MY BONUS [ NOMIN ] #ลูกเพื่อนNM

ตอนที่ 5 : MY BONUS 05 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 828
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 185 ครั้ง
    7 มี.ค. 62

MY BONUS


05





       " แดกสิครับ "


       " อืม "


       จ๋องแอบเห็นว่าปริมาณอาหารในจานของเพื่อนรักยังไม่ลดลงเลยตั้งแต่ซื้อมา หนำซ้ำยังถูกช้อนและส้อมเขี่ยไปมาจนข้าวสีขาวถูกคลุกเคล้ากับซอสสีดำดูแล้วน่าตาไม่น่ารับประทานเป็นอย่างยิ่ง อุณหภูมิของอาหารเย็นลงจนท้ายที่สุดเจ้าตัวต้องขอตัวเดินไปเก็บจานที่ยังพูนด้วยอาหารโดยให้เหตุผลว่า ' มันเย็นแล้ว กินไม่อร่อย '  ไหงตอนแรกตอบรับคำว่าจะกินแต่การกระทำกับสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง จนอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวด้วยความเหนื่อยใจ


       " เราขึ้นห้องนะ ง่วง " เจ้าตัวเดินกลับมาหลังจากที่เก็บจานเสร็จ นิ้วเรียวสะกิดหลังเพื่อนรักที่นั่งเขมือบข้าวอยู่แล้วพูดออกไป

จ๋องไม่ได้ว่าอะไรทำเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ เป็นอันเข้าใจ


       " อาการงี้.... สงสัยเมื่อคืนคงไม่ได้นอน "

คนผมสีทองพึมพรำเงียบๆ คนเดียวหลังจากที่อีกคนเดินออกไปแล้ว










MY BONUS














       เสียงแหบห้าวประจำตัวของครูสาวหล่อยังคงดำเนินการสอนอย่างต่อเนื่อง ไม่มีนักเรียนคนไหนนอกลู่นอกทางแม้แต่น้อยจะมีก็แต่นั่งจดเลคเชอร์มือยิกๆ มาครึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว ไม่รู้ว่าครูท่านนี้จะคึกอะไรนักหนาเพราะที่ได้จดมานั้นมันเข้าสู่แผ่นกระดาษหน้าที่สี่เข้าให้แล้ว ทฤษฎีต่างๆ ถูกสมองเมมโมรี่เข้าไปเท่าที่จะเข้าได้ บอกเลยว่าถ้าสอบวิชานี้แล้วไม่ได้เต็มล่ะก็น่าดู

 

       แต่ดูเหมือนสิ่งที่เกริ่นมาเมื่อสักครู่นี้จะไม่เข้าหัวสมองของพัชลินทร์ซักเท่าไหร่


       อาจจะเป็นเพราะเขานอนเพียงแค่สามชั่วโมงมาสองคืนรึเปล่าสภาพเขาถึงได้เหมือนผีดิบอย่างนี้ นั่นก็มีส่วน แต่ต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องนอนเกือบเช้าก็คือคนที่แย่งพื้นที่ในหัวสมองของเขาตั้งแต่เมื่อวานซืนนี้

       หลังจากที่ลุงเจนทิ้งถ้อยคำชวนขนลุกให้เขาแล้วเดินจากไปก็เหมือนจะสำนึกได้ว่าสิ่งที่ตัวเองได้พูดออกไปนั้นไร้มารยาทและหยาบคายแค่ไหน ร่างหนาที่เดินห่างออกไปมันไม่ไกลเลยที่เขาจะวิ่งเข้าไปหาพร้อมพูดคำว่าขอโทษ แต่ก็ทำได้แค่คิดเหมือนสมองสั่งให้ทำแต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟังคำสั่งนั่นแม้แต่น้อย จนท้ายที่สุดรถของพ่อบัมพ์ก็เข้ามาจอดเทียบตรงหน้าเขา

 

       คิดดูว่าเขายืนอยู่ที่เดิมนานขนาดไหน


       เขาไลน์ไปหาพ่อบัมพ์ให้มารับที่นี่ก่อนที่ลุงเจนจะเดินเข้ามาหาเขา ซึ่งผู้เป็นพ่อก็ไม่ได้ซักถามอะไรมากมายเพราะเขาบอกไปแค่ว่าแวะมาหาอะไรกินแถวนี้เฉยๆ

เรียกได้ว่าเป็นคืนที่ทำให้เขาคิดหนักเลยทีเดียว



       วันนี้ก็เช่นกัน....












       " ตั้งใจเรียนนะครับ อย่าทำให้เจนมันเหนื่อยนะ " คนเป็นพ่อใช้มือลูบหัวทุยของลูกรักอย่างเบามือพร้อมดันไหล่เขาให้เดินเข้าไปในร้านกาแฟที่คนเป็นครูนั่งรออยู่แล้ว


       " ฮือออ.... " เขาร้องฮือคนเดียวหลังจากที่ได้ย่างกายเข้ามา สายตามองไปเห็นชายหน้าหล่อกำลังจัดเตรียมเอกสารอะไรซักอย่างอยู่ ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นรัวดั่งปืนกลก็ไม่เชิง กังวลว่าอีกฝ่ายจะโกรธเขามั้ยกับเหตุการณ์คืนก่อน เอาจริงๆ เป็นใครใครก็โกรธแหละ


