขาต้อง   ปฎิเสธลิซ่าในช่วงเวลาที่เขากำลังจะได้รับการปรนเปรอ ใบหน้าของหญิงสาวที่นอนหลับก็ดันลอยเข้าสู่ห้วงความคิดและไหนจะเสียงร้องไห้โวยวายก่อนหน้านี้มันยังคงดังอยู่ในหัวเขา และนี้ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องออกไปดับอารมณ์ข้างนอก อดัมเดินเลยไปยังห้องน้ำและเพียงยี่สิบนาทีเขาก็กลับออกมา เดินขึ้นไปนอนบนเตียงเคียงข้างเธอและเข้าไปโอบกอดเธอและหลับตาเข้าสู่นิทราโดยทันที

“อื้ม!...” น้ำฟ้าครางในคอเมื่อจู่ๆเธอไม่สามารถพลิกตัวได้ตามต้องการ ค่อยๆลืมตาขึ้นเพราะรับรู้สิ่งผิดปกติรอบๆตัว 

“อร้ายยย....อื้ม...ออกไปนะ” น้ำฟ้าร้องเสียงดังพร้อมกับผลักร่างของคนที่นอนข้างๆออกไปด้วยกำลังแขนที่มีอยู่ทั้งหมด

“เป็นบ้า!!...อะไรของ...เธออีกละ” อดัมที่หลับสนิทลืมตาตื่นขึ้นมา แต่ก็ไม่ยอมคลายอ้อมแขนปล่อยร่างบางให้หลุดจากการโอบกอด

“ปล่อยนะ!” น้ำฟ้าพูดไปพร้อมๆกับการดิ้นรนขยับหนีจากอดัม 

“…โอ้ย!...” น้ำฟ้าร้องออกมาอีกครั้ง ในขณะที่เธอพยายามดิ้นออกจากพันธนาการจากอดัมอย่างสุดแรง เธอก็ตกจากเตียงโดยทันทีเมื่ออดัมตัดสินใจปล่อยตัวเธอโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว

“หายบ้าเหรอยัง!” อดัมลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง สายตาหันมามองหญิงสาวที่ลงไปนอนกับพื้นทั้งๆที่ผ้าห่มยังคงห่อหุ้มกายไว้เป็นอย่างดี อดัมนั่งมองหญิงสาวที่ค่อยๆลุกและยืนขึ้นในที่สุด

“……” น้ำฟ้าไม่ตอบคำถามได้แต่จ้องตาของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกไม่พอใจเห็นอย่างได้ชัด

“จะไปไหน?” อดัมเอ่ยถามเมื่อน้ำฟ้าไม่มีเสียงตอบกลับ และกำลังเดินไปที่ประตูทางออกของห้องนอน น้ำฟ้ายังคงเดินต่อไปไม่สนใจกับเสียงกังวาลนั้น 

“แกร็ก” น้ำฟ้าเปิดประตูและเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่เหลียวหลังกลับมามองสายตาที่ถ้าเธอได้เห็นคงหน้าถอดสีด้วยความกลัว

“อวดดี!” อดัมขบกรามพูดออกมา เขาต้องอดทนต่อความรู้สึกนี้เป็นครั้งแรก เพราะตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยเจอใครทำ ‘อวดดี’ แบบนี้ใส่เขา

ทางด้านน้ำฟ้าทันทีที่ออกจากห้องนั้นมาได้ เธอก็มานั่งอยู่ที่โซฟาน้ำใสๆจากดวงตาโตก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “พี่บดินทร์...ฮือๆๆๆ” ปากก็พร่ำหาพี่ชาย และทำให้เธอนึกย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดปีก่อนที่เธออายุเพียงสิบสาม

“พี่บดินทร์...อย่าไป!อย่าทิ้งน้ำ” เด็กหญิงน้ำฟ้าที่ร้องไห้เสียงดังเมื่อพี่ชายต่างแม่กำลังจะจากไป

“น้ำ...รอพี่นะ...เมื่อพี่พร้อมพี่จะกลับมารับน้อง” บดินทร์ ศิริสินธร บอกน้องสาวต่างแม่ที่อายุห่างกับเขาถึงเจ็ดปี แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้บดินทร์ต้องทิ้งน้องสาวไว้กับผู้เป็นพ่อ 

“น้ำฟ้า!” เสียงประมุขของตระกูลศิริสินธรเรียกเด็กหญิงน้ำฟ้า พร้อมกับไปดึงเด็กหญิงออกจากอ้อมกอดพี่ชายเพียงคนเดียว “แกจะไสหัวไปก็ไป...อวดดีเหมือนแม่แกไม่ผิด...แล้วอย่าซมซานกลับมา...ต่อไปนี้แกไม่ใช่ลูกของฉัน” 

“พี่บดินทร์!...อย่าไปอย่าทิ้งน้ำ...ฮือๆๆๆ” น้ำฟ้าวัยสิบสามที่พยายามจะวิ่งตามพี่ชายไปแต่ถูกผู้เป็นพ่อรั้งเอาไว้ 

“แล้วพี่จะกลับมารับน้อง...อดทนไว้นะ” เสียงกระซิบสุดท้ายที่พี่ชายบอกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่นายบวรจะดึงตัวบุตรสาวออกจากอ้อมกอดพี่ชาย

