แสนเล่ห์เสน่ห์ทรวง Sugar Beat พิมพ์ครั้งที่2

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,047,725 Views

  • 4,172 Comments

  • 9,877 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    479

    Overall
    1,047,725

ตอนที่ 16 : ตอนที่7 เราทำงานในตึกเดียวกัน 3/4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 946 ครั้ง
    23 พ.ค. 61





ฝันฝ้ายได้รับการต้อนรับอย่างวิสาสะจากเหล่าเพื่อนร่วมงาน  ทุกคนให้ความเป็นกันเองอย่างมากเหมือนเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นใหม่ถ้าเดมอนไม่ปรามไว้ป่านนี้เธออาจกลายเป็นอาหารอันโอชะไปแล้ว

 ส่วนเรื่องการทำงานเธอได้ศึกษาระบบของพีระประกาศิตก็เหลือเชื่อที่พวกเขานำสมัยในทุกด้า  ทำให้รู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปช่วงฝึกงาน

และบรรยากาศเหมือนมากจนอยากได้กาแฟสักแก้ว  เติมคาเฟอีนเข้าร่างกายสักหน่อย  เธอเป็นคนหนึ่งที่กินกาแฟเยอะ  และเยอะจนลอร่าเพื่อนสนิทยังเย้าว่าบริษัทกาแฟรวยได้จากการมีเธอเป็นคนซื้อ

เพราะไม่อยากจะถามใคร  หญิงสาวจึงสอดส่ายสายตาหามุมแพนทรี่ห้องครัวด้วยตัวเอง  เดินออกมาจากโต๊ะทำงานไม่นานก็หาพบ

ฝันฝ้ายหยิบกาแฟยี่ห้อดังของเมืองไทยมาสองซอง  จัดการฉีกเทใส่แก้ว กำลังจะกดน้ำร้อนตามลงไป...

“สองซอง…ไม่ใส่อะไรเพิ่มเลย?”

เสียงนั้นทำเธอสะดุ้งจนเกือบทำแก้วหลุดมือ  หันไปก็เจอเจ้านายยืนพิงแพนทรี่สีเทา   นัยน์ตาสีฟ้าก้มลงดูแก้วที่เธอถือ  ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มมุมปากให้

ไม่มีใครบอกเขาหรือไงว่าห้ามยิ้ม

ทำแบบนี้เธอได้ลาออกก่อนแผนจะสำเร็จ  ใช่ว่าจะคิดกับเดมอนฉันชู้สาว  แต่ความหล่อเคลือบไปด้วยความหลักแหลมก็ส่งผลให้ใจเต้นแรงใช่ย่อย

 “ฉันคงไม่ได้ใช้งบบริษัทมากไปใช่ไหมคะ”

มือไม้ของเธอเริ่มวางไม่ถูกที่  เมื่อเขายังจับจ้องไม่คลาดเคลื่อน  เดมอนพอจะรู้ที่มาของอาการหญิงสาว  เขาเลยหยอกสยบความประหม่า

“ไม่ครับ  คุณจะกินเป็นลังก็ได้”

ว่าไปยามเธอคุยหรืออยู่ใกล้เขา  เธอเขินจนตัวแดง  สายตาเธอไร้เดียงสาและหลบสายตาเขาเป็นระยะ  ตอนที่เธอสะดุดพื้นต่างระดับมาโดนตัวเขา ผิวเธอเย็นชืดคงเกิดจากอาการตื่นเต้น  ยังไม่รวมการกะพริบตาบ่อยๆ  3ครั้งต่อนาทีก็มากไปแล้วแต่นี่6ครั้ง  และตอนนี้ปลายเท้าเธอจิกแน่น  จนรองเท้าส้นสูงคู่สวยนูนขึ้นเล็กน้อย  เจ้าตัวจะรู้ไหม

“ผมแค่คิดว่าสองซองมันคงเข้มไปสำหรับผู้หญิง”

ฝันฝ้ายหลุดหัวเราะออกมาอย่างมีจริตมาด  ก่อนจะหันไปใส่น้ำร้อนต่อ  เธอคงไม่รู้ตัวว่าภาพนั้นมันทำให้เขาคิดไปถึงแทนฤทธิ์อีกแล้ว  จะรอดเงื้อมมือคนเอาแต่ใจไปได้สักกี่วันเชียว  หากกริยานี้รู้ไปถึงหูพ่อตัวดี

