The Celestia ! เมื่อผมในร่างสาวน้อยกับสงครามคัดเลือกเทพเจ้าที่ต่างโลก

ตอนที่ 37 : กะทันหัน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ธ.ค. 60

                ภายในสมาคมพ่อค้าส่วนของห้องโถงนั้นกว้าง โต๊ะถูกจัดวางอยู่ทั่วอย่างเป็นระเบียบ พื้นถูกปูด้วยไม้และเคลือบเงาอย่างดี ผนังด้าหนึ่งถูกติดทับด้วยแผนที่โลกขนาดใหญ่ส่วนอีกด้านติดภาพวาดประดับเอาไว้ ตรงข้ามกับประตูเป็นเคาน์เตอร์ที่มีลักษณะคล้ายบาร์ ถัดไปด้านหลังเป็นชั้นวางเครื่องดื่มหลากหลายชนิด แสงไฟสีนวลสบายตาถูกส่งออกมาจากแชนเดอเรียที่ห้อยลงมาจากเพดาน

                เสียงพูดคุยมากมายในห้องดังแทรกกันไปมา สมาชิกสมาคมมากมายกำลังแลกเปลี่ยนข้อมูลกันโดยใช้เงินเป็นหลัก ขณะที่ชายหนุ่มกำลังยกแก้วเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอลในมือขึ้นดื่ม ชายสวมฮูดบดบังใบหน้าเข้ามานั่งเก้าอี้ด้านข้างเขาที่บริเวณหน้าเคาน์เตอร์

                “มีอะไรก็ว่ามา”

                “เงินก่อน เดี๋ยวข้าจะบอกที่หลัง”

                “กี่เลเนีย”

                “สองหมื่น”

                เสียงกระแทกแก้วเครื่องดื่มกับโต๊ะดังขึ้นเมื่อชายหนุ่มได้ยินราคาของข้อมูลนี้ การซื้อขายข่าวสารของสมาคมจะเป็นไปตามกฏเหล็กสามข้อ

                ข้อแรก ข้อตกลงของทั้งสองจะต้องยืนยันให้แน่ชัดก่อนดำเนินการซื้อขาย

                ข้อสอง มูลค่าของข่าวที่ตั้งต้องสมเหตุสมผลกับข่าวที่ขาย

                และข้อสุดท้าย หากจับได้ว่าข่าวที่ขายนั่นเป็นของปลอมจะถูกตามล่าและจับมารับโทษ โดยโทษเบาที่สุดคือตัดลิ้น

                ชายหนุ่มยกแก้วดื่มรวดเดียวจนหมดก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อย เพราะข่าวราคาสองหมื่นมันต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน และเมื่อครู่ก็ลองถามดูแล้วว่าคนอื่น ๆ รู้แล้วหรือยัง คำตอบที่ได้ก็น่าพอใจไม่น้อยเพราะว่าเขาเป็นคนแรกที่ถูกเสนอขาย

                “เกี่ยวกับอะไร”

                “คนของเนตรสีเลือด”

                ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างเมื่อได้ยินชื่อสมาคมอริ นับว่าเป็นคู่แค้นกันมาหลายทศวรรษเพราะไม่ว่าจะเรื่องการค้า ความสามารถในการต่อสู้ ทักษะการสร้างและจำนวนผู้มีฝีมือฝั่งทางนี้มีน้อยกว่า

                หัวหน้าสมาคมอสรพิษตราชั่งคนล่าสุดเห็นความแตกต่างนี้และอยากจะแก้ไขจึงให้รางวัลคนที่สามารถนำตัวพวกเนตรสีเลือดมาส่ง ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยงแต่หากยังมีชีวิตอยู่จะมีราคามากกว่าเพราะสามารถใช้ต่อรองได้ภายหลัง หากระดับของคนที่นำมาได้ยิ่งสูงราคาก็ยิ่งมาก

