แสนเล่ห์เสน่ห์ทรวง Sugar Beat พิมพ์ครั้งที่2

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,047,741 Views

  • 4,172 Comments

  • 9,876 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    495

    Overall
    1,047,741

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 4 เราห่างเพียงแค่กระจกกั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44404
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1314 ครั้ง
    25 พ.ค. 61


ตอนที่ 4  

เราห่างเพียงแค่กระจกกั้น



เดมอน  อัศว พีระประกาศิตหนึ่งในผู้บริหารของพีระประกาศิตคอนโดตำแหน่งซีเอ็มโอหรือประธานฝ่ายการตลาดพ่วงด้วยสถานภาพลูกพี่ลูกน้องของแทนฤทธิ์  ถกแขนสูทพลิกดูนาฬิกาข้อมือเมื่อคนที่เขารออยู่ยังไม่โผล่มา

ปกติแทนฤทธิ์ไม่ใช่คนจะสาย  แต่วันนี้ช้ากว่าเวลานัดไปสิบนาที  ก็ยังไม่เห็นหน้า…แปลก

ถอนหายใจยังไม่ทันสุด ประตูใหญ่ก็เปิดออก ปรากฏร่างน้องชายตัวดีเข้ามาอย่างรวดเร็วจนเสื้อสูทปลิวตามแรงลม

ขนาดแค่เดินเหินก็ยังเหมือนนายแบบอยู่บนแคทวอร์  แถมทุกๆมาดของแทนฤทธิ์ไม่ว่าทำอะไร ทั้งยืน  เดิน  นั่งนอน  อารมณ์ดี  อารมณ์เสีย  ก็เหมือนถูกตระเตรียมเอาไว้ล่วงหน้า  กิริยาท่าทางนั้นน่าหลงใหลได้ปลื้มไปหมด  อย่างอาทิตย์ที่แล้วตอนโดนปาปารัสซี่แอบถ่าย  รูปที่ได้ออกมากลับหล่อเหลาผิดจากมนุษย์ปกติทั่วไปที่มักจะมีภาพหลุดเวลาเผลอ

มิน่าใครๆถึงคลั่งจนแทบจะฉีกทึ้งร่างแบ่งกัน

“ขอโทษทีมีเรื่องวุ่นๆนิดหน่อย”

“คงไม่ใช่เรื่องเลขาสาวที่พร้อมจะกระโดดเอานมยัดหน้านายทุกวินาทีใช่ไหม”

เดมอนไม่ได้มองหน้าเขาด้วยซ้ำ

แทนฤทธิ์เม้มปากฮึดฮัดอย่างขัดใจกับท่าทางทำราวรู้ทุกอย่างในโลกของผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายตัวเอง

“เกลียดนายว่ะ ไม่รู้สักอย่างจะเป็นไรไหม”

ขำในลำคออย่างชั่วร้ายเหมือนมีอะไรสะใจนักหนาและยอมเงยหน้าหันมาสบตาน้องชายสุดที่รัก

“แทนฤทธิ์ พีระประกาศิต จะมีสักกี่เรื่องล่ะ”ว่าพลางก็ยกนิ้วขึ้นมานับ

“หนึ่งเรื่องงาน สองเรื่องผู้หญิง  สามเรื่องผู้หญิง  สี่เรื่องผู้หญิง”

“ห้าเรื่องเอาหมาของนายไปปล่อย”

แทนฤทธิ์ชูห้านิ้วยกขึ้นข้างแก้ม เอียงคอเล็กน้อย มุมปากแย้มยิ้ม

หึ  อยากให้นักข่าวมาเห็นเหลือเกิน กล้าทำหน้าอย่างนี้ใส่  ก็พี่ชายอย่างเขาเท่านั้นแหละ  พอต่อหน้าสาธารณชน  keep look ยิ่งกว่าอะไร