 “ฉันชอบความเข้มข้นของมัน ยิ่งขมยิ่งมีรสชาติและคิดงานออก คุณจะรับด้วยไหมคะ เดี๋ยวดิฉันจะชงให้”

“ถ้าคุณฝันฝ้ายกรุณา  ผมกำลังอยากดื่มพอดี”

เธอพยักหน้ารับและหยิบแก้วกาแฟมาอีกใบ  กำลังจะถามเขาว่ใส่ครีมเทียม น้ำตาล หรือนมในกาแฟไหม  เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เดมอนหยิบโทรศัพท์ออกมาจากเสื้อตัวใน  ก่อนชูมันเชิงบอกทางอ้อมว่าจะรับโทรศัพท์

“แทน”

 “ฉันอยู่ที่แผนก นายมีอะไรหรือเปล่า”

“น้องแบบนายเนี่ยนะจะมาหา”

น้องเหรอ?

มือขาวกำแก้วกาแฟแน่นขึ้นฉับพลัน ความร้อนจากแก้วไม่ได้มีผลต่อผิวมือเธอเลยในตอนนี้  เธอกำลังหลุบตาลงตรองบางสิ่ง  หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะแค่ได้ยินคำว่าน้อง  หรือจะเป็นเพราะคาเฟอีนในกาแฟ

เมื่อเห็นท่าไม่ดีจึงจะเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเองเพื่ออำนวยความสะดวกให้เจ้านายคุยได้อย่างเต็มที่  และเพื่อหลบเลี่ยงการพบเจอกับใครบางคนที่อาจมาหาพี่ชายของเขา

“นายอยู่ห้องฉัน?”

ส้นสูงเรียวชะงักงัน  เธอหันไปมองผู้ชายคนเดียวที่กำลังมองเธออยู่เช่นกัน  หญิงสาวค่อนข้างแน่ใจแล้วว่าเขาคือประธานฝ่ายอีกคนของบริษัทนี้  น้องชายของเดมอน  ทางเดินกลับโต๊ะทำงานของเธอต้องผ่านห้องทำงานของเดมอน ถ้าประธานฝ่ายสุดหื่นอยู่ในนั้นก็แปลว่าเธอต้องเจอเขา

เดมอนเดินนำออกไป  แต่เธอยังยืนอยู่ที่เดิมมองตามหลังเจ้านายตัวเองตาละห้อย  ก่อนวางแก้วกาแฟลงบนแพนทรี่  พลางหลับตาอย่างเรียกสติ

“จอห์น ควินซี แอดัมส์   แอนด์ดรู แจ็คสัน   มาติน แวน บิวเรน   วิลเลียม  เอช.แฮร์ริสัน”

รายนามประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาถูกท่องออกมาเพื่อระงับความหวั่นวิตกที่ล้นปรี่

เธอก็แค่ต้องเผชิญหน้า เขาจะทำอะไรเธอได้เล่า

 

 

 

“ฉันต้องเคาะประตูไหม”

ซีเอ็มโอเปิดฉากถามซีเอฟโอที่กำลังยืนเป็นยักษ์ปักหลั่น  ยิ่งเห็นน้องชายตัวดียิ้มแย้มเกินความจำเป็นมันยิ่งทำให้เดมอนหวาดหวั่น

“หามิได้ครับท่านประธาน”

แทนฤทธิ์โน้มตัวลงนิดหนึ่ง  ทั้งยังส่งรอยยิ้มออดอ้อนให้ คนเป็นพี่มองก็ใจอ่อน

ชักจะไม่ชอบสปิริตของยีนมนุษย์พี่ก็ตอนนี้

“ซีเอฟโออย่างนายต้องทำงานอยู่ที่ชั้นสามสิบ ร้อยวันพันปีไม่เคยจะลงมาหาฉัน วันนี้คิดยังไงล่ะ”

แม้ว่าเขาจะตามใจแทนฤทธิ์แทบทุกเรื่อง  แต่ก็ยังต้องตีหน้าขรึมเพื่อไม่ให้น้องชายตัวดี...เหลิง

ซึ่งตอนนี้ก็เหลิงไปเสียไกลแล้ว  ดูท่าเขาน่าจะได้รางวัลพี่ดีเด่น

“เพราะคิดถึงพี่ชายสุดรักที่เป็นซีเอ็มโออยู่ชั้นนี้”ยิ้มออดอ้อนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบาดใจมาให้

คนมองรู้โดยทันทีว่าน้องตัวดีกำลังล้อ   เขาอยู่กับแทนฤทธิ์มาตั้งแต่เด็ก
รอยยิ้มแบบนี้
มันคือรอยยิ้มชวนสาวขึ้นเตีย