❣️ ❣️ ❣️ ❣️ ❣️

“ลีโอ!”  บดินทร์ ร้องเรียกเพื่อนที่เดินเข้ามาในห้องพักในโรงพยาบาลในนครนิวยอร์ก

ลีโอเมื่อเห็นเพื่อนที่ประสบอุบัติเหตุที่กำลังรอเขากลับจากประเทศไทย เขาก็เศร้าเสียใจเมื่อทำในสิ่งที่เพื่อนรักขอร้องไม่สำเร็จ

“บดินทร์...ฉันขอโทษด้วย...คือ...ฉันหาน้องแกไม่เจอ” บดินทร์ที่นอนรอฟังข่าว เสียใจอย่างที่สุด 

“โถ่!...น้ำ...น้องพี่” บดินทร์ร้องครางออกมาเหมือนคนละเมอ ถ้าเขาไม่ประสบอุบัติเหตุเขาก็คงไปรับน้ำฟ้าทันก่อนที่เธอจะหายตัวไป

“ตอนนี้ยังไม่มีใครหาตัวน้องน้ำเจอเลย...แม้แต่ที่บ้านพ่อนาย...งานแต่งงานก็ถูกยกเลิก...ฉันตามสืบและเช็คสายการบิน...น้องน้ำไม่ได้บินออกนอกประเทศ...ฉันจึงให้คนออกตามหาตามสถานที่น้องน้ำน่าจะไปก็ไม่เจอ...จู่ๆเหมือนเธอหายไปอย่างไร้ล่องรอย” 

“ฉันเป็นห่วงน้อง...ฉันน่าจะพาน้องออกจากที่นั้นมาด้วย...ฉันไม่น่าทิ้งน้องไว้นานขนาดนี้”

“อย่าโทษตัวเองขนาดนั้นสิว๊ะ...ฉันว่าแกควรรีบหาย...และไปช่วยกันหาน้องน้ำกัน” ลีโอได้แต่ปลอบโยนเพื่อนที่รู้จักกันมาเจ็ดปี......... 

❣️ ❣️ ❣️ ❣️

อดัมเมื่อนั่งอยู่นานสายตาจับจ้องที่ประตูทุกอย่างก็ยังคงสงบนิ่ง และไม่รู้ว่านานแค่ไหนแต่เมื่อแสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามา เขาทำเพียงลุกออกจากที่นอนและเดินเข้าห้องน้ำไป

“แกร็ก” ผ่านไปยี่สิบนาทีประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกมาพร้อมกับร่างสูงที่ย่างก้าวออกมาสายตากวาดไปรอบๆเพื่อมองหาบางอย่าง และขาก็ก้าวไปตามสายตาที่กระทบกับร่างบางที่นอนคุดคู้อยู่ที่เก้าอี้ตัวยาว อดัมย่อเข่านั่งยองๆมองใบหน้าที่หลับสนิทอย่างไม่รู้ตัวว่าถูกจ้องมอง

“นาวา...” อดัมตัดสินใจเรียกหญิงสาวอย่างแผ่วเบา 

“อ๊ะ!...” น้ำฟ้าเมื่อลืมตาตามเสียงเรียกก็ต้องพบกับนัยน์ตาเขียวมรกตที่จ้องเธออยู่ก่อนแล้ว

“เข้าไปนอนในห้อง...เดี๋ยวเที่ยงจะมารับ” อดัมพูดแค่นั้นและยืนขึ้นเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเจอาร์

“อะไรของเขาเนี๊ยะ” น้ำฟ้ามองตามทั้งสองคนเดินออกจากห้องไป 

อดัมเมื่อออกจากห้องมาเข้าไปยังลิฟท์ ภาพใบหน้าร่างบางก็ยังคงติดอยู่ในห้วงความคิด ช่วงเวลาสั้นๆตอนนั้นตัวเขาเหมือนคนละเมอที่กำลังจะโน้มใบหน้าให้ปากหยักสัมผัสกับกับแก้มเนียนใสนั้น 


ว้ายๆ....น้องอดัมมาถึงแล้ว...” ลอร่าสาวประเภทสองร้องออกมาอย่างดีใจเมื่ออดัมเข้ามาถึงสถานที่นัดหมายและเรียกทีมงานให้พาอดัมไปแต่งตัว  การทำงานของอดัมดำเนินไปอย่างไม่ติดขัดและการทำงานก็จบตามที่คาดไว้ 

“พี่อดัม!” แต่เมื่ออดัมกำลังจะขึ้นรถเพื่อออกจากสถานที่ถ่ายแบบ เสียงที่คุ้นเคยก็ตะโกนเรียก

“ลิเลีย” อดัมเอ่ยออกมาโดยที่ไม่ต้องหันไปมอง เขาก็รู้โดยทันทีว่าเป็นลิเลีย บุตรสาวคนเล็กของอามาเรีย

“แหม!...พี่อดัมนานๆเราจะเจอกัน ทำหน้าให้มันดีใจหน่อยสิคะ”      ลิเลียพูดด้วยน้ำเสียงแกล้งน้อยใจ 

“ยายจอมยุ่ง...หาพี่เจอได้ยังไง?” 

“ก็น้องพี่...เจ๋ง!” 

