The Celestia ! เมื่อผมในร่างสาวน้อยกับสงครามคัดเลือกเทพเจ้าที่ต่างโลก

ตอนที่ 26 : ค่ำคืนกลางป่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 ก.ค. 60

                ห้องโถงกว้างชั้นล่างสุดของสมาคมพ่อค้าถูกจัดวางโต๊ะไม้อย่างเป็นระเบียบ แสงจากโคมไฟส่องสว่างอย่างพอเหมาะไม่มืดหรือสว่างจนเกินไปและที่บริเวณโต๊ะไม้มุมห้อง นี่เป็นจุดนัดพบของชายทั้งสอง

                “มีธุระอะไรล่ะ” เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยถามคู่สนทนาเมื่อเห็นว่าเขาพึ่งมาถึง

                “โทษที ที่ให้คอยนะ แต่ว่าเรื่องที่จะมาบอกนายวันนี้ รับรองไม่ผิดหวัง” ชายที่พึ่งมาถึงเริ่มหยิบเมนูบนโต๊ะมาสั่งอาหาร

                “อะไรล่ะ ?”

                “งั้นมื้อนี้นายเลี้ยงแล้วกันนะ ฟิลิบ”

                ฟิลิบเริ่มออกสีหน้าไม่พอใจแต่ว่าถ้าเพื่อนสนิทของเขากล้าพูดถึงขนาดนี้ เรื่องที่จะบอกต้องมีค่ามากกว่าค่าอาหารที่จะต้องจ่ายมื้อนี้แน่นอน เพราะกฎการขายข้อมูลของสมาคมนี้เข้มงวดมาก สำคัญที่สุดคือข้อมูลต้องสัมพันธ์กับราคาหากจับได้ว่าโกงละก็จะได้รับบทลงโทษที่เหมาะสม

                บางครั้งข่าวที่เสียเงินซื้อนี้ก็เปล่าประโยชน์เพราะมีคนปากโป้งที่เป็นคนเสียเงินซื้อข้อมูลและนำไปบอกต่อฟรี ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่คนขายข้อมูลหงุดหงิดที่สุดเลยก็ว่าได้ แต่ก็ถือว่าเป็นการเสียเงินเพื่อรู้ข่าวก่อนคนอื่น

                เพื่อนสนิทตรงหน้าเริ่มสั่งอาหารหลากหลายเมนูแต่ก็ไม่ได้สั่งอาหารจานหลักเลยแม้แต่หนึ่งเมนู ที่สั่งไปส่วนใหญ่เป็นเมนูกับแกล้ม

                “คงไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะซิดนี่ ก็ได้ฉันเลี้ยงมื้อนี้เอง” ฟิลิบพยักหน้าเล็กน้อย

                “เรื่องที่จะบอกก็คือ...” ซิดนี่ขยับปากเข้าข้างหูฟิลิบก่อนจะเริ่มกระซิบเบา ๆ เมื่อบอกเรื่องที่ว่าจนเสร็จก็กลับมานั่งเช่นเดิมก่อนจะกล่าวกำชับว่าห้ามไปบอกใคร

                “เรื่องที่บอกไปยังไม่มีใครไปรายงานให้หมอนั่นฟังหรอกนะ”

                “นายได้ข่าวนี้มาจากไหน ไม่ใช่ว่าหัวหน้าสาขาส่งคนออกไปตามล่าแล้วหรอ”

                “ใช่ ส่งไปแล้วแต่ยังไม่เจอ ข่าวนี้ฉันได้มาตอนไปคุยกับพวกพ่อค้าข้อมูลน่ะ”

                “มันก็น่าจะเกินค่าอาหารหนิ”

                “เรื่องราคาน่ะหรอ”

                “ใช่” บทสนทนาเบาลงเมื่อทั้งสองเห็นว่าบริกรหนุ่มยกแก้วเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้