ไอ้น้องบ้า

“ฉันไม่มีเวลามาล้อเล่น…และอย่าทำหน้าหื่นใส่ฉัน  เพราะฉันไม่ใช่สาวๆในสต๊อกของนายที่จะหลงใหลได้ปลื้ม

“นายนี่ยังขรึมทำหน้าเครียดเหมือนเดิมเลย สมแล้วที่เลี้ยงหมาปั๊ก หน้ายู่เหมือนกันเลยว่ะ

ถ้ายังกวนประสาท  พนันเลยว่าฉันอาจพลั้งมือกดโทรศัพท์เข้าเบอร์คุณหญิงย่า  และถ้านายไม่มีอะไร ขอฉันทำงานต่อ”

เดม่อนนั่งลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง  เปิดเอกสารหยิบปากกาเตรียมทำงาน

คนเป็นน้องเห็นท่าทีพี่ชายออกปากไล่อย่างอ้อมๆ  ก็พอจะรู้ว่าคงไม่อยากให้มายุ่งกับผู้ช่วยคนใหม่

“หึ หึ นายก็รู้ฉันมาทำไม”

เดมอนหลับตาลงช้าๆ พ่วงด้วยการถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่

ที่จริงก็คิดไปว่าน้องเขาถูกใจอะไรสาวเจ้านักหนา  หน้าก็ยังไม่เคยเจอ อย่างแทนฤทธิ์ต้องพิจารณาหน้าตาเป็นอันดับแรกต่อไปก็อกเอวสะโพก36-24-34ไม่ใช่หรือ

แต่ทำไมกับฝันฝ้ายมาแปลก  ได้ฟังแค่เสียงก็วิ่งมาหาถึงแผนกตั้งแต่เจ้าหล่อนมาทำงานวันแรก

“เขาเป็นคนเก่ง มีทัศนคติ แถมเพิ่งเรียนจบนั่นคือกำลังไฟแรง บริษัทเราต้องการคนแบบนี้ในการขับเคลื่อน ฉันไม่อยากเสียเขาไป”

“ประธานฝ่ายการตลาดชมซะขนาดนี้ ฉันยิ่งอยากเจอมากขึ้นไปอีก”

ดวงตาคมปราบเริ่มมองผ่านห้องกระจกไปยังโต๊ะพนักงาน...และเริ่มปฏิบัติการกวาดสายตาหาใครบางคน

“นายจะลากเธอขึ้นเตียง”รีดเน้นทุกคำพูดเพราะต้องการตอกย้ำให้แทนฤทธิ์ได้คิดให้ถี่ถ้วน  

ผู้หญิงมีทั้งโลกทำไมต้องเจาะจงเธอ  เกรดเฉลี่ยสี่จุดศูนย์ศูนย์จากเอ็มไอทีไม่ใช่ได้มาง่ายๆหรือฟลุก เขาตรวจประวัตินักศึกษาของเอ็มไอทีมาแล้ว   ตั้งแต่เขาจบมาหกปีก็มีฝันฝ้ายนี่แหละเก่งขนาดนี้และเป็นคนไทย

 “แปลว่าสวยด้วยใช่ไหม  ฉันว่าแล้ว”พ่อคุณดีดนิ้วเป๊าะ พยักหน้าเออออกับตัวเองมันยิ่งทำให้ความโมโหโทโสของเดมอนพุ่งปรี๊ด

“เธอยังอ่อนต่อโลก อายุเธอยังน้อย ปล่อยเธอไป”เริ่มขึ้นเสียงและสั่งน้องชาย

เท้าเอวถามพี่ชาย“เธออายุเท่าไหร่”

“ยี่สิบสี่ปี”

“ฉันยี่สิบเจ็ดปี ไม่ห่างกันมากนี่ อีกอย่างยี่สิบสี่ปีไม่เด็กแล้ว เขาเรียกว่ากำลัง….”