“ให้มันน้อยๆหน่อย...แล้วเมื่อไหร่จะจำสักทีพี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าจะมาให้โทรมาก่อน”

“เค้าโทรแล้วนะ!...แต่พี่ไม่รับสาย...เลยโทรถามพี่เจอาร์” 

“แล้ว?” อดัมถามกลับก็เจอใบหน้าที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ 

“เที่ยงแล้ว...ไปกินข้าวกัน...วันนี้พี่ไม่มีงานแล้ว...นะๆๆ” เจอาร์มองภาพหญิงสาววัยสิบแปดที่เกาะแขนพี่ชาย ใช้สายตาออดอ้อนจะว่าไปก็มีแต่ลิเลียคนเดียวเท่านั้นที่กล้ากับอดัม ต่างกับวิเวียนพี่สาวของลิเลียที่ไม่ค่อยกล้ามายุ่งกับอดัม

“ลิเลีย...มากับใคร”

“พี่วิเวียน...แต่เค้าขอแยกตัวมาหาพี่อดัม...นะๆไปกินข้าวดูหนังกัน” อดัมต้องยอมโอนอ่อนผ่อนตาม เพราะถ้าเขาขัดใจน้องสาวคนนี้มีหวังเธอตามเขาไปถึงห้องแน่ เพราะเขาไม่ต้องการให้ใครรู้ตอนนี้ว่าเขามี ‘นาวา’

❣️ ❣️ ❣️ ❣️

“ฮึม!...” น้ำฟ้าหรือนาวาได้แต่ถอนหายใจให้กับตัวเอง เมื่อตอนนี้ล่วงเลยเวลาที่อดัมแจ้งกับเธอไว้มากกว่าสามชั่วโมง “อย่าเสียใจ!” เธอได้แต่บอกกับตัวเองว่าอย่าได้รู้สึกอะไร แต่ทำไมอารมณ์และความรู้สึกของเธอตอนนี้ถึงไม่ทำตามเสียงในหัวของตัวเอง และน้ำตาเจ้ากรรมก็คลอเคล้าและค่อยๆไหลออกจากดวงตาสีน้ำตาลเข้ม

น้ำฟ้ายืนขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งมานานกว่าสามชั่วโมง และยืนลังเลว่าจะกลับเข้าห้องนอนหรือควรไปหาอะไรกินเพื่อตัวเอง ‘เพื่อตัวเอง’ เมื่อตัดสินใจมือบางยกขึ้นมาปาดน้ำตาบนแก้มเนียนและเดินไปยังโซนห้องครัวและหาอะไรออกมาทำกินง่ายๆเพื่อประทังชีวิต

อดัมที่นั่งอยู่ในโรงภาพยนต์โดยมีลิเลียเคียงข้างพร้อมด้วยเจอาร์ที่ถูกหญิงสาวแกมบังคับให้มาดูกับเธอด้วย อดัมไม่ได้ให้ความสนใจกับจอภาพขนาดใหญ่ตรงหน้า เมื่อดวงตาเขียวมรกตเอาแต่มองนาฬิกาข้อมืออยู่ตลอดเวลา 

“พี่ไปห้องน้ำก่อนนะ” อดัมหันไปกระซิบแผ่วเบาให้ได้ยินเพียงแค่    ลิเลีย และลุกออกจากที่นั่งโดยทันทีโดยที่ไม่สนใจลิเลียที่กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมา อดัมทันทีที่ออกมาเขาก็เร่งฝีเท้าเดินเลยสถานที่กระซิบบอกน้องสาว เขาลงบันไดเลื่อนลงมาทันทีจุดหมายปลายทางของเขาคือสถานที่มีหญิงสาวอีกคนรอเขาอยู่

“อ๊ะ!” อดัมชะงักเท้าเมื่อเขากำลังเดินผ่านร้านไดม่อนเขายืนลังเลว่าจะผ่านเลยไปหรือเข้าไปดี มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงทันทีและตัดสินใจเดินเข้าร้านไป

“สวัสดีคะ” พนักงานต้อนรับกล่าวทักทายพร้อมเปิดประตูให้ชายหนุ่มที่ท่าทางดูดีทั้งการแต่งตัวและบุคลลิกภาพ

“คุณลูกค้าต้องการดูแบบไหนดีคะ” 

“แหวน” อดัมตอบสั้นๆ พนักงานเมื่อได้รับคำตอบก็ผายมือให้อดัมเพื่อชี้ทางให้อดัมเดินมาตรงตู้สิ่งที่อดัมต้องการดู

“ขอโทษนะคะ...ของขวัญชิ้นนี้สำหรับใครคะ”

“ภรรยา” เมื่อได้รับคำตอบจากอดัมพนักงานก็แนะนำที่เหมาะกับคู่รัก โดยแนะนำตัวที่จี้เพชรเป็นรูปหัวใจและตัวเลือนเป็นทองคำขาวเป็นเกลียวคลื่น พนักงานหยิบแหวนดังกล่าวให้อดัมดูอีกครั้งเมื่อเขาพยักหน้าเห็นด้วย

“ตัวเพชรอยู่ที่ห้ากะรัต” อดัมพยักหน้าและตัดสินใจเอาวงนี้ เมื่อชำระเงินเรียบร้อยเขาเดินออกจากร้านโดยที่ไม่รู้ตัวว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองมาอย่างสงสัย และเมื่อเขาเดินไปไกลหญิงสาวเจ้าของดวงตาคู่นั้นก็เดินเข้าไปในร้าน