       บั่นทอนจิตใจตัวเองสุดๆ


       คิดอะไรในใจได้ไม่นานก็เดินมาหยุดตรงหน้าคนเป็นครูซะแล้ว

เจ้าตัวไม่พูดอะไรทำเพียงแค่เดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้อย่างเงียบๆ พร้อมหยิบชีทเรียนขึ้นมาเตรียมพร้อมเสร็จสรรพ


       " สวัสดีครับครูเจน " เด็กน้อยกล่าวทักทายตามมารยาท


       สายตาจ้องไปยังคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เพื่อดูว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อเขาทักออกไป และผลลัพธ์ก็ออกมาเหนือความคาดหมายเขาโดยสิ้นเชิง

       " ครับ.... วันนี้หนักหน่อยนะ เมื่อวันพุธเราไม่ได้เรียนน่ะ "


       ' เมื่อวันพุธเราไม่ได้เรียนน่ะ '


       แอบสะดุ้งอยู่เหมือนกันนะ


       สีหน้าอีกฝ่ายตอนพูดนั้นปกติทุกอย่าง ทั้งน้ำเสียง อายคอนแทรคที่ชอบทำเป็นประจำ แม้กระทั่งรอยยิ้มที่เจ้าตัวชอบแจกจ่ายให้กับทุกๆ คน


       หายโกรธเขาแล้วเหรอ?


       คิดได้อย่างนี้ก็สบายใจขึ้นมานิดหน่อย

นิดหน่อยที่ว่ามันก็นิดหน่อยจริงๆ นั่นแหละ


       เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะคิดเหมือนกันไหม บางทีเขาอาจจะตีโพยตีพายไปเองก็ได้บอกไว้เลยว่าเขาเก่งเป็นที่หนึ่งเลยไอเรื่องคิดไปเองเนี้ย


       " ครูจะเริ่มแล้วนะครับ "

       เสียงของอีกฝ่ายขัดจังหวะความคิดของเขาไว้ก่อนที่มันจะไปไกลกว่านี้ คงต้องเลิกคิดจริงๆ นั่นแหละแล้วตั้งใจเรียนจะดีกว่า วันนี้เขาจะเป็นเด็กดีชดเชยความผิดเมื่อวันก่อนที่ไปทำนิสัยไม่ดีกับคุณครูที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาตอนนี้


       " ครับ " เขาตอบกลับไปแล้วบทเรียนจึงเริ่มขึ้น








MY BONUS











       " โอเคแล้วใช่มั้ยกับโจทย์ข้อนี้ เข้าใจหรือยังครับ "

       " เข้าใจแล้วครับ แต่ตอนทำโบนัสชอบลืมเอาไปคูณทู้กกกกทีเลย "


       เสียงเล็กพูดเล่นเสียงกะว่าจะทำให้อีกฝ่ายอารมณ์ขึ้นมาบ้างและมันก็ได้ผล ใบหน้าหล่อยกยิ้มขึ้นมาและสายตาคู่นั้นกำลังมองมาที่เขา

       และแน่นอนว่าสำหรับโบนัสแล้วการทำให้ผู้คนเอ็นดูเขานั้นไม่ใช่เรื่องยาก หลายครั้งที่พ่อบัมพ์มักจะใจอ่อนทุกทีเมื่อถูกเขาเอาใจหรือว่าอ้อน พ่อบอกเสมอว่ามันน่ารักจนทำให้โกรธอะไรเขาไม่ลง บางทีโบนัสควรจะเอาวิธีนี้มาใช้ดีไหมนะ


       ไม่ต้องคิดแล้ว


       " ครูเจนสอนโบนัสเสร็จแล้วจะไปไหนมั้ยอ่า "
ประโยคหลังเขาทำเสียงให้ยืดยาวและคิดว่าคงจะน่ารัก
อีกฝ่ายเมื่อได้ยินอย่างนั้นถึงกับหันมามองเขาอย่างทันควัน


       ทำไมต้องทำหน้าอย่างนั้นด้วยนะ


       " เอ่อ... ไม่นะครับ ครูคงกลับบ้านเลย " 


       " งั้น.... เราไปเดินเล่นกันมั้ยครับ "







30%






















       ลมเย็นพัดมาอ่อนๆ เข้าที่ใบหน้าเนียนขาวที่ตอนนี้ภายในใจนั้นยังกระวนกระวายอยู่กับเรื่องของคนข้างๆ ที่เดินขนาบคู่กันอยู่ มือบางกระชับกระเป๋าสะพายให้เข้าที่เข้าทาง ปากเล็กที่มักจะพูดเจื้อยแจ้วอยู่ตลอดเวลาได้ถูกเจ้าของของมันเม้มไว้อย่างประหม่า

       ซึ่งอากับกิริยาเหล่านี้ถูกจับจ้องโดยคนข้างกายมาซักพักแล้ว หางตาที่เห็นว่าอีกคนกำลังมองมาเขาจึงหันไปสู้หน้ากับอีกฝ่ายโดยทันที

       " อะไรเหรอ " โบนัสถามออกไป

       " เรานั่นแหละเป็นอะไร ท่าทางแปลกๆ นะ "


       ...ไม่แปลกก็บ้า...


