แสนเล่ห์เสน่ห์ทรวง Sugar Beat พิมพ์ครั้งที่2

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,047,755 Views

  • 4,172 Comments

  • 9,875 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    509

    Overall
    1,047,755

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 5 เหตุผลที่เธอมาทำงานที่นี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42975
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1393 ครั้ง
    23 พ.ค. 61


ตอนที่ 5 

 เหตุผลที่เธอมาทำงานที่นี่


ฝันฝ้ายวิ่งลงมาตามบันไดแทนการใช้ลิฟท์ เพราะความตื่นเต้นพุ่งกระฉูดจนต้องหาบางสิ่งมาดับ  ส้นสูงที่ใส่ดูหมดปัญหาไปเลยเมื่อเทียบกับซุ่มเสียงของใครบางคนอันช่างรบกวนจิตใจ

รับรองจะไม่มีเรื่องอื่น…ถ้าคุณไม่เต็มใจ

เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่สติกระเจิงแค่ได้คุยกับคนที่ยังไม่ได้เห็นหน้าด้วยซ้ำ

ตอนแรกเธอคิดว่าจะได้เจอกับผู้บริหารของพีระประกาศิตตัวเป็นๆ ซึ่งสืบมาได้ความว่าประธานฝ่ายของที่นี่เป็นคนจัดการซื้อหุ้นพรรณสกุลกรุ๊ป  และกลายเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทพ่อเธอ 

ใช่...ที่เธอดั้นด้นมาสมัครงานที่นี่เพราะต้องการจะตีสนิทกับหุ้นส่วนคนนั้น  เหตุผลก็คือเพื่อให้เขาสนับสนุนเธอขึ้นเป็นซีอีโอของพรรณสกุล  ซึ่งตอนนี้อยู่ในการดูแลของสุดาพร  น้องสาวของยุพาพร  และยุพาพรหล่อนเป็นแม่เลี้ยงของเธอ

พ่อเธอมียุพาพรตั้งแต่แม่ของเธอยังไม่เสีย  ตอนนั้นเธออยู่แค่เกรดเก้า ปัญหาที่ถาโถมเข้ามาทำให้ชีวิตเธอรวนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน  แม้กระทั่งถูกบังคับให้ไปเรียนอเมริกาก็ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้  ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำตาม  มาตอนนี้เธอเรียนจบและต้องการกลับมาบริหารพรรณสกุลเสียเอง  หนึ่งในสิ่งที่ต้องทำคือปลดสุดาพร  และการจะปลดสุดาพรได้  เธอต้องได้เสียงโหวตจากหุ้นส่วนใหญ่ๆทั้งหลายรวมถึงพีระประกาศิตด้วย  เธอเลยมาสัมภาษณ์ในวันนี้

แต่พอเข้าไปในห้องสัมภาษณ์กลับพบแค่กระจกสีดำบานใหญ่  ไม่มีใครอยู่ในห้องนั้นเลย   จะมีก็แค่พนักงานที่มาอำนวยความสะดวก  พนักงานเหล่านั้นติดไมค์เล็กๆไว้ที่ปกเสื้อและบอกให้รอการสัมภาษณ์จากประธานฝ่ายต่างๆ  เธอก็นั่งรอจนกระทั่งคำถามดังขึ้น

พูดไปก็แปลกบริษัทอื่นมีแต่จะต้องเห็นหน้าค่าตากันตรงๆ เพื่อประเมินบุคลิกภาพแต่ที่นี่กลับสัมภาษณ์แบบไม่เห็นตัว  หรือฝั่งนู้นจะเห็นเธอ  ก็ไม่อาจรู้ได้

เรื่องที่ทำเธอหายใจไม่ทั่วท้องคือเรื่อง คำถาม สองสามคำถามแรกก็ยังดีอยู่แต่พอมาคำถามหลังๆ เธอเริ่มใจเต้นแรงรัว  และตอนนี้คำพูดของเขาคนนั้นยังกังวานอยู่ตลอดเวล

