คัดลอกลิงก์เเล้ว

Doctor (MarkJin Jackson Youngjae)

โดย Retroah7

เราทั้งคู่เป็นหมอ ใครๆก็ว่าเราเป็นคู่ที่เหมาะสม แต่เราต่างมีคนของตัวเองอยู่แล้ว เราต่างรู้ดี

ยอดวิวรวม

1,276

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


1,276

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


56
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 เม.ย. 60 / 01:18 น.
นิยาย Doctor (MarkJin Jackson Youngjae) Doctor (MarkJin Jackson Youngjae) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 เม.ย. 60 / 01:18
















"กาแฟหน่อยมั้ยหมอ" หมอแผนกผ่าตัดทั่วไปเอ่ยทักหมอหน้าใสที่กำลังเดินผ่านขณะตนกำลังยืนกดกาแฟอยู่

"ไม่หล่ะต้องmeetingแล้ว" คุณหมอที่ได้รับฉายาว่าเป็นเจ้าชายของโรงพยาบาลเอ่ยตอบในมือถือเอกสารหลายฉบับสองเท้ารีบก้าวย่างให้ทันเวลา 

 

"มาครบกันแล้วเริ่มเลยนะ จากเคสนี้..."

หมอใหญ่หัวหน้าแผนกเอ่ยอธิบายลักษณะอาการต่างๆของคนไข้ ซึ่งเป็นเคสหายากต้องระดมสมองและการตัดสินใจรักษาจากหมอในแผนกเดียวกัน

"หัวใจเล็กและเต้นผิดจังหวะ...."

ทั้งหมด5คนคือหมอแผนกโรคหัวใจของโรงพยาบาลที่ติดอยู่อันดับต้นๆของประเทศ นอกจากความสามารถแล้วก็คงเป็นหน้าตาและเสน่ห์ล้นเหลือโดยเฉพาะคู่ดูโอ้หมอหนุ่มสุดหล่อที่ทำงานเข้าขากันสุดๆจนทั้งโรงพยาบาลยังต้องแอบชิป

 

มือเรียวของคุณหมอที่ขึ้นชื่อเรื่องหน้าตาและคาริสม่าระดับไอดอล หมอมาร์ค กำลังเลื้อยมือซนของตัวเองย่องไต่ไปตามหน้าขาของหมอหน้าใสที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นดั่งเจ้าชาย หมอปาร์ค หรือปาร์คจินยอง หมอปาร์คเกร็งขาทันทีเมื่อมือซนเริ่มเข้าใกล้จุดอันตราย

เล่นไม่รู้เวลาตลอด!!! 

ถึงจะรู้สึกดีกับสัมผัสที่หน้าขาแต่งานก็คืองาน ดวงตาเรียวลีจ้องมองจอภาพสลับกับเอกสารในมือ สมองก็คิดตามพยายามมองข้ามอารมณ์ว้าวุ่นที่ถูกปลุกโดยคนข้างๆ เช่นเดียวกับเจ้าของมือซุกซนดวงตาคมจ้องภาพเคลื่อนตรงหน้าอยู่ไม่ต่างกัน สมองก็คิดตามแต่เขาหยุดมือตัวเองไม่ได้จริงๆ ลำคอขาวที่โผล่พ้นปกเสื้อยั่วสายตาปั่นอารมณ์จนแทบบ้า

 

ผ่านมากว่า2ชั่วโมงการmeetingก็จบลงเพราะหมอก็มีหน้าที่ของตน ทันทีที่ถึงห้องพักหมอมาร์คกับหมอปาร์คก็เริ่มฟาดฟันกันอย่างรวดเร็ว เร่าร้อน ไม่อยากจะเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ความกระหายดิบเถื่อนในร่างกำลังเผยออกมา เสื้อกาวน์ถูกแขวนไว้อย่างรีบๆ ปากประกบจูบดูดเม้นไม่เว้นช่วง หมอมาร์คดันตัวหมอปาร์คไปเรื่อยจนเปิดประตูมาถึงห้องนอน มาร์คกดร่างจินยองลงกับเตียงนุ่มถึงจะเป็นแค่เตียงขนาด3ฟุตครึ่งก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อบทสวาทครั้งนี้เลย ทั้งสองออกจะชอบด้วยซ้ำ เพราะยิ่งอันตรายมันก็ยิ่งเร้าใจไม่ใช่เหรอ

 

 

"อื้ออออ มาร์ค เอ๊ะ!นี่ไม่ใส่ถุงอีกแล้วเหรอ มาร์ค!"

