แสนเล่ห์เสน่ห์ทรวง Sugar Beat พิมพ์ครั้งที่2

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,047,725 Views

  • 4,172 Comments

  • 9,878 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    479

    Overall
    1,047,725

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 3 เลขายั่วสวาท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1326 ครั้ง
    21 พ.ค. 61

ตอนที่ 3 เลขายั่วสวาท




ร่างเนียนบางเสลาผิวพรรณขาวผุดผาดของคนที่เป็นสาวสะพรั่งอย่างฝันฝ้ายยืนอยู่หน้าตึกสูงเสียดฟ้ากว่าห้าสิบชั้น

BirabrakasitTower คืออักษรสีทองที่โชว์หลาอยู่เหนือประตูใหญ่

เธอวางมาดเป็นสาวหัวสมัยใหม่ความมั่นใจสูงที่พ่วงดีกรีปริญญาโทบริหารด้านการตลาดจาก สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา หรือ MIT

มือขาวถอดแว่นตาดำยี่ห้อดังออก  เผยดวงตางามหวานที่กำลังไล่ตามองตึกตรงหน้าตั้งแต่ชั้นล่างจนถึงชั้นบนสุดราวกำลังสำรวจของมีค่าชิ้นสำคัญ

ถ้าใครรู้ว่าทายาทคนเดียวของพรรณสกุลอย่างเธอกำลังเข้ามาสัมภาษณ์คัดตัวเพื่อจะได้ทำงานที่นี่  คงพากันฉงนปนแปลกใจ  ก็ในเมื่อบ้านเธอเองก็มีบริษัทที่ใหญ่ใช่เล่น

แต่ก็เท่านั้นล่ะ เพราะตอนนี้มันมีค่าเท่ากับศูนย์

ฝูงชนมหาศาลย่านสีลมที่เดินสวนกันไปมา  ดึงฝันฝ้ายให้เข้าสู่ภวังค์เสมือนเมื่อครั้นเธออยู่กลางมหานครนิวยอร์ก   เดรสเข้ารูปสีน้ำเงินภายใต้สูทสีขาวยิ่งขับให้เธอโดดเด่น  อวดหุ่นโค้งเว้าด้วยสัดส่วนที่สมบูรณ์แบบ   เหนือจินตนาการกว่าใครจะพร่ำคิดไปได้

ในสายตาของเธอมันดูเหมาะสมเสริมความมั่นใจให้พุ่งพล่าน แต่มันกลับช่างดูเซ็กซี่ขยี้ใจในสายตาหนุ่มๆออฟฟิศที่เดินเลยผ่าน  แม้กระทั่งผู้หญิงด้วยกันก็ยังอดที่จะหันมาแอบดูไม่ได้

เหตุการณ์แบบนี้เธอชินมาร่วมสิบปีแล้ว

เธอยอมรับว่ารักษาหุ่นอย่างยอดเยี่ยมเพราะเคยอยากไปสมัครเป็นนางแบบชุดชั้นในชื่อก้องโลกอย่างวิคตอเรียซีเคร็

ความสมบูรณ์ของร่างกายจากความเพ้อฝันตอนไฮสคูลว่าจะได้ไปเดินแบบกระทบไหล่กับ  เทเลอร์ สวิฟ จึงส่งผลให้กลายไปจุดสนใจของทุกคนที่เข้ามาในชีวิตอย่างไม่คาดคิด

ฝันฝ้ายหันเหความสนใจจากเรื่องตรงหน้าและวกเข้ามายังเรื่องสำคัญ  เมื่อสองสามวันที่ผ่านมาเธอรีบตอบรับทันทีที่พีระประกาศิตติดต่อให้ไปสัมภาษณ์งาน  หลังจากเธอสมัครไปก่อนหน้านั้น

ฝันฝ้ายอดชื่นชมในการทำงานของที่นี่ไม่ได้เลย  ตั้งแต่เรื่องการสมัคร  การติดต่อกลับล้วนทันสมัย น่าสนใจ  นั่นแสดงว่า  เขาใส่ใจ รวดเร็ว และก้าวนำ