“สวัสดีคะ” พนักงานต้อนรับกล่าวทักทายพร้อมเปิดประตูต้อนรับ    วิเวียนโดยทันที

“ขอถามหน่อยคะว่าผู้ชายที่พึ่งออกไปเมื่อสักครู่นี้เขามาซื้ออะไร     เหรอคะ?” พนักงานต้อนรับทำท่าอึกอัก “ฉันเป็นน้องสาวเขาคะ” พนักงานก็ยังไม่บอก “ฉันขอถามอีกครั้งว่าพี่อดัมเขาซื้ออะไรคะ” เมื่อวิเวียนเอ่ยชื่อลูกค้า ทำให้พนักงานยอมบอกสิ่งที่เขาซื้อไปเพราะต้องเป็นพี่น้องกันจริงๆ 

“แหวน...ให้ภรรยา” วิเวียนเดินออกจากร้านพร้อมพึมพำกับตัวเอง ถึงแม้เธอจะไม่ค่อยสนิทกับพี่ชายคนนี้เหมือนลิเลีย แต่เรื่องที่อดัมมีภรรยา เธอก็น่าจะรู้ถ้ามันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น แต่สิ่งที่เธอเห็นวันนี้คืออดัมซื้อแหวนสำหรับภรรยา วิเวียนคงต้องเก็บเรื่องนี้ไว้แต่คนอย่างเธอต้องรู้ให้ได้ว่าเรื่องจริงคืออะไร


น้ำฟ้าเมื่อกลับเข้าห้องนอนอีกครั้งก็ยืนนิ่งอยู่ที่ประตู เพราะตอนนี้ในหัวกำลังคิดว่า ถ้าเธอล๊อคประตูห้องจากข้างใน นั้นแสดงว่าเธอกำลังโกรธผู้ชายที่ชื่อว่าอดัม แต่ถ้าเธอไม่ล๊อคนั้นก็แสดงว่าเขาไม่ได้มีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอ แต่ถ้าคิดอีกแบบเขาก็อาจจะคิดว่าเธอกลัวเขาก็อาจเป็นได้ แต่ถ้าล๊อคนั้นก็แสดงว่าเธอกำลังเรียกร้องความสนใจจากเขา

“โอ้ย!...ทำไมมันถึงยุ่งยากวุ่นวายแบบนี้” น้ำฟ้าที่ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอายังไงกับประตูก็ยกสองมือขึ้นกุมศรีษะตัวเอง “ไม่เสียใจ...ไอ้คนบ้า...เห็นฉันเป็นอะไร?...ฉันเกลียดๆๆๆนายที่สุด” น้ำฟ้าตะโกนออกมาสุดเสียงและหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดกับตัวเอง โดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ที่หน้าประตูทางเข้าคนที่เธอนั่งรอมาสี่ชั่วโมงยืนอยู่หน้าประตู 

อดัมเมื่อเดินออกจากลิฟท์เขาก็หยุดตัวเองที่หน้าประตู มือที่กำลังจะกดรหัสค้างไว้ และจู่ๆเขาก็เดินออกทางประตูหนีไฟเดินลงบันไดไปหนึ่งชั้น อดัมผลักประตูและกดรหัสเข้าไปในห้องของพ่อกับแม่ที่ตอนนี้ว่างเปล่า แต่ทุกอย่างได้รับการดูแลจากแม่บ้านที่จะมาทำความสะอาดสัปดาห์ละสองครั้ง 

“ท่านอดัม” เสียงอินเตอร์คอมในห้องดังขึ้นเมื่ออดัมเดินเข้ามา อดัมกดยืนยันว่าเป็นเขา ถึงแม้ห้องนี้พ่อกับแม่เขาไม่อยู่ การอารักขาของบอดิ  -การ์ดยังคงเหมือนเดิม

อดัมเดินไปที่บาร์เครื่องดื่มที่มีอยู่น้อยนิดถ้าเทียบกับห้องของเขา   นั้นคงเป็นเพราะพ่อของเขาไม่ใช่นักดื่มและพ่อก็ไม่เคยดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่นี้เลยตั้งแต่ที่พ่อเขาได้พบกับแม่ แต่สำหรับเขาตอนนี้เขารู้สึกหงุดหงิดกับความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้น อดัมล้วงเอากล่องแหวนออกมาจากกระเป๋าและวางไว้ สายตาจับจ้องอยู่ที่มัน แต่มือก็กอบกุมแก้วบางที่คอยแต่ส่งน้ำสีอำพันรสชาติบาดคอเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า 

“นาย” เจอาร์ที่กลับมาหลังจากที่ต้องไปส่งลิเลีย ก็เดินเข้ามาหาอดัมตามที่ได้รับแจ้งจากทีมการ์ดของนายใหญ่ อดัมเพียงแค่หันไปมองตามเสียงเรียกมือหนึ่งคว้ากล่องแหวนใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าและเดินออกจากห้องโดยที่เจอาร์ตามไปเงียบๆ

“แกร็ก” อดัมผลักประตูห้องนอนเข้าไป และเดินไปหยุดที่ปลายเตียงมองร่างบางที่นอนหลับอยู่บนเตียงตรงหน้า ด้วยแววตาที่ไม่สามารถบ่งบอกถึงความรู้สึกในตอนนี้ได้ หลังจากที่ยืนอยู่นานเขาก็เดินเข้าห้องน้ำไป 