เสียงหวานเอ่ยดุไม่พอใจ เจ้าของชื่อยกยิ้มยวนกวนอารมณ์ใส่คนใต้ร่างที่เพิ่งแสดงสีหน้าสุขสมไปแต่ตอนนี้กลับทำหน้างอซะได้

"ก็รีบนี่นา" มาร์คตอบก่อนจะถอนกายออกจากร่างนิ่ม

"อึก บอกกี่ครั้งแล้ว มันเสียเวลา"

เพราะต้องทำงานต่อจะให้มามัวเสียเวลากับการทำความสะอาดร่างกายใหม่ก็ใช่เรื่อง จินยองบ่นปากเปียกปากแฉะมาร์คก็ไม่เคยจำ

"อยากให้เร็วมั้ยหล่ะ" มาร์คกำลังเสนอทางออกโน้มกายยันมือค่อมร่างหมอจินยองเอาไว้

"ไม่ต้องเลย หลบไป"

มาร์คยิ้มก้มไปจูบปากอิ่มหนักๆอีกครั้งกว่าจะยอมลุกให้ จินยองหงึใส่ลุกขึ้นยืนไม่วายมาร์คตามไปตีก้นอีกดังเปี๊ยะ ก็ก้นงอนขนาดนั้นมันน่ามั้ยหล่ะมาร์คคิด

"งื้อ มาร์ค!!" จินยองง้างมือจะเอาคืนมาร์ครีบวิ่งหลบ ไม่มีเวลามาเล่นกันทั้งวันเพราะเขาเองก็ต้องไปตรวจคนไข้เหมือนกัน

 

 

โซฟาตัวเล็กในห้องพักกำลังโยกไหวด้วยแรงอารมณ์จินยองคุกเข่าโค้งตัวรับแรงกระแทกที่ไร้ความปรานี มือสวยกำจิกโซฟาแน่นพยายามกลั้นเสียงครางไม่ให้ดังเกินไป แต่ยิ่งกลั้นคนทำอย่างมาร์คเหมือนยิ่งแกล้งจะให้เขาเสียงดังให้ได้

"มาร์ค อึก..บ...เบาหน่อย" เสียงหวานสั่นเอ่ยบอกอีกคนที่รุนแรงไม่เลิก

"ไม่ชอบเหรอ หืมมมม อ่า จินยอง"

Rrrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์จินยองดังเจ้าของเครื่องหันไปมองตัวขัดอารมณ์ที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเตี้ยข้างๆ ใครกันโทรมาไม่รู้เวล่ำเวลาซะเลย

"แจ็คสัน!"

ดวงตาเบิกกว้างหัวใจเต้นแรงกว่าปกติมาก ถ้าแจ็คสันโทรหาเวลานี้มีอย่างเดียวคือเขากลับมาบ้านแล้วนั่นเอง 

"มาร์คหยุดก่อน อื้อ อะ ม....มาร์คคค"

มาร์คเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาใช่ว่าจินยองจะไม่รู้หากอารมณ์ที่คลั่งค้างยังไม่ได้รับการปลดปล่อยมาร์คจะโมโหมาก 

แจ็คสันวางสายไปแล้วจินยองรีบเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์เปิดเข้าแอปติดตาม พอเห็นตำแหน่งที่แจ็คสันอยู่ยิ่งรนราน เหงื่อซึมจนมือชุ่มไปหมดมาร์คก็ไม่มีทีที่จะหยุดให้เลยจินยองอยากจะบ้า

 

ความจริงคือจินยองกับมาร์คเป็นเพื่อนร่วมงานกัน แต่ที่เป็นอยู่มันเพียงความสัมพันธ์ทางกายที่รู้กันแค่สองคนเท่านั้น จินยองแต่งงานแล้วและคู่ชีวิตของเขาก็คือหวังแจ็คสัน ที่กำลังจะปรากฏตัวในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า จินยองตอบได้เต็มปากเลยว่าเขารักแจ็คสัน ส่วนมาร์คก็แค่เครื่องดับอารมณ์เหงาๆของกันและกัน แจ็คสันเป็นนักธุรกิจต้องเดินทางไปมาประเทศนู้นนี้อยู่ตลอด แต่ส่วนใหญ่จะประจำอยู่บ้านเกิดที่ฮ่องกง แต่เพราะจินยองเป็นหมอและรักอาชีพนี้มากจึงต้องจำใจห่างจากคนรัก ความเหงาและความเครียดทำให้เขาต้องหาทางปลดปล่อยมัน และมาร์คก็คือตัวช่วยระดับพรีเมี่ยมรู้ใจเขาไปเสียทุกอย่าง แต่ใช่ว่าเขาจะได้ประโยชน์ฝ่ายเดียวเสียเมื่อไหร่เขากับมาร์คหน่ะ ถือว่า win win เพราะมาร์คเองก็มีคนรักของตัวเองอยู่แล้ว ชเว ยองแจ คนรักของมาร์คคนที่มาร์คกำลังจะแต่งงานด้วย แต่ยองแจอยู่ไกลถึงเชจูเพราะต้องดูแลธุรกิจของครอบครัวนานๆจะเจอกันซักครั้ง มาร์คเองก็งานยุ่งไม่มีเวลาไปหา

 

ตำแหน่งของแจ็คสันขยับมาใกล้เรื่อย มันลุ้นระทึกยิ่งกว่าฉากในหนังที่ตัวเอกถูกคนร้ายถือปืนตามล่าตัวเสียอีก มาร์คเองก็เห็นแล้วแหละ แต่มันยังไม่สุดนี่จะให้เขาเก็บไว้ก็ใช่ว่าจะได้

จินยองกังวลไปหมดอยากจะผลักมาร์คออกแต่ก็ปฏิเสธความกระสันที่มาร์คกำลังมอบให้ไม่ได้เหมือนกัน ทั้งที่แอร์ในห้องเย็นฉ่ำหากแต่ตอนนี้ร่างของทั้งคู่กลับชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ก๊อก ก๊อก!!!!