เรียวขายาวก้าวสู่โถงใหญ่ชั้นแรก เหล่าผู้คนเดินกันให้ควัก เธอคิดว่าจะเห็นภาพบริษัทเก่าแก่สุดเฉิ่มเชยที่มีโต๊ะกั้นสูงเป็นช่องๆตั้งแต่สมัยปฏิวัติอุตสาหกรรมแต่เปล่าเลย  เพราะภายในพีระประกาศิต ทาวเวอร์  ตกแต่งหรูหราชนิดที่ยากจะหาใครมาเปรียบ

เหล่าพนักงานสีหน้ายิ้มแย้ม   เธอมองผ่านกระจกเห็นผู้คนกำลังประชุมกันเป็นห้องๆเดาว่าที่นี่คงจัดการทำงานเป็นทีมเสียส่วนมาก  มันตอบรับการเปลี่ยนแปลงของโลกได้อย่างดีเยี่ยม  พนักงานทุกคนมีแท็บแล็บในมือและทุกที่มีโต๊ะชาร์ตเอื้อต่อการทำงาน  มันฉีกกฏสุดคลาสสิกที่ว่าห้ามจับเครื่องมือสื่อสารระหว่างทำงานเสียขาดสะบั้น

ทว่าที่เธอพอรู้ บริษัทพีระประกาศิตสามารถทำกำไรได้ปีละหลายพันล้าน เป็นเรื่องน่าประหลาดใจที่พวกเขาสามารถจูงใจให้คนทำงานได้อย่างราบรื่น   ท่ามกลางสิ่งยั่วยุอย่างโลกโซเชีย

ถ้าพวกผู้บริหารไม่เก่งมากในเรื่องสื่อสารกับคน จูงใจคน พวกเขาก็คง…ช่างบงการ

คิดมาถึงตรงนี้ก็นึกขำ  คนรวย  ผู้บริหาร  ทายาทธุรกิจหมื่นๆล้าน มีใครบ้างไม่เอาแต่ใจ

เธอเองก็ควรจะเป็นหนึ่งในนั้นแต่เมื่อมีปัญหากับครอบครัวที่เคลียร์ไม่จบ จึงต้องจำยอมเป็นข้อยกเว้นไปก่อน

ฝันฝ้ายเยื้องย่างไปยังเคาร์ทเตอร์ประชาสัมพันธ์ที่มีพนักงานบริการอยู่  หล่อนส่งยิ้มหวานให้มาแต่ไกลอย่างกระตือรือร้นจะให้ความช่วยเหลือ

“ขอโทษนะคะ ดิฉันมาสัมภาษณ์งานในตำแหน่งผู้ช่วยประธานฝ่ายการตลาด ไม่ทราบว่าต้องไปที่ไหน”

“ขอทราบชื่อด้วยค่ะ”

“ฝันฝ้าย พรรณสกุลค่ะ”

หล่อนใช้แล็ปท็อปด้วยความเร็วแสงก่อนจะหันมาตอบผู้มาเยือน

“หาป้ายชื่อในตระกร้าขวามือของคุณ ติดมัน และขึ้นไปชั้นสิบสองได้เลยค่ะ”

ช่างน่าประทับใจในบุคลิกของพนักงาน  ไม่อยากนับเม็ดเงินที่บริษัททุ่มไปกับการฝึกอบรม  กลั่นเกลาผู้คนให้มีบุคลิกน่ายกย่อง

ชักอยากรู้แล้วสิว่าผู้นำบริษัทแห่งนี้จะทรงภูมิแค่ไหน  เดาว่าเขาคงอายุไม่ต่ำกว่าห้าสิบเป็นคุณลุงใจดีที่ไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่สามสิบปีก่อน  รู้งี้น่าจะเอากระเช้ารังนกเสริมสุขภาพติดมือมาฝาก

งานอ้อนผู้ใหญ่ให้รักให้หลงเธอถนัดเชียว

 

 

 

“คุณแทนฤทธิ์คะ คุณอัศวให้มาเรียนเชิญไปร่วมสัมภาษณ์การรับผู้ช่วยประธานฝ่ายการตลาดคนใหม่ค่ะ”