       " ปะ แปลกอะไร โบนัสปกติมากๆๆ "

กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่เชื่อจึงส่งยิ้มที่กว้างที่สุดของวันนี้ไปให้หวังว่าจะให้อีกฝ่ายเชื่อเขาจริงๆ

       " จะยิ้มอะไรขนาดนั้น ฮึ "

       " โบนัสอยากให้ลุงเจนยิ้มเหมือนกันนะ "


       ปากเล็กไม่ว่าเปล่าพลันใช้นิ้วชี้ทั้งสองจิ้มลงไปยังแก้มเนียนนุ่มของอีกฝ่ายอย่างทันควัน เจ้าตัวกะว่าจะทำให้อีกคนดูเหมือนว่ากำลังยิ้มอยู่ แก้มที่ถูกนิ้วเล็กดันขึ้นไปทำให้ริมฝีปากของผู้ใหญ่ตรงหน้านั้นกำลังยิ้มอยู่จริงๆ ถึงอีกฝ่ายจะไม่เต็มใจก็เถอะ


       และดูเหมือนว่าผู้ถูกกระทำนั้นจะตกใจกับการกระทำของเขาอยู่ไม่น้อยแต่ก็แค่นิดเดียวจริงๆ เพราะอีกฝ่ายกลับยกยิ้มมุมปากขึ้นมา และยิ่งไปกว่านั้นคนที่ควรจะตกใจก็คือเขาเอง!


       ทำไมน่ะเหรอ


       ม...มือ


       จับทำไม


       มือเล็กถูกมือที่ใหญ่กว่าครอบทับเอาไว้เท่ากับว่าตอนนี้ลุงเจนจับมือเขาค้างไว้อยู่อย่างนั้นแถมยังถูกสายตาเฉียบคมจ้องมาทั่วใบหน้าของเขาอีก จนสุดท้ายดวงตาคู่นั้นกลับมามองนัยย์ตาของเขาแทน

       " จะทำอะไรครับ อยากให้พี่ยิ้มจริงๆ เหรอ.....  "

       " ...... "

       " แบบมันนี้ไม่ใช่แล้ว "

       " ...... "

       " หึ เด็กน้อย " พูดจบมือที่ถูกกอบกุมไว้อยู่ก็ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ อีกฝ่ายส่งมือมาลูบหัวเขาอย่างเบามือ และแน่นอนว่าจะขาดรอยยิ้มหวานนั่นไม่ได้


       " โบนัสมีอะไรจะคุยกับพี่หรือเปล่าครับ " อีกคนละมือจากหัวของเขา

       เขาเชื่อว่าลุงเจนน่ารู้ว่าที่เขาชวนออกมาเดินเล่นนี้เพราะอะไรจึงได้เริ่มเข้าประเด็นด้วยตัวเอง และแน่นอนว่าคนที่ตั้งตัวไม่ทันก็คือโบนัสเองนั่นแหละ


       คนตัวเล็กหันซ้ายทีขวาทีเพื่อดูว่ามีใครนอกจากเราทั้งสองอยู่ตรงนี้หรือเปล่า เมื่อมองไปแล้วไม่มีใครเจ้าตัวจึงได้เริ่มพูดขึ้น


       " คือ.... เรื่องวันนั้น... "

       " ...... "

       " โบนัสน่ะ "

       " ...... "


       พูดไปก็มองหน้าอีกคนสลับกับพื้นดินไป กลัวว่าถ้าพูดออกไปแล้วอีกฝ่ายจะกลับมาโกรธเขาอีกไหม ซึ่งสีหน้าของผู้ใหญ่ตอนนี้นั้นนิ่งเงียบเหมือนกำลังรอฟังเขาอธิบายอยู่ก็ไม่เชิง ใจนึงก็กล้าๆ กลัวๆ ไม่รู้ว่าเรื่องแค่นี้ทำไมโบนัสต้องมาคิดหนักด้วยนะ


       คนอย่างโบนัสไม่เคยเป็นอย่างนี้ ถ้าหากเขาทำให้ใครผิดหวังหรือเสียใจถ้าไม่ใช่คนที่สนิทจริงๆ เขาจะไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยก็ช่างมันประไรเราไม่ได้สนิทกันขนาดที่จะต้องมานั่งขอโทษกันซักหน่อย เขาไม่แคร์อยู่แล้วถ้าหากใครจะไม่ชอบเขาเพราะนิสัยแบบนี้ เพราะเขามีคนที่รักและเอ็นดูเขาอยู่มากมาย


       แล้วตอนนี้มันอะไรกัน


       อ่อ ก็อีกคนเป็นเพื่อนพ่อเราไง


       เนอะ


       " วันนั้นวันไหนครับ " ลุงเจนคงจะรอไม่ไหวจึงคาดคั้นให้เขาพูดออกมา


       " วันที่โบนัสไม่ได้มาเรียน.... " เสียงที่เคยพูดจาฉะฉานกลับอ่อนย้วบเป็นน้ำ คงเพราะเขาได้สำนึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำอย่างใจจริง


       " ทำไมครับ โบนัสทำอะไร "


       ขี้แกล้ง!!


       ขี้แกล้งที่สุด!!


       ถ้าใครมาเห็นเขาตอนนี้คงจะสังเกตเห็นมือที่กำไว้แน่นทั้งสองข้าง นั่นเป็นการระบายอารมณ์ได้ในยามนี้เท่านั้น ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายจงใจแกล้งถามเขาทั้งๆ ที่ตัวเองน่ะรู้ดีอยู่แล้ว


       " ว่าไงครับ "


       " โบนัสขอโทษ "


       พูดออกไปแล้ว....