“ถ้านายยุ่งกับหมาฉัน ฉันจะเอาเรื่องของนายวันนี้ไปบอกคุณอาอรรควุฒิ”

คาดโทษเสร็จสรรพ ก็ส่งสัญญาณให้เริ่มทำการสัมภาษณ์ได้  หนึ่งในเลขาจึงเดินออกไปเชิญผู้เข้าสมัครคนแรก

“เอาพ่อฉันมาอ้างอีกแล้ว”

“ไม่เอาคุณย่ามาอ้างก็บุญแล้ว”

“ให้ได้อย่างนี้สิ…แล้วไหนล่ะคนมาสัมภาษณ์”

ชักตะหงิดๆเพราะมองไปรอบห้องก็ไม่เห็นมีใครสักคน  นอกจากกระจกบานใหญ่ซึ่งกางกั้นระหว่างห้องสองห้องตรงหน้า

มันเป็นกระจกเคลือบฟิล์มจนดำสนิท  ทำให้ไม่สามารถมองเห็นอีกฝั่งหนึ่งได้

แทนฤทธิ์หันไปมองหน้าประธานฝ่ายอีกสองคนทีทำหน้าไม่ถูกได้แต่หลบสายตาแรงกล้าของเขา  สุดท้ายก็ต้องกลับมามองคนนั่งข้างๆอย่างเดมอนราวกับต้องการคำตอบ

คนเกิดก่อนสามปีแต่ความคิดโตกว่าเป็นสิบปีนั่งดูน้องชายส่งสายตาอาฆาตให้สองคนนั้นก็ถอนหายใจแกมเอือมระอา

มีใครไม่กลัวแทนฤทธิ์บ้าง

“คุณอาอรรควุฒิบอกว่าจากนี้ไป  ให้นายกับฉันสัมภาษณ์รับคนเข้าทำงานผ่านกระจกนี้ ไม่ให้เห็นหน้าค่าตาผู้สมัครเพราะท่านบอกว่า  นายลำเอียงเอาแต่ผู้หญิงสวยๆตามสเปคเข้าทำงาน”

“ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมทุกคนมองฉันเหมือนไอ้หื่นโรคจิตอย่างนั้นวะ”

เขาหล่อ  มีผู้หญิงชอบเขาเยอะแล้วผิดตรงไหน สุเรนก็อีกคน  เมื่อเช้าบอกว่าเขาห่างไกลเอดส์อีกก้าว  เขาได้ยินชัดเจน  แต่คร้านจะเถียงกับคนส.ว.(สูงวัย)

เดมอนมองท่าทางชวนหัวและเริ่มจะบ่นเป็นหมีกินผึ้

“ลองอ่านหนังสือพิมพ์ดูบ้างสิ”คนเป็นพี่แนะนำ

คนถูกแนะเม้มปากแน่น  ฟืดฟัดตามประสา  เขารู้อยู่หรอกว่าตัวเองมีข่าวไม่เว้นแต่ละวัน

แต่แล้วไงล่ะ  เขาไม่สน

“แล้วฝ่ายนู้นเขาเห็นเราไหม”

“ไม่”

เป็นกระจกที่แปลกมาก

“แล้วทำเป็นกระจกทำไม  เป็นผนังเลยไม่ดีกว่าเหรอ ไม่ต้องเสียค่าเจาะ ค่าออกแบบกระจกประหลาด  ค่าตกแต่งใหม่”

คนเราชอบทำอะไรให้ยุ่งยาก  ยิ่งตระกูลเขาด้วยแล้วยิ่งยุ่งอิรุงตุงนังอย่าบอกใคร

“พ่อนายบอกว่ากระจกมันเร้าความรู้สึกดี  เหมือนอยู่ใกล้แต่จับต้องไม่ได

เหมือนจะเห็นแต่ไม่เห็น”พิงพนักอธิบาย  ก่อนเหล่มองน้องชาย“นายคงชอบ”