ใบหน้าคมสัน ดวงตาคมกริบของแทนฤทธิ์ เอียงขึ้นเหลือบมองเลขาหุ่นสะบึมที่กำลังค้ำโต๊ะพลางโน้มตัวลงจนเห็นร่องอก

แต่อย่าเรียกว่าร่องเลย…เพราะนมทั้งสองเต้ามันแทบจะทะลักเข้าลูกตาเขาอยู่แล้ว

ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามบอกใจตัวเองไม่ให้รับเลขาหุ่นล่าสวาทเข้าทำงาน  แต่พอเอาเข้าจริงก็อดไม่ได้ทุกที  ถ้าพวกเธอตั้งใจทำงานกันสักหน่อย เขาคงไม่ต้องมานั่งทรมานแบบนี้ แต่นี่รับมากี่คนๆก็ตั้งใจจะ ยั่ว มากกว่าการเอาใจใส่ในหน้าที่

“เดี๋ยวผมไป”

เสียงแปร่งปร่าบอกแค่นั้นก่อนจะก้มลงเซ็นเอกสารด้วยลายมือยุกยิกจนแทบจะอ่านไม่ออก  เสมือนไม่ได้ใส่ใจสิ่งยุยงตรงหน้า

ให้ตาย…หายใจเข้าพุท หายใจออกโธ แค่เนื้อหนังหนอ

“ก่อนไป คลายเครียดกันก่อนไหมคะ…เจ้านาย”

เลขาสาวไม่พูดเปล่ากลับค่อยๆแตะต้องกระดุมเสื้อที่แทบจะขาดเพราะรั้งสิ่งกลมกลึงไว้ไม่อยู่  กระดุมเม็ดน้อยๆถูกปลดหลุดแค่สองเม็ด  เต้านมขนาดมหึมาทะลักออกมา

ถึงตอนนี้เขามองภาพตรงหน้าด้วยแววตาตกใจมากกว่าจะร้อนแรง  สาวเลขาจอมหื่นอาศัยจังหวะช่วงเขาเผลอเข้ามากอบกุมเป้ากางเกงด้วยความกระหาย

“เฮ้ย”

แทนฤทธิ์อุทานตกใจปัดมือสาวเจ้าออกเต็มกำลัง  ณ วินาทีหนึ่งชายหนุ่มรู้สึกเหมือนเธอจะบดบี้ของรักของหวงให้แหลกคามือ  นั่นยิ่งทำให้เขาแทบสิ้นสติดีดตัวผึงผละออกไปยืนอีกมุมนึงของโต๊ะ

“คุณทำบ้าอะไร”

“ก็ช่วยเจ้านาย....ปลดปล่อยไงล่ะคะ”

สาวเจ้าพร่ำไปก็เลื้อยไปบนโต๊ะด้วยท่าทางยั่วยวน   แต่สำหรับเขามันดูคล้ายพะยูนกำลังขาดน้ำ   หน้าอกของหล่อนถูไถไปกับโต๊ะกระจกจนมีเสียง เอี๊อด อ๊าด น่าใจหาย  ฉับพลันก้อนบางอย่างก็ตีรวนขึ้นมาจากช่องท้องถึงลำคอ

ให้ตายเถอะ ภาพตรงหน้าสยองชะมัด

และถ้าเกิดโต๊ะกระจกเขาแตกเป็นเสี่ยงๆเพราะรับน้ำหนักสาวเจ้าไม่ไหว  ชิ้นส่วนแหลมคมไม่ทิ่มเต้านั่นหรอกหรือ

เขาไม่อยากเห็นหล่อนถูกเสียบเป็นบาร์บีคิวพะยูน

“ผมว่าคุณปลดปล่อยช่วยตัวเองมากกว่าจะช่วยผม...และคุณช่วยลงมาจากโต๊ะผมด้วย

เขาหนีการวิ่งไล่ของสาวเจ้าโดยใช้โต๊ะเป็นตัวช่วยหลบ  เธอมามุมนี้เขาไปมุมโน้น ใจก็อยากวิ่งออกไปนอกห้องแต่ติดที่คนอื่นจะมองเขาเป็นฝ่ายปลุกปล้ำเธอมากกว่าที่จะคิดว่าเธอไล่ปล้ำเขา

