มาเฟีย 'จ้าว' ชีวิต [Mafia's King]

ตอนที่ 11 : มาเฟียจ้าวชีวิต ตอน VI (ต่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    31 ก.ค. 62


“เหรอครับ...ผมต้องขอโทษด้วยครับ...ผมคงจำผิดจริงๆว่าแต่คุณชื่ออะไรครับ...ผมลีโอครับ” ลีโอขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ ถึงแม้ในรูปที่เขามีกับเธอตอนนี้มันจะไม่ค่อยมั่นใจ เพราะรูปที่เขาได้มาเป็นรูปของนางสาวน้ำฟ้า ศิริสินธร ตอนอายุช่วงสิบหกถึงสิบแปด ถ้านับจากเวลานั้นน้ำฟ้าที่เขาตามหาเธอน่าจะอายุยี่สิบ สำหรับเขาแล้วหญิงสาวตรงหน้าเธอเหมือนเกือบแปดสิบเปอร์เซนต์ เพียงแต่ว่าหญิงสาวตรงหน้าจะผอมกว่าในรูปที่เขามี

“เอ่อ!.../...ขอโทษครับ..” ก่อนที่น้ำฟ้าจะตอบ อดัมที่ทำหน้าที่ของตัวเองหน้ากล้องเรียบร้อยก็รีบเดินมาทางเธอ และแจ้งต่อลีโอว่าเขาขอตัวผู้ช่วยเขาให้เธอกลับไปทำหน้าที่ของเธอ และอดัมก็จับข้อศอกเธอให้เธอเดินตามแรงจูงเขามาทันที ลีโอได้แต่มองตามอย่างสงสัย ถึงแม้เขาจะไม่แน่ใจเต็มร้อยว่าหญิงไทยคนนั้นคือน้ำฟ้า น้องสาวของเพื่อนรักที่หายไป แต่คิดว่าต้องใช่ แต่ที่แปลกใจทำไมเธอถึงพยายามปฎิเสธตัวตนของเธอ


“เมื่อกี้คุยอะไรกัน” อดัมเมื่อลากน้ำฟ้ากลับเข้ามาในห้องแต่งตัว ก็จับไหล่เธอให้หันมาเผชิญหน้ากับเขาและถามกลับอย่างไม่พอใจ

“ไม่ได้คุย” น้ำฟ้าตอบกลับทันทีด้วยใบหน้าที่ต้องกลั้นความเจ็บที่ไหล่ทั้งสองข้างที่อดัมไม่ได้แค่จับแต่เขาบีบมันจนเธอรู้สึกถึงความเจ็บ

“ไม่ได้คุย...เธอคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอไง...ยืนอยู่กันตั้งนานสองนานแล้วบอกว่าไม่ได้คุยอะไรกัน” อดัมเพิ่มแรงบีบมือที่กอบกุมไหล่บางนั้นอย่างไม่รู้ตัว

“โอ้ย!...ฉันเจ็บนะ” น้ำฟ้าทนต่อไปไม่ไหวจนต้องร้องออกมา และพยายามจะหลีกหนีการกอบกุมนั้น

“ก็บอกมาสิว่าคุยอะไรกัน” อดัมไม่ยอมปล่อยเธอง่ายๆ ถึงแม้ตอนนี้เธอพยายามดิ้นหนีจากการกอบกุมนั้น

“จะให้บอกอะไรละ ก็ไม่ได้คุยอะไร...โอ้ย!...ฉันเจ็บนะ...ไอ้บ้า!”     น้ำฟ้าตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำดวงตาเริ่มเคล้าคลอด้วยน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา

“นาย!...” เจอาร์ร้องห้ามและเข้าไปจับแขนของอดัมไว้เพื่อเรียกสติเขา เมื่อเห็นแววตาและสีหน้าของผู้เป็นนายที่มองหญิงสาวตรงหน้า เพราะเขาเห็นตั้งแต่ที่อดัมกึ่งลากกึ่งจูงหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ในสตูถ่ายทำนั้นแล้ว และเขาก็สงสัยเช่นกันว่าผู้ชายคนนั้นทำไมถึงเข้ามาเรียกหญิงสาวตรงหน้า เพราะเขาทำเหมือนรู้จักเธอ และตัวเขาเองก็ได้ยินการพูดคุยนั้นทั้งหมด

“….” อดัมไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ยอมปล่อยน้ำฟ้าโดยดี และหันไปมองเจอาร์ และพยักหน้าเมื่อเจอาร์ส่งสัญญาณบางอย่าง 

“ฉันจะเปลี่ยนชุด” อดัมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ยังแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ไม่ดี น้ำฟ้าได้แต่เดินไปหยิบชุดที่ติดหมายเลขสองไว้ เจอาร์เมื่อเห็นเหตุการณ์สงบแล้วก็เดินออกจากห้องมา

“แล้วอย่าให้ฉันเห็นเหมือนเมื่อกี้อีกนะ” อดัมหันมาพูดก่อนจะออกจากห้องไปหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าสำหรับเซตต่อไปเป็นนาฬิกาสำหรับนักกอล์ฟ

น้ำฟ้าได้แต่มองตามด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูกเลย ผู้ชายคนนี้เป็นคนอย่างไรกัน ทำไมอารมณ์เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาแปลกๆ แล้วการทักทายการคุยกันมันไม่น่าจะเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตมากมาย แต่นายอดัมคนนี้ทำยังกับว่าเธอกำลังจะวางแผนก่อการร้ายระดับชาติอะไรประมาณนั้น

“แล้วนั้นจะไปไหน?” อดัมหันกลับไปถาม เมื่อน้ำฟ้ากำลังเดินแยกไปอีกทางตามป้ายที่ชี้ทิศทางไปห้องน้ำ

“ห้องน้ำ...ไปได้มั้ย?” น้ำฟ้าหันกลับมาตอบด้วยใบหน้าและแววตาบ่งบอกว่าเธอกำลังเซ็งสุดๆ กับความเกินกว่าเหตุของเขา

“ไปได้!...แต่อย่าได้คิดหนีเชียวนะ” อดัมหันมาพร้อมกับสองมือกอบกุมไหล่บางอีกครั้ง กล่าวบอกเธอด้วยใบหน้าที่สื่อถึงการไม่สบอารมณ์เธอคนนี้เลย เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงหงุดหงิดเธอขนาดนี้ แค่เห็นเธอยืนคุยกับผู้ชายคนอื่น เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนแต่โดยทุนเดิมเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครขัดใจและโดยปกติเขาไม่เคยโดนขัดใจ ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่เขาต้องการ แม้แต่เรื่องผู้หญิงและยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่เขาต้องการพวกเธอล้วนแล้วแต่ตามใจเขา และต้องเป็นฝ่ายเขาที่จะเป็นคนบอกลาและไม่ต้องการเธอเหล่านั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

12 ความคิดเห็น