                ซึ่งค่าข่าวก็ตั้งสองหมื่นแล้ว รางวัลคงมากกว่านี้เห็น ๆ ชายหนุ่มคิดแบบนั้นจึงหยิบใบขึ้นเงินของทางสมาคมมาเขียนให้ทันที อีกข้อที่ช่วยในการตัดสินใจครั้งนี้คือชายสวมฮูดคนนี้เป็นขาประจำที่นำข่าวมาขายให้

                “ไหนว่ามาซิ มอลิส” มอลิสยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเล่าทั้งหมดที่รู้มาให้อีกฝ่ายฟัง

 

                กลับมาทางด้านสมาคมฮันเตอร์สาขาเมดาลิน สถานการณ์ตอนนี้คือ ชายแปลกหน้ากำลังเสนอตัวเป็นผู้ติดตามเด็กสาวคนหนึ่ง ซึ่งทั้งสองไม่รู้จักกันเลยแม้แต่น้อย

                ฟีเรียซึ่งตัดสินใจได้แล้วว่าจะปฏิเสธแต่ตอนนี้ก็ยังคงคิดหาวิธีปฏิเสธอย่างถนอมน้ำใจอยู่จึงยังไม่ได้พูดอะไรออกไป แอนโทนี่เห็นว่าเด็กสาวไม่กล่าวอะไรกลับมาเลยจึงฉวยโอกาสนี้รุกเธออีกครั้ง

                “ผม... ผมชอบคุณครับ คุณฟีเรีย!”

                คำสารภาพรักดังก้องไปทั่วสมาคม เหล่าฮันเตอร์บ้างก็สนใจบ้างก็ทำธุระตรงหน้าต่อ โดยเฉพาะเดเซียให้ความสนใจเป็นอย่างมากเมื่อมองข้ามไหล่เด็กหนุ่มตรงหน้าไป

                ขณะที่กำลังตกใจกับคำสารภาพรักตรงหน้า เสียงแหลมของเด็กสาวดังก้องอย่างมั่นใจภายในหัว

                สมแล้วที่เป็นตัวเราจริง ๆ

                แบรนด้อนไม่ได้มีความรู้สึกเขินอายกับเรื่องตรงหน้าแม้แต่น้อยเพราะตัวเองก็เป็นผู้ชายเหมือนกันถึงแม้ภายนอกจะเป็นผู้หญิงก็เถอะ สมัยเรียนมหาลัยก็เคยมีผู้ชายมาสารภาพรักตอนที่แต่งหญิงอยู่เหมือนกัน

                เอ่อ... ขอโทษนะคำปฏิเสธที่เรียบง่ายถูกส่งออกไป

                ทำไมเราไม่เริ่มจากการเป็นเพื่อนกันก่อน ดีไหมคะรอยยิ้มของฟีเรียทำให้เด็กหนุ่มตรงหน้าเริ่มทำตัวไม่ถูก

                “ถะ ถ้าคุณฟีเรียว่าแบบนั้นก็เอาตามนั้นแล้วกันครับถึงแม้ภายในอกจะเจ็บที่โดนปฏิเสธก็ตาม แต่ของแบบนี้มันแน่อยู่แล้วที่จะต้องค่อยเป็นค่อยไป

                แอนโทนี่คิดให้กำลังใจตัวเองเพราะสิ่งที่ทำเมื่อครู่เป็นครั้งแรกของเขา การสารภาพรักกับเด็กสาวที่ชอบ มันคงจะไม่ดูแปลกไปใช่ไหม ความกล้าทั้งหมดถูกใส่ลงไปในคำสารภาพเมื่อครู่ตอนนี้เหลือแต่ใบหน้าที่มีสีแดงแซมจนทั่ว การหนีไปตั้งหลักแล้วรุกอีกครั้งก็ถือเป็นกลยุทธ์ที่ดีในตอนนี้

                งะ...งั้นไว้เจอกันครับเด็กหนุ่มตรงหน้าชิงบอกลาเพื่อกลบความเขินอายเมื่อครู่ ถึงแม้ฟีเรียจะรู้อยู่เต็มอกแล้วก็เถอะ เด็กสาวจึงยกมือขึ้นโบกมือลาเบา ๆ ตามมารยาทที่เคยเรียนรู้มา