“นายไม่ใช่คนออกไอเดียนี้ใช่ไหม...เพราะไอ้คอนเซ็ปท์ที่นายว่ามาเมื่อกี้มันเหมือนคนทำการตลาดเป็นคนคิดมากกว่าที่พ่อฉันจะเป็นคนคิด”

“เปล๊า”

คำปฏิเสธเสียงสูงสั้นๆทำให้แทนฤทธิ์หน้าบึ้ง  ดูก็รู้เขาโดนรุมแกล้ง

 

 

การคัดเลือกเข้าทำงานเริ่มต้นขึ้น ผู้เข้าสัมภาษณ์คนแรกเข้ามา และคนต่อไปเรื่อยๆตามลำดับ วันนี้มีคนที่ผ่านรอบซักประวัติและทดสอบความรู้สิบกว่าคน

ในขณะที่เดมอนและประธานฝ่ายอีกสองคนกำลังล้วงไส้ล้วงพุงผู้เข้าสมัครอย่างหน้าดำคร่ำเครียด  นิ้วของแทนฤทธิ์ก็ทัชแทบเล็ตไปมาไม่ได้หยุด

“ทำอะไร”

“ปั่นหุ้น”

“รู้ไหมเราสัมภาษณ์กันอยู่”

“อืม”

“อืมเนี่ยนะ”

“ก็วันนี้มันน่าเบื่อ  ตอบแต่คำตอบเดิมๆฉันฟังมา4ปีแล้ว มีอะไรเปลี่ยนบ้าง ทำได้แน่นอนค่ะ  เชื่อมือฉันได้  ประสบการณ์ผมมากโข  ใครจะเก่งเกินกว่าฉันไม่มี  ฉันว่าคนพวกนี้มาเกทัพเรามากกว่า…ถามจริงนะพี่ชาย  พวกเขาอยากได้งานหรือมาเพื่อข่มขู่เรากันแน่”

และคนที่บ่นเสร็จก็หันไปหาประธานฝ่ายอีกสองคน“พวกคุณว่าไหม”

“ไม่ต้องหาแนวร่วมเลย  คุณปู่ตั้งกฏขึ้นมาให้เราเป็นคนรับพนักงาน เราก็ควรจะใส่ใจ  และที่พวกเขาพูดแบบนั้นเพราะสนใจบริษัทเราจริงไม่ใช่เหรอ

มองพี่ชายที่เขี้ยวกำลังงอกก็ถอนหายใจ

พี่ชายเขาเคร่งครัดขนาดนี้ก็รองๆจากพระแล้วนะนั่น

ปกติการสัมภาษณ์ตำแหน่งสำคัญของบริษัทพีระประกาศิต ก็ล้วนต้องผ่านการเข้าสัมภาษณ์จากแทนฤทธิ์และเดมอนทั้งสิ้น  เพราะทั้งสองคนเป็นลูกชายของประธานบริหารและเป็นหลานชายของผู้ก่อตั้ง  ทั้งสองคนต้องเรียนรู้งานทุกอย่าง  โดยเฉพาะการรับคนเข้าทำงาน  อรรคเดชหรือปู่ของพวกเขาจะเคร่งเครียดมาก

“ฉันไม่ตี ROV ไปด้วยก็บุญแล้ว”

เดมอนหลับตาลงข่มอารมณ์  นึกไม่ออกว่าแทนฤทธิ์ได้นิสัยนี้มาจากใคร

ถ้าไม่เก่งจริง  ป่านนี้คงโดนยึดตำแหน่งไปนานแล้ว

แล้วนั่น  ทำไมขอบตาดำแบบนั้น”

นอนไม่หลับ”