แจ็คสันมาถึงหน้าห้องทำงานคนรักใจจริงก็อยากเซอไพรส์นะแบบนั่งรอคนรักในห้องทำงานพร้อมช่อดอกไม้สวยๆในมือ แต่เพราะห้องพักแพทย์ของที่นี่เป็นระบบสแกนนิ้ว มีแค่หมอมาร์คกับจินยองเท่านั้นที่เปิดได้

แจ็คสันรออยู่เกือบ5นาทีก็ไม่มีใครมาเปิดประตูจึงต่อสายหาคนรักอีกครั้ง เขาถามจากพยาบาลที่พอจะรู้จักแล้วว่าคนรักไม่มีตรวจตอนนี้

จินยองไม่รับโทรศัพท์แจ็คสันจึงลองเคาะอีกครั้งแต่ไม่ทันได้เคาะดีประตูก็ถูกเปิดออกก่อน

อ่าว คุณแจ็คสันเองเหรอ

สวัสดีครับหมอมาร์ค

สวัสดีครับมาร์คมองผู้มาเยือนด้วยท่าทีสุภาพ แจ็คสันหน้าตาดีหล่อเข้มสมแล้วที่ได้ครอบครองของสวยๆงามๆอย่างจินยอง แต่ที่โดดเด่นที่สุดตอนนี้ไม่ใช่หน้าตาหากแต่เป็นช่อกุหลาบขาวในมือต่างหาก

เอ่อ จินยองอยู่หรือเปล่าโทรหาไม่รับเลยแจ็คสันถามขึ้น มาร์คยิ้มให้ก่อนจะเชิญอีกคนเข้ามาในห้องพักที่ได้ทำการเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว

จินยองท้องเสียหน่ะ นี่ยังอยู่ในห้องน้ำอยู่เลย ผมกำลังผสมเกลือแร่ให้เลยเปิดประตูช้าไปขอโทษด้วยนะ

เค้าเป็นอะไรมากหรือเปล่าพอได้ยินว่าคนรักป่วยสีหน้าแจ็คสันก็ฉายความกังวลอย่างชัดเจน

ก็คงไม่มากเท่าไหร่ รอเค้าออกมาก่อนดีกว่าครับ อ่ะ มาพอดี

จินยองเดินออกจากอีกห้องด้วยสีหน้าท่าทางอิดโรย แจ็คสันรีบเข้าไปประคองคนรักจินยองเอียงหัวซบไหล่แกร่งอย่างออดอ้อน เนียนเสียจนมาร์คเองยังนึกหมั่นไส้ แจ็นสันประคองจินยองมานั่งด้วยกันมาร์ครู้งานส่งขวดเกลือแร่ที่ผสมเสร็จแล้วยื่นให้ จินยองรับมาทำทีเป็นจิบนิดหน่อยเพื่อความเนียนสายตาเจ้าเล่ห์จ้องไปยังมาร์คพร้อมขยิบตาให้อย่างรู้กัน

ผมขอตัวก่อนนะ ต้องไปตรวจคนไข้ หมอปาร์คก็ระวังหน่อยหล่ะ

มาร์คออกจากห้องเหลือสองคนคู่รักจินยองหันหน้าซุกอกแจ็คสันโอบคนรักลูบหัวอย่างอ่อนโยน

ไปกินอะไรมาหืม หน้าซีดเชียวไหวรึเปล่า

งื้อ แจ็คเค้าอยากกลับบ้านแล้วอ่า

จินยองซุกอกถูไถไปมาอ้อนเหมือนเด็กจนแจ็คสันนึกหมั่นเขี้ยว ถ้าไม่ติดว่าป่วยนะจับกดไปแล้ว

โอเคงั้นเรากลับบ้านกันนะ

ดอกไม้นี่ก่อนจะลุกจินยองเพิ่งสังเกตเห็นดอกไม้ช่อใหญ่ที่ไม่น่าจะมองไม่เห็นได้ คงมัวแต่เล่นละครมากไปหน่อยจนลืมสังเกต

ของคนสวยแต่ตอนนี้คงถือไม่ไหวแล้วมั้งแจ็คสันแกล้งหยอก จินยองหน้ายู่ใส่หยิบดอกไม้ขึ้นมาถือสูดความหอมที่เขาแสนจะชอบ แจ็คสันเห็นแบบนั้นก็ยิ้มตาม คุ้มค่ากับที่ยอมเหนื่อยรีบมาหาเขายังไม่ได้นอนเลยตั้งแต่เมื่อวาน พอลงเครื่องก็บึ่งมาหาคนรักก่อน ความน่ารักขี้อ้อนของจินยองทำให้ลืมความเหนื่อยล้าไปเลย

 

 

มาร์คกำลังหงุดหงิดปกติหลังเลิกงานเขาจะมีเวลาคลุกอยู่กับจินยองทั้งคืนแต่นี่มันหนึ่งอาทิตย์เต็มแล้วที่อีกคนกลับไปนอนบ้าน เนื่องจากสามีอยู่จินยองเลยไม่มานอนบ้านพักแพทย์แสนสุขแห่งนี้ ถ้าแจ็คสันไม่อยู่จินยองจะพักที่นี่เป็นประจำสะดวกสบายไม่ต่างจากบ้าน แถมใกล้ที่ทำงานและที่สำคัญทั้งคู่จะมีเวลาส่วนตัวในการเล่นสนุกแทบทุกคืน มาร์คกับจินยองอยู่กันคนละชั้นจินยองอยู่ชั้น2มาร์คอยู่ชั้น3ชั้นล่างเป็นที่จอดรถก็ทั้งตึกมีแค่3ชั้นแล้วก็อยู่กันแค่สองคน พอไม่มีจินยองมันก็เงียบไปหมด