                “กรุณารอสักครู่นะครับ สำหรับอาหารที่สั่งไป” บริกรหนุ่มโค้งเล็กน้อยก่อนเดินจากไป

                ซิดนี่เริ่มอธิบายเหตุผลว่าทำไมถึงให้เลี้ยงค่าอาหารแทนการจ่ายเงิน เพราะว่าข่าวที่กลุ่มพ่อค้าข้อมูลได้มานั้นถือว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับคนที่หัวหน้าสาขาต้องการ หากเป็นแบบนั้นต้องรายงานหัวหน้าทันทีเพื่อแจ้งข่าวให้กับกลุ่มที่ออกตามล่า และแน่นอนหากมีใครรู้แล้วไม่แจ้งหัวหน้าสาขาถือว่าผิดกฏของสมาคม

                ทว่าเงินที่ได้จากการแจ้งข่าวให้หัวหน้าสาขาไม่เท่ากับเงินที่มาขายข่าวเอง ซิดนี่จึงเลือกทางนี้ ที่ขายให้ฟิลิบในราคาถูกเพราะเขาเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานตั้งแต่เข้าสมาคมนี้มา

                “แล้วที่มาบอกให้ฉันฟัง คงจะบอกให้ฉันไปตามล่าเธอคนนั้นด้วยสินะ” ฟิลิบยกแก้วเครื่องดื่มในมือขึ้นซด

                “ก็ทำนองนั้น”

                “แต่ว่าเธอเป็นถึงสมาชิกระดับสูงเชียวนะ คงไม่ง่ายหรอกมั้ง”

                “ก็อย่างที่บอกไป เท่าที่เห็นก็เป็นแค่เด็กสาวธรรมดา ๆ คนนึงเท่านั้นเอง”

                “งั้นกินเสร็จนายก็ไปกับฉันก็แล้วกัน”

                ซิดนี่พยายามปฏิเสธเพื่อนสนิทตรงหน้าเพราะความสามารถในการต่อสู้นั้นเกือบจะเป็นศูนย์แต่ถ้าเป็นเรื่องปลอมตัวเพื่อล้วงข้อมูล ไม่มีใครในสมาคมเทียบเขาได้ ถึงจะปฏิเสธออกไปแต่ฟิลิบก็ไม่ยอมและให้เหตุผลว่า ถ้านายไม่ไปตัวเกิดตามผิดตัวละก็แย่แน่ จึงต้องจำใจยอมรับและไปด้วยกัน

 

                แสงจันทร์สาดส่องทะลุชั้นใบไม้ที่หนาทึบมาจบลงที่ข้างกองไฟ เปลวไฟขยับไปมาตามสายลมที่พัดผ่าน เสียงไม้ถูกเผาจนแตกดังขึ้นบ้างเป็นบางครั้ง รอบกองไฟมีกิ่งไม้เสียบเนื้อชิ้นเล็กปักอยู่ เซร่านั่งอยู่ตรงข้ามฟีเรียโดยมีกองไฟขั้นอยู่

                นี่เป็นคืนที่สี่แล้วที่พวกเธอนอนกลางแจ้ง หลังจากออกจากเมืองไม่กี่กิโลเมตรก็ต้องผ่านป่าทึบ เส้นทางภายในป่ามีถนนกำกับเอาไว้แล้วจึงหลงทางได้ยาก ม้าตัวที่เซร่าซื้อมาช่วยทุ่นแรงไปได้เยอะ ระยะทางเหลืออีกไม่ไกลก็จะถึงจุดหมาย และแน่นอนว่าอีกไม่ไกลก็จะออกจากป่าเช่นกัน

                ก่อนเข้านอนทั้งสองคนจะผลัดกันเข้าเวรยามโดยจะเริ่มจากฟีเรียจากนั้นก็เซร่าผลัดกันไปทุก ๆ สามชั่วโมง เสียงในป่าเงียบเชียบจนผิดปกติจนเซร่าต้องเอ่ยทักขึ้น บางครั้งการได้ยินเสียงก็อุ่นใจกว่าเพราะนั่นคือสัญญาณเตือนสำหรับหลาย ๆ สิ่ง

                “จะว่าไป ถ้าจำไม่ผิดป่านี้เป็นที่อาศัยของหมาป่านะ”

                เด็กสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเซร่าพูดออกมาแบบนั้น เพราะความมืดตอนนี้จึงไม่รู้สึกถึงความปลอดภัยจากบริเวณรอบตัวขึ้นมาทันที