คนถูกถามหลบสายตาผู้เป็นพี่  ภาพความฝันยังวนเวียนอยู่ในหัวเขาชัดเจนตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้  ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงความทรงจำเมื่อสองปีที่แล้ว  แต่แทนฤทธิ์กลับฝันเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน  นอกจากนั้นเขายังฝันเห็นเรื่องราวต่างๆ ของเธอคนนั้นอยู่บ่อยครั้ง  แถมพอปีหลังๆก็หนักขึ้นๆจนเจียนจะคลั่งตายให้รู้แล้วรู้รอด

“สวัสดีครับ  คุณพร้อมจะสัมภาษณ์ไหม”เทศนาเสร็จก็วกกลับมาสัมภาษณ์ผู้สมัครคนต่อไปตามสคริปคำถามที่เตรียมไว้

แทนฤทธิ์วางแทบเลตลงก่อนตั้งใจนั่งฟังด้วยความเบื่อหน่าย  ไม่รู้เพราะไม่เห็นหน้าคนสมัคร  หรือเพราะยังไม่มีใครตอบถูกใจ

คิดได้ยังไงเอากระจกมากางกั้นอดเห็นคนสวยๆหมด   คอยดูนะ เขาจะถอดออกให้เกลี้ยง

“พร้อมค่ะ”

เสียงผู้หญิงหวานใสตอบกลับมาอย่างฉะฉาน  ถึงจะหวานแต่ก็ดูมั่นใจ  เรียกให้คนที่กำลังเบื่อโลกผินหน้ากลับมามองกระจก  และมุมปากร้ายค่อยๆยิ้มพริ้มเพรา  อากัปกิริยานั้นทำให้ผู้บริหารระดับสูงสามคนในห้องถึงกับหน้าเจื่อน

โรคบ้าเข้าสิงซีเอฟโอจอมหื่นอีกแล้ว

ด้วยล่วงรู้ความคิดของน้องชาย  เขาเลยจะสั่งสอนเสียหน่อย  สนใจสาวเจ้านัก  งั้นเอาคำถามยากๆไปแล้วกันคุณผู้หญิง

“คุณสมัครในตำแหน่งผู้ช่วยประธานฝ่ายการตลาด คุณมีอะไรที่จะยืนยันความสามารถของตัวเองครับ เพราะคุณเองก็เพิ่งจบ ไม่มีประสบการณ์”

ชายหนุ่มเหลือบไปมองพี่ชายซัดคำถามแรงใส่ไม่ประนีประนอมเหมือนคนอื่นก็กระตุกยิ้มเล็กน้อย

รู้อยู่หรอกว่าพี่ชายเขาแกล้ง  แต่ไม่คิดถึงเธอเลยหรือไง

เสียงยังเด็กอยู่เลยป่านนี้คุณเธอคงนั่งน้ำตาคลอเนื้อตัวแดงกล่ำจะร้องแหล่มิร้องแหล่

“ใช่ค่ะ ฉันเพิ่งจบจากMITด้วยเกรดเฉลี่ย 4.00ทั้งเรียนป.โทและป.ตรีและยังเป็นที่หนึ่งของรุ่น  ฉันทำวิทยานิพนธ์ร่วมกับอาจารย์สองท่านซึ่งท่านทั้งสองก็มีตำแหน่งเป็นศาสตาจารย์   นอกจากนี้ฉันตีพิมพ์เปเปอร์ทั้งหมดหกเปเปอร์ตั้งแต่เรียนป.ตรีและงานทุกชิ้นก็ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง  อันที่จริงฉันมีประสบการณ์ตอนฝึกงานที่บริษัทโทรศัพท์ระดับโลก และมีหนังสือรับรองทั้งจากอาจารย์และบริษัท”

แทนฤทธิ์ขยี้มาดเงียบขรึมและหลุดขำลั่นเมื่อหญิงสาวร่ายจบ นอกจากเธอจะไฟแรงแล้วยังดูไร้เดียงสา  แม่คุณยกเหตุผลมาปราบเสียจนสามคนข้างเขานั่งอึ้งตั้งแต่คำถามแรก