                ค่ะ

                ไม่รู้สึกอะไรบ้างหรอ ฟีเรียแบรนด้อนที่สงสัยกับคำพูดเมื่อครู่จึงถามออกไป

                ไม่นิ เราต้องรู้สึกเขินอายกับเรื่องแบบนี้ด้วยหรอ จากที่เธอพูดมาแบบนี้เหมือนว่าจะเจอเรื่องพวกนี้จนชินแล้วสินะถ้าให้เดา

            เมื่อเด็กสาวกลับมาที่โต๊ะเดิมสายตาของเดเซียจดจ้องเธออย่างสงสัยราวกับอยากให้ฟีเรียเล่าเรื่องเมื่อครู่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เพียงแค่สบตากันก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรเมื่อนั่งลง เด็กสาวก็เอ่ยปากเล่าสรุปให้ฟัง

                น่าเสียดาย

                “เรื่องอะไรคะ ?

                “ได้คนมาช่วยถือของทั้งทีนี่คงจะเป็นจุดประสงค์หลักของเธอที่บอกว่าน่าเสียดายสินะ แต่ว่าเดเซียก็ถือของจำนวนมากได้สบายอยู่แล้ว ทำไมถึงยังต้องการคนมาช่วยถืออีกล่ะ

                งั้นหรอคะ

                ระหว่างที่พูดคุยถึงการสอบข้อเขียนในวันพรุ้งนี้ถุงขนมก็ถูกวางลงบนโต๊ะโดยเดซี่ที่กำลังหอบหายใจเพราะความเหนื่อยอยู่ เธอยกมือปาดเหงื่อก่อนจะกล่าวออกมา

                นี่ ตามที่พนันกันไว้

                “ขอบใจเดเซียกลาวขอบคุณพร้อมยกรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นขนมที่ตนเองชอบและไม่ลืมที่จะเอ่ยชวนเด็กสาวให้ลองชิม ครั้งก่อนก็เคยยื่นให้เพราะแววตาของฟีเรียที่จ้องมองขนมชิ้นนี้แต่ว่าเธอกลับปฏิเสธด้วยความเกรงใจ

                ทานไหม

                “มะ...ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยังไม่หิวท่าทีกับคำพูดไม่ได้ไปในทางเดียวกัน เธอกลืนน้ำลายก่อนจะเบือนหน้าหนีไป

                อร่อยนะสาวในชุดเกราะหนักเอ่ยย้ำคำชวนเดิมก่อนจะยื่นให้

                ขอบคุณค่ะคำชวนประสบความสำเร็จเด็กสาวหันหน้ากลับมาก่อนจะเอ่ยคำขอบคุณและยื่นมารับขนมในมือ

                เดเซียและฟีเรียกินขนมอย่างสบายใจโดยทิ้งเดซี่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอาไว้เพราะการแพ้พนันครั้งนี้จะไม่สามารถกินขนมที่ตนเสียเงินซื้อมาได้ ที่ทำได้ก็แค่กลืนน้ำลายระงับความอยากเท่านั้น

                เมื่อกินกันจนเสร็จสองสาวตรงหน้าก็ขอตัวไปทำภารกิจเร่งด่วนที่พึ่งเข้าเมื่อกี้ ฮันเตอร์ที่รู้จักมาชวนให้เข้ารวม ถึงฟีเรียจะลองขอติดไปด้วยแต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะตัวภารกิจต้องการฮันเตอร์ระดับเงินขึ้นไป

                วันนี้จึงถึงเป็นวันพักผ่อนหลังจากฝึกหนักมาเกือบอาทิตย์และเมื่อกี้ก็พึ่งใช้แรงทั้งหมดไปกับการสอบ การสอบข้อเขียนในวันพรุ้งนี้ได้แนวทางมาจากเดซี่บ้างแล้ว

                ฟีเรียตัดสินใจหาหนังสือไว้สำหรับฝึกอ่าน เธอออกจากสมาคมมาอยู่ที่ถนนหลักก่อนจะลองนึกถึงเส้นทางในเมืองดูว่าร้านขายหนังสือตั้งอยู่ที่ไหนบ้าง