ฝนเริ่มตกโปรยปรายแต่เธอกลับเดินออกไปนอกตัวตึกพีระประกาศิตทาวเวอร์   สายฝนเย็นฉ่ำทำให้หัวใจที่ร้อนรุ่มเย็นลง  หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีทา   หยาดน้ำหมื่นล้านหยดลงสู่พื้นดินอย่างต่อเนื่องราวกับจะอำนวยอวยพรกับแผนการที่เธอวางไว้

ไม่รู้หรอกว่ารูปร่างหน้าตาเขาเป็นอย่างไร  แต่เสียงของเขามันทำให้เธอวาบหวามอย่างไม่เคยสัมผัสมาแสนนาน

 

 

ประตูลิฟท์ผู้บริหารถูกเปิดออกพร้อมๆกับร่างสูงของแทนฤทธิ์ที่กวาดตามองใครบางคนที่ไม่เคยเห็นหน้าด้วยซ้ำ  ชั่วเวลาหนึ่งชายหนุ่มคิดว่าเธอกำลังเล่นเกมกับเขา

ให้เขาต้องไล่ตาม

และเขาเองก็ไล่ตามโดยไม่คำนึงถึงตำแหน่งตัวเองด้วยซ้ำ  เมื่อเช้าจัดการกับเลขาส่วนตัวโดยปิดเรื่องเงียบกริบไม่ให้ใครรับรู้  แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะกำลังประเจิดประเจ้อไปหน่อย

ก็การที่มีกระจกกั้นแบบนั้นมันเร้าใจให้อยากรู้อยากเห็นมากขึ้น มันเหมือนกล่องของขวัญที่รอให้คนมาแกะ

ดูเหมือนพ่อเขาจะพลาดเสียยิ่งกว่าเดิม

เขาตัดสินใจเข้าไปหาประชาสัมพันธ์เมื่อคิดได้ว่าเธอต้องคืนบัตรประจำตัวผู้สัมภาษณ์

“เมื่อกี้มีใครมาคืนบัตรสัมภาษณ์หรือเปล่า”

“มีค่ะ คนล่าสุดเพิ่งเดินออกไป ฉันคิดว่าเธออยู่ตรงนั้น เดรสสีน้ำเงินค่ะ”

ผู้บริหารหนุ่มหันไปมองตามที่ประชาสัมพันธ์สาวบอก กลางสายฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เธอยังยืนอยู่ตรงนั้น ผมยาวสลวยเปียกไปด้วยน้ำฝนเม็ดโต ชุดที่เธอสวมแนบพริ้วไปกับเรือนร่าง  มือข้างหนึ่งของเธอพาดสูทไว้กับแขน

ชายหนุ่มเดินเข้าไปดั่งโดนมนต์สะกด  ณ เวลานี้เหมือนทุกอย่างรอบตัวเขาว่างเปล่าสิ้นเชิง  การไหว้สวัสดีของเหล่าพนักงาน  การเมียงมองแย้มยิ้มหลิ่วตาของเหล่าลูกค้าสาวที่มาติดต่อ  ก็ไม่สามารถดึงความสนใจออกไปได้เลย  เพราะเส้นทางที่เขากำลังเดินไปคือเข้าไปหา….เธอเท่านั้น

ทว่าความคิดทั้งหมดก็หลุดลอยออกไปฉับพลัน  เมื่อเธอโบกแท็กซี่แล้วก้าวขึ้นไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้หันมามองข้างหลังแม้แต่น้อ

แทนฤทธิ์เลยรีบวิ่งไปเปิดประตูอย่างไม่กั๊กมาด

“คุณ…เดี๋ยว”

อะไรกัน...ไม่เห็นออร่าความหล่อที่สว่างไสวอยู่ตรงนี้หรือไง

รถแท็กซี่คนนั้นขับฝ่าสายฝนไปเรื่อยๆ   เห็นเธอเพียงเงาลางๆผ่านกระจกเท่านั้น

“แล้วเราจะได้พบกัน”


 

 

 

 

 

“สวัสดีครับคุณแทน  ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”