                “ถ้างั้นทำไมถึงมาตั้งแคมป์ไฟค้างคืนตรงนี้ล่ะคะ” น้ำเสียงดูเรียบผิดกับกิ่งไม้ในมือที่กำลังสั่นอยู่

                “ก็เจ้านี้มันก็ต้องพักบ้างล่ะนะ” เซร่าหันไปมองม้าที่ล่ามเอาไว้กับต้นไม้ใกล้ ๆ

                “ลืมเรื่องที่ว่าไปเมื่อกี้เถอะ ฉันพูดเล่นน่ะ”

                “พูดเล่นงั้นหรอคะ” เด็กสาวกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจและกัดไปที่เนื้อบนกิ่งไม้ เธอวางความกังวลนี้ลงก่อนเพราะความสงสัยถัดไปผุดขึ้นมาแทน

                “แล้วพิมพ์เขียวแปลก ๆ ที่เห็นในบ้านคุณลิน ไว้ใช้สำหรับสร้างอะไรคะ”

                “อ้อฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใช้สร้างอะไรน่ะ”

                ถ้าหากว่าเจ้าของที่ทำขึ้นยังไม่รู้ว่าใช้สำหรับสร้างอะไร แสดงว่าเป็นของคนอื่นแน่ ๆ แต่ว่าทำไมถึงต้องสร้างด้วยล่ะ แบรนด้อนคิดแบบนั้นก่อนจะเริ่มคำถามถัดไป

                “ไม่ใช่ของเซร่างั้นหรอคะ” เซร่าส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะปักกิ่งไม้ในมือลงกับพื้น

                “เป็นของพี่ชายน่ะ เป็นสิ่งที่เขาเหลือทิ้งเอาไว้ให้ฉันน่ะ”

                “มีพี่ชายด้วยหรอคะ ?” ฟีเรียวางกิ่งไม้เปล่าในมือลงและเอื้อมไปหยิบไม้ถัดไปมากิน

                 “ใช่ แต่ก็ไม่ได้เจอหน้ากันนานแล้วล่ะ” น้ำเสียงที่เธอพูดออกมาดูเศร้า ๆ ทำให้ฟีเรียที่รับฟังจึงตัดสินใจเปลี่ยนหัวข้อสนทนานี้ทันทีโดยไม่ถามซักไซ้ต่อ

                “ฉันว่าเนื้อนี่ก็อร่อยดีนะคะ” เสียงแหลมที่ร่าเริงของเด็กสาวพยายามดึงอารมณ์ของเซร่ากลับมา และเหมือนว่ามันจะได้ผลเพราะใบหน้าที่ดูเศร้าของเธอหายไปแล้ว

                “งะ...งั้นหรอ ทำไมเธอไม่กินที่เหลือให้หมดซะล่ะ”

                “ได้หรอคะ” เซร่าพยักหน้าให้แทนคำตอบก่อนจะขอตัวไปเข้านอน เมื่อได้รับอนุญาตแบบนั้นเสียงแหลมดังก้องก็ดังขึ้นในตัวของเด็กสาว

                “ให้เราเป็นคนทานต่อนะ” น้ำเสียงเรียบ ๆ แต่เปี่ยมไปด้วยความอยาก

            “ไม่ได้ ถ้าเธอกินก็คงจะปวดท้องอีกแน่ ๆ” แบรนด้อนที่ตอนนี้รู้สึกอิ่มก็ปฏิเสธออกไปเพราะหากให้เธอเป็นคนคุมร่างอีกครั้งละก็คงจะได้ปวดท้องแบบตอนนั้นอีกแน่

            “นายมันไม่เข้าใจรสชาติของอาหารสินะ งั้นก็ได้ คืนนี้นายก็อยู่คนเดียวไปก็แล้วกัน เราไปนอนล่ะ” เหมือนว่าการปฏิเสธจะทำให้เธอออกอาการหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเลยนะเนี่ย แต่ว่าเพื่อไม่ต้องปวดท้องแล้วความเหงายามค่ำคืนคงจะดีกว่าละมั้ง

            “งั้นก็ราตรีสวัสดิ์นะ ฟีเรีย”