“ยังไงนายจะไม่ยอมใช่ไหม”

พี่เขารีบแทรกขึ้น  คงเพราะไม่อยากให้เขาพูดจบ  สงสัยกลัวเขาจะพูดอะไรห่ามๆล่ะสิ

แหม  สุภาพจริงๆ

แต่เขากำลังจะบอกว่าเธอกำลังสวยหวานต่างหาก ผิดตรงไหน ไม่ได้จะพูดว่ากำลังน่ากินสักหน่อย

“นายก็รู้ว่าฉันอยากได้อะไรก็ต้องได้ แต่ไม่แน่นะ ถ้าฉันเห็นเธอแล้วไม่ถูกชะตา  ฉันอาจถอย”

“นายได้ถอยแน่เพราะเธอ...ยังบริสุทธิ์”

ไพ่ตายถูกควักมาใช้ให้แทนฤทธิ์รู้ไว้ด้วยน้ำเสียงจริงจัง  เขามั่นใจมากว่าฝันฝ้ายผุดผ่อง  เพราะพอใกล้ชิดเขาเธอก็มีอาการอย่างที่ว่าทุกครั้ง  ผิดกับบุคลิกยามปกติที่มั่นใจเฉียบคม

มีไม่กี่อย่างหรอกที่จะเปลี่ยนคนเราได้ขนาดนั้น  และที่มีพลังที่สุดคงไม่พ้นสัณชาตญาณธรรมชาติ

“บริสุทธิ์?  เรียนเมืองนอกมาเนี่ยนะ”

คนมาหาเหยื่อถามคล้ายไม่อยากจะเชื่อก่อนหลุดหัวเราะอีกชั่วครู่  ถ้าเป็นเรื่องจริงเขายอมรับว่าคิดหนักขึ้น เพราะกฏส่วนตัวคือไม่มีอะไรกับผู้หญิงเวอร์จิ้นเด็ดขาด  ประสบการณ์ที่เคยพบเมื่อสิบปีก่อนทำให้เขารู้สึกผิดไม่น้อย  แม้จะไม่ได้เกินเลยแต่เขาก็รู้ว่าน่ากลัวขนาดไหน

เหตุการณ์ตอนนั้นทำเขาทุกข์ใจถึงทุกวันนี้

หลังจากนั้นจึงมีอะไรกับแค่สาวมีประสบการณ์  เพราะสาวบริสุทธิ์เขาคงขอบายไปตลอดกาล 

ไม่ใช่ไม่อยากได้หรือไม่ดีนะ  แต่ด้วยไม่อยากผูกมัดและไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นคนรังแกให้ร้องไห้  เหมือนที่เคยทำเมื่อครั้งเก่า

เขาไม่เก่งจะมานั่งปลอบใจใคร...

ฉันสืบประวัติตอนกรองคนมาแล้ว  เธอไม่เคยมีแฟน”

“อาจเคยวันไนท์แสตนด์ก็ได้  นายจะรู้หรือ”แทนฤทธิ์แย้ง

“ฉันเป็นพวกไก่อ่อนหรือเปล่าล่ะ  นายรู้อยู่...แทนฤทธิ์”

เขารู้แน่ล่ะ  เดมอนก็ร้ายจริงไม่ร้ายหยอก  แถมแก่กว่าเขาตั้งสามปี  ดูแค่นี้น่าจะรู้อยู่แล้ว

“นายคงไม่แหกกฏตัวเอง  กฏเหล็กที่นายตั้งไว้”

 “ก็ตามนั้น  ฉันก็ไม่อยากจะมีเรื่องให้วุ่นวายใจเหมือนกัน”

เมื่อได้คำตอบเดมอนจึงพยักหน้ารับและลุกขึ้นเดินนำออกมาจากห้อง  ตัวเขาเองเมื่อเห็นพี่ชายทำท่าหนักใจเสียเต็มประดาก็อดหมั่นไส้ไม่ได้

ผู้หญิงคนเดียว…จะหวงทำไมนักหนา

 

 

กำลังจิบกาแฟอยู่ดีๆก็ได้ยินเหล่าพนักงานคุยกันเซ็งแซ่  และท่ามกลางเสียงใครหลายคน  เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็แหวกทะลุอากาศ

“ไหนล่ะ แม่สาวน้อยคนเก่งของนาย”

เสียงแบบนี้มัน…ท่านประธานฝ่ายหื่นกาม

มือเท้าเธอเย็นชืดเหมือนอยู่ในป่าช้า เหงื่อเม็ดใสเริ่มไหลออกตามขมับ  หญิงสาวถึงกับประหลาดใจในร่างกายของตนเอง  นานเท่าไหร่ที่ไม่เคยรู้สึกว่ามีเคราะห์กรรมมาเยื้องย่าง

สิบปีเห็นจะได้

เท้าบางในส้นสูงปราดาพยายามเดินให้เบาสุดๆ  แอบมองภาพข้างนอกผ่านทางช่องเล็กๆซึ่งเป็นช่องเชื่อมระหว่างประตูกับผนัง