ยามเย็นมาย่างเยื้อง  หลังจากคะนึงหาผู้หญิงในห้องสัมภาษณ์ร่วมค่อนวัน  ก็มาเจอกับชายอเมริการูปร่างสูงใหญ่  ใส่สูทรัดเปรี๊ยะ  จนเห็นอกผายไหล่ผึ่งชัดเจน

แทนฤทธิ์พยักหน้าให้คนตรงหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปสั่งเหล่าบอร์ดี้การ์ดของตนให้ออกไปจากห้อง   ชายหนุ่มดึงเนคไทลงเพื่อการสนทนาอย่างไม่เป็นทางการและที่สำคัญมันคือเรื่องเครียด  ยิ่งไม่อึดอัด  ความโกรธของเขาก็ประทุยากขึ้น

“นั่นสิ  สองปีได้แล้วคุณทิมเบอร์ตัน”

อีกฝ่ายเองก็มองแทนฤทธิ์อย่างประเมิน  เขาทำงานกับนักธุรกิจหนุ่มตรงหน้ามาเกือบทศวรรษ   หลากหลายเรื่องที่เขาได้รับคำสั่งให้ทำและไม่เคยพลาด  จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้  ภารกิจแรร์ไอเทมล้มเหลว  และดูเหมือนแทนฤทธิ์จะยิ่งกว่าหัวเสีย  ที่เขาเข้าใจคือแทนฤทธิ์ทุ่มเทกับเรื่องนี้มากและไม่อาจทานทนต่อความผิดพลั้งที่เกิดไปแล้ว

“ตกลงเรื่องแรร์ไอเทมเป็นมายังไงกันแน่  ทำไมถึงพลาดได้”

เขาเพิ่งได้รับรายงานจากลูกน้องของตัวเอง  หลังจากสัมภาษณ์เสร็จถึงข่าวร้ายที่ไม่ได้เตรียมรับ

ก็ว่าอยู่ว่าอยู่ดีๆทิมเบอร์ตันจะขอเข้าพบเขาทำไม  ออ...ทำงานพลาดเลยจะเข้ามาเคลียร์เอง  เห็นทีจะคิดอะไรง่ายๆไปหน่อย

“ต้องขอประทานโทษคุณแทนอย่างสุดซึ้ง  ทางเรายอมรับว่าพลาดจริงๆและจะทำการคืนเงินให้คุณตามกฏของบริษัท  สิบล้านดอลลาร์...

ปัง

เสียงตบโต๊ะดังสนั่น  แววตาวาวโรจน์อย่างคนจะหมดความอดทน  ทำเอาทิมเบอร์ตันหน้าเสีย  แต่เขาเข้าใจแทนฤทธิ์ทุกอย่าง  งานสำคัญขนาดนั้นผิดพลาด  ใครบ้างไม่ฉุน

“ผมไม่อยากได้เงิน  ที่อยากได้คือเบาะแส  แรร์ไอเทมกำลังจะเป็นแรร์ไอเทมสมชื่อ  คุณยังยัดเงินให้ผม...แก้ปัญหาง่ายๆ”

แทนฤทธิ์กอกตามองไปทางอื่น  เครียดหนักอย่างไม่เคยเป็น

“ขอโทษอีกครั้งครับ  หากคุณไม่ต้องการเช่นนั้นเราจะสืบดูใหม่”

“หาให้เจอ”

พูดเสร็จก็เดินออกไปทันที  หนุ่มต่างชาติถอนหายใจอย่างโล่งอก

เกือบไปแล้วไอ้ทิม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.393K ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #2409 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 03:11

    หาอะไรพี่ เผือกด้วยจิ

    #2409
    0
  2. #1355 Rich99 (@Rich99) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 01:31

    หาคนที่ไปไกลรึปล่าว

    #1355
    0
  3. #727 kpumja (@kamlangjai-dd) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 11:25
    งง..งงง
    #727
    0
  4. #40 chinchang22 (@chinchang22) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 00:24
    หานางเอกชิมิ ^_~
    #40
    0