       ประโยคง่ายๆ สั้นๆ ที่อีกฝ่ายรู้อยู่แล้วว่าคนตัวเล็กจะต้องเอ่ยคำนี้ออกมาแน่ๆ ใบหน้าเนียนก้มหน้ามองพื้นดินเมื่อไม่รู้ว่าสายตาควรจะไปอยู่ที่ใด จนอีกคนเอ่ยปากพูดออกมาทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง


       " อย่าเอามาใส่ใจเลยครับ "

       " ...... "

       " ที่จริงโบนัสก็พูดถูกหมดทุกอย่างเลยนะ "

       " ...... "

       " พี่เป็นใคร ทำไมต้องเข้าไปยุ่งด้วย "


        ความเจ็บที่หัวใจแล่นจี๊ดขึ้นมาซะอย่างนั้น แต่ก็คงเจ็บไม่เท่าประโยคถัดมา


       " มันไม่ใช่เรื่องของพี่อยู่แล้วนี่เนอะ "


       ว่าจบรอยยิ้มบางถูกแต่งแต้มบนใบหน้าคนอายุมากกว่า เป็นยิ้มที่ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำโบนัสสัมผัสได้ สายตาหวานมองรอยยิ้มนั้นอยู่ได้ซักพักจนอีกฝ่ายยกมือขึ้นมาลูบหัวเป็นครั้งที่สองของวัน แต่ครั้งนี้นั้น.....



       โบนัสชอบ


       รู้สึกอบอุ่นจังเลย



       " ทำไมใจดี " คนตัวเล็กเอ่ยปากพูด

       " พี่ใจดีเหรอครับ.... ทำไมเด็กที่โรงเรียนไม่พูดแบบนี้กันบ้างนะ "

       " ดุมากเลยเหรอ ที่โรงเรียนน่ะ "

       " พี่จะดุเมื่อมีเด็กดื้อ.... "

       อีกคนเว้นคำพูดซักพักพลางเคลื่อนใบหน้าให้อยู่ในระดับเดียวกัน

       " ...... "

       " แล้วโบนัสอยากให้พี่ดุมั้ย "


       โบนัสส่ายหัว


       " งั้นโบนัสก็ต้องเป็นเด็กดีของพี่นะครับ "


       

        ของพี่....



       " สัญญากันนะว่าเราจะไม่ดื้อ "


       นิ้วก้อยของอีกฝ่ายกระดิกดุ้กดิ้กเป็นการเรียกให้เขาทำพันธสัญญาด้วยกัน


       เหอะ อนุบาลอ่ะ



       " อื้อ โบนัสสัญญานะ "


       นิ้วก้อยทั้งสองเกี่ยวรัดกันเป็นการเรียกรอยยิ้มให้คนทั้งสองได้เป็นอย่างดี ไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยหรือว่าแท้จริงแล้วตัวเองนั้นเป็นโรคบ้าจี้นะ เขาต้องไปตรวจซักหน่อยแล้ว


       ไม่เกี่ยวกันเล้ยยยย


       " แล้วถ้าโบนัสผิดสัญญาพี่ล่ะ "


       เมื่อถูกอีกฝ่ายถามคิ้วที่เคยเป็นเส้นยาวปกติกลับกลายเป็นปมที่เกือบจะผูกกันได้อยู่แล้ว


       โบนัสใช้ความคิดอยู่ซักพักแล้วเอ่ยปากขึ้น


       " งั้นก็ตีโบนัสได้เลย " ดูเหมือนบทลงโทษนี้จะไม่เข้าท่าซักเท่าไหร่ แต่จะทำยังไงได้ก็โบนัสคิดได้แค่นี้จริงๆ นะ


       " พี่ไม่ชอบตีเด็กครับ... "

       " ...... "

       " พี่แพ้น้ำตา "


       อ่อ


       รู้จุดอ่อนแล้ว


       " โบนัสคิดไม่ออก งั้นแล้วแต่ลุงเลยแล้วกัน "

       " แล้วแต่พี่เหรอ "

       " ครับ "

       " โอเคครับ แล้วเราจะกลับหรือยัง "

       " ลุงอย่าเพิ่งเปลี่ยนเรื่องสิ ยังไม่บอกโบนัสเลยว่าจะทำอะไร " เขาท้วงเมื่ออีกคนเปลี่ยนหัวข้อการสนทนาไปอย่างดื่อๆ เขาจำเป็นต้องรู้ก่อนว่าบทลงโทษนั้นคืออะไร


       " ถ้าอยากรู้เราก็ลองดื้อกับพี่ดูสิครับ "


       ขออนุญาตเกลียดได้มั้ยนะ


       " โบนัสไม่อยากรู้แล้วก็ได้ " ว่าจบก็เดินออกไปจากอีกคนที่อยู่ตรงหน้า ร่างบางหย่อยกายลงกับเก้าอี้สาธารณะตัวยาวที่ปราศจากผู้คนเจ้าคัวจึงถือโอกาสนั่งพักซะเลย


       " ทำไมเรามีหลายอารมณ์จัง เมื่อกี้ยังน่ารักๆ อยู่เลย " ร่างหนาเดินตามมานั่งข้างเขา พลันหางตาเหลือบไปเห็นอีกฝ่ายยื่นของบางอย่างมาให้เขา ไม่สงสัยอยู่นานโบนัสหันไปมองที่มือใหญ่ทันที


       ลูกอม?