น้ำฟ้าค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องน้ำปิดลง เธอไม่ได้นอนหลับแต่ที่ต้องแกล้งหลับเพียงเพราะต้องการหลบหลีกสภาวะอึดอัดระหว่างเขากับเธอ เพราะเธอไม่รู้ว่าจะต้องทำหน้าอย่างไร เขากับเธอ ‘เราเป็นอะไรกัน?’ เป็นคำถามที่น้ำฟ้าเก็บไว้ในใจ น้ำฟ้าปิดเปลือกตาลงอีกครั้งเมื่อเสียงประตูห้องน้ำดังขึ้น

อดัมเดินออกมาด้วยชุดคลุมอาบน้ำ เขาปลดเชือกและปล่อยให้เสื้อคลุมร่วงลงสู่พื้น เขาก้าวขึ้นเตียงขนาดใหญ่ 

“พรึบ” เสียงผ้าห่มที่อดัมดึงออกจากร่างบาง น้ำฟ้าตกใจลืมตาขึ้นพร้อมพลิกตัวหันไปทางต้นเหตุของเหตุการณ์

“อ้า!” น้ำฟ้าร้องออกมาทันทีที่หันไปเจอกับอดัมที่เปลือยเปล่า และขยับเข้าหาเธอโดยทันที

“อื้ม!” และเสียงเดียวที่ตามมาคือเสียงร้องที่ถูกกลบด้วยปากหยัก   ของอดัมที่ปิดปากน้ำฟ้าทันทีอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะร้องโวยวายออกมา 

“แคว่ก!”  เสียงที่ดังตามมาครั้งที่สอง เมื่อมือใหญ่ที่แข็งแรงกระชากชุดนอนของน้ำฟ้าออกจากร่างบางโดยทันที เขาไม่สนใจมันสักนิดว่าจะสร้างรอยแดงและความเจ็บปวดให้กับหญิงสาว

อดัมรู้ตั้งแต่แรกที่เดินเข้ามายืนดูเธอที่ปลายเตียง ว่าเธอไม่ได้หลับถึงแม้เธอจะพยายามแสดงว่าหลับก็ตาม แต่สิ่งที่เขากระทำกับเธออยู่ตอนนี้เขาเองก็ไม่เข้าใจ ว่าอะไรเกิดขึ้นกับเขาหรือเพียงแค่เซ็กส์เท่านั้นที่เขาต้องการจากเธอ และคนอย่างอดัมไม่ชอบเก็บข้อสงสัยไว้นาน เขาต้องพิสูจน์ว่าเขาต้องการจากเธอแค่นั้น เพราะถ้าร่างกายเขาได้รับการสนองแล้ว ‘ไอ้!!ความรู้สึกสับสนนี้อาจจะจางไปหรือหายไปเลย’ 

น้ำฟ้าที่ตอนนี้เรือนร่างก็เปลือยเปล่าเช่นกันด้วยเวลาอันรวดเร็วจากฝีมือของชายเหนือร่างเธอ ปากหยักที่ประกบปากบางจากตอนแรกที่หยาบคายเอาแต่ใจจนเธอรู้สึกเจ็บริมฝีปาก ก็ลดแรงลงแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนโหยหาเรียกร้องจากเธอ นัยน์ตาเขียวมรกตมองลึกเข้ามาในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอ ในขณะที่ปากและลิ้นกำลังคว้านต้อนความหวานจากโพรงปากบาง มือใหญ่ที่ทาบทับกับมือเล็กนิ้วเรียวเกี่ยวกระหวัดกับนิ้วเล็กไว้ทั้งสองข้างให้กางออกไม่ให้เป็นอุปสรรคหรือเข้ามาขัดขวางร่างเปลือยเปล่าสองร่างเบียดเสียดแนบแน่นมากยิ่งขึ้น เมื่อร่างหนาเข้าแนบชิดกับร่างบางจนน้ำฟ้ารับรู้ถึงบางอย่างที่ขยายตัวเป็นท่อนแข็งเบียดเสียดสีระหว่างสะโพกเล็กนั้น

อดัมถอยร่นลิ้นหนาออกมาอย่างอ้อยอิ่งเมื่อรับรู้ถึงลมหายใจที่เริ่มติดขัดของหญิงสาวใต้ร่าง จมูกโด่งและริมฝีปากหยักเลื่อนไปดอมดมที่แก้มเนียนใสและไล่ต่ำลงมาเรื่อยจนมาถึงลำคอขาวเล็ก แต่เมื่อปากหยักไล่ลงมาถึงลำคอ เขาไม่เพียงแค่ใช้จมูกดอมดมแต่ปากหยักกลับดูดรั้งเสียงดังอย่างจงใจและสร้างรอยปรากฎเป็นหลักฐานว่าเธอถูกตีตราจอง รอยแล้วรอยเล่า 

น้ำฟ้าเมื่อปากบางจิ้มลิ้มได้รับอิสระเธอก็ต้องให้ปากเป็นช่องทางการนำอากาศเข้าปอดช่วยจมูกเล็กของเธอ เพราะตลอดเวลาที่อดัมประกบปากเธอโดยที่เธอไม่ได้ตั้งตัวเป็นเวลายาวนาน กว่าเขาจะมุ่งไปที่หมายใหม่

