Unforgettable memories ความทรงจำที่ไม่อาจลืม

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4

    Overall
    4

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

จุดเริ่มต้นของความทรงจำที่มี "เธอ' และ "เขา"สิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นทำให้ทั้งสองต้องพรากจากกันไปอีกหลายร้อยปี เส้นทางความรักจะกลับมาเหมือนเดิมอีกไหม ไปติดตามกันเลยย


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
การที่เราไม่สามารถรักใครได้เพราะ สายพันธุ์ พันธุกรรม เครื่อญาติ ยศ ชั้นบรรดาศักดิ์ ความเกียดชัง เหงา กลัว
ล่วนเป็นความรู้สึกทั้งนั้น หรือก็คือหลายๆสิ่งที่ทำให้เราไม่สามารถรักกันได้
"ฉันต้องทำยังไงกัน"
"เธอเป็นอะไรกันแน่"
"ไม่นะเพราะอะไรกัน!!!!!!!!!!!!!"
"เป็นอะไรกันเเค่เพราะฉันเป็น.......แบบนี้หรอ"










ย้อนไปเมื่อ 7 ปีก่อน
.
.
.
.
.
.
.
"เรย์!!!!!!!  รอฉันด้วย!!!!"
" ฮ้าๆๆๆ ยุย รีบตามดิ ฮ้า ฮ้า ฮ้า เดี่ยวไม่ทันการเอานะ"
"จ้า นี่ไงเรย์ต้องรอก่อนดิ เดี่ยวยุยวิ่งตามไม่ทัน ฮ้าๆ"
"นั่นไง ที่นั่น!!!!"
"เอ๊ะ!! มันคืออะไรกัน เรย์ ฉันไม่เข้าใจว่าเรามาที่นี้ทำไม แฮะๆ(อาการเหนื่อย)"
"นี่คือปราสาทเก่าของราชาจอมมารไง!!!!!!!!"
"ถ้าเราเข้าไปเดี่ยวก็มีคนเห็นเข้า เรย์"
"ฮ้าๆๆ ไม่เป็นไร ก็ที่นี่ไม่มีใครเข้ามาหรอกเพราะต้องการให้เด่าโทรมไปเอง แบบนี้เราก็สามารถเล่นที่นี่้ได้ แถมท่นี้ยังอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านด้วย''
" เฮ้ยยย ตามใจแล้วกัน"
"เรามาเล่นกันที่นี้ดีกว่าและที่นี้จะกลายเป็นของเรา ฮ้าๆๆๆๆ"
"จ้า จ้า"
.
.
.
เด็กทั้งสองเล่นกันที่นี้บ่อยมากๆๆๆ จนไม่รู้เลยว่ากำลังมีอะไรบางอย่างมอฃพวกเขาอยู่ตลอดเวลา

วันเวลาล่วงเลยมาประมาณ 7 ปีที่ทั้งสองได้อยู่ด้วย
ณ ปัจจุบัน
" อะไรนะ!!!! ท่านอาผมไม่เข้าใจที่ท่านอาพูดเลย" เรย์
"ก็อย่างที่อาบอกเจ้าจะต้องเข้าไปเรียนที่โรงเรียนเวทย์ของเมืองหลวฃและไปในนามของตระกลูเราด้วย"
"แล้ว ยุย ล่ะ ผมจะได้เจอเธอได้อย่าฃไรถ้าผมต้องเข้าไปในเมืองหลวง ยุยเขาจะไม่เหงาแย่หรอ"
"นั่นไม่สำคัญ ที่สำคํญคือแกต้องไปอยู่ที่นั่น ไปลาเธอซะ!"



ณ บ้านของหญิงสาว 
"ยุย ฉันมีไรจะบอกกับเธอ"
"มีอไรหรอเรย์ บอกฉันด้ทุกเรื่องได้ทุกเรื่องเลยจ้า :)"
"เฮ้ย ฉันต้องไปเมือฃงงหลวงดพื่อไปเรียนโรงเรียนเวทย์เพราะตระกลูของฉันส่งฉันไป!"
" :) ดี่เลยสิอย่างนี้เรย์ได้ไปเรียนโรงเรียนสุดยอดแบบนั้น ฉันดีใจด้วย"
"แล้วเธอไม่เหงาหรอที่ต้องอยู่คนเดี่ยว"
"ำม่เลยจ้ะ ฉันอยู่ได้ไม่เหงาเลย นายไปเหอะไม่ต้องเป็นห่วงฉัน" เด็กสาวยิ้มตอบกลับเด็กชายที่เริ่มยิ้มออกและมีน้ำตาไหลครอเบา
"อืม!!!! ฉันจะกลับมาเธอแน่นอน และถ้าถึงตอนนั้นเรามาเล่นด้วยกันอีกนะ"
"จ้าาา"
ทั้งสองกอดกันอยู่นานแต่ได้ลาจากกัน แต่ทั้งสองจะไม่มีวันลืมเรื่องของทั้งสองที่ทำ่วมกันมาตลอดแน่นอนนนน
.
.
.
.
..
.
.
.
.
.
.
.ผ่านไปหลายปี

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ❤PT❤ จากทั้งหมด 1 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น