            การเดินทางที่ผ่านมาทั้งวัน ถึงจะเอาแต่นั่งอยู่บนหลังม้าตลอดการเดินทางก็เถอะ มันก็เหนื่อยอยู่เหมือนกันที่ต้องมาทรงตัวระหว่างที่ม้ากำลังวิ่ง ตอนที่ขี่ครั้งแรกเกือบตกเพราะความกล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะจับเซร่า อีกทั้งความเหนื่อยล้าที่สะสมกันมาก็มีไม่ใช่น้อย

                เด็กสาวเห็นเปลวไฟค่อย ๆ ลดลงก็หยิบฟืนมาเติมจนลุกขึ้นอีกครั้ง เธอค่อย ๆ หรี่ตาลงจนปิดโดยอ้างว่าเป็นการพักสายตา แต่ว่าก็ต้องเบิกตากว้างทันทีเมื่อได้ยินเสียงแปลกประหลาด

                ครั้งแรกที่ได้ยินคิดว่าหูฝาดแต่เมื่อตั้งใจฟัง เสียงที่ว่าก็ขยับเข้าใกล้ทีละเล็กทีละน้อย พุ่มไม้ขยับไปมาอย่างน่าสงสัย เด็กสาวตัดสินใจเข้าเต็นท์ไปปลุกเซร่าที่พึ่งเข้านอนไปเมื่อครู่

                “ซ...เซร่า!! เซร่า” ฟีเรียเขย่าร่างเซร่าเบา ๆ จนรู้สึกตัว

                เซร่าขยี้ตาเล็กน้อยก่อนจะหยิบแว่นข้างกายขึ้นสวม เธอยกมือป้องปากหาวก่อนจะถามแต่ก็หยุดไปเมื่อได้ยินเสียงเห่าหอนของสัตว์ป่า

                “หมาป่า พวกนั้นไม่ผิดแน่ รีบออกจากเต็นท์เร็วเข้า

                เซร่าที่เห็นฟีเรียทำหน้าอยากจะถามต่อว่าทำไมก็รีบดีดตัวออกจากที่นอนรวบฟีเรียพุ่งออกมาจากเต็นท์ทันที เต็นท์ถูกกระโจนเข้าใส่โดยพวกหมาป่าทำให้มันพังลงไปกองที่พื้น

                หมาป่าที่กระโจนใส่แยกเขี้ยวขู่ก่อนจะเดินถอยหลังไปรวมกลุ่มกับฝูงของมันในความมืด เซร่าฉวยโอกาสที่มันยังไม่โจมตีเข้ามารีบคว้านหาเกียร์ทรงลูกบาศก์ในเต็นท์จนเจอ  

                เธอรีบเปิดใช้งานทันที เกียร์ทรงลูกบาศก์เปลี่ยนรูปทรงเป็นคบเพลิง คบเพลิงถูกจุดด้วยกองไฟ เซร่ายื่นมันไปข้างหน้าหวังจะหาต้นเสียงให้พบ

                คบเพลิงในมือกวาดไปมาตามต้นเสียง เสียงพุ่มไม้ขยับหยุดลงอย่างน่าแปลก เงาดำมืดพุ่งออกจากพุ่มนั่นทันที เพราะคาดการเอาไว้แล้วเซร่าจังขยับตัวหลบพร้อมกับดันฟีเรียไปด้วยกัน

                หมาป่าที่โจมตีพลาดจดจ้องพวกเธอทั้งสองพร้อมแยกเขี้ยวข่มขู่ ทำให้บริเวณด้านหลังของทั้งคู่เปิดโล่ง หมาป่าตัวถัดไปที่ซ่อนอยู่ด้านหลังกระโจนเข้าใส่ทันที

                เซร่าได้ยินเสียงพุ่มไม้ขยับด้านหลังจึงสะบัดคบเพลิงในมือหวังจะป้องกัน แต่ที่กระโจนใส่นั้นไม่ได้มีแค่ตัวเดียว หมาป่าอีกสามตัวโผล่ออกมาจากมุมมืดช่วยเสริมการโจมตีครั้งนี้

                เด็กสาวที่หันไปพร้อมกันไม่สามารถคิดหนทางช่วยได้ทัน ในหัวมีแต่จะผลักให้เซร่าหลบไปเท่านั้น แต่ว่าความกังวลก็หมดไปเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ

                ดวงไฟบนคบเพลิงขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วและเกิดระเบิดเพลิงขึ้น เซร่าป้องกันการโจมตีนี้สำเร็จแต่ว่าก็โดนลูกหลงจากไฟเช่นกัน อีกทั้งยังต้องเสียคบเพลิงในมือไป ส่วนเด็กสาวก็ก้มลงหลบได้ทันเพราะการขยิบตาให้สัญญาณของเซร่า

                หมาป่าที่ซ่อนอยู่ด้านหลังอีกตัวโผล่ออกมาและเริ่มล้อมพวกเธอพร้อมกับตัวที่เหลือ พวกหมาป่าค่อย ๆ ขยับล้อมและเริ่มต้อนให้ทั้งสองคนแยกออกจากกัน

                เสียงเห่าข่มขู่เหมือนจะได้ผลเพราะขาของเด็กสาวเริ่มสั่นเล็กน้อย เซร่าผลักฟีเรียหลบการโจมตีของหมาป่าที่กระโจนเข้าใส่ มันทำให้ทั้งสองแยกออกจากกัน

                กลายเป็นว่าเซร่าถูกหมาป่าสี่ตัวล้อมเอาไว้ จำนวนของมันตอนนี้หากรวมจ่าฝูงก็จะกลายเป็นห้าตัว สามตัวที่โดนระเบิดเพลิงไปจะเคลื่อนไหวผิดแปลกจากตัวอื่น มันลดความเร็วลงคงเพราะความแสบร้อนที่ได้รับเมื่อครู่

                จ่าฝูงรับหน้าที่ต้อนเด็กสาวให้แยกออกจากเซร่าและมันก็ทำสำเร็จ เสียงตะโกนให้ฟีเรียหนีไปดังลั่นขึ้นแต่เด็กสาวก็ไม่ได้ขยับเท้าเพื่อวิ่งหนีไปไหน

                เธอหักกิ่งไม้ขนาดและความยาวพอเหมาะพร้อมกับตั้งท่าเตรียมสู้กับหมาป่าตรงหน้า ถึงแม้ท่าทีจะดีแต่ขาก็ยังสั่นอยู่เล็กน้อย

                แบรนด้อนพยายามส่งเสียงเรียกฟีเรียในตัว ก่อนหน้านี้ที่ไม่ได้ให้เธอเป็นคนกินก็เลยไม่พอใจแล้วหนีไปนอน หวังว่าเสียงเรียกนี้จะส่งไปถึง

                ทว่าตัวจ่าฝูงไม่ปล่อยให้เหยื่อรอนาน มันกระโจนใส่หวังทำให้ล้ม ฟีเรียก้าวหลบการโจมตีนี้อย่างง่ายได้ ศีรษะของหมาป่าชนเข้ากับต้นไม้ด้านหลังอย่างจัง แต่ท่าทีของมันไม่ได้เซเลยแม้แต่น้อย มันสะบัดหน้าหนึ่งที่ก็จะแยกเขี้ยวเพื่อข่มขู่

                ระหว่างที่ค่อย ๆ ก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่างก็เหยียบเข้ากับหินจึงทำให้ร่างกายเซไปมาเล็กน้อย จ่าฝูงใช้โอกาสนี้พุ่งเข้าใส่อีกครั้ง

                ครั้งนี้ร่างกายไม่สามารถขยับตามความคิดได้ทัน เท้าหน้าของมันเหยียบเข้าที่อก ร่างกายล้มลงกับพื้น คมเขี้ยวขยับเข้าใกล้คอทันที

                ปากของมันถูกหยุดด้วยกิ่งไม้ในมือ คอกับฟันของมันห่างกันไม่กี่เซนติเมตร แรงแขนทั้งสองส่งผ่านกิ่งไม้เพื่อดันมันออกไป แต่ลำพังแรงของเด็กสาวไม่สามารถสู้กับมันได้อยู่แล้ว

                หมาป่าออกแรงดันอีกครั้ง กิ่งไม้ไม่สามารถรับแรงครั้งนี้ไหว มันหักเป็นสองท่อน ศีรษะของหมาป่ากดลงมาข้างลำคอ ฟีเรียฉวยโอกาสนี้ใช้เท้าดีดร่างของจ่าฝูงให้ลอยเหนือหัวไป