ก็เพราะเขา…เคยพลาดมาเยอะ

“คุณแทน คุณจะเล่นตัวทำไม ฉันรู้นะว่าคุณก็อยาก”

เลขาสาวจอมหื่นเริ่มตวาดเมื่อไม่ได้ดั่งใจหลังจากวิ่งไล่ตามเขาจนหืดหอ

“ผมอยาก…แต่ผมไม่ได้เอามั่ว”

“แน่ใจเหรอคะ  ใครๆก็รู้ว่าคุณน่ะแบดบอยตัวพ่อ”

“แต่คุณควรรู้ให้ครบนะ”

“ ผมไม่ได้แบดแค่เรื่องผู้หญิง”ดวงตาทรงเสน่ห์มองเธอร้ายกาจ

“ ผมแบดทุกเรื่อง”

สิ้นเสียงของผู้บริหารหนุ่ม  เหล่าบอดี้การ์ดกว่าสิบคนก็ทะลักเข้ามาในห้อง  ทุกคนยืนเรียงรายอยู่ในท่าเตรียมพร้อม  รอแค่คำสั่ง   เลขาสาวกรีดร้องดังลั่นด้วยความอับอายปนตกใจ  เขาจึงจัดการให้หนึ่งในเหล่าชายฉกรรจ์หาอะไรอุดปาก

“พาเธอออกจากตึกนี้ อย่าให้ใครเห็น”จัดการสั่งลูกน้องตัวเองเสร็จก็หันมาทางอดีตเลขา“ส่วนคุณเลขาตัณหากลับ นี่คือเช็คค่าจ้างงวดสุดท้าย และผมคงไม่ต้องบอกนะว่าคุณควรทำตัวยังไงต่อจากนี้”

จบประโยคสาวเจ้าก็น้ำตาไหลพราก เขาปรายตามองนิดหนึ่งก่อนจะติดกระดุมสูทอย่างมีมาด

น้ำตาผู้หญิงเหรอ…ไม่ละลายคนใจแข็งอย่างเขาหรอก

เพราะโดนมารยาหญิงมาเยอะ

แค่นี้รึ บอกเลยสกิลอนุบาล

แทนฤทธิ์เดินออกจากห้องทำงานของตัวเองก่อนเอาผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อที่ขมับไล้ลงมาตามสันหน้าคม  ทั้งที่เพิ่งอาบน้ำเข้ามาทำงานได้ไม่นาน

ให้ตายสิ  เหงื่อออกง่ายก็เสียซะแบบนี้...เหนอะหนะ  กระนั้นสาวๆที่เขามีอะไรด้วยกลับคลั่งไคล้บอกว่าเขาตัวหอม

หึ  ตัวหอมไปก็เท่านั้น  เพราะไม่มีผู้หญิงคนไหนได้ดมไปตลอดชีวิตหรอก

อย่างดีก็แค่ชั่วคืน

**********

100%


วันนี้ลงให้ตอนเช้านะคะ พอดีไรท์ตอนเที่ยงติดธุระค่ะ และ19.00เจอกันอีกตอนนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.326K ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #3789 EleJEEN (@jeenjoong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:02
    สรุปนางไปช่วยใครที่โรงพักอะ
    #3789
    0
  2. #2407 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 02:59

    แหม่ๆๆ ยังกะรู้เชียวนะว่านางมาอะ

    #2407
    0
  3. #2338 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 21:41
    รว้ายยยย
    #2338
    0
  4. #1353 Rich99 (@Rich99) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 01:15

    ธีมเจ้าพ่อ

    #1353
    0
  5. #1214 siranyaa_jeen (@siranyaa_jeen) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 11:12
    จ้าาาพ่อคนหล่อรวยเลือกได้ หมั่นไส้พระเอก 555
    #1214
    0
  6. #938 Palitapongying (@Palitapongying) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 21:34

    สนุกดีค่ะรอ

    #938
    0
  7. #688 น้ามตาน (@pright722) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 21:28

    ตื่นเต้นนน

    #688
    0
  8. #38 chinchang22 (@chinchang22) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 00:04
    จะได้เจอกันแล้ว ;)
    #38
    0