                ผลปรากฏว่าเส้นทางที่รู้มีแค่โรงแรมที่พักมาสมาคมไปโรงฝึกและสุดท้ายก็ย่านการค้า ถ้ามันเป็นแบบนี้ก็มีแต่ต้องลองเดินหาดูก็แล้วกันแต่ว่าเมืองที่ใหญ่ขนาดนี้คงต้องลองถามพวกพ่อค้าดู

                ประการแรกคือไปย่านการค้า ถัดไปก็ถามทางไปร้านหนังสือ เมื่อตัดสินใจได้แบบนี้ก็ออกเดินทางทันที

                ไม่นานก็เข้ามาถึงย่านการค้าโดยมีสัญญาณคือกลิ่นของอาหารและเสียงเรียกลูกค้าจากร้านขายเครื่องประดับ แน่นอนการกินขนมเมื่อครู่เป็นการเรียกน้ำย่อยเท่านั้น เงินที่มีอยู่ติดตัวก็พอจะซื้อของกินตามใจอยากได้ไม่น้อย

                ร้านแรกเป็นเนื้อย่างเสียบไม้ ถัดไปเป็นเครปร้อน ๆ และอีกมากมายจนมาจบที่ไอศกรีม แบรนด้อนต้องตกใจกับปริมาณที่กินเข้าไป ถึงแม้ว่าจะอร่อยขนาดไหนก็ตามแต่ก็ไม่น่าจะกินได้เยอะขนาดนี้ เสียงดังก้องในหัวเอ่ยบ่นตลอดทาง ถึงจะอยากกินแค่ไหนก็ทำไม่ได้ เพราะตอนนี้แบรนด้อนเป็นคนคุมร่างกายนี้อยู่ ซึ่งไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะสลับให้ฟีเรียมาคุมร่างนี้ได้จึงต้องอดกินตามระเบียบ

                ระหว่างที่ซื้อก็ไม่ลืมที่จะถามเส้นทางมาร้านขายหนังสือที่ใกล้ย่านการค้าที่สุด ร้านหนังสือแห่งถนนจอลลี่นั้นคือจุดหมายที่ต้องไปในตอนนี้

                เมื่อเข้าสู่ร้านหนังสือที่ว่าเจ้าของร้านก็ต้อนรับเป็นอย่างดีและเมื่อถามถึงหนังสือที่เกี่ยวกับการสอบข้อเขียนของสมาคมฮันเตอร์ เขาก็จัดหาเล่มที่เกี่ยวข้องให้ทันที

                ซึ่งเล่มที่แนะนำให้เป็นหนังสือความรู้ทั่วไปที่ฮันเตอร์ควรรู้ เนื้อหาถูกบันทึกด้วยภาษาที่ง่ายต่อการอ่านอีกทั้งความหนาของมันยังสมกับราคาห้าสิบเลเนีย แต่ซื้อไปอ่านตอนนี้ก็ไม่ทันสำหรับสอบพรุ้งนี้แน่นอน

                ฟีเรียจึงเลือกเล่มที่บางกว่าและสรุปได้เข้าใจง่ายซึ่งราคาถูกกว่า ก่อนจะจ่ายเงินสำหรับหนังสือเล่มนี้ก็เหลือบไปเห็นหนังสือนิทานที่ชั้นด้านหลัง ด้วยความสงสัยของแบรนด้อนว่านิทานของโลกฝั่งนี้จะเป็นแบบไหนจึงสุ่มหยิบมาสองเล่มโดยไม่ได้สนใจหน้าปก

                เมื่อจ่ายเงินซื้อจนเสร็จจึงมุ่งหน้ากลับห้องพักเพื่อเตรียมอ่านหนังสือที่ซื้อมา ฟีเรียมองหาห้องน้ำเพื่อจะชำระล้างร่างกายที่เหนียวเหนอะหนะเพราะเหงื่อ เสื้อผ้าถูกถอดวางอย่างเป็นระเบียบก่อนจะเข้าห้องน้ำไป