Rrrrrrrrr

มาร์คพลิกตัวจากโซฟาไปรับโทรศัพท์

ครับที่รัก

(ทำอะไรอยู่ทานข้าวหรือยัง) เสียงหวานนุ่มเอ่ยถามคนรัก ได้ยินเสียงแว่วๆของเจ้าลูกรักทักทายกลายๆ

ยังเลย ก็ที่อยากกินไม่อยู่ให้กินนี่

(เลื้อยตลอดลดๆบ้างก็ได้นะครับ)

นี่ยังไม่ลดอีกเหรอ ไม่ยอมมาหาเลยนะจะสองเดือนแล้วด้วยน้อยใจจัง

มาร์คทำเสียงน้อยใจใส่คนรักที่ไม่ได้เจอกันนานจนจะจำหน้ากันไม่ได้อยู่แล้ว คิดถึงทุกสัมผัสที่มอบให้กัน สัมผัสที่ต่างจากหมอปาร์คลิบลับ ยองแจหน่ะอ่อนหวานน่าทะนุถนอมดูบริสุทธิ์อยู่เสมอ มาร์คไม่เคยคิดกล้าทำอะไรรุนแรงเลย

(อยากคุยกับปะป๊าเหรอ มานั่งกับแม่นี่ อื้อโค่แม่เจ็บนะ) ยองแจกำลังต่อสู้กับลูกสุนัขตัวน้อยที่อยากคุยกับปะป๊าแกสุดๆ ใช้ขาหน้าตะกายจะขอโทรศัพท์ให้ได้ (พี่มาร์คVDO Callนะโค่อยากคุยด้วย)

 

 

แจ็คสันไปฮ่องกงอีกแล้ว บอกตามตรงคือจินยองก็เศร้านะ มาอยู่ได้ไม่ถึงเดือนก็ไปอีกแล้ว เจ้าตัวเลยจำต้องกลับมาอยู่บ้านพักตามเคย วันนี้เป็นวันหยุดพอดีจินยองเลยกะว่าจะจัดห้องซักหน่อย มือเรียวยื่นไปกดรหัสเข้าห้องพอปลดล็อคได้ไม่ทันได้จับลูกบิดก็มีมือปริศนาจับเปิดประตูออกแล้วดันตัวเขาเข้าข้างในจินยองตกใจไม่น้อยแต่พอหันไปเห็นก็ยิ้มออก ไม่ใช่ยิ้มแบบธรรมดาทั่วไปแต่เป็นยิ้มยั่วสวาท เสยผมกัดปากยืนเท้าเอวมองคนตรงหน้าที่สวมแค่ชุดคลุมอาบน้ำแหวกอกแน่นกระตุ้นอารมณ์สุดขีด

พร้อมขนาดนี้เลยจินยองพูดติดตลก

มาร์คสาวเท้าเข้ามาใกล้ใช้สายตาสุดฮอตไล่มองจินยองตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับสัตว์ป่าผู้หิวโหย พอสายตาจ้องกันมาร์คเลียริมฝีปากตัวเองอย่างยั่วยวนก้าวเข้าไปใกล้จนแทบจะติดกันมือซนวางลงบนเอวบางสมส่วนก่อนจะไล่ไปยังสะโพกมนพร้อมกับลงมือขย้ำมันเบาๆ จินยองยังไม่ทำอะไรเพียงแต่ยืนมองการกระทำของมาร์คนิ่งๆ มันเหมือนเป็นการท้าทายมาร์คว่า แค่นี้มันไม่ทำให้เขาอยากเลยซักนิด แต่จริงๆแล้วพร้อมตั้งแต่เห็นหน้าอีกคนแล้วต่างหากเพียงแต่เก๊กไปงั้น

สงสัยกินมาอิ่มจนไม่อยาก แบบนี้ต้องดีท็อกหน่อยละ มาร์คว่าก่อนจะพาตัวเองหายไปในครัว จินยองทำเป็นไม่สนใจหิ้วถุงขนมไปวางบนโต๊ะส่วนตัวเองก็นั่งเหยียดกายเอกเขนกอยู่บนโซฟารอว่ามาร์คจะทำยังไงกับตนต่อ

จินยองนอนหลับตามือทั้งสองข้างใช้แทนหมอน ซักพักก็รู้สึกว่ากระดุมเสื้อกำลังถูกปลดออก แต่เขาก็ยังทำนิ่งไม่ลืมตาไปมอง เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมออกจนหมด

อ๊ะ!”