สองมือเล็กที่ได้รับอิสระก็พยายามที่จะผลักไหล่หนาที่แข็งแรงนั้น แต่ทุกอย่างเหมือนจะเสียเปล่า เมื่อเจ้าของร่างหนากลับไม่โอนอ่อนไปตามแรงผลักนั้น เพราะแรงผลักที่น้ำฟ้าเข้าใจว่ามากมาย ว่าตัวเองกำลังผลักชายเหนือร่างเธอแต่ความจริงแล้วเธอแค่เกาะไหล่หนาไว้เท่านั้น เพราะความรู้สึกบางอย่างเข้าแทนที่โดยที่เธอเองไม่รู้ตัว  รวมแม้กระทั่งการตอบสนองของร่างกายที่ให้ความร่วมมือกับอดัมเป็นอย่างดี

“อ้าาาาห์” เสียงครางจากน้ำฟ้าดังออกมาเมื่อยอดอกเต่งตึงถูกครอบครองอย่างไม่ปราณีจากอดัม เมื่อเขาทั้งดูดและกัดสลับไปมาอย่าง   ตระกละตระกลาม และเลื่อนมือข้างหนึ่งลงต่ำหาสัมผัสกับความเป็นหญิงของเธอ มือใหญ่ทั้งบีบทั้งถูไถตามแรงอารมณ์ของตัวเอง ถึงแม้เขาจะยังมีสติแต่สติของเขากลับมีฤทธิ์ของน้ำสีอำพันที่บาดคอเป็นส่วนร่วมกับบทรักครั้งนี้ 

“ชอบมั้ย?” อดัมเลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงจัดจากบทสวาทของเขา

“ม...ไม่”

“หึ!” คำตอบของหญิงสาวทำให้ใบหน้าสีน้ำผึ้งเผยรอยยิ้มที่มุมปาก “เธอนี้โกหกไม่เก่งเลย” ถึงแม้ปากจะพร่ำตั้งคำถามแต่มือและนิ้วที่ยังคงทำงานส่วนที่ไวต่อความรู้สึกของน้ำฟ้ายังคงขยับกรีดกรายถูไถอย่างชำนาญ ความเสียวซ่านทำให้ปลายเท้าของน้ำฟ้าบีบเกร็ง สองมือของเธอที่โอบ      กอดอดัมไว้อย่างไม่รู้ตัว นิ้วกดจิกแผ่นหลังของอดัมมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อนิ้วใหญ่ล่วงล้ำเข้าไปในตัวเธอและขยับเข้าออกอย่างถี่เร็ว

“อื้มมมมมมม” เสียงครางหวานก็ดังออกมาไม่ขาด 

“พี่จะจำไว้ว่าเสียงครางแบบนี้...เกิดจากความรู้สึกไม่ชอบ” ประโยคที่พรั่งพรูที่ออกมาจากปากของอดัมดังเข้าสู่โสตประสาทของน้ำฟ้า แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในร่างกายเธอมันมีอำนาจเหนือกว่า ทำให้เธอไม่อาจผละออกจากเขาได้ กลับตรงกันข้ามสะโพกเล็กกลับเข้าหานิ้วร้ายนั้นเมื่อเขาแกล้งจะทอดทิ้งเธอกลางอากาศของมรสุมสวาทที่กระหน่ำถาโถมเข้าใส่เธออย่างเต็มใจ รอยยิ้มของคนตัวโตเผยปรากฎขึ้นเมื่อเร่งการทำงานของนิ้วที่ไม่อยากใจร้ายกลั่นแกล้งคนตัวเล็กจนในที่สุด....

“กรี๊ดดดดดด” เสียงกรีดร้องของน้ำฟ้าดังออกมาพร้อมกับร่างกายที่เกร็ง เมื่อนิ้วเพียงนิ้วเดียวของอดัมที่ส่งเธอถึงจุดปลดปล่อย รอยยิ้มมุมปากปรากฎที่ใบหน้าของอดัมอีกครั้งทันที น้ำฟ้าปรือตามองรอยยิ้มนั้นและใบหน้าที่แดงอยู่แล้วกลับสีจัดขึ้นเมื่อนิ้วที่สร้างสวรรค์บนดินให้เธอ อดัมเอาเข้าปากตัวเองและดูดกลืนกินธารน้ำที่ติดนิ้วมาจนไม่เหลือให้เห็น

“อ๊ะ!” น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่ออดัมเคลื่อนตัวไปที่ระหว่างขาเรียวนั้นและจับขาทั้งสองพาดไหล่เขาโดยที่เขานั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างตัวเธอ และสิ่งที่เธอคิดไว้ก็ใช่! เมื่อนัยน์ตาเขียวมรกตจับจ้องดอกกุหลาบงามที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยธารน้ำ

“อย่า....อ้าาาาาห์” เสียงห้ามที่ออกจากปากของน้ำฟ้าช้าไป เมื่อลิ้นหนาสัมผัสโลมเลียสิ่งที่นัยน์ตาเขียวมรกตจ้องก่อนหน้านี้ เสียงห้ามแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางโดยทันที มือเล็กกำแน่นผ้าปูที่นอนจนเส้นเลือดหลังมือของน้ำฟ้าปูดโปนเมื่อลิ้นหนาของชายตรงหน้าเลื้อยเลียบริเวณนั้นอย่างชำนาญ น้ำฟ้าครางออกมาเสียงดังหลงลืมความเป็นกุลสตรีเหือดหายหมดสิ้นไม่มีหลงเหลือในตัวเธอ เพราะสิ่งที่ชายตรงหน้ากระทำต่อเธอนั้นดั่งเหมือนเขาดึงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์มามอบให้เธอจนเธอหลงระเริงในความสุขนั้นจนไม่อยากกลับสู่โลกแห่งความจริง