       รส Cool feelling ด้วย


       ลุงเจนกำลังจะบอกว่าเขาหัวร้อนอยู่น่ะเหรอ


       " โบนัสไม่ได้หัวร้อนนะ! "


       " เนี่ย ตอนนี้อ่ะใช่ "

       " หึ้ยย " ถึงแม้ศักดิ์ศรีจะค้ำคอมากแค่ไหนแต่มันก็กินไม่ได้เมื่อเทียบกับลูกอมเม็ดนี้แล้ว


       มือเล็กรับห่อพลาสติกขนาดจิ๋วแล้วลงมือแกะนำเข้าปากทันที.....


       อ่า เย็นดีจัง


       เสียงหัวเราะแก่ๆ(?) ดังขึ้นเมื่อเห็นว่าเขาหยุดพูดแล้วกำลังสัมผัสอยู่กับความเย็นของเจ้าเม็ดกลมๆ


       " ไม่เหนื่อยบ้างเหรอครับโบนัส " จู่ๆ อีกฝ่ายก็ถามเขาขึ้นมาเสียอย่างดื้อๆ โบนัสเแงก็ไม่เข้าใจคำถามนั้นเหมือนกัน ก็เห็นว่านั่งอยู่ด้วยกันจะให้เขามาเหนื่อยอะไร เหนื่อยหายใจ? หรือเหนื่อยอมลูกอมกันล่ะ


       " นั่งอยู่มันเหนื่อยได้ด้วยเหรอ ลุงนี่ถามแปลกๆ "

       " ไม่ครับ พี่หมายถึง.... " โบนัสนิ่งเงียบรอฟังประโยคถัดไปของอีกคน

       " ...... "

       " น่ารักอย่างนี้ทุกวันเลยหรือเปล่า แล้วไม่เหนื่อยแย่เหรอครับ "

       " ...... "

       " พี่เหนื่อยแทนเราแล้วนะ รู้มั้ย "



       ห้ะ

       อย่างเลี่ยน


       เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปเอาคำพูดนี้มาจากไหน แต่เขาถือว่ามันก็กินใจเขาอยู่บ้างเล็กน้อย


       นับถือๆ


       เขาเลือกที่จะไม่สนใจคำพูดนั้นเพราะไม่รู้เหมือนกันว่าจะตอบกลับไปอย่างไร กลัวว่าถ้าจะบอกว่า 'เหนื่อยครับ แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่เนอะ' จะหาว่าเขาเป็นพวกหลงตัวเองมากเกินไป ทางที่ดีควรจะเลี่ยงคำตอบนี้ไปจะดีกว่า


       " พ่อบัมพ์มารับแล้วครับ " โบนัสโชว์สายเรียกเข้าในโทรศัพท์ให้ลุงเจนดูพบว่าเป็นเพื่อนของเจ้าตัวเอง คงพร้อมที่จะรับเจ้าเด็กดื้อกลับบ้านแล้วสินะ

       ปล่อยให้เจ้าตัวได้คุยกับปลายสายอยู่ไม่นาน โบนัสหันหน้ามาเพื่อจะบอกลาอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ทันคนเป็นครูเสียก่อน


       " ให้พี่เดินไปส่งนะครับ "


       แล้วเรื่องอะไรที่เขาจะปฏิเสธล่ะ


       " ได้ครับ "
















MY BONUS































       " จะแวะกินอะไรมั้ยลูก "

       " ไม่ครับ โบนัสอยากกลับบ้าน "

       คนเป็นพ่อพยักหน้าเป็นอันเข้าใจโดยไม่นึกว่าลูกคนนี้จะเห็นหรือไม่ และแน่นอนว่าเขาหันไปมองพ่ออยู่แล้ว


       ความเงียบปกคลุมภายในรถคันโต ความเย็นจากแอร์เป็นยานอนหลับชั้นดีสามารถทำให้ใครหลายคนพร้อมจะเข้าสู่ห้วงนิทราได้


       เขาแล้วล่ะหนึ่งคน


       ก่อนที่ร่างกายจะได้พักผ่อนเสียงของพ่อบัมพ์ก็เข้ามาขัดจังหวะการงีบของเขาเสียอย่างนั้น


       " ดื้อเหรอวันนี้ "


       ว้อท!?


       เป็นคำถามที่กระทันหันและไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยอะไรทั้งนั้น จากที่จะหลับให้ได้กลายเป็นว่าทำให้เขาตื่นอย่างเต็มตา


       " พ่อบัมพ์หมายถึงอะไร "


       " ที่เจนมันเดินมาส่งเราอ่ะ มันบอกโบนัสว่ายังไงนะ "


       นึกแป๊บ


       อ๋อ


       ' อย่าดื้อมากนะครับ สัญญากันแล้วนะ '


       นั่นคือคำพูดสุดท้ายของครูสอนพิเศษหน้าหล่อ


       " ไม่ดื้อครับ วันนี้โบนัสน่ารัก.... "


       'ลุงเจนบอก'


       ไม่พูดดีกว่า


       " น่ารักก็น่ารัก แต่อย่าดื้อให้มาก ขอพ่อกับแม่ปวดหัวกันสองคนพอ " เป็นจังหวะที่รถกำลังติดไฟแดงพอดี ความหนักอึ้งบนหัวของโบนัสมาจากพ่อบัมพ์ที่เอามือมาลูบกลุ่มผมที่ตอนนี้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีอ่อนกว่าตอนแรกด้วยความเอ็นดู


       แต่ทำไม.....