จินยองสะดุ้งลืมตาทันที มาร์คกำลังนั่งคุกเข่าค่อมตัวเขาอยู่บนอกจินยองมีน้ำแข็งก้อนเล็กที่ถูกมาร์คจับถูกไปตามร่างท่อนบน ความเย็นกับสายตาที่ใช้มองบวกกับคาริสม่าของมาร์คบอกได้เลยว่าเป็นใครก็ยอม ทั้งที่น้ำแข็งมันเย็นแต่ตอนนี้จินยองกลับรู้สึกร้อนไปหมด น้ำที่ละลายกำลังไหลลงไปตามแรงโน้มถ่วง

อืมมม

จินยองครางในลำคอเบาๆมาร์คหยุดมือจับน้ำแข็งมาใส่ปากก่อนจะก้มลงไปใช้ปากคาบน้ำแข็งแล้วไล่ตั้งแต่ลำคอขาวเนียนเรื่อยมาจนถึงขอบกางเกง จินยองเกร็งตัวหนักจิกเล็บกับโซฟา ปลายเท้าจิกเกร็งมาร์คยิ้มเจ้าเล่ห์เคี้ยวกลืนน้ำแข็งก้อนนั้นแล้วใช้ปลายลิ้นเย็นๆหยอกล้อกับยอดอกสีอ่อน จินยองเปลี่ยนมือมาโอบรอบคอมาร์คแทน

แหม แล้วเมื่อกี๊ทำนิ่งมาร์คละปากแกล้งแซวจินยองเล่นอีกคนยู่หน้าขัดใจกำลังได้ทีแล้วมาหยุดให้หงุดหงิด ไม่รอให้มาร์คเริ่มแล้วตอนนี้จินยองขอนำเอง เจ้าตัวยันกายลุกขึ้นนั่งผลักมาร์คเอนกายลงไปนั่งกับพื้นพรม ก่อนจะตามไปค่อมร่างอีกคนไว้จัดการถอดเสื้อตัวเองที่คาอยู่ออก มาร์คเห็นจินยองคลั่งยิ่งชอบใจ เวลาจินยองเริ่มมันมักจะมาพร้อมกับความสนุกสุดเหวี่ยงจนยากที่จะถอนตัวเชียวหล่ะ

 

 

คุณหมอปาร์คห้อง7204เกิดอาการช็อคค่ะ!”

จินยองที่เพิ่งกลับมจากผ่าตัดยาวนานกว่า8ชั่วโมง เพิ่งได้นั่งพักไม่ถึง5นาทีดีพยาบาลก็มาตาม ด้วยหน้าที่ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนเขาก็พร้อมเสมอ

ครับ

จินยองคว้าเสื้อกาวน์มาสวมก่อนจะรีบตามพยาบาลไปยังจุดเป้าหมาย

หมอมาร์คคะ ห้องผ่าตัด1พร้อมแล้วค่ะ คุณหมอปาร์คติดเคสฉุกเฉินมาเป็นผู้ช่วยไม่ได้ จะเป็นคุณหมอลีเข้าแทนนะคะ

พยาบาลเข้ามาแจ้งรายละเอียดถึงจะเซ็งๆที่ไม่ได้ทำงานร่วมกับคู่ขาตัวเองแต่งานก็คืองาน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือรักษาคนไข้สุดความสามารถ

 

ต่างคนต่างงานยุ่งตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมาทั้งสองแทบไม่คุยกันอย่างอื่นเลยนอกจากเรื่องงาน และดูเหมือนวันนี้ฟ้าจะเป็นใจ ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีและได้เลิกงานตามเวลา ทั้งคู่เข้ามาเก็บของพร้อมกัน

หมอปาร์คไวน์ซักขวดท่าจะเหมาะนะวันนี้

มาร์คพูดโดยที่มือยังเก็บของบนโต๊ะอยู่ ส่วนจินยองก็กำลังถอดเสื้อกาวน์แขวนไว้กับที่และหยิบเสื้อแจ็คเก็ตมาสวม

กำลังอยากพอดี

จินยองตอบแค่นั้นก็คว้ากระเป๋าออกจากห้องก่อนใจจริงนี่อยากจะฟัดกันตั้งแต่เข้าห้องพักมาแล้ว แต่เพราะห่างหายมานานพอควรก็อยากจะทำในที่ที่มันสะดวกใจมากกว่าไม่อยากระแวงหรือรีบร้อน ขอเวลาสนุกนานๆหน่อยจะดีกว่า

มาร์คกำลังจะตามจินยองไปบอกตามตรงว่าวันนี้อารมณ์ดีสุดๆ จะจับฟัดทั้งคืนเลย

Rrrrrrrrrr

ยองแจมาร์คใจเต้นแปลกรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก

ไงครับที่รักเจ้าตัวรีบปรับอารมณ์ให้เป็นปกติพูดคุยกับคนรักเช่นเคย

(อยู่ไหนครับ)

โรงพยาบาลหน่ะกำลังจะกลับบ้าน

(อ่า พอดีเลยงั้นแจไปรอพี่ที่บ้านเลยนะ)

รอ?