ผู้ชายสูงไม่แพ้เดมอน  ผมดำสนิทจัดทรงสวย  ผิวขาวเนียนกระจ่าง  เธอดูเอาจากสีผิวบริเวณลำคอหนาแสนเซ็กซี่ที่โผล่พ้นปกเสื้อนั่  เขาใส่กั๊กสูทสีน้ำเงินลำแขนหนามีสูทสีเดียวกันพาด  มืออีกข้างล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแลคเนื้อดีเรียบเนี้ยบ

มองจากข้างหลังนี้เขาดูดีมากเหมือนนายแบบหลุดมาจากปกนิตยสารจีคิว  เธอแพ้ทางหนุ่มใส่สูทผูกไท  แต่ยิ่งไปกว่านั้นเธอแพ้ผู้ชายบุคลิกแบบเขา

สมบูรณ์แบบแต่ร้ายกาจ

ท่านประธานฝ่ายท่าทางเผด็จการยังยืนคุยอยู่กับเดมอน   เดาว่ากำลังหัวเราะนิดๆ  เขาดูเอาแต่ใจเข้าขั้น  ห่างไกลกับเดมอนลิบลับที่แม้จะไว้ตัวก็ยังแฝงไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ  แล้ววินาทีที่เธอรอคอยก็สิ้นสุดเมื่อร่างสูงค่อยๆหันใบหน้ามาทางนี้

ใจเธอสั่นระทึกเหมือนกลองรบออกศึก ช่องท้องปั่นป่วน แข้งขาอ่อนแรง

หนึ่งร้อยยี่สิบองศา

เก้าสิบองศา

สี่สิบห้าองศา

และประชันกับหน้าเต็มๆ

คนแอบมองถึงกับตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นใบหน้าประธานฝ่ายคนนั้นแบบชัดเจน ยิ่งแสงแดดกระทบเข็มหนีบไทของเขาสะท้อนเข้าตาเธอ   เธอยิ่งจมในความทรงจำกาลก่อน

แทนฤทธิ์  เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร


----------

100%

--ทุกคน....ช่วงนี้ไรท์กำลังรีไรท์งานเล่มนี้อีกรอบ อาจจะมีอัพช้าไปบ้างแต่ก็อัพทุกวันนะคะ

--ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์เลย  ไรท์รู้สึกดีมากจริงๆ  ขอบคุณค่ะ



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 946 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #4072 chaompph (@JINDARAT85) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:37
    อ้ายยยพี่แทนนน
    #4072
    0
  2. #3759 Yan Ming Ling (@jerry_lin11) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:43
    อ่านมาจนถึงตอนนี้คือตอนสัมภาษณ์งานถึงไม่เห็นหน้าตากัน แต่แทนฤทธิ์เป็นหนึ่งในผู้สัมฯ แต่ไม่เอะใจเรื่องชื่อนามสกุลของฝันฝ้ายเลยเหรอ? และฝันฝันฝ้ายไม่รู้นามสกุลของแทนฤทธิ์ก่อนสมัครงานเหรอ???
    #3759
    0
  3. #1359 Rich99 (@Rich99) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 01:58

    ฝ้าย เป็นลมแปร้บ

    #1359
    1
    • #1359-1 Rossaraniyay (@Rossaranovel) (จากตอนที่ 16)
      21 ธันวาคม 2561 / 19:31
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ เจอกันหลังปีใหม่นะคะ ไปเล่มเกมแจกพี่แทนที่เพจ รสสรา ได้น้า
      #1359-1
  4. #481 วิภา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 05:30

    ทำไมไม่ให้แทนเห็นก่อนละ

    #481
    1
    • #481-1 Rossaraniyay (@Rossaranovel) (จากตอนที่ 16)
      21 ธันวาคม 2561 / 19:31
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ เจอกันหลังปีใหม่นะคะ ไปเล่มเกมแจกพี่แทนที่เพจ รสสรา ได้น้า
      #481-1
  5. #79 Nim Rungnapa (@manotnext) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 23:59
    ว้าวเจอกันแล้ว
    #79
    1
    • #79-1 Rossaraniyay (@Rossaranovel) (จากตอนที่ 16)
      21 ธันวาคม 2561 / 19:30
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ เจอกันหลังปีใหม่นะคะ ไปเล่มเกมแจกพี่แทนที่เพจ รสสรา ได้น้า
      #79-1