อย่างนี้สิน่าสนใจ  ค่อยควรค่าแก่การลุ้นหน่อย

ผู้เป็นพี่ถึงกับเม้มปากแน่น  ปรายตาคาดโทษน้องชายตัวดีที่ไม่เก็บอาการแถมยังส่งซิกให้เขาเชิงว่า

เอาเลย  ถามเธออีกสิ

“คุณคิดว่าการตลาดคืออะไร”

โยนคำถามเบสิก  ทว่ามันคือหัวใจของการตลาดให้เธอตอบ  แน่นอนว่าคำถามนี้มีค่าคะแนนมากโข  พอจะตัดสินความรู้  ทัศนคติ  และประสบการณ์

“การอ่านใจค่ะ ฉันคิดว่ามันเกี่ยวกับจิตใจของคน”

“แปลว่าคุณอ่านใจเก่ง?”

แทนฤทธิ์โพล่งขึ้นมาเอื่อยๆอย่างนึกสนุก  ก็แม่คุณดันตอบแบบวางกับดักให้ตัวเอง  อีกอย่างพี่ชายเขาสัมภาษณ์ไม่เร้าใจเอาเสียเลย  ถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างกับปู่ทวดแบบนั้นจะไปกระชากมาดเย่อหยิ่งของคุณเธอออกได้อย่างไร

ต้องอย่างเขานี่  เขาจะดูเหมือนกันว่าเธอจะแถไปทางไหน

พี่ชายหมุนคอไปส่งสายตาปรามทันทีแต่พ่อคุณตอบกลับมาไม่มีเสียงอ่านปากได้ว่า

รอดูฝีมือฉั

เดมอนส่ายหน้าขรึม...ฝีมือนายฉันกลัว

“ด้วยความเคารพ ฉันเก่งระดับหนึ่ง”

หึ   เก่งจริงหรือเปล่า

“งั้นลองอ่านใจผมหน่อยสิ  ว่าผมกำลังคิดอะไร”

“คุณคงกำลังสบประมาทฉัน และเรื่องนี้ฉันไม่ได้ใช้ทักษะด้วยซ้ำเพราะแค่น้ำเสียงคุณฉันก็รู้แล้ว”

แทนฤทธิ์หลุดยิ้ม  มือหนาลูบคางไปมาอย่างใช้ความคิด   คิ้วคมขมวดเล็กน้อยก่อนนึกบางอย่างดีๆออก

“จริงสิ งั้นผมมีคำถามมาถามคุณหน่อย ประธานฝ่ายบริษัทนี้คนหนึ่งเขามีข่าวไม่เว้นแต่ละวันว่าเป็นคนเจ้าชู้ เป็นเสือผู้หญิง เป็นคนหื่นกาม คุณว่ามันจริงไหม”

เจอมุกนี้เข้าไป  อยากรู้นัก  เธอจะตอบอย่างไร

คำถามละเอียดอ่อนเกี่ยวกับเจ้านาย  ถ้าตอบไม่ถูกใจมีสิทธิ์เซกู๊ดบายตั้งแต่ยังไม่เริ่ม  แต่ถ้าแม่คุณตอบเอาใจเขาเกินจริง

ความเฟค  มันดูออก

ฝันฝ้ายที่นั่งอยู่อีกฟากของกระจก  ขมวดคิ้วงงงวย  มือบางทาบหัวใจอยากจะบอกมันให้เต้นช้าลงหน่อย  แต่เธอคงสั่งมันไม่ได้

อีกอย่างทำไมเสียงของเขามันถึงกระทบกระเทือนความรู้สึกเธอขนาดนี้

เสียงเหมือนใครบางคนที่เธอเคยรู้จัก...ว่าแต่ใครกัน

“มีควันจะไม่มีไฟได้อย่างไร แต่ฉันไม่ใช่คนจะตัดสินอะไรจากแค่ข่าวลือ

“คุณตอบเหมือนหว่านแห”เขายิ้มพรายพิงพนักเก้าอี้อย่างสบอารมณ์

“ด้วยความสัตย์จริงฉันตอบอย่างที่คิด”