“พี่บลู...เสียว...นาวา...เสียว...พี่บลู” น้ำฟ้าครวญครางชื่อชายตรงหน้าสะโพกส่ายไปมาจากความเสียวซ่านนั้น

“ชอบมั้ย?” อดัมเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นพร่าใบหน้าผละออกเล็กน้อย แต่ก็ไม่ทำให้น้ำฟ้าต้องหมดความสุข ถึงปากและลิ้นไม่ได้ทำหน้าที่ต่อ เมื่อต้องมาตั้งคำถามเขาก็ส่งนิ้วมือสานต่อความสุขให้น้ำฟ้า

“ชะ...ชอบคะ” เสียงตอบที่สั่นพร่าเมื่อนิ้วมือยังคงกระตุ้นอามรณ์สวาทให้กับเธออย่างต่อเนื่อง

“ถ้างั้นลองทำเองมั้ย?” คำพูดของอดัมทำให้คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ อดัมเอามือออกมาพร้อมปล่อยขาเล็กอย่างรวดเร็วและดึงให้น้ำฟ้าลุกมานั่งอย่างรวดเร็วส่วนตัวเองก็กลับลงไปนอนแทนที่เธอ

“ทะ...ทำอะ...ไร” น้ำฟ้าถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

“นาวา....ใส่เข้าไปในตัวเธอ”อดัมพูดพร้อมกับจับมือเล็กมาวางบนแกนกายที่ขยายตัวเต็มที่ทำให้รู้สึกว่ามือของเธอ เล็กมากเมื่อมาวางบนตัวตนของเขา

“ยังไง?” รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้านัยน์ตามรกต เขาจับสะโพกเล็กให้ขึ้นมานั่งคร่อมบนตัวเขาให้ความเป็นหญิงของเธอทาบทับบนแก่นกายเขา

“จับ...ยกสะโพกขึ้น...แล้วค่อยๆกดทับลงมา” อดัมอธิบายอย่างใจเย็นโดยที่ตัวเขาเองแทบจะปลดปล่อย เพียงแค่เธอสัมผัสกับเขาเพียงแค่นั้น น้ำฟ้าค่อยทำอย่างที่อดัมบอก ดวงตาทั้งสองคู่จับจ้องไปที่จุดเดียวกันเมื่อมือเล็กกอบกุมท่อนแกร่งนั้นด้วยมือที่สั่นเทา

“จ...เจ็บ...” น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่อแก่นกายหายเข้าไปเพียงนิดเดียว ความคับแน่นในตัวเธอทำให้น้ำฟ้าร้องออกมาและหยุดพร้อมจะผละออก แต่มือหนาก็จับแน่นที่สะโพกเล็กนั้นพร้อมเสียงครางที่ออกมาจากชายเบื้องล่าง เพราะนาวาบีบรัดเขาทันที

“…คิดถึง...ความรู้สึกหลังจากนี้สิ...” อดัมพูดออกไปด้วยเสียงที่สั่นพร่า แต่เขาก็ไม่อยากบังคับเธอ น้ำฟ้าพยักหน้าและค่อยๆกดสะโพกตัวเองลงมาอีกครั้งสายตาของคนทั้งสองกลับไปจับจ้องนะจุดเดิม อดัมมองแก่นกายที่ค่อยๆเคลือบคลานเข้าไปในตัวหญิงสาวเหนือร่างเขาเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามร่างกาย เพราะน้ำฟ้าเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาตื่นเต้นมากดั่งกับว่านี้เป็นเซ็กส์ครั้งแรกของเขาก็ไม่ปาน

“อ้า.../...อืม” เสียงครางออกมาพร้อมกันเมื่อตัวตนของเขาหายเข้าไปในตัว น้ำฟ้าจนหมดมองไม่เห็นอีกเลย

“ถ้านาวาไม่ขยับ...มีหวังพี่ตายแน่” อดัมร้องบอกน้ำฟ้าด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์อย่างใจเย็น เมื่อเธอยังนั่งนิ่งหายใจหอบบนตัวเขา

“ขยับ?”

“ครับ...ขยับสะโพกขึ้นลงแบบนี้” อดัมพูดพร้อมกับใช้สองมือของเขาดันสะโพกให้ขยับขึ้นจนเกือบสุดแก่นกายและกดสะโพกเธอลงกลับมาจุดเดิมอย่างรวดเร็ว แรงเสียดสีที่รูดแก่นกายเขาทำเอาอดัมห่อปากสูดลมอย่างเสียวซ่าน

“เสียว...คะ” น้ำฟ้าเปล่งเสียงบอกสั่นพร่าความรู้สึกของตัวเองอย่างไร้เดียงสากับการสาธิตสิ่งที่เธอต้องทำในอนาคตอันใกล้

อดัมปล่อยมือจากสะโพกเล็กนั้นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าต่อไปเป็นหน้าที่เธอ น้ำฟ้าก้มหน้าไปมองจุดประสานและค่อยๆขยับสะโพกแบบที่ได้รับการแนะนำนั้นโดยทันที เสียงครางของอดัมดังออกมาทันทีเมื่อเธอทำไปเพียงครั้งเดียว