       มันไม่เห็นเหมือนกันเลย










70%






















       " ครูเจนสวัสดีค่ะ "


       เสียงประสานของเด็กสาวกลุ่มหนึ่งกล่าวทักทายครูหนุ่มอย่างพร้อมเพรียง จนเจ้าตัวคิดว่าที่นี่เป็นโรงเรียนหญิงล้วนเสียอีกเพราะจากที่เดินๆ มาจากห้องพักครูจนมาถึงร้านขายน้ำ รวมๆ แล้วระยะทางก็ห่างกันพอสมควร มีแต่เด็กนักเรียนหญิงที่ทักทายเขาจะมีก็แต่ลุงนักการภารโรงเป็นผู้ชายคนเดียวที่กล่าวทักทายกัน


       " น้ำอะไรน่ะมุก " หลังจากที่ครูหนุ่มรับไหว้ลูกศิษย์แล้วสายตาเห็นแก้วในมือบางที่สีของน้ำดูไม่น่ารับประทานสักเท่าไหร่


       " บลูฮาวายผสมแอปเปิ้ลค่ะ สูตรนี้อร่อยมากเลยนะคะครูเจน " หล่อนว่า เขาทำเพียงโบกมือเชิงว่า ไม่ดีกว่า การกระทำนี้ทำเอากลุ่มเด็กสาวตรงหน้าหัวเราะครืนกันออกมา เอาจริงๆ ครูเองก็เป็นห่วงสุขภาพท้องตัวเองเหมือนกันนะ


       " ไม่ต้องหลบหน้าเลยแซน ส่งงานครูหรือยังครับ " ร่างบางที่สูงกว่าใครเพื่อนพยายามหลบร่างของตัวเองเข้ากับข้างหลังเพื่อนอีกคนหนึ่ง เหตุเพราะงานที่สั่งไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วมีเจ้าตัวเพียงคนเดียวที่ยังไม่ส่ง อย่านึกว่าจะหลบครูเจนรบคนนี้ได้เลย


       " ไม่ใช่แซนค่ะ ชื่อซาน "

       " เดี๋ยวเถอะ " ไม่ส่งงานเขาไม่พอยังจะกวนประสาทอีก บอกเลยว่าตลอดชีวิตการเป็นครูสิบกว่าปีเขาปวดหัวไม่น้อยกับเด็กนักเรียนพวกนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ถือสาอะไรมากมายถือซะว่าเป็นสีสันของอาชีพนี้ก็แล้วกัน


       " โอ้ะ! น้องนารา " แซนที่เปลี่ยนชื่อเป็นซานเมื่อกี้นี้หันไปทักรุ่นน้องที่เดินเข้ามาต่อแถวซื้อน้ำเหมือนกัน อีกฝ่ายตกใจเล็กน้อยเพราะเสียงที่ดังของรุ่นพี่คนสนิท


       " สวัสดีค่ะพี่ๆ สวัสดีค่ะครูเจน " ผู้มาใหม่กล่าวทักทาย 

       

       " ดีค่ะน้องนารา เดี๋ยวนี้พี่ไม่ค่อยเห็นหน้าเห็นตาเลย "


       " อ๋อ ช่วงนี้หนูเรียนหนักน่ะค่ะ เลยงดกิจกรรมก่อน " 


       " เก่งไปซะทุกอย่าง! " แซนพูดเสียงเข้มจนคนเป็นน้องเผลอขำออกมาเล็กน้อย


       " เอ้อ! เมื่อวันเสาร์หนูเห็นครูสอนพิเศษที่ห้าง x ด้วยค่ะ.... น้องคนนั้นน่ารักมากเลย " เพื่อนในกลุ่มแซนเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเหมือนว่าเพิ่งนึกขึ้นได้ ทุกคนหันไปมองหล่อนเป็นตาเดียวไม่เว้นแต่นาราเอง เขาขมวดคิ้วแน่นแล้วนึกว่าน้องคนที่ว่านั้นคือใคร ถ้าเป็นวันเสาร์....



        ไม่ก้องก็โบนัส

    

       คนที่น่ารัก....