                 มาทางด้านองค์รักษ์หนุ่มเฟอร์แรนที่อ่านเอกสารพร้อมจิบชาอยู่ในห้องทำงาน ก่อนหน้านี้ได้ไปขอให้โรเซ่ผู้เป็นหัวหน้าสมาคมฮันเตอร์คอยช่วยติดตามแล้วส่งข่าวของเด็กที่ชื่อฟีเรียให้

                ถึงโรเซ่จะถามหาเหตุผลก็ถูกเขาบอกปัดเสมอ จนสุดท้ายการขอร้องก็กลายเป็นการจ้างวานแทน อำนาจเงินตราทำให้เธอไม่ถามหาถึงรายละเอียด ทั้งที่ก่อนหน้าถามอยู่หลายครั้ง

                ล่าสุดเธอส่งผลการสอบมาให้เฟอร์แรนเป็นลายลักษณ์อักษร โดยฝีมือการต่อสู้ที่เขียนอยู่ในรายงานก็เป็นไปตามคาดเพราะองค์หญิงได้เข้าฝึกศิลปะการต่อสู้ที่ใช้สำหรับฝึกสอนทหารในวัง ซึ่งสร้างความแปลกใจให้กับขุนนางหลาย ๆ คนอยู่เหมือนกัน ที่น่าตกใจมากกว่าก็คือเธอทำได้ดีในการฝึกต่อสู้จริง

                อีกเรื่องที่เกิดขึ้นฉับพลันในวันนี้หลังจากที่คุยกับโรเซ่เสร็จ ระหว่างที่นั่งดื่มชาในสมาคมฮันเตอร์ก็มีเสียงเด็กหนุ่มสารภาพรักกับองค์หญิงที่ตนเป็นองค์รักษ์ให้เมื่อหลายปีก่อน

                ถึงในใจจะอยากลุกเข้าไปแทรกกลางสถานการณ์นี้แต่ความคิดนี้ก็ต้องตกไปเพราะหากทำแบบนั้นแผนที่วางมาทั้งหมดอาจจะพังลงได้ จึงเลือกที่จะดื่มชาแล้วสังเกตการณ์อยู่ห่าง ๆ แทน

                แน่นอนว่าเมื่อเสร็จภาระหน้าที่ในราชวังแล้วก็รีบกลับมาตรวจสอบทันทีว่าเด็กหนุ่มคนที่สารภาพรักคือใคร ถึงพยายามจะขุดหาแต่ก็มีข้อมูลไม่มาก มีเพียงชื่อกับสังกัดสมาคมเท่านั้นที่อยู่ในบันทึก ถ้าหากอยากสืบมากกว่านี้คงต้องไปขอข้อมูลเพิ่มเติมจากโรเซ่

                ขณะที่ยกชาขึ้นดื่มเป็นอึกสุดท้ายเสียงเปิดประตูอย่างกะทันหันดังขึ้น เพื่อนสนิทของเข้าปรากฏด้านหลังประตูนั่น

                เฟอร์แรน ไปดื่มกันเสียงห้าวของโลวิสเอ่ยชวน

                เนื่องในโอกาสอะไรอีกล่ะเฟอร์แรนถามถึงจุดประสงค์ขณะที่กำลังจัดระเบียบเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะให้เรียบร้อยเพื่อให้พร้อมสำหรับการออกไปข้างนอก

                “ฉลองให้กับองค์หญิงที่ยังมีชีวิตอยู่

                “ได้ แต่นายเลี้ยงนะ

                “แน่นอนอยู่แล้ว เต็มที่นายก็ดื่มได้ไม่เกินสองแก้วหรอก

                “งั้นหรอ

                ชายสวมหมวกยกยิ้มเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเพื่อนสนิทจะเป็นคนเลี้ยง ที่ตนไม่ค่อยดื่มมากนักสาเหตุหนึ่งก็เพราะชอบรสชาติของชามากกว่า อีกอย่างก็เพราะราคาของมัน โลวิสนายพลาดแล้ว

               

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

117 ความคิดเห็น