แจมาโซลเหรอ ไม่เห็นบอกเลย

(แหะๆ ก็คิดถึงไง)

พอคนรักพูดแบบนั้นมาร์คก็ยิ้มออกจากตอนแรกที่เฟวๆไปเหมือนกันเพราะนัดไปเร่าร้อนกับจินยองไว้แล้ว ตอนนี้ได้คนรักจริงๆมาแทนก็ต้องดีกว่าอยู่แล้ว

โอเค เจอกันนะ

 

มาร์คกลับมาบ้านเห็นรถจินยองจอดอยู่แล้วเขาถอนหายใจออกมาเบาๆ จินยองคงไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจินยองจะไม่เคยทิ้งเขาให้นอนเหงาคนเดียวเสียเมื่อไหร่ หายไปเกือบเดือนนี่ยองแจมาแค่ไม่กี่วันคงทนได้…..มั้ง? ถึงจะบอกว่าแค่ความสัมพันธ์ทางกายแต่ลึกๆแล้วมาร์คก็แอบแคร์จินยองอยู่เหมือนกัน

 

จินยองเห็นแล้วว่ายองแจมาหามาร์คบังเอิญเจอกันหน้าบ้านพอดี ยองแจหน่ะน่ารักพูดจาฉะฉาน เป็นกันเองมีเสน่ห์กับความบ๊องนิดๆไม่มีพิษภัย ตรงข้ามกับปาร์คจินยองโดยสิ้นเชิงภายนอกดูสุภาพอ่อนโยนอยู่ในลุคเจ้าชายอย่างที่ใครๆว่า แต่ความจริงแล้วกลับเต็มไปด้วยพิษสง หักหลังได้แม้กระทั่งคนที่รักและเชื่อใจได้อย่างเลือดเย็น

พอมาร์คมาไม่ได้จินยองก็นอนแกร่วอยู่คนเดียวเที่ยงคืนกว่าแล้วทั้งที่เหนื่อยแต่ก็นอนไม่หลับ ร่างกายมันขาดบางอย่างไปจินยองถอนหายใจจะโทรหาแจ็คสันเวลานี้ก็คงจะไม่ได้ไม่อยากรบกวนเท่าไหร่รู้ว่าอีกคนเหนื่อยงานพออยู่แล้ว

ให้ตายเถอะ

จินยองดีดตัวลุกจากเตียงรู้สึกหงุดหงิดเป็นบ้า เขาคงต้องทำอะไรซักอย่าง ใช้เวลากับการแต่งตัวเต็มดูดีและเผ็ชมาก หมุนอยู่หน้ากระจกสามรอบก็คว้ากุญแจรถคันโปรดออกไปเร่าร้อนเริงราตรีซักหน่อยจะว่าไปเขาก็ไม่ได้ออกไปเที่ยวเลยตั้งแต่เจอมาร์ค เกือบสองปีแล้วเห็นจะได้ จินยองเดินผิวปากอารมณ์ดีไปเปิดประตูห้อง

เชี่ย!”

คุณหมอปาร์คแสนสุภาพหลุดสบถออกมาเต็มที่ ใครจะไปคิดว่าเปิดประตูห้องแล้วจะมาเจอผีใส่ฮูดคลุมหัวแบบนี้กันหล่ะ

จะไปไหน

มาร์คดึงฮูดที่คลุมหัวออกจ้องจินยองอย่างเอาเรื่องน้ำเสียงนี่ก็ดูไม่พอใจสุดๆ

บ้าป้ะเหนี่ย อยู่ๆก็โผล่มาหัวใจจะวาย

จินยองผ่อนลมหายใจมือลูบอกเชิงปลอบใจตัวเอง

จะออกไปไหนดึกๆดื่นๆมาร์คยังใช้เสียงเหมือนคุณหมอดุคนไข้ที่ไม่ยอมกินยา จินยองกรอกตาเซ็ง

ไปหาอะไรกิน พอดีหิวในห้องมันว่างเปล่าไม่มีอะไรเหลือให้กินเลยครับจินยองเน้นคำว่ากินหนักๆ มาร์คขมวดคิ้วจ้องลึกไปในดวงตาที่ไม่มีแววล้อเล่นของอีกคน

หิวเหมือนกัน มาเดี๋ยวทำให้กิน

มาร์คจัดการดันจินยองกลับเข้าห้องจินยองขืนตัวแต่ก็ไม่กล้าขัดมาร์คเท่าไหร่ ถ้ามาร์คจะมาให้กินก็ดีไปอย่างได้ไม่ต้องออกไปเสี่ยงข้างนอก แต่ยองแจก็อยู่มันเสี่ยงไปรึเปล่า ปกติถ้ายองแจมามาร์คจะไม่มาหาเขาแบบนี้หรอก

ทำอะไร กลับไปอยู่กับแฟนคุณเถอะ เสี่ยงเกินไปแล้ว

ถึงจะชอบอะไรที่มันเร้าใจแต่ถ้าเสี่ยงเกินไปจินยองก็กล้าๆกลัวๆเหมือนกันแหละ

ไม่ชอบเหรอ แต่ผมชอบนะ ชอบมากด้วยคนแต่งตัวยั่ว หึหึ หิวมากเลยสิท่า มาสิจะจัดให้หายอยากไปสามวันเลย

ไม่….เดี๋ยว….มาร์คใส่ถุงก่อน อึก

ไม่ใส่!”