ให้ตายเถอะ  เธอกำลังจะอ้วกด้วยคำถามประหลาดๆกับน้ำเสียงนุ่มนวลแฝงไปด้วยความหื่นห่ามนั่น

“ถ้าข่าวนั้นเป็นจริงคุณจะกลัวไหม”

ฝันฝ้ายตาโตขึ้นเล็กน้อย  เธอกัดริมฝีปากอย่างครุ่นคิด

ใครจะไม่กลัวบ้างล่ะ  มีเจ้านายเป็นคนบ้ากาม  แต่ถ้าแสดงออกว่ากลัว  เขาไม่ยิ่งแกล้งหรอกหรือ  เมื่อสมัยเด็กๆ เธอกลัวอะไร  เพื่อนๆก็เอาสิ่งนั้นแหละมาแกล้ง  แกล้งจนเธอร้องไห้วิ่งหนีกลับบ้าน

“ไม่ค่ะ คนเจ้าชู้  เสือผู้หญิง  คนหื่นกาม คือมนุษย์ธรรมดาคนนึง  ในแง่การตลาดเราสามารถจูงใจได้  ไม่ได้พิเศษไปกว่าใคร”

“คุณควรจะกลัวนะ”

เขาเตือนอย่างไม่จริงจังนัก  เพราะต่อให้แม่สาวน้อยจะกลัว

เขานี่แหละจะทำให้เธอเลิกกลัวเอง  แค่คิดถึงวิธีทำให้คลายความกลัว  เนื้อตัวเขาก็ตื่นเต้นแล้ว

“ถ้างั้นฉันขอเดาว่าคนนั้นคงเป็นคุณ”

ฝันฝ้ายใส่ความมั่นหน้าไปอีก  ทั้งที่ในใจกำลังปั่นป่วน  เธอจะรอดพ้นเงื้อมมือเขาจนกว่าภารกิจจะสำเร็จไหม

“ผมมองออกว่าคุณเป็นคนเก่ง”

จะเก่งเรื่องอื่นด้วยหรือเปล่านะ ชักอยากรู้

“ใครที่ทำให้คุณรักการตลาดเป็นคนแรก...ฟิลลิป  คอตเลอร์ อิงวาร์ แคมพราด   สตีฟ จ็อบส์    แอนนิต้า ร็อคดิค...

ฟังเขาไล่รายชื่อนักการตลาดก้องโลกด้วยเสียงชวนผ่อนคลายก็ยิ้มหวานหยด  เธอมักจะมีความสุขเมื่อได้เอ่ยถึงผู้ที่ทำให้เธอมีแรงบันดาลใจจนมีแรงผลักดันให้เรียนจบได้ดีขนาดนี้   แต่คนถามคงไม่รู้ว่าหนึ่งในชื่อนั้นที่เขาพูดมานั้น  มันตรงกับใจเธอเหมือนจับวาง

“ฟิลิป คอตเลอร์ค่ะ”เธอตอบ

“Marketing is everything (การตลาดคือทุกสิ่ง)เหรอ  น่าสนใจนี่"

"แล้วใครทำให้คุณรักเป็นคนแรก  แบบชายหญิงนะ ไม่ต้องตอบว่าพ่อแม่ล่ะ”

ท้ายประโยคติดหัวเราะทุ้มๆ คนฟังพากันยิ้มตาม...ยกเว้นเดมอน

พี่ชายอย่างเขาเห็นเค้าลางแล้วว่าหายนะกำลังมาเยือน

เจ้าน้องบ้ากำลังถูกใจสาวเจ้า

“เค้าเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบแต่ร้ายกาจค่ะ”