       อ่อ โบนัส


       " หมายถึงโบนัสรึเปล่า " เขาถามออกไป


       " ผมชมพูอ่ะค่ะ "


       " นั่นแหละครับ "


       ทันทีที่เขาตอบกลับไปเสียงซุบซิบภายในกลุ่มนั้นก็ดังขึ้น เขาได้ยินแค่ไม่กี่ประโยคเท่านั้น และบทสนทนาที่เขาได้ยินคือ 'น้องหน้าตาดีมากยิ้มทีโลกละลาย' อันนี้เขาเห็นด้วย


       " โรงเรียนไหนเหรอคะครูเจน " มุกที่เพิ่งดูดน้ำเสร็จหันมาถามเขา


       " ไม่บอกครับ " คำตอบที่เอ่ยออกไปนั้นไม่ถูกใจเด็กๆ มากนัก จนแซนบอกกับเขาว่าจะไม่ส่งงานถ้าหากเจ้าตัวไม่ได้คำตอบ


       " โรงเรียนเอสเอ็มน่ะ " นาราพูด


       " จริงเหรอ อย่าหลอกพี่นะ "

  

       " จริงค่ะ หนูเคยเจอน้อง " 


       " รู้แล้วก็ส่งงานครูด้วยนะแซน " เขาพูดติดตลกกับแซนซึ่งเจ้าตัวก็รับปากกับเขาทันที 


       กลุ่มของแซนเดินออกไปแล้วตอนนี้ถึงคิวของเขาที่จะได้สั่งน้ำเสียที


       " กาแฟแก้วนึงครับ.... นาราเอาอะไรมั้ย " อีกฝ่ายหันขวับมองมาที่เขา มือบางทั้งสองยกขึ้นส่ายไปมาแล้วส่งยิ้มเหยเกมาให้เขา


       " เหลือเราสองคนแล้วครับ สั่งทีเดียวเลย ครูเลี้ยง "


       " ไม่เป็นไรค่ะ หนูจ่ายเองดีกว่า " 


       " เห็นว่าเรียนหนัก ครูอยากเลี้ยงให้กำลังใจเรา " นาราเม้นปากเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ จนเจ้าตัวตัดสินใจได้แล้วนั้นคือยอมให้เขาเลี้ยงแต่โดยดี










       แสงแดดยามเที่ยงสาดส่องลงมากระทบกับผิวเนียนขาวที่ตอนนี้เริ่มขึ้นสีแล้วเพราะความร้อน ครูหนุ่มเห็นอีกคนใช้มือลูบแขนเหมือนว่าจะระคายเคืองอะไรซักอย่างจึงจัดการพาอีกคนเดินเข้าในที่ร่ม


       " แดงหมดแล้วนั่น " เจนรบใช้นิ้วชี้และนิ้มกลางแตะลงบนผิวแดงจางๆ อีกคนสะดุ้งเล็กน้อยคงตกใจกับการกระทำของคนตรงหน้า


       " ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ แต่วันนี้แดดแรงมาก "


       " ทีหลังก็ทาครีมกันแดดนะครับ อาจจะช่วยได้บ้าง "


       " ทาแล้วค่ะ แต่คงจะสู้แดดประเทศนี้ไม่ไหว " อีกฝ่ายพูดติดตลกจนเขาขำตาม 


       " งั้นครูไปก่อนนะ เจอกันเย็นนี้ครับ " พูดจบร่างหนาปลีกตัวเดินขึ้นตึกไปทันทีปล่อยให้อีกคนยืนมองแผ่นหลังนั้นจนลับสายตา

       














MY BONUS






















       ลมอ่อนๆ ตีเข้าที่หน้าได้รูปของชายหนุ่มหลังจากที่ลงจากรถยนต์ส่วนตัว ภาพตรงหน้าปรากฏให้เห็นบ้านหลังใหญ่ที่มองดูแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจยังไงก็บอกไม่ถูก สวนหย่อมเนื้อที่เล็กๆ หน้าบ้านดูสะอาดตาและร่มรื่น ลานจอดรถภายในบ้านถูกรถคันโตจอดประจำที่ของมันเอง และแน่นอนว่าบ้านหลังนี้เขาไม่ได้มาเป็นครั้งแรก


       หลังจากที่เคยไปทานข้าวกับครอบครัวของเพื่อนรักครั้งนั้นเขาก็ไม่ได้มาเหยียบที่นี่อีกเลย จนกระทั่งตอนที่ลินให้เขามาสอนลูกชายหัวแก้วหัวแหวนนั่นแหละหลังจากนั้นเขามาบ้านหลังนี้เกือบจะทุกวันเลยก็ว่าได้ ถ้าจะถามว่ามาทำอะไรเขาตอบอย่างตรงๆ เลยก็คือมาก๊งเหล้ากับคุณพ่อสุดนามว่าบัมพ์นี่แหละ 


       ปกติแล้วพวกเราไม่ได้นั่งก๊งกันแค่สองคนมีไอ้สามร่วมด้วย แต่มันไม่มาเพราะว่าพรุ่งนี้มันต้องตื่นแต่เช้าไปตัดสินกีฬาที่ไหนซักแห่งเขาก็จำไม่ได้ 


       มีอีกอย่างที่จะบอกก็คือทุกครั้งที่เขามาจะไม่เห็นเจ้าเด็กดื้อแม้แต่ครั้งเดียว ซึ่งมันก็แปลกอยู่นิดหน่อยเขาจึงเอ่ยถามลินจนได้คำตอบว่าอีกคนจะไม่ลงมาข้างล่างถ้าหากรับประทานมื้อเย็นเสร็จแล้ว ดีไม่ดีอาจจะเข้านอนไปแล้วก็ได้


       สองทุ่มสี่สิบเจ็ดเนี้ยนะ?