ตลอดเลยอ่ะแล้วทำไมต้องยอมด้วยเนี่ย จินยองคิดแต่ก็นั่นแหละเวลามาร์คอารมณ์ขึ้นไม่กล้าขัดหรอก

หลังจากปฏิบัติภารกิจป้อนอาหารกันจนเกือบสว่างร่างอิดโรยก็หลับกันไปทั้งคู่มาร์คยังนอนกอดจินยองอยู่ไม่กลับไปห้องตัวเอง เขาไม่กังวลเรื่องยองแจสงสัยหรอกเพราะยังไงก็มีข้ออ้างเรื่องงานบังหน้าอยู่

 

ยองแจตื่นมาไม่เห็นคนรักนอนอยู่ข้างกายนึกว่ามาร์คอาจจะเข้าห้องน้ำอยู่แต่ก็ไม่มี ในครัวก็ไม่เจอโทรศัพท์ยังอยู่กระเป๋าเงินก็ด้วย จึงเดาว่ามาร์คคงจะอยู่กับหมอปาร์คสองคนนี้ชอบทำงานด้วยกันจนดึกค้างด้วยกันบ่อย ยองแจสนิทใจไม่เคยคิดระแวงเจ้าตัวลงมือทำอาหารเช้าเผื่อหมอปาร์คด้วย พอทำเสร็จก็ไปเคาะห้องหมอปาร์คที่คาดว่าอาจจะตื่นกันแล้ว ยองแจรออยู่พักนึงเจ้าของห้องก็มาเปิดประตูในสภาพที่ดูอิดโรยตาคล้ำเชียวหัวก็ยุ่งฟูผิดกับหมอปาร์คในเวลาปกติคนละทางเลย

อรุณสวัสดิ์ครับหมอเพิ่งตื่นเหรอครับผมมารบกวนหรือเปล่าเนี่ยยองแจถามเสียงสดใส

อรุณสวัสดิ์ยองแจ ตื่นเช้าจังเข้ามาก่อนสิมาร์คยังหลับอยู่เลย จินยองเดินนำยองแจเข้ามาในห้องแกล้งทำเป็นเก็บเอกสารที่เกลื่อนโต๊ะอยู่ ยองแจเข้ามาช่วยเก็บคิดว่าคงทำงานกันทั้งคืน เอกสารพวกนี้ยองแจไม่เข้าใจหรอกมีแต่ศัพท์ภาษาอังกฤษยากๆคำศัพท์เฉพาะแพทย์ด้วยกันจะรู้

ทำงานกันทั้งคืนอีกแล้วเหรอครับ กะแล้วเชียวผมเลยทำอาหารไว้รอแล้ว

อ่า ดีจังกำลังหิวเลยรบกวนยองแจด้วยนะจินยองกล่าวอย่างเกรงใจยองแจยิ้มรับ

เดี๋ยวไปปลุกเจ้ามาร์คให้รอเดี๋ยว อ๊าขี้เกียจจริงๆเจ้านี่จินยองเดินไปบ่นไปยองแจยิ้มตาม หมอปาร์คเวลาไม่ใส่เครื่องแบบน่ารักมากๆ ยิ่งเวลาอยู่กับคุณแจ็คสันนะจะยิ่งน่ารักมาก พวกเขาสี่คนเคยไปทานข้าวด้วยกันแล้ว ถึงจะไม่บ่อยก็ตามนานๆคุณแจ็คสันจะอยู่บ้านและนานๆยองแจจะมาหามาร์คซักที

นี่มาดูแฟนนายมานั่งรอนู่นแล้วจินยองดันหลังมาร์คออกมาจากห้องนอนผลักไปหายองแจนั่งรออยู่บนโซฟา มาร์คทำเซหมดแรงไปซบไหล่ยองแจ จินยองแอบเบะปากก่อนจะเข้าไปอาบน้ำล้างตัว

เหนื่อยมั้ยครับน่าสงสารจังวันหยุดทั้งทียังต้องทำงานยองแจเอ่ยนึกเป็นห่วงมาร์คบ้างานจะตาย บางทีก็ลืมกินข้าว

เหนื่อยอ่ะ ที่รักนวดให้หน่อยสินะมาร์คหยอดจนยองแจต้องหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย มาร์คเห็นก็ยิ่งอยากแกล้งยื่นหน้าไปจุ๊บแก้มนิ่ม

พี่มาร์ค! เกรงใจหมอปาร์คด้วยนี่บ้านเค้านะ

แหะๆ งั้นกลับบ้านเรากันนะ

มาร์คโอบร่างคนรักกลับที่ของตน อาบน้ำชำระร่างกายให้สบายแล้วโทรตามจินยองมากินข้าวด้วยกัน จินยองอยู่ในชุดเสื้อคอกว้างสีฟ้าอ่อนกางเกงขาสั้นสีขาวยั่วน้ำลายมาร์คเป็นบ้า จินยองนั่งตรงข้ามกับมาร์คส่วนยองแจนั่งข้างกันกับมาร์คทำให้ไม่เห็นสายตาที่มาร์คส่งไปหาจินยองเป็นระยะ ขาด้านล่างของมาร์คกับจินยองก็เกี่ยวสะกิดกันเป็นว่าเล่น ส่วนคนทีไม่รู้อะไรอย่างยองแจก็คงไม่รู้ต่อไป

 

วันเกิดมาร์คยองแจมาฉลองด้วยไม่ได้เพราะติดคุยงานกับลูกค้า มาร์คนอยด์มากทุกปีเขาจะได้ฉลองกับคนรักตลอด การทำงานตลอดทั้งวันเขาได้ยินคำอวดพรพร้อมของงขวัญจากเพื่อนร่วมงานรวมถึงคนไข้บางรายด้วย แต่ยังก็ทดแทนยองแจของเขาไม่ได้อยู่ดี