“อย่า...หยุด” เสียงสั่นพร่าของอดัมดังขึ้น น้ำฟ้าทำตามนั้นทันทีเธอขยับขึ้นลงอย่างเดิมอย่างต่อเนื่องเสียงครางของอดัมดังออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อน้ำฟ้าบีบรัดเสียดสีแก่นกายเขาตลอดการขยับนั้น

“เร็วอีก...ที่รัก” อดัมให้เสียงเร่งจังหวะการขยับของน้ำฟ้า ซึ่งเธอก็ได้ดั่งใจเร่งจังหวะตามคำบัญชานั้น อดัมต้องคอยเตือนตัวเองไม่ให้ขยับสะโพกกระแทกสวนจังหวะที่ร่างบางขยับลงมา เขาจะค่อยๆเพิ่มบทเรียนให้กับเธอทีละอย่างและแน่นอนต้องเป็นเขาเท่านั้นที่จะเป็นผู้สอนและให้บทเรียนนี้กับเธอ ก็นะ!ไปจนกว่าจะถึงเวลาที่เขาพอใจ

“อ้า...อ้า...อ้า” น้ำฟ้าเองก็ครางออกมาเพราะเธอเองก็เสียวซ่านไม่แพ้คนใต้ร่างเธอ อดัมมองภาพใบหน้าน้ำฟ้าที่กำลังขยับบนแก่นกายเขาอย่างต้องการตรึงภาพที่สวยงามนี้ในหัวใจส่วนลึก 

“อ้า...อ๊ะ....” น้ำฟ้ายังร้องครางมากขึ้นเมื่อการขยับสะโพกยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง 

“เสียว...มาก...นาวา...ใกล้แล้ว”

“พี่บลู...กรี๊ดดดดด/...โอ้วววววววว” สองเสียงดังก้องกังวาลเมื่อต่างมาถึงจุดปลดปล่อยธารน้ำอุ่นสาดสัดผสมรวมตัวกันร่างกายทั้งสองเกร็งกระตุก มือน้อยทั้งสองข้างของน้ำฟ้าวางทาบทับไว้บนหน้าท้องเป็นลอนสวยงามของอดัมเพื่อพยุงตัวเองไว้ในขณะที่เธอหอบหายใจอย่างคนพึ่งออกกำลังกายมาอย่างหักโหม


“นาวาสัญญากับพี่นะ...ว่าจะเป็นของพี่คนเดียว” อดัมเอ่ยกระซิบแผ่วเบาที่ใบหูของน้ำฟ้าหลังจากที่เธอมานอนอิงแอบอยู่เคียงข้างเขาในอ้อมแขนที่กอดรัดอย่างหวงแหน

“อื้ม” น้ำฟ้าครางออกมาอย่างคนละเมอ เพราะตอนนี้เธอแทบจะลืมตาไม่ขึ้นเมื่อความเสียวซ่านจบลง ความง่วงก็เข้าแทนที่โดยทันที เพราะเธอเหนื่อยมากอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน 

อดัมยิ้มกับสิ่งที่ได้ยินโดยที่ไม่ได้คิดเลยว่าหญิงสาวจะรับรู้และเข้าใจสิ่งที่เขาได้พูดไปหรือเปล่า อดัมเอื้อมมือไปหยิบกล่องแหวนที่แอบวางไว้บนเตียงก่อนหน้านี้เปิดกล่องและดึงแหวนออกมา และยื่นมือไปดึงมือซ้ายของคนที่หลับสนิทสวมแหวนไปที่นิ้วนางนั้นอย่างอ่อนโยน พร้อมกับจุมพิตแผ่วเบาที่นิ้วนั้น

“พี่บลูสัญญาเช่นกัน ไม่ว่าเธอจะคือนาวาหรือน้ำฟ้าเธอจะเป็นของพี่คนเดียว” อดัมพูดจบโน้มหน้าเข้าไปหอมแก้มเนียนใสนั้นและโอบรัดหญิงสาวแนบกายแน่นขึ้นภายใต้ผ้าห่มที่คลุมร่างเปลือยเปล่าของพวกเขาทั้งสอง


“พ่อครับ...เราจะรู้ได้ยังไง?ว่าเรากำลังมีความรัก” อดัมถามปีเตอร์ผู้เป็นพ่อ     ปีเตอร์เลิกคิ้วมองลูกชายวัยสิบแปดที่คิ้วขมวดมองเขาอยู่ เกิดรอยยิ้มปรากฎที่มุมปากที่ทุกคนมักจะบอกเสมอว่าลูกชายคนเล็กตรงหน้าเขาจะมีรอยยิ้มทรงเสน่ห์เหมือนผู้เป็นพ่ออย่างกับพิมพ์เดียวกัน

“แต่ละคนก็ไม่เหมือนกันแต่สำหรับพ่อแล้ว...” ปีเตอร์พูดพร้อมสายตาย้ายไปที่หนูนา “อยากครอบครองเธอคนนั้นจนรู้สึกว่าทุกอย่างรอบๆตัวดูแล้วเข้าใจยาก...ไม่อาจละสายตาหันหลังให้กับเธอคนนั้นได้อีกแล้ว...หาเหตุผลข้ออ้างเพื่อได้อยู่ใกล้ๆเธอคนนั้นตลอดเวลา” 


❧❧❧❧❧❧❧

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

12 ความคิดเห็น