ตอบพลางหลุดคิดไปถึงรุ่นพี่เล่ห์ร้ายเมื่อสิบปีที่แล้ว  แน่นอนว่าเขาหล่อ รวย ฉลาดหรือจะคำใดๆที่ยกมาปรียบเปรยให้ควรค่าแก่คำว่าสมบูรณ์แบบ   แต่นิสัยกลับร้ายกาจนัก  สกิลเจ้าเล่ห์นั้นอยู่เคียงคู่กับความฉลาดเสียจนแยกไม่ออก  ไม่รู้ว่าเขาคนนั้นอยู่ที่ไหนแต่เธอเดาว่าคงไกลกันสุดขอบโลก

และขอเดาอีกว่า  ป่านฉะนี้เขาคนนั้นคงนั่งปั่นหัวผู้หญิงหน้าโง่ที่หลงใหลได้ปลื้มเสียจนพวกหล่อนถอนตัวไม่ขึ้น

“ฟังดูแล้วมีเสน่ห์มาก”

“มากพอๆ กับความเจ้าเล่ห์ของเขา”

 

จะว่าไปคำนิยายที่เธอสร้างขึ้นมันก็คล้ายกับบุคลิกเขาชอบกล  เขายอมรับว่าตัวเองร้ายกาจไม่ใช่คนที่ดีเด่นอะไรมากมาย 

เอ้า...ก็เขาไม่ใช่พระนี่  และยังไม่บรรลุ  เพราะงั้นความร้ายกาจสำหรับเขาเลยเป็นเพียงนิสัยธรรมดาของปุถุชน

แล้วตอนนี้เขาก็ครั่นเนื้อครั่นตัวอยากรู้จักสาวน้อยจอมเถียงคนนี้เสียแล้ว  อย่างที่บอก...วิสัยปุถุชน

 “ผมอยากรู้จักคุณซะแล้วสิ”

“คุณจะแสดงความเป็นสุภาพบุรุษให้ฉันประจักษ์ใช่ไหมคะ” เธอร้องขอน้ำเสียงวอนเว้า

“หึ ต่อรองเก่งไปแล้วนะครับ”

อยู่ที่คุณตีความหมายคำว่าสุภาพบุรุษไปแบบไหน  แต่ผมมีแบบเฉพาะเจาะจงที่อยากใช้กับคุณ

“หวังว่ามันจะไม่มากไปนะคะ”

“ผมหวังว่าคุณจะไม่ปฏิเสธบริษัทของเรา”

“ถ้าคุณให้โอกาสฉันจะทำให้เต็มที่…เรื่องงานนะคะ”

“รับรองจะไม่มีเรื่องอื่น…ถ้าคุณไม่เต็มใจ”

บทสนทนาสิ้นสุดลง  เดมอนกุมขมับเหลือบมองน้องชายสุดแสบที่นั่งยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“แทน”

คนหน้ามึนหันมามอง

“นายคงไม่ได้คิดทำอะไรพิเรนท์อย่างที่ฉันกำลังกลัวอยู่ใช่ไหม”

“แล้วนายกำลังกลัวอะไรล่ะ”แกล้งถามไปอย่างนั้นทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ  เขายังยิ้มอย่างหยุดไม่ได้  ดูท่าวันนี้สุเรนคงต้องผิดหวัง

“กลัวว่านายกำลังจะคิดไม่ซื่อกับว่าที่ผู้ช่วยประธานฝ่ายการตลาด”

เดมอนเห็นพ่อคุณเอียงหน้ามาหา  ตาโตอย่างทึ่งๆคงกำลังอึ้งที่พี่อย่างเขาตัดสินใจรับเธอเป็นผู้ช่วยคนใหม่อย่างรวดเร็ว

 “ตกลงนายรับแม่สาวน้อยจอมเถียงเข้าทำงานแล้วใช่ไหม”

แววตาน้องชายบ้าเต็มไปด้วยแผนการสารพัด

“ก็เพราะเขามีความสามารถ  เก่งขนาดนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆนะแทน”

มองพี่ชายตัวเองที่ลอยหน้าลอยตาตอบ  ก็พยักหน้าหงึกหงักคล้ายเห็นด้วย

“ฉันเองก็รับ…เพราะอยากให้เขามาเถียงบนเตียงฉัน”

“แทน!”