วันเกิดทั้งทีทำไมทำหน้าแบบนั้นหล่ะ

จินยองที่เพิ่งตรวจคนไข้เสร็จเข้าห้องมาก็เจอมาร์คนั่งหน้าบูดอยู่ที่โซฟาแล้ว มาร์คหันมองจินยองแวบนึงก็กลับไปหน้าบูดต่อ จินยองเดินไปถอดเสื้อกาวน์ออกแล้วมุ่งไปยังตู้เย็นหาน้ำดื่ม เจ้าตัวจัดการรินน้ำส้มใส่แก้วสำหรับตัวเองและมาร์ค วางแก้วลงแล้วนั่งตาม

เซ็งอะไรไหนบอก

มาร์คถอนหายใจก่อนจะตอบ

ยองแจติดงานมาไม่ได้

อ่อ ก็ไม่ไปหาหล่ะจินยองเสนอทางออกง่ายๆหยิบแก้วน้ำส้มของตนขึ้นจิบเอนหลับพิงพนักตามองไปยังคนข้างๆ

ถ้าอยู่ใกล้คงไปแล้วพรุ่งนี้มีผ่าตัดพูดจบก็หยิบน้ำส้มมาดื่มบ้าง

โทรหาสิ เรื่องฉลองก็รอพร้อมยากตรงไหน กังวลไม่เข้าเรื่องจินยองบ่นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น พอดีกับที่แจ็คสันส่งข้อความมาจึงได้โอกาสโทรกลับทันที

ว่างแล้วเหรอคุณนักธุรกิจใหญ่ ไม่รู้ว่าหมอกับนักธุรกิจอันไหนยุ่งกว่ากันเลยเนี่ยจินยองพูดเสียงหวานคุยกับคนรักต่อหน้ามาร์ค

จะกลับเมื่อไหร่คิดถึงมาร์คกรอกตาเซ็งกว่าเดิมจะมาหวานต่อหน้าเขาเพื่อ? ว่าแล้วขอแกล้งหน่อยหมั่นไส้

มาร์คเอนหัวไปซบไหล่จินยองเสียงพูดของจินยองขาดช่วงไปแปบนึงก่อนจะกลับมาปกติ มาร์คชอบใจกดริมฝีปากร้อนลงกับต้นคอขาว จินยองขนลุกซู่มาร์คเริ่มเล่นไม่รู้เวลาอีกแล้ว

(เดี๋ยวก็กลับแล้วอย่าแอบนอกใจกันหล่ะ) มาร์คอยู่ใกล้ได้ยินทุกประโยค

ใครจะกล้า เดี๋ยวโดนมาเฟียฮ่องกงเด็ดหัวจินยองพูดติดตลกแต่คนฟังอย่างมาร์คนี่สิแทบจะกลั้นขำไม่อยู่ มือซนแอบปลดกระดุมเชิ้ตสอดมือเข้าไปลูบเอวบางเล่นแล้ว จินยองส่งสายตามาปรามแต่มาร์คมีหรือจะหยุด ปากอุ่นไล่จูบลำคอวนขึ้นไปที่แก้มก่อนจะบดลงกับปากนุ่ม จินยองจะระเบิดอยู่แล้วในกายนี่ปวดหนึบไปหมด

แจ็คแค่นี้ก่อนนะต้องไปแล้ว รักนะ

จินยองกดตัดสายทิ้งโทรศัพท์ลงพื้นอย่างไม่ใยดีหันไปจูบตอบฟาดฟันกับมาร์คต่อไฟมันติดแล้วก็ต้องหาทางดับมันซะก่อนจะลุกไหม้สิถูกมั้ย

 

 ///////////////////////////////////////////////////////////

อะไรคือการอยากลองเรื่องสั้นวูบนึงแล้วจบไม่ลง พอๆเลิกเลยจบที่เรื่องนี้ 



 

 

 

 

 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Retroah7 จากทั้งหมด 11 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 17:45
    อยากให้เขียนเป็นเรื่องยาวๆ จังเลย ค่ะ นี่วนอ่านรอบที่ 5 แล้ว ชอบมาก
    #4
    0
  2. #3 Serena_v (@Serena_v) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 05:17
    ร้อนแรงมากกกกก เขียนเป็นเรื่องยาวได้เลยเนี่ย
    #3
    0
  3. #2 ทีมจินยองงี่
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 00:39
    อื้อหือ เด็ดมั่กค่า จินยองร้ายใช่เล่น แอบอยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อในอนาคต

    สองคนนี้จะได้รักกันจริงๆมั๊ย แล้วแจ็คแจจะทำยังไง (แอบเชียร์ให้แจ็คแจมาได้กันเองแทนแล้วกัน5555)

    หรือว่าเป็นชู้แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆหว่า

    จะยังไงก็เอาเถอะ เรามโนต่อเองได้ ยังไงก็มาร์คจินจงเจริญ!
    #2
    0
  4. #1 jjoyjoys (@jjoyjoys) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 15:12
    ถ้ามาเฟียฮ่องกงรู้จะเป็นยังไงน๊าาา
    สนุกดีค่ะไรท์
    #1
    0