                เพราะหมาป่าไม่ได้ตั้งตัวการถีบครั้งนี้จึงได้ผลอย่างดี เธอรีบลุกขึ้นตั้งหลักอีกครั้งแต่ก็ช้าเกินไป จ่าฝูงผลิกตัวใช้เท้าทั้งสี่ลงพื้นและพุ่งเข้าใส่ทันที

                เด็กสาวเหลือเวลาคิดอีกเพียงไม่ถึงวินาทีว่าจะทำเช่นไร เป้าหมายของมันคือการขย้ำลงไปที่ลำคอ ฟีเรียขยับร่างไปตามสัญชาตญาณ

                ระหว่างที่ร่างกำลังล้มลงกับพื้นอีกครั้ง แขนซ้ายถูกยกขึ้นรับการโจมตีแทน เสียงกรีดร้องดังลั่นเพราะความเจ็บปวดแต่นั่นไม่ได้ช่วยให้มันหายเจ็บ

                เธอรีบตั้งสติก่อนที่มันจะขย้ำไปลึกกว่านี้ หินขนาดพอดีมือบริเวณใกล้ตัวถูกคว้ามาทุบเข้าที่ดวงตาหมาป่าสุดแรง ครั้งแรกเหมือนจะไม่ได้ผลหมาป่าไปได้ละคมเขี้ยวออก

                ฟีเรียทุบไปเรื่อย ๆ อย่างสุดแรงหวังให้มันปล่อย ไม่นานหมาป่าก็ทนไม่ไหวและละคมเขี้ยวถอยออกไปเพื่อหลบการโจมตีของเธอ

                เลือดสีแดงสดไหลออกจากปากแผล ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างเมื่อพยายามพยุงตัวลุกขึ้น ลมหายใจเริ่มเร็วขึ้น ส่ายตาค่อย ๆ พร่ามัวเพราะเสียเลือดมาก

                หมาป่าแยกเขี้ยวข่มขู่อีกครั้ง เมื่อมันเห็นว่าการโจมตีเมื่อครู่ทำให้เหยื่ออ่อนแรงเป็นอย่างมาก มันกระโจนเข้าใส่โดยหวังว่าเป็นครั้งสุดท้ายสำหรับการล่าครั้งนี้ เสียงที่พยายามส่งไปหาฟีเรียเมื่อครู่ ตอนนี้ก็ยังไม่ได้การตอบกลับ เมื่อเห็นมันกระโจนขาก็ไม่ขยับตามที่สมองสั่งมีเพียงเข่าเท่านั้นที่ทรุดลงทาบกับพื้น

                ร่างของหมาป่าขยับเข้าใกล้จนเกือบถึงร่างของเด็กสาว มันหยุดลงเพราะแสงจ้าปริศนาบนน่านฟ้าเหนือป่าไป แสงนั้นทำให้พวกหมาป่าตกใจเป็นอย่างมาก ตัวจ่าฝูงวิ่งหนีเป็นตัวแรก ตัวที่เหลือเหมือนจะโดนเซร่าเล่นงานจึงวิ่งตามไปด้วยความเร็วแต่ก็ไม่เต็มที่

                หลังจากแสงดับไปเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นแทน

                ฟีเรีย !!” เซร่าที่รอดจากหมาป่าเมื่อครู่รีบวิ่งมาหาเด็กสาวทันทีและนั้นเป็นเสียงสุดท้ายทีเธอได้ยินก่อนจะหมดสติไป




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

117 ความคิดเห็น

  1. #85 LLพ้ใจตัวLoJ (@zymethza55) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 10:12
    แง ~ ทำไมต้องทำร้ายน้องหมาขนาดนี้ด้วย // เกาคางหมาป่า // เห็นม่ะออกจะน่ารัก
    #85
    0
  2. #78 Aoohapyn (@apyn666aoo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 19:23
    โชกโชนกับหมาป่า แล้วจะเจออะไรอีกเอ่ย...
    #78
    1
    • #78-1 Aitselec (@Rinnasia) (จากตอนที่ 26)
      5 กรกฎาคม 2560 / 18:55
      ให้เธอได้พักบ้างเถอะนะเจ้าคะ ;-;
      #78-1