       " มายืนหล่ออะไรคนเดียววะ " เสียงตะโกนจากในบ้านเป็นเสียงของบัมพ์ที่โผล่หัวออกมาจากประตู ้เขาหันไปมองมันและไม่ตอบอะไรทำเพียงเดินไปยังรั้วหน้าบ้านยืนรอให้อีกคนมาเปิดให้เข้าไป 


       " นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว " มันเดินมาเปิดประตูรั้วให้ ส่วนปากก็ยังคงพูดอยู่


       " ก็บอกอยู่ว่าจะมา สามไปกูก็ยังอยู่ " 


       " ต้องอย่างนี้ดิเพื่อนผม " มันว่าแล้วพาเขาเดินเข้าบ้านไป








       " เออ เมิงจำได้ปร้า ที่ไอจอร์ช ฮึก! ไอจอร์ชแม่งมาวววว แล้วแม่งเดินตกท่ออ่าา " 


       เสียงยืดยานที่เกือบจะฟังไม่รู้เรื่องเล่าเหตุการณ์ในวันวานที่ผ่านมา ดูเหมือนคนที่เมาจะไม่ใช่จอร์ชแต่เป็นบัมพ์คนนี้แทน


       กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งไปทั่วบ้าน ถ้าลินมาเห็นบอกเลยว่าบัมพ์คงไม่มีหน้ามานั่งอยู่ตรงนี้แน่นอน เพราะครั้งนี้เราทั้งสองจัดหนักจัดเต็มกันเลยทีเดียวเนื่องจากลินไม่อยู่บ้านสามวัน และผู้ที่มีอำนาจในบ้านตอนนี้ก็มีแค่บัมพ์คนเดียวเท่านั้นที่สามารถจะทำอะไรตามใจก็ได้


       ลินกลับมามึงเละแน่เพื่อน


       เขาคิดในใจ


       เจนรบเองก็ใช่เล่น


       " ฮ่า ฮ่า จำได้ดิ แม่งงงง โคตรโง่เลย ฮ่าๆๆๆๆ "


       เริ่มแล้ว

       

       เริ่มเมาแล้วเนี้ยแหละ

       







       โบนัสนอนไม่หลับ!!


       ร่างเล็กภายใต้ผ้าห่มผืนหนาขยับตัวพลิกไปมาเหตุเพราะเสียงโวยวายที่ไม่รู้ว่ามีต้นตอมาจากที่ไหน โบนัสรู้แค่ว่ามันเป็นเสียงพูดคุยกันอย่างออกรสสุดๆ ทั้งเสียงหัวเราะที่เหมือนคนแก่หน้าปากซอยที่ชอบตั้งวงกินเหล้ากันไม่มีผิด


       โบนัสไม่ใช่คนที่มีควาใอดทนสูงมากนัก นี่เขานอนฟังเสียงน่ารำคาญนี่มานานมากแล้ว ถึงเวลาที่เขาต้องทำอะไรซักอย่าง ว่าแล้วก็ลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูห้องเพื่อจะไปหาพ่อบัมพ์อีกห้องนึง


       เดี๋ยวนะ


       ทำไมเสียงอยู่ใกล้แล้ว


       ขาเล็กหยุดเดินชั่วครู่แล้วฟังเสียงที่ว่า 


       ไฟข้างล่างเปิดอยู่


       พ่อบัมพ์อาจจะอยู่ข้างล่าง ลงไปดูหน่อยดีกว่า.....












100%







       

       

 














ยาวมากแม่ ขออนุญาตตัดจบแค่นี้ อย่าด่านุนะ

เพราะตอนหน้ามีอะไรดีๆ รอทุกทั่นอยู่ค่ะ!


เริ้ป


อยากได้กำลังใจจุง แงแอ


#ลูกเพื่อนNM


โน่มิน & มินโน่ จงจาเริน






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 185 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #66 Nminisize (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 23:50
    โง้ยยยยย แม่ลินไม่อยู่ น้องไม่ปลอดภัยยยยย
    #66
    0
  2. #60 Minwon😘😘 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 20:01
    รอออเลยย
    #60
    0
  3. #59 ponyo178 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 17:28
    โบนัสลูกกกกกกกกกก
    #59
    0
  4. #58 tyjjj (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 22:14
    น้องโบนัสจะเป็นอันตรายมั้ยคะเนี่ยยยยย
    #58
    0
  5. #53 LoveD.O. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 00:15
    พ่อบัมพ์ น้องโบนัสจะไม่ตกอยู่ในอันตรายใช่มั้ยคะ
    #53
    0
  6. #52 SoRa ^_^ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 21:13
    ลุงเจนนนนน แงงงงงงง
    #52
    0
  7. #48 nolucasnolife (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:45
    อยากมีลุงเจนเป็นของตัวเองแงแอ
    #48
    0
  8. #47 Exxnpiv (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:19
    ลุงเจนเปงลุงที่แสนดีที่สุดเยยฮับ!
    #47
    0
  9. #46 jjjra (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:14
    เอาของไปเวฟใกล้ตัวคุณเขา คงสุกกว่าเข้าไมโครเวฟแล้วค่ะตอนนี้ อบอุ่นเหลืนเกินพ่อออ
    #46
    0
  10. #45 kawnhy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:39
    เว้ยๆๆ จะง้อแล้วววว
    #45
    0
  11. #44 LoveD.O. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 20:25
    ง้อด่วนเลยลูกกกกกกกก
    #44
    0
  12. #41 nolucasnolife (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 14:29
    หึ้ยยยย รว้ายๆ ยัยโบนัสสส แม่รูดก้านมะยมแน้ววว
    #41
    0