เสียงตวาดทำให้ประธานฝ่ายอีกสองคนเกือบตกเก้าอี้  สถานการณ์ที่คล้ายกับภูเขาไฟใกล้ประทุผลักดันให้คนนอกอย่างพวกเขาต้องรีบขอตัวไปเข้าห้องน้ำ  เดมอนหันไปมองสองคนนั้นพร้องส่งสายตาอย่างลุแก่โทษให้    ก่อนหันมาหาคนชอบก่อเรื่องอีกรอบ

ให้มันได้อย่างนี้สิ  เคยบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ายุ่งกับพนักงานในบริษัท แค่เหล่าลูกคุณหนูไฮโซทั้งหลายก็ควงไม่พอหรือไง

“ฝากบอกพ่อฉันด้วยนะ ว่ายังไงก็หยุดฉันไม่ได้”

“แล้วนายแน่ใจเหรอว่าเขาจะสวยตามสเปคนาย”เพราะดูพ่อคุณจะมั่นอกมั่นใจเหลือเกินว่าเรด้ารับสัญญาณเรื่องผู้หญิงจะตรงเป๊ะไม่คลาดเคลื่อน

“แค่ฟังเสียงฉันก็รู้แล้ว”น้องชายเขาตอบอย่างมั่นใจพลางลุกจากที่นั่ง

“แล้วนั่นจะไปไหน ยังสัมภาษณ์ไม่ครบเลย”

“พักกลางวัน และฉันกำลังจะไปทำความรู้จักกับสาวน้อยคนนี้เสียหน่อย”

*********

100%

ตอนนี้มายาวๆเลย  ขอให้มีความสุขนะคะ

นิยายไรท์ถ้าหาไม่เจอชื่อยาวไป  พิมพ์ รสสรา  (รอ สอ สอ รอ อา)ก็ได้นะคะ สั้นๆ เจอแน่นอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.314K ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #2408 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 03:08

    เจอนางละอึ้งแน่คุณพี่

    #2408
    0
  2. #1781 Don't Stop Can't Stop (@gd-alone-lizm) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 23:18
    ชอบความโต้เถียงแต่มีสาระ
    #1781
    0
  3. #1354 Rich99 (@Rich99) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 01:26

    อิพิแทนไวไฟ

    #1354
    0
  4. #1201 Thungpang (@thung-pang) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 01:07
    ชอบบบบบบ
    #1201
    0
  5. #615 Pannikaa (@Pannikaa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 19:28
    ชอบพระนางต่อล้อต่อเถียงสนุกมันส์มากกกก
    #615
    0
  6. #609 aomihi (@aomihi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 18:51
    ไม่เมคเซ้นส์เท่าไรเลยค่ะ พระเอกออกสื่อนางเอกจะไม่เสพสื่อเลย? เรียนรร.เดียวกันแอบชอบแต่ไม่รู้นามสกุล แถมทั้งคู่ยังเป็นลูกหลานนักธุรกิจ ปฏิสัมพันธ์ทางสังคมมันต้องมีนะ
    #609
    0
  7. #39 chinchang22 (@chinchang22) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 00:15
    น่าสนใจเรื่องารตลาดที่ใส่มาค่ะ ปล อย่าใช้ภาษาอังกฤษแทรกค่ะให้แปลไทยใส่มาแทน
    #39
    0
  8. #36 (@tong13582) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 21:16
    โอ๊ยยยยย เราชอบความฉลาดของพระนาง ต่อล้อต่อเถียงกันมันมากกกกกกก รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆค่าาาา
    #36
    0