มาเฟีย 'จ้าว' ชีวิต [Mafia's King]

ตอนที่ 16 : มาเฟียจ้าวชีวิต ตอน VI (ต่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    5 ส.ค. 62


“มัน...ไม่ปลอดภัย...เอ่อ” น้ำฟ้าตอบกลับอย่างอึดอัด เพราะถึงแม้เธอจะไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนอื่น เขาคือคนแรกของเธอ แต่เธอก็มีการศึกษาและไม่ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เขาไม่เคยป้องกันกับเธอเลย เพราะถ้าหลังจากนี้ไปอาจจะมีความเสี่ยงสูงที่เธออาจท้องก่อนแต่งหรือท้องแบบไม่ตั้งใจของชายตรงหน้า

อดัมยิ้มและขยับเบี่ยงร่างกายไปตรงลิ้นชักเล็กโต๊ะหัวเตียง เขาหยิบถุงกระดาษออกมาส่งให้เธอ น้ำฟ้ารับมาอย่าง งงๆ และเมื่อเธอเปิดถุงคิ้วงามขมวดเข้าหากันโดยทันที

“หนึ่ง สอง สาม....ห้า” น้ำฟ้าตาโตพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำ เมื่อเธอหยิบสิ่งที่เธอนับออกมาจากถุง พระเจ้า!มันคือยาคุมกำเนิดจำนวนห้าแผง นั้นหมายความว่าเธอต้องอยู่กับชายตรงหน้านานถึงห้าเดือนเลยเหรอ

“คงรู้วิธีใช้มันนะ” อดัมพูดจ้องกลับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มนั้น น้ำฟ้าได้แต่พยักหน้าและก้มหน้า เพราะเธอรู้สึกอายและเขินกับแววตาของชายตรงหน้า

“เขาเป็นคนยังไงกันนะ!” น้ำฟ้าได้แต่คิดในใจ และอดัมเชยค้างหญิงสาวตรงหน้าให้แหงนขึ้นมาสบตากับเขา อดัมโน้มใบหน้าลงและค่อยๆปิดปากเธอด้วยริมฝีปากเขา น้ำฟ้าหลับตารอรับสัมผัสจากชายตรงหน้าพร้อมกับเผยอริมฝีปากเปิดรับการล่วงล้ำอย่างอ่อนโยน อดัมกวาดลิ้นของตัวเองโลมเลียริมฝีปากบางชมพูระเรื่อ นันย์ตาเขียวมรกตยังคงจ้องมองใบหน้าหวานนั้น สองมือลูบไล้แผ่นหลังเรือนร่างบางอย่างแผ่วเบา 

อดัมยังคงรับรู้ถึงความสั่นเทาของร่างเล็ก อดัมปลดปล่อยอกเต่งตึงที่น่าเย้ายวน สำหรับเขาถึงแม้ของเธอจะไม่ได้ใหญ่แบบที่เขาเคยสัมผัส แต่สำหรับเขาแล้วหญิงสาวตรงหน้ามีหน้าอกที่สวยงามและที่สำคัญถูกใจเขาเป็นที่สุด

แขนเล็กปล่อยไว้ข้างลำตัวถุงกระดาษที่อยู่ในมือล่วงหล่นสู่พื้นเดียวกับบราตัวเล็กของเธอ ปากบางเริ่มตอบกลับอย่างไม่ประสีประสาสร้างเสียงครางแห่งความพึงพอใจให้กับอดัมเป็นอย่างมาก สองมือใหญ่เลื่อนต่ำลงมาที่เอวเล็กและค่อยๆดึงกางเกงขาสั้นลงไปพร้อมกับชั้นในตัวจิ๋วของเธอ และร่างหนาค่อยๆเบียดร่างกายแนบชิดร่างบางและให้เธอขยับถอยหลังไปยังเตียงกว้าง 

น้ำฟ้าค่อยๆขยับถอยตามแรงเบียดของร่างหนาที่เปลือยเปล่าจนเธอรับรู้ถึงความตื่นตัวของแก่นกายที่แนบเสียดสีกับหน้าท้องน้อยของเธอ 

“อ้า!...” น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่อแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอสัมผัสกับที่นอน และคนตัวโตก็ล้มทาบทับลงมาอย่างอ่อนโยน อดัมเลื่อนมือให้เรียวขาเล็กหลุดจากอาภรณ์สองชิ้นสุดท้าย

“นาวา...สวยงามมาก” อดัมเอ่ยออกมา นัยน์ตาเขียวมรกตประสานสายตากับนัยน์ตาสีน้ำตาลนั้น ผิวแก้มแดงก่ำอย่างเอียงอายเมื่อถูกชมกันซึ่งๆหน้า และแววตาของอดัมสื่อความหมายถึงความต้องการร่างเล็กอย่างชัดเจน

“เอ่อ...นาวากลัวเจ็บ...คะ” น้ำฟ้าเปล่งเสียงออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าและเบาหวิว ใบหน้าเอียงหลบสายตามรกตที่จับจ้องอยู่ตลอดเวลา

“เรื่องนั้นพี่ไม่อาจยืนยันได้...แต่พี่สามารถให้ความรู้สึกอื่นที่ทำให้นาวามีความสุขเข้ามาแทนที่ให้เร็วที่สุด” อดัมกระซิบแผ่วเบาอย่างอ่อนโยน

น้ำฟ้าพยักหน้ารับโดยที่ตัวเธอเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าทำไม อะไร ในตัวผู้ชายคนนี้ทำให้ความรู้สึกที่เคยต่อต้านหายไปจนหมดสิ้นทั้งๆที่เธอแทบจะไม่รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำ เธอรู้แค่ว่าเขาชื่ออดัม มีอาชีพเป็นนายแบบ มีลูกน้องที่ในบางครั้งเธอคิดว่าเป็นผู้คุ้มกันเจ้าพ่อมาเฟียอะไรแบบนี้ และอีกอย่างคือเขามีพี่ชายชื่ออลัน สิ่งที่เธอรู้เกี่ยวกับชายตรงหน้า ณ เวลานี้มีแค่นี้ แต่เธอกลับสามารถอยู่กับเขาได้สบายใจกว่า กับการที่ตลอดชีวิตยี่สิบปีที่เธอต้องอยู่กับผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของเธอนั้นเอง

อดัมโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อให้ริมฝีปากเขาค่อยๆสัมผัสริมฝีปากบางชมพูระเรื่ออย่างอ่อนโยน น้ำฟ้าค่อยๆหลับตาพร้อมแขนเล็กเข้าโอบคอหนาที่ใกล้เข้ามา ริมฝีปากของคนด้านบนเมื่อพบจุดหมายแล้วที่ริมฝีปากบนของคนใต้ร่าง สัมผัสที่อ่อนโยนทำให้น้ำฟ้าเผยอริมฝีปากต้อนรับอย่างเต็มใจ หลังจากสัมผัสริมฝีปากบนแล้ว เขาเลื่อนมาสัมผัสริมฝีปากล่างต่ออย่างอ่อนโยนเช่นกัน ทำให้ความอบอุ่นก่อตัวภายในตัวน้ำฟ้าอย่างปฎิเสธไม่ได้ เพราะการกระทำที่อ่อนโยนของคนด้านบนทำให้ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยจังหวะการเต้นของหัวใจที่เปลี่ยนไป และเมื่อดวงตาน้ำตาลเข้มประสานกับดวงตาเขียวมรกตที่จับจ้องใบหน้าเธอด้วยแววตาที่ทำให้แก้มใสซับสีเลือดอย่างช่วยไม่ได้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

12